passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Crown Me in Vengeance - Rozdział #2 - autor itsvlada

Crown Me in Vengeance

/

Rozdział 2

Rozdział 1:

Loreley stała na skraju sali balowej, jej palce owinięte wokół nóżki w połowie pełnego kieliszka wina.

Suknia, którą miała na sobie – granatowa, jedwabna, opinająca każde wgłębienie i krzywiznę – została starannie wybrana na tę chwilę, na tę noc.

Sam Zayden jej powiedział: Wyglądaj stosownie, Loreley. Nadszedł czas.

Ta noc miała należeć do niej.

Miał to być moment, w którym zostanie przedstawiona jako jego narzeczona. Przyszła królowa mafijnego imperium Xandros.

Żołądek się jej zacisnął, gdy obserwowała jak Zayden, jej Zayden, wchodzi na małą scenę w centrum sali.

Jego obecność przykuwała uwagę, był to rodzaj autorytetu, który nie potrzebował zapowiedzi. Miał na sobie elegancki czarny smoking, srebrny spinki do mankietów błysnęły, gdy poprawiał rękaw.

Nie przeszukiwał wzrokiem sali, by ją odnaleźć. Nawet nie spojrzał w jej kierunku.

Loreley uśmiechnęła się do siebie. Robił przedstawienie, przeciągał ten moment.

Zawsze taki teatralny, pomyślała, przestępując z nogi na nogę w szpilkach.

Wtedy przemówił.

"Jest powód, dla którego zgromadziłem was tu wszystkich dziś wieczorem," głos Zaydena niósł się z łatwością, bogaty i gładki, jak imperator przemawiający do swojego dworu. "Przez lata mój ojciec budował to imperium na potędze i lojalności. Sile. Czcimy te tradycje."

Sala ucichła.

"I dlatego dziś chcę wam przedstawić kobietę, która będzie stać u mego boku, gdy poprowadzę nas w nową erę."

To było to.

Loreley uniosła podbródek, uspokajając oddech. Serce waliło jej o żebra. Pozwoliła sobie powoli, ostrożnie wypuścić powietrze, przygotowując się do wystąpienia, gdy wywoła jej imię.

Usta Zaydena wykrzywiły się w powolnym uśmieszku. "Brooks Bellini."

Sala wybuchła oklaskami.

Umysł Loreley opustoszał.

Nie ruszyła się. Nie mogła.

Musiała to być pomyłka.

Rozmyta plama blond loków przemknęła obok niej, a potem Brooks Bellini wchodziła na scenę, wsuwając swoją dłoń w dłoń Zaydena, jakby tam należała.

Jakby ona tam należała.

Brooks promieniała, jej idealne piękno spotęgowane przez błyszczącą złotą suknię opinającą jej sylwetkę.

"Zawsze wiedziałam, że wybierze mnie," zamruczała, wystarczająco głośno, by usłyszeli to stojący w pobliżu.

Loreley ledwo słyszała te słowa przez szum w uszach.

To się nie działo.

Zmusiła swoje ciało do ruchu, robiąc krok do przodu, ale dłoń jej ojca zacisnęła się na jej nadgarstku w cichym ostrzeżeniu.

Don Moretti.

Jej ojciec, człowiek, który zaaranżował całe jej życie, siedział w milczeniu. Nieruchomo. Nie powstrzymując tego horroru.

Jej gardło się zacisnęło.

Spojrzenie Zaydena przemknęło po sali i na ułamek sekundy spoczęło na niej. Nie było w nim nic – żadnych przeprosin, żadnego wyjaśnienia. Tylko zimna obojętność.

Krew Loreley zamieniła się w lód.

Potem, jakby uznał, że nie jest nawet warta tego spojrzenia, odwrócił się z powrotem do swojej narzeczonej. Swojej prawdziwej narzeczonej.

Sala się rozmazała. Szepty wirowały wokół niej jak jadowita mgła.

Loreley Moretti? Czy ona myślała, że ma szansę? Biedna dziewczyna.

Loreley gwałtownie wciągnęła powietrze, przedzierając się przez ucisk w piersi, i ruszyła. Przeszła przez salę balową, obcasy ostro stukały o marmur, aż stanęła przed sceną.

"Zayden," powiedziała, jej głos przeciął hałas.

Rozmowy natychmiast ucichły.

Brwi Zaydena uniosły się w udawanym zdziwieniu.

Nie mrugnęła. "Co to jest?"

Zayden westchnął, jakby się nudził. "To dokładnie to, na co wygląda."

Loreley nie drgnęła, nawet gdy ciężar dziesiątek spojrzeń przygniótł ją. "Powiedziałeś—"

"Powiedziałem wiele rzeczy." Głos Zaydena był gładki, ale kryła się w nim stal.

Paznokcie Loreley wbiły się w jej dłoń. "Obiecałeś mi—"

"Nic nie obiecałem." Jego spojrzenie pociemniało. "Nigdy nie byłaś wystarczająco silna do tego życia. Nigdy... może po prostu nie byłaś wystarczająco dobra."

Te słowa uderzyły ją mocniej niż jakakolwiek kula.

Cichy śmiech, ociekający rozbawieniem, dobiegł z jego boku. Brooks.

"Naprawdę myślałaś, że poślubi ciebie?" Brooks wystąpiła do przodu, jej uśmiech był okrutny. "Och, kochanie, Zayden był mój, zanim ty w ogóle stałaś się opcją."

Wzrok Loreley wyostrzył się.

Brooks podeszła bliżej, przechylając głowę. "Naprawdę nie powinnaś była pozwolić sobie na taką wygodę, Loreley."

Sala była cicha. Obserwowała. Czekała.

Puls Loreley dudnił w jej gardle.

Brooks nachyliła się lekko, jej głos stał się bardziej prywatny. "Nigdy nie należałaś do tego świata."

Palce Loreley drgnęły. Pragnienie zdrapania tego zadowolonego wyrazu prosto z twarzy Brooks paliło ją.

Nie tutaj. Nie teraz.

Wypuściła powietrze, powoli i miarowo, po czym odwróciła się – odwróciła od Zaydena, od Brooks, od duszącego zapachu zdrady i upokorzenia.

Zeszła ze sceny, zmuszając nogi do ruchu, do dalszego poruszania się, nawet gdy każdy mięsień w jej ciele błagał ją, by się zatrzymała.

A potem, tuż przed tym jak dotarła do drzwi, poczuła na sobie czyjeś spojrzenie.

Inne.

Ostre.

Spojrzała w bok i jej oczy spotkały się ze wzrokiem Dominica. Prawej ręki Zaydena.

Obserwował ją. Nie ze współczuciem, nie z rozbawieniem. Ale z czymś innym. Kalkulacją.

Loreley nie miała energii, by rozgryźć, co to znaczyło.

Przepchnęła się przez podwójne drzwi, wychodząc z sali balowej, z tej duszącej przestrzeni, która ukradła jej przyszłość.

"Loreley—"

Jej brat Luka dogonił ją właśnie gdy dotarła do głównego wejścia.

"Nie," warknęła, wyrywając ramię.

Jego twarz wykrzywiła się w frustracji. "Nie wiedziałem, przysięgam—"

Zaśmiała się, gorzkim, złamanym dźwiękiem. "I to sprawia, że jest lepiej?"

Luka zawahał się. "Loreley—"

Ale ona już odchodziła, z prostymi plecami, obcasy stukały o kamienne stopnie.

Nie będzie płakać.

Nie będzie.

Loreley Moretti właśnie straciła wszystko.

I nigdy nie zapomni, kto jej to odebrał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2:

Cisza w posiadłości Morettich była przytłaczająca.

Loreley stała nieruchomo w wielkiej sali, ciężar słów ojca przygniatał jej pierś niczym miażdżące imadło.

"Nie jesteś już moją córką."

Głos Don Morettiego był zimny, pozbawiony wahania, pozbawiony miłości.

Nie krzyczał. Nie wpadł w szał. To sugerowałoby, że wciąż jest warta jego gniewu.

Zamiast tego patrzył na nią z niczym innym jak cichym rozczarowaniem, takim, które rani głębiej niż jakikolwiek krzyk.

Loreley zmusiła się do oddychania, stojąc przed nim w przyćmionym świetle jego gabinetu, jego ciemne drewniane biurko piętrzyło się między nimi niczym barykada.

"Zostałem dziś upokorzony z twojego powodu." Jego palce wystukiwały rytm o biurko, powoli, z premedytacją. "Zayden Xandros jest przyszłością tego imperium, a ty ośmieliłaś się rzucić mu publiczne wyzwanie. Sprawiłaś, że nasza rodzina wygląda na słabą."

Słabą.

To słowo paliło jak kwas na jej skórze.

Loreley wyprostowała kręgosłup. "On pierwszy nas zdradził," powiedziała, jej głos był spokojny mimo burzy szalejącej w jej wnętrzu. "Wykorzystał mnie. Okłamał mnie. On—"

"Wystarczy." Don Moretti wstał, jego górująca postać rzucała długi cień na pokój. "Jesteś wstydem, Loreley. Zniewagą dla tej rodziny."

Jej gardło się zacisnęło, ale odmówiła spuszczenia wzroku. "Nie zrobiłam nic złego."

"Musiałaś zrobić coś, co sprawiło, że uznał cię za bezwartościowy kawałek gówna." Jego wargi wykrzywiły się z obrzydzeniem. "Nie będę ponosił konsekwencji twojej bezczelności."

Zacisnęła pięści, paznokcie wbijały się w dłonie tak mocno, że myślała, że może puścić krew.

"Więc to tyle?" szepnęła. "Wolisz wyrzucić mnie, jakbym nigdy nie istniała, niż stanąć po stronie własnej córki?"

"Wybrałaś zhańbienie nas swoją słabością," powiedział. "Teraz będziesz żyć z konsekwencjami."

Zimna ostateczność zapadła między nimi. Potem odwrócił się do niej plecami.

Odprawienie.

Ostatnie, jakie kiedykolwiek od niego otrzyma.

Loreley przełknęła ciężko, mrugając, by odpędzić pieczenie w oczach, gdy gwałtownie odwróciła się na pięcie.

Jej kroki były zdecydowane, gdy opuszczała jego gabinet, ale gdy dotarła do wielkich schodów, jej oddech przyspieszył, serce waliło o żebra.

Była wymazywana.

Personel Morettich szeptał, gdy wspinała się po schodach, jakby wiedzieli. Ciężar ich litości i osądu przylgnął do niej jak całun pogrzebowy.

Zmusiła się do pójścia naprzód, krok po kroku, aż dotarła do swojej sypialni. Gdy zamknęła za sobą drzwi, jej ręce już się trzęsły.

Jej pokój—jej sanktuarium—nagle wydawał się obcy. Pozłacane lustra, jedwabne prześcieradła, delikatne flakoniki perfum ustawione na toaletce. Wszystko zdawało się z niej drwić.

Nic z tego nie miało już znaczenia.

Poruszała się jak duch, wpychając ubrania do walizki z mechaniczną skutecznością.

Delikatne pukanie sprawiło, że zamarła. Potem głos.

"Loreley?"

Liliana.

Loreley odwróciła się, by zobaczyć swoją młodszą siostrę stojącą niepewnie w drzwiach.

Liliana była delikatna tam, gdzie Loreley była ostra, miękka tam, gdzie Loreley musiała być ze stali. Ale strach w jej ciemnych oczach nie był o nią samą. Był o Loreley.

"Naprawdę każą ci odejść?" głos Liliany zadrżał.

Loreley wydała krótki, gorzki śmiech. "Najwyraźniej zhańbiłam rodzinę."

Liliana weszła do środka, spoglądając ostrożnie przez ramię, jakby spodziewała się, że ich ojciec w każdej chwili może wtargnąć. "To nie jest w porządku."

"Nie," powiedziała Loreley, zamykając walizkę. "Nie jest."

Liliana zawahała się, potem wyciągnęła rękę, ściskając mocno dłoń Loreley. "Gdzie pójdziesz?"

Loreley odwzajemniła uścisk, jedyny znak pocieszenia, na jaki mogła sobie pozwolić. "Coś wymyślę."

Nie było nic więcej do powiedzenia. Liliana nie płakała. Nie błagała Loreley, by została.

Po prostu kiwnęła raz głową, tak jak robi się, gdy zdaje się sobie sprawę, że nie da się powstrzymać nieuniknionego.

A potem Loreley minęła ją, zeszła po schodach i wyszła frontowymi drzwiami.

Nikt jej nie zatrzymał.

Nikt się nie pożegnał.

Miasto rozmywało się za oknem taksówki, neony rzucały długie cienie na mokre od deszczu ulice. Loreley wpatrywała się w znajomą linię horyzontu, ściskając uchwyt walizki pobielałymi palcami.

Wszystko się zmieniło. Nie była już Loreley Moretti. Nie naprawdę.

Nie miała domu. Nie miała rodziny. Nie miała przyszłości.

Wydychała powoli, zmuszając rosnącą panikę do przekształcenia się w coś zimnego. Kontrolowanego.

Nie załamie się. Nie tutaj. Jeszcze nie.

"Dokąd?" zapytał taksówkarz.

Loreley nie zawahała się. "Do 'The Queens'."

* * *

Klub nocny Riley Marino był przystanią dla tych, którzy wiedzieli, jak poruszać się po półświatku miasta. Gdy tylko Loreley weszła do środka, puls muzyki i przyciszonych rozmów obmył ją jak balsam.

Riley natychmiast ją zauważyła zza baru. Starsza kobieta uniosła brew, ciemne oczy przesunęły się po drogiej sukience Loreley, jej wilgotnych od deszczu włosach, walizce w jej dłoni.

"Cholera," mruknęła Riley, odkładając szklankę, którą polerowała. "Co ci się, do diabła, stało?"

Loreley wzięła uspokajający oddech. "Potrzebuję miejsca do spania."

Riley przyglądała się jej przez dłuższą chwilę, po czym westchnęła. "Chodź, przyjaciółko," powiedziała, przerzucając ściereczkę przez ramię. "Porozmawiamy na górze."

Pokój gościnny, do którego zaprowadziła ją Riley, był mały, ale ciepły. Pachniał delikatnie whisky i lawendą. Loreley opadła na brzeg łóżka, wyczerpanie tej nocy w końcu na nią spadło.

Riley oparła się o framugę drzwi, krzyżując ramiona. "Powiesz mi, co się, do cholery, stało, czy mam zgadywać?"

Loreley na krótko zamknęła oczy, po czym je otworzyła.

"Zayden mnie zdradził." Te słowa smakowały gorzko. "Ogłosił zaręczyny z Brooks Bellini. Zerwał ze mną. Potem ojciec się mnie wyrzekł."

Riley gwizdnęła przeciągle. "Cholera."

Szczęka Loreley się zacisnęła. "Mam dość bycia wykorzystywaną."

Riley przyjrzała się jej, po czym kiwnęła głową do siebie. "W porządku."

Loreley zmarszczyła brwi. "W porządku?"

"Chcesz być silniejsza?" Wargi Riley drgnęły. "W takim razie zaczynamy trening jutro."

Loreley mrugnęła. "Trening?"

"Myślisz, że przetrwasz w tym świecie będąc po prostu ładną?" Riley prychnęła. "Chcesz władzy, będziesz musiała na nią zapracować."

Coś mrocznego i zdeterminowanego osiadło w piersi Loreley.

"Więc zacznijmy," powiedziała.

Riley uśmiechnęła się szeroko. "O to chodzi."

I po raz pierwszy tej nocy Loreley poczuła coś innego niż stratę.

Poczuła się gotowa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3:

Noce zlewały się ze sobą, dni Loreley wypełnione były treningami, a noce przemykaniem między stolikami, słuchaniem, uczeniem się, czekaniem.

Powietrze w klubie nocnym "The Queens" było gęste od dymu papierosowego, rozlanego alkoholu i cichego szumu pokusy. Muzyka wibrowała przez ściany, ciężki bas przenikał jej żyły jak narkotyk.

Weszła do tego świata jako cień, jako duch, ale w ciągu kilku tygodni stała się kimś zupełnie innym.

Loreley zaczynała jako kelnerka, przemykając przez tłum z wyćwieczonym uśmiechem, tacą idealnie zbalansowaną na jednej dłoni. Mężczyźni szeptali sekrety do swoich szklanek, ich głosy rozluźnione alkoholem i arogancją.

Nigdy nie zauważyli, jak uważnie słuchała, jak zapamiętywała imiona, przyciszone rozmowy, wymruczane groźby.

Riley nie potrzebowała dużo czasu, by zauważyć, jak spojrzenia klientów zatrzymują się na niej, jak ich portfele otwierają się szerzej, gdy przechodziła obok.

"Marnujesz się przy obsłudze stolików," mruknęła Riley pewnej nocy, krzyżując ramiona. "Potrzebuję cię na scenie."

I tak Loreley została artystką.

Poruszała się teraz inaczej. Bardziej celowo.

Każdy krok, każde spojrzenie było wykalkulowane. Przechylenie głowy, powolne przeciągnięcie palcami po stojaku mikrofonu - wszystko zaprojektowane, by pragnęli więcej.

Ale nie chodziło o pieniądze. Chodziło o władzę.

Klub był jej terenem łowieckim, a noc, która wszystko zmieniła, zaczęła się jak każda inna.

Loreley opierała się o bar, popijając wodę, gdy Mateo - jeden ze starszych barmanów - nachylił się blisko.

"Lepiej uważaj dzisiaj," wymruczał, ledwo poruszając ustami. "Dario Cattaneo przyjeżdża."

Palce Loreley zacisnęły się na szklance.

Znała to nazwisko.

Dario Cattaneo był jednym z najbardziej przerażających bossów mafii w mieście, człowiekiem, którego reputacja została zbudowana na krwi i ogniu. Był największym rywalem jej ojca, historią grozy, którą rodzice straszyli swoje dzieci.

A teraz przyjeżdżał tutaj.

Zmusiła się do zachowania spokoju, odstawiając szklankę. "Kiedy?"

"Trzydzieści minut, może mniej." Mateo wycierał bar, jakby rozmawiali o pogodzie. "Na twoim miejscu trzymałbym się z daleka."

Ale to było ostatnie, co Loreley planowała zrobić.

"Nie podoba mi się to." Głos Riley był ostry, gdy podążała za Loreley do garderoby, mocno krzyżując ramiona.

Loreley stanęła przed lustrem, wpatrując się w swoje odbicie. Jej sukienka była elektryzująco niebieska, materiał przylegał do niej jak płynny jedwab. To był rodzaj sukienki, którą mężczyźni pamiętali długo po tym, jak ją zobaczyli.

"Nie myślisz trzeźwo," kontynuowała Riley. "Dario nie jest jakimś idiotą, którego możesz zmanipulować ładnym uśmiechem. On jest-"

"Dokładnie tym, czego potrzebuję." Loreley spotkała spojrzenie Riley w lustrze. "Jest potężny, niebezpieczny i prawdopodobnie nienawidzi rodziny Xandros. To czyni go przydatnym."

"Przydatnym?" Riley prychnęła. "On jest jak wściekły pies, Loreley. Myślisz, że możesz go kontrolować?"

Loreley odwróciła się, wygładzając materiał na biodrach. "Nie muszę go kontrolować," powiedziała cicho. "Muszę tylko sprawić, by na mnie spojrzał."

Riley westchnęła, przyciskając palce do skroni. "To cię zabije. Jeśli odkryje, że jesteś córką Don Morettiego, dzieckiem jego rywala, możesz zostać żywcem obdarta ze skóry."

Loreley uśmiechnęła się, ale nie było w tym ciepła. "Nie, jeśli zagram to dobrze."

Wyszła, zanim Riley mogła dalej argumentować.

Dario Cattaneo przybył jak burza. Atmosfera w klubie zmieniła się w momencie, gdy wszedł, fala świadomości rozeszła się przez tłum.

Rozmowy przycichły, oczy nerwowo kierowały się w stronę sekcji VIP. Nawet ochroniarze, mężczyźni zbudowani jak ze stali, stali nieco prościej.

Dario poruszał się z pewnością kogoś, komu nigdy nie powiedziano 'nie'.

Jego garnitur był ciemny, idealnie skrojony, jego obecność niemożliwa do zignorowania. Towarzyszyli mu porucznicy - mężczyźni, którzy nosili w kościach rodzaj przemocy, który nigdy nie znika.

Loreley obserwowała z cienia, jak zajmowali miejsca w najlepszej części klubu.

Jej puls przyspieszył. Spędziła tygodnie czekając na okazję.

Teraz nadeszła.

Weszła na scenę. Światła przygasły, pojedynczy reflektor oświetlał ją, gdy muzyka się zaczęła.

Loreley poruszała się powoli, celowo, jej ciało kołysało się w rytm melodii. Nie była najbardziej utalentowaną artystką w klubie - były kobiety, które trenowały latami - ale talent nie był tym, co trzymało publiczność w napięciu.

Władza była. A dzisiaj ją miała.

Pozwoliła swojemu spojrzeniu przesunąć się po tłumie, zanim spoczęło na nim.

Dario.

Ich oczy się spotkały i po raz pierwszy zauważył ją. Utrzymała jego spojrzenie, pozwalając sekundom się przeciągać, pozwalając mu się zastanawiać.

Potem, z najmniejszym, najbardziej celowym przechyleniem ust, uśmiechnęła się. I kontynuowała taniec.

Dario nie odwrócił wzroku.

Kiedy jej występ się skończył, cały klub wstrzymał oddech. Ale Loreley zależało tylko na jednej osobie.

Dario uniósł rękę. Jeden z jego ludzi pochylił się, gdy coś wymruczał, po czym skinął głową i zniknął w tłumie.

Loreley powoli wypuściła powietrze. Miała go.

Riley dopadła ją w sekundzie, gdy zeszła ze sceny.

"Chce cię widzieć." Jej wyraz twarzy był napięty, szczęka zaciśnięta. "Prywatny pokój VIP."

Loreley skinęła głową, już się tego spodziewając.

Riley złapała ją za nadgarstek. "Loreley. Nie musisz tego robić."

Spotkała spojrzenie Riley, czując jak coś ostrego i nieustępliwego osadza się w jej piersi. "Tak, muszę."

Wyrwała się, poprawiła sukienkę i podążyła za czekającym ochroniarzem w kierunku prywatnego pokoju.

Nie obejrzała się za siebie.

Przy drzwiach zawahała się przez ułamek sekundy, palcami muskając klamkę.

Potem weszła do środka. To był pierwszy krok.

I nie zamierzała zawieść.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Crown Me in Vengeance

Crown Me in Vengeance

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa