passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Corporate Hearts - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Corporate Hearts

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Bar hotelowy był przyciemniony i cichy, ukryty na uboczu od weselnej zabawy jakby z obowiązku. Zajęłam stołek na samym końcu, najdalej od wejścia, i czekałam, aż barman mnie zauważy.

"Co podać?" Był młody, profesjonalny, z tych ludzi, których uczono, by nie zadawali pytań.

"Whisky. Czystą."

Uniósł brew – pewnie nie wyglądałam na kogoś, kto pije whisky – ale nie skomentował. Szklanka pojawiła się przede mną po chwili, bursztynowy płyn łapał nikłe światło.

Nie piłam whisky. Nigdy wcześniej. Sam zapach kiedyś sprawiał, że marszczyłam nos. Ale dziś nie obchodziły mnie upodobania, nawyki ani żadne z ostrożnych zasad, na których zbudowałam swoje życie. Dziś chciałam płonąć.

Pierwszy łyk wypalił mi gardło i przyjęłam to z ulgą. Drugi był już łatwiejszy. Kiedy opróżniłam szklankę, ostre krawędzie mojego bólu zaczęły się rozmywać.

"Jeszcze jedną," powiedziałam, przesuwając pustą szklankę.

Barman posłusznie nalał. Wypiłam. Zamówiłam trzecią. Spojrzał na mnie z troską na granicy niepokoju, ale zatrzymał te myśli dla siebie. Mądry człowiek.

Telefon zawibrował na blacie. Potem znowu. I znowu.

Spojrzałam na ekran. Imię Sophie, a pod nim lawina coraz bardziej spanikowanych wiadomości:

Gdzie jesteś??? To, co się stało, jest SZALONE

Belle, przerażasz mnie

Przysięgam, jeśli zrobisz coś głupiego przez tego dupka Jamesa, nigdy ci nie wybaczę

Chcesz, żebym go zamordowała dla ciebie? Podobno świetnie wyglądam w pomarańczowym

Palce miałam niezgrabne, gdy odpisywałam: Nie zamierzam zrobić sobie krzywdy. Po prostu potrzebuję trochę czasu dla siebie.

Odłożyłam telefon ekranem do dołu i piłam dalej.

Alkohol uderzył w mój pusty żołądek jak pociąg towarowy. Pokój zaczął się przechylać, kontury widzenia zmiękły do czegoś niemal przyjemnego. Ból nadal był obecny, ale jakby odległy. Do zniesienia.

Powinnam wyjść, zanim się bardziej ośmieszę, zanim ktoś z wesela wejdzie i zobaczy asystentkę prezesa topiącą smutki samotnie przy barze.

Wstałam. Moje nogi natychmiast mnie zawiodły.

Podłoga przybliżyła się gwałtownie, przygotowałam się na uderzenie – ale ono nie nadeszło.

Silne ręce złapały mnie, mocno obejmując ramiona i nie pozwalając mi upaść, gdy ciało odmówiło posłuszeństwa. Spojrzałam w górę, spodziewając się zobaczyć barmana, obcego człowieka.

Twarz Charlesa Pembertona wyostrzyła się w moim polu widzenia.

Może to przez alkohol. Może przez bezbronność tej chwili.

Ale coś poruszyło się w mojej piersi na sposób, w jaki mnie trzymał – coś ciepłego i nieznanego, czego nie czułam od pierwszych dni z Jamesem. Zauważyłam, może po raz pierwszy, jak przystojny jest Charles.

Srebrne włosy łapiące przytłumione światło, mocna szczęka, niebieskie oczy pełne cichej troski. Wyróżniał się w sposób, który nie miał nic wspólnego z wiekiem, a wszystko z obecnością.

Typ mężczyzny, który z czasem staje się coraz bardziej pociągający, z każdym rokiem nabierając charakteru w rysach twarzy.

Trzymał mnie dłużej, niż było trzeba, zanim postawił mnie stabilnie. Jego dłoń zawisła na moim łokciu, jakby niechętnie chciał puścić, jakby nie był pewien, że sama ustałabym na nogach.

"Belle." Jego głos był niski, ostrożny. "Co się tam wydarzyło? Zniknęłaś, a kiedy nie mogłem cię znaleźć, pomyślałem..." Urwał.

Troska w jego głosie coś we mnie przełamała. Alkohol już rozluźnił moją kontrolę, a teraz słowa wypłynęły ze mnie, zanim zdążyłam je zatrzymać.

"Byłam z kimś," powiedziałam, a to słowo miało gorzki smak. "Byliśmy razem sześć lat. Dwa tygodnie temu znalazłam pierścionek w jego szufladzie i pomyślałam... Pomyślałam, że mi się oświadczy."

Wyraz twarzy Charlesa się zmienił, troska się pogłębiła. "Ale nie był dla ciebie?"

"Dokładnie." Zaśmiałam się, ale śmiech był złamany. "Planował poślubić inną kobietę, będąc jeszcze ze mną. Wszystkie te późne powroty, cały ten dystans – wcale nie pracował. A ja byłam zbyt głupia, żeby to zauważyć."

"Nie byłaś głupia. Zaufałaś komuś, kto na to nie zasługiwał. To nie to samo."

"Nie?" Zatoczyłam się lekko, a jego uścisk na moim łokciu się wzmocnił. "Sześć lat, Charles. Sześć lat mu dałam. Sprzątałam jego mieszkanie. Gotowałam mu. Zbudowałam całe życie wokół niego, wokół naszej przyszłości, która nigdy nie istniała."

"Belle..."

"Wiesz, jak długo minęło, odkąd czułam się pożądana?" Słowa wypływały ze mnie nie do powstrzymania. "Miesiąc. Może dłużej. Przestał mnie dotykać. Przestał patrzeć na mnie jak na kogoś ważnego. A seks..."

Zaśmiałam się gorzko, dźwięk był ostry i brzydki.

"Jaki seks? Albo go wcale nie było, albo po wszystkim leżałam i zastanawiałam się, co zrobiłam źle. Dlaczego nie byłam wystarczająca. Nawet nie brał mnie za rękę, nie mówiąc już o orgazmach!"

Charles słuchał bez przerywania, niebieskie oczy nie odrywały się od mojej twarzy. Nie rzucał banałami ani pustym pocieszeniem. Po prostu był, solidny i obecny, jak kotwica na morzu mojego upokorzenia.

Coś lekkomyślnego ogarnęło mnie wtedy. Alkohol, ból, rozpaczliwe pragnienie poczuć coś innego niż bezwartościowość.

"Kiedy ostatnio sprawiłeś, że kobieta doszła?" zapytałam, słowa splatały się ze sobą. "W ogóle pamiętasz?"

Pytanie zawisło między nami, obsceniczne i niemożliwe do cofnięcia.

Wtedy dotarło do mnie, co właśnie powiedziałam. I do kogo.

"O Boże."

Zakryłam usta dłonią, przerażenie przebiło się przez upojenie.

"Przepraszam. Nie wierzę, że... Proszę, zapomnij o wszystkim. Mam najgorszy dzień w życiu, wypiłam za dużo i już nie wiem, co mówię—"

Próbowałam się podnieść, oddalić się, uratować resztki godności. Nogi znów odmówiły posłuszeństwa. Zatoczyłam się, podłoga niebezpiecznie się przechyliła.

Silne ręce złapały mnie. Znów. Ramiona Charlesa objęły mnie, stabilizując przy jego piersi. Spojrzałam w jego twarz i znowu poczułam to poruszenie – ciepło, bezpieczeństwo, coś, czego nie umiałam nazwać. "Myślę, że już wystarczy," powiedział cicho. W jego głosie nie było osądu. Ani złości. Tylko ta sama troska, cierpliwa i niezachwiana.

"Przepraszam," wyszeptałam. "Tak bardzo przepraszam."

"Nie przepraszaj." Zmienił uścisk, jedną ręką obejmując mnie w talii, prowadząc z dala od baru. "Chodź, zaprowadzę cię tam, gdzie będziesz mogła odpocząć."

Pomógł mi dojść do windy, a ja oparłam się o niego bez namysłu – o jego ciepło, solidność, cichą siłę, która zawsze go definiowała.

Moja głowa spoczęła na jego ramieniu i nie miałam już siły się odsunąć.

"Dziękuję," wymamrotałam, gdy drzwi windy się otworzyły. "Za to, że mnie znalazłeś."

"Zawsze cię znajdę, Belle."

Nie byłam pewna, czy to sobie wyobraziłam, czy naprawdę to powiedział. Ale gdy razem wchodziliśmy do windy, byłam cicho, rozpaczliwie wdzięczna, że to właśnie Charles znalazł mnie w tym barze.

A nie ktoś inny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Pokój hotelowy Charlesa był cichy i bezosobowy—neutralne ściany w stonowanym beżu, śnieżnobiała pościel, ta sama generyczna elegancja drogich hoteli na całym świecie.

Rodzaj przestrzeni, którą zapomina się w chwili wyjścia. Teraz wydawała się jedynym bezpiecznym miejscem na świecie.

Poprowadził mnie do fotela przy oknie i wcisnął mi do rąk szklankę wody. „Pij,” powiedział. „Powoli.”

Posłuchałam. Woda była zimna, przywracająca do rzeczywistości, przebijająca się przez mgłę whisky i złamanego serca, która spowijała moją głowę. Charles przeszedł na skraj łóżka naprzeciwko mnie i usiadł, zachowując dystans.

Nie dotknął mnie. Nie narzucał się. Po prostu czekał, cierpliwy jak zawsze, jego obecność była stała i nienarzucająca się w przytłumionym świetle lampki.

Pokój stopniowo przestawał wirować. Oddech zwalniał z poszarpanych westchnień do czegoś przypominającego normalność.

Panika, która drapała moje serce od początku ceremonii, zaczęła odpuszczać, ustępując miejsca zmęczeniu tak ciężkiemu, że aż bolały mnie kości.

„Lepiej?” — zapytał Charles po kilku minutach ciszy.

„Trochę.” Mój głos był szorstki. „Przepraszam. Za wszystko. Za scenę na ceremonii, za to, że musiałeś wyjść, za wszystko, co powiedziałam w barze…”

„Nie masz za co przepraszać.”

„Mam. Powinnam być profesjonalna. Powinnam radzić sobie z tym z gracją, a zamiast tego…”

„Jesteś człowiekiem,” przerwał łagodnie. „I właśnie przeżyłaś coś druzgocącego. Gracja może poczekać.”

Wpatrywałam się w szklankę z wodą, obserwując, jak światło załamuje się przez ciecz. Życzliwość w jego głosie ściskała mi gardło. Nie zasługiwałam na to—nie po tym, jak się zachowałam, po rzeczach, które powiedziałam.

Ale Charles dawał mi to bez oczekiwań i ocen.

Gdy cisza rozciągnęła się na tyle, że mój umysł zaczął się przejaśniać, odezwał się znowu. Jego ton się zmienił—wciąż łagodny, ale poważniejszy. Głos dyrektora generalnego, z którym współpracowałam przez pięć lat.

„Jest coś, o czym muszę z tobą porozmawiać. Miałem zamiar poczekać z tym do powrotu do Londynu, ale biorąc pod uwagę okoliczności, myślę, że powinnaś usłyszeć to teraz.”

Podniosłam wzrok, ciekawość przebiła się przez otępienie. „O co chodzi?”

„Zarząd chce mojej rekomendacji na stanowisko CEO zanim odejdę. Od miesięcy oceniam kandydatów, zawężając wybór.”

Zawiesił głos, jego niebieskie oczy utkwiły w moich. „Mam dwóch finalistów. James Whitmore i Sebastian Cole.”

Nazwiska spadły na mnie jak ciosy.

Prawie się zaśmiałam. Prawie. Wszechświat miał okrutne poczucie humoru. James Whitmore—pan młody, który właśnie poślubił kogoś innego, wkładając na palec pierścionek, który, jak sądziłam, był przeznaczony dla mnie.

I Sebastian Cole—irytujący szef marketingu, który mrugnął do mnie przez całą ceremonię, jakby doskonale wiedział, co czuję.

To byli moi wybory. Ci mężczyźni, o których przyszłości najwyraźniej miałam pomóc zdecydować.

Charles mówił dalej, nieświadomy burzy, jaka szalała we mnie. Wyjaśnił, że nie zna żadnego z nich na tyle dobrze, by ocenić ich prawdziwy charakter.

Cyfry i prezentacje mówią tylko tyle. Raporty kwartalne pokazują wyniki, nie uczciwość. Spotkania zarządu pokazują efektywność, nie osobowość.

„Potrzebuję wglądu w to, kim naprawdę są. Jak zachowują się, gdy nikt ważny nie patrzy. Jak traktują podwładnych. Jakich skrótów używają lub których odmawiają. Małe decyzje, które zdradzają charakter.”

„I uważasz, że mogę to zapewnić?”

„Wiem, że możesz. Pracujesz z nimi obydwoma od lat. Zauważasz rzeczy, których inni nie widzą—rzeczy, które nigdy nie trafiają do raportów ani ocen okresowych. Wyłapujesz wzorce. Pamiętasz szczegóły.”

Pochylił się lekko do przodu. „Chcę, żebyś przez najbliższe tygodnie była asystentką obu kandydatów. Obserwuj ich. Oceniaj. Zdaj mi uczciwy raport.”

Prośba zawisła między nami. Przeanalizowałam ją w myślach, rozważałam ze wszystkich stron.

„Moja rekomendacja,” powiedziałam powoli. „Ile będzie znaczyć?”

„Znacząco. Może zadecydować.”

Konsekwencje spadły na mnie jak drugi koc. Charles oferował mi władzę—prawdziwą, nie iluzję. Szansę wpłynięcia na przyszłość firmy.

Szansę kształtowania tego, czym stanie się Pemberton Corp po jego odejściu.

Szansę zdecydowania, czy człowiek, który mnie zniszczył, dostanie wszystko, czego pragnął.

Charles o tym nie wiedział, oczywiście. Nie miał pojęcia, że pan młody na dole i jego kandydat na CEO to ta sama osoba.

Nie mógł wiedzieć, że rekomendując Jamesa Whitmore’a, nagrodziłabym zdradę triumfem. Ale ja wiedziałam. I ta świadomość paliła mnie w piersi jak whisky, która wciąż ogrzewała mój żołądek.

„Dlaczego ja?” zapytałam. „Dlaczego nie ktoś z zarządu? Ktoś z większym autorytetem, doświadczeniem?”

„Bo jesteś najbardziej kompetentną osobą, jaką znam.”

Te słowa padły bez fanfar—rzeczowo, nie pochlebnie. Powiedział to, jakby stwierdzał oczywisty fakt, jakby niebo było niebieskie, a woda mokra.

„Rozumiesz tę firmę lepiej niż połowa zarządu. Od pięciu lat obserwujesz ją od środka. Znasz politykę, osobowości, dynamikę, której nie ma w żadnym raporcie. Ufaj mi, Belle, twojemu osądowi.”

Usiadłam z tym, oszołomiona, zrozpaczona, lekko pijana, i poczułam, że coś się we mnie zmienia.

Przez sześć lat budowałam życie wokół mężczyzny, który widział we mnie tylko stopień do celu. A tu był inny mężczyzna, oferujący mi coś zupełnie innego. Zaufanie. Szacunek. Przekonanie, że moje zdanie się liczy.

„Zrobię to,” powiedziałam.

Charles skinął głową, bez zaskoczenia. Wstał, wyjął z szafy koc i wskazał na kanapę pod ścianą.

„Śpij tu dziś. Nie jesteś w stanie nigdzie iść.”

Chciałam protestować, upierać się, że nic mi nie jest. Ale zmęczenie przygniatało mnie, a kanapa wydawała się nieprzyzwoicie kusząca. Przeszłam do niej i położyłam się.

Charles rozłożył koc i starannie mnie przykrył, podwijając brzegi wokół moich ramion z taką delikatnością, że aż ścisnęło mnie w piersi.

Potem usiadł w fotelu po drugiej stronie pokoju, nie zamierzając opuszczać pomieszczenia.

„Zostajesz?” zapytałam, głos miałam już ciężki od snu.

„Zostaję.”

Zapadła cisza, komfortowa i ciepła. Odpływałam w sen, gdy jego głos znów rozległ się w ciemności, cichy i zamyślony.

„Trzy lata.”

Otworzyłam oczy, zdezorientowana. „Co?”

„Zadałaś mi pytanie w barze. Nieodpowiednie, którego z pewnością żałujesz.”

W jego głosie pojawiła się nutka suchego humoru.

„Odpowiedź to trzy lata. Moja żona zmarła piętnaście lat temu i od tamtej pory… miałem ograniczone zainteresowanie takimi sprawami. Ale trzy lata temu była ktoś. Krótko.”

Gorąco zalało mi policzki. „Charles, ja… Nie musisz—”

„Wiem, że nie muszę. Ale zapytałaś, a ja chcę odpowiedzieć.” Zawahał się. „Nie jestem tak stary i zgrzybiały, jak mogłabyś sądzić, Belle. Doskonale pamiętam, jak to jest.”

Coś elektryzującego przemknęło między nami w ciemności—niewypowiedziane, nieokreślone, ale jednoznacznie obecne.

„Śpij,” powiedział cicho. „Jutro czeka nas długa droga.”

Zamknęłam oczy, serce biło mi szybciej z powodów niezwiązanych z whisky ani złamanym sercem.

Zasypiałam, wiedząc, że czuwa nade mną.

I zadziwiająco, całkowicie mi to odpowiadało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Poniedziałkowy poranek. Punkt dziewiąta.

Stałam przed biurem Sebastiana Cole’a z neutralnym wyrazem twarzy i profesjonalną postawą. Weekend dał mi czas, by się przygotować, zbudować mury wokół chaosu wewnątrz mnie.

Mogłam to zrobić. Tylko trzy miesiące obserwacji, potem koniec. Trzy miesiące patrzenia, oceniania i składania raportów Charlesowi. Proste. Jasne. Profesjonalne.

Zapukałam raz i weszłam bez czekania na odpowiedź.

Sebastian siedział za swoim biurkiem, marynarka rzucona na oparcie krzesła, rękawy koszuli podwinięte do łokci.

Ledwo zauważył moje wejście, całą uwagę skupiając na ekranie komputera, gdy chwycił stos teczek i rzucił je w moją stronę. Wylądowały na krawędzi biurka z ciężkim łoskotem.

"Konto Hendersona musi być zrestrukturyzowane do środy. Briefy marketingowe do prezentacji dla Collinsa, trzy wersje, różne ujęcia, na jutro. Potwierdzenie grafiku konferencji w Berlinie. I dopilnuj, żeby kwartalne prognozy zostały sformatowane przed spotkaniem o czwartej."

Wypowiadał kolejne zadania, jakbym była maszyną stworzoną do ich przyjmowania, nawet na mnie nie patrząc. Zebrałam teczki i wyszłam bez słowa.

Przez cały ranek pracowałam sprawnie, realizując jego polecenia z precyzją, jakiej Charles nauczył mnie przez pięć lat. Odbierałam telefony, porządkowałam dokumenty, koordynowałam działania z innymi działami.

Unikałam niepotrzebnych interakcji, odzywając się tylko wtedy, gdy było to absolutnie konieczne, a odpowiedzi trzymałam krótkie i rzeczowe. Sebastian wydawał się zadowolony z traktowania mnie jak powietrze, co idealnie mi odpowiadało.

W połowie poranka ściany jego biura zaczęły mnie dusić.

Uciekłam do pokoju z drukarką pod pretekstem odebrania dokumentów. Małe pomieszczenie było błogosławienie puste — tylko brzęczące maszyny i cichy szum papieru przesuwającego się przez rolki.

Oparłam się o blat i zamknęłam oczy, pozwalając napięciu odpłynąć z ramion. Chwila spokoju. Tylko tego potrzebowałam. Jednej chwili, by odetchnąć bez poczucia, że jego obecność mnie przygniata.

Nie dostałam jej.

"Piękna ceremonia, prawda?"

Głos Sebastiana dobiegł zza moich pleców, gładki i niespieszny. Nie musiałam się odwracać, by dokładnie wiedzieć, jak wygląda — swobodna postawa, znający wyraz twarzy, wyrachowana łatwość mająca wytrącić z równowagi.

Oparł się o framugę drzwi, ręce skrzyżowane na piersi, zdecydowanie zbyt rozluźniony jak na człowieka, który powinien pracować. "Ślub Langfordów. Bardzo elegancki. Nie uważasz?"

Szczęka mi się zacisnęła. Stałam do niego tyłem, odmawiając mu satysfakcji z mojej uwagi. "Nie zostałam długo."

"Nie, nie zostałaś." Usłyszałam, jak odrywa się od framugi, słyszałam jego kroki wchodzące do małego pomieszczenia. Zbliżał się. Za blisko. "Szkoda. Przegapiłaś tort."

Odwróciłam się do niego i był tuż obok — kilka centymetrów dzieliło mnie od jego twarzy, szare oczy błyszczały czymś pomiędzy rozbawieniem a wyzwaniem. Tak blisko, że mogłam policzyć pojedyncze rzęsy okalające te zimne, kalkulujące spojrzenie.

Tak blisko, by widzieć lekki uśmiech w kąciku jego ust, wyraz człowieka, który doskonale wie, jaki efekt wywiera.

Puls mi przyspieszył i nienawidziłam tego. Nienawidziłam, że ciało mnie zdradza, reagując na jego bliskość czymś innym niż zasłużonym obrzydzeniem.

"Szkoda, że tak się to potoczyło," kontynuował, a jego głos zniżył się, niemal intymny. "Straciłem teraz całą przewagę nad tobą. Nie mam już czym cię szantażować. Nasze małe lunche, nasze... rozmowy."

Zamilkł, pozwalając, by jego słowa zawisły między nami. "Na nic."

Żołądek mi się ścisnął od wspomnień, które jego słowa wydobyły na powierzchnię.

Sebastian dowiedział się o mnie i Jamesie niemal rok temu. Przyłapał nas w nieostrożnej chwili na parkingu — dłoń Jamesa na mojej talii, mój śmiech zbyt cicho i zbyt intymny, by mógł być czymś innym niż osobisty.

Myśleliśmy, że jesteśmy sami, ukryci w cieniu między betonowymi filarami. Nie byliśmy. Większość ludzi odwróciłaby wzrok, udała, że nic nie widziała. Sebastian się uśmiechnął.

Nigdy nas nie wydał. To nie w jego stylu. Zamiast tego zebrał te informacje jak walutę, przechowując je ostrożnie, wydając w małych, irytujących dawkach.

Propozycja lunchu, która nie była propozycją. Rozmowy przeciągane dłużej, niż trzeba, gdy jego dłoń znajdowała wymówki, by dotknąć mojego ramienia, barku, dolnej części pleców.

Te dotknięcia zawsze wydawały się przypadkowe, zawsze na tyle krótkie, by móc je zaprzeczyć. Zawsze, gdy James nie patrzył.

"Kawa ze mną jutro," mówił, zaganiany mnie w kuchni czy łapiąc samotnie na korytarzu. "Chyba że wolisz, żebym wspomniał HR, że widziałem coś ciekawego w garażu w zeszły wtorek."

Chodziłam na kawę. Znosiłam lunche. Tolerowałam jego bliskość, bo alternatywa wydawała się gorsza — ujawnienie, zwolnienie, wściekłość Jamesa na wyjawienie naszego sekretu.

A Sebastian zdawał się delektować każdą chwilą mojego dyskomfortu. Nie dlatego, że chciał mnie zniszczyć, w końcu zrozumiałam. Ale dlatego, że dawało mu to dostęp.

Czas. Bliskość, której inaczej nie mógłby usprawiedliwić. Chwile sam na sam, które aranżował manipulacją i groźbą.

Teraz patrzyłam mu prosto w oczy, bez mrugnięcia. Przewaga zniknęła. James ożenił się z kimś innym. Sekret był bez znaczenia. Nie miałam już nic do ukrycia, a Sebastian nie miał już nade mną żadnej władzy.

"Będę oceniać oboje kandydatów pod kątem umiejętności przywódczych. Nie historii osobistej."

"Oczywiście, że tak." Uśmiechnął się kpiąco, wyraz twarzy ostry i świadomy. "Ale nie jesteś na tyle głupia, żeby naprawdę rozważać Jamesa. Umiesz podjąć właściwą decyzję."

"Jeśli będziesz postępował w ten sposób," powiedziałam chłodno, utrzymując opanowany ton mimo wściekłości buzującej pod skórą, "twoje szanse znacznie spadną."

Coś przemknęło przez jego twarz — może zaskoczenie. Może uznanie. Uśmiech zadrżał przez ułamek sekundy, zanim znowu się pojawił, ale zauważyłam to.

Zaskoczyłam go i jakaś drobna część mnie rozkoszowała się tą małą wygraną.

Odsunął się, zwiększając dystans między nami. W ręce pojawił się folder — nie zauważyłam, kiedy go zabrał.

Odwrócił się do drzwi i mijając mnie, lekko klepnął mnie nim w pośladek. Swobodnie. Celowo. Przypomnienie, że nawet bez przewagi wciąż uważa, że wolno mu wszystko.

"Nie mogę się doczekać współpracy, Belle."

Zniknął, zanim zdążyłam odpowiedzieć, rozpływając się w drzwiach i zostawiając mnie samą z brzęczącymi maszynami i echem jego oddalających się kroków.

Stałam nieruchomo przez dłuższą chwilę, dłonie zaciśnięte w pięści po bokach ciała, serce waliło ze złości, której nie chciałam nazwać. Miejsce, gdzie mnie dotknął, paliło oburzeniem.

Każdy mięsień w moim ciele krzyczał, by rzucić się za nim, powiedzieć mu, co myślę o jego giereczkach, arogancji i tym samouwielbieniu w uśmiechu.

Ale się nie ruszyłam. Zostałam przy drukarce, oddychając powoli, zmuszając puls do uspokojenia.

To będą bardzo długie trzy miesiące.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Corporate Hearts

Corporate Hearts

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa