Cisza w posiadłości Morettich była przytłaczająca.
Loreley stała nieruchomo w wielkiej sali, ciężar słów ojca przygniatał jej pierś niczym miażdżące imadło.
"Nie jesteś już moją córką."
Głos Don Morettiego był zimny, pozbawiony wahania, pozbawiony miłości.
Nie krzyczał. Nie wpadł w szał. To sugerowałoby, że wciąż jest warta jego gniewu.
Zamiast tego patrzył na nią z niczym innym jak cichym rozczarowaniem, takim, które rani głębiej niż jakikolwiek krzyk.
Loreley zmusiła się do oddychania, stojąc przed nim w przyćmionym świetle jego gabinetu, jego ciemne drewniane biurko piętrzyło się między nimi niczym barykada.
"Zostałem dziś upokorzony z twojego powodu." Jego palce wystukiwały rytm o biurko, powoli, z premedytacją. "Zayden Xandros jest przyszłością tego imperium, a ty ośmieliłaś się rzucić mu publiczne wyzwanie. Sprawiłaś, że nasza rodzina wygląda na słabą."
Słabą.
To słowo paliło jak kwas na jej skórze.
Loreley wyprostowała kręgosłup. "On pierwszy nas zdradził," powiedziała, jej głos był spokojny mimo burzy szalejącej w jej wnętrzu. "Wykorzystał mnie. Okłamał mnie. On—"
"Wystarczy." Don Moretti wstał, jego górująca postać rzucała długi cień na pokój. "Jesteś wstydem, Loreley. Zniewagą dla tej rodziny."
Jej gardło się zacisnęło, ale odmówiła spuszczenia wzroku. "Nie zrobiłam nic złego."
"Musiałaś zrobić coś, co sprawiło, że uznał cię za bezwartościowy kawałek gówna." Jego wargi wykrzywiły się z obrzydzeniem. "Nie będę ponosił konsekwencji twojej bezczelności."
Zacisnęła pięści, paznokcie wbijały się w dłonie tak mocno, że myślała, że może puścić krew.
"Więc to tyle?" szepnęła. "Wolisz wyrzucić mnie, jakbym nigdy nie istniała, niż stanąć po stronie własnej córki?"
"Wybrałaś zhańbienie nas swoją słabością," powiedział. "Teraz będziesz żyć z konsekwencjami."
Zimna ostateczność zapadła między nimi. Potem odwrócił się do niej plecami.
Odprawienie.
Ostatnie, jakie kiedykolwiek od niego otrzyma.
Loreley przełknęła ciężko, mrugając, by odpędzić pieczenie w oczach, gdy gwałtownie odwróciła się na pięcie.
Jej kroki były zdecydowane, gdy opuszczała jego gabinet, ale gdy dotarła do wielkich schodów, jej oddech przyspieszył, serce waliło o żebra.
Była wymazywana.
Personel Morettich szeptał, gdy wspinała się po schodach, jakby wiedzieli. Ciężar ich litości i osądu przylgnął do niej jak całun pogrzebowy.
Zmusiła się do pójścia naprzód, krok po kroku, aż dotarła do swojej sypialni. Gdy zamknęła za sobą drzwi, jej ręce już się trzęsły.
Jej pokój—jej sanktuarium—nagle wydawał się obcy. Pozłacane lustra, jedwabne prześcieradła, delikatne flakoniki perfum ustawione na toaletce. Wszystko zdawało się z niej drwić.
Nic z tego nie miało już znaczenia.
Poruszała się jak duch, wpychając ubrania do walizki z mechaniczną skutecznością.
Delikatne pukanie sprawiło, że zamarła. Potem głos.
"Loreley?"
Liliana.
Loreley odwróciła się, by zobaczyć swoją młodszą siostrę stojącą niepewnie w drzwiach.
Liliana była delikatna tam, gdzie Loreley była ostra, miękka tam, gdzie Loreley musiała być ze stali. Ale strach w jej ciemnych oczach nie był o nią samą. Był o Loreley.
"Naprawdę każą ci odejść?" głos Liliany zadrżał.
Loreley wydała krótki, gorzki śmiech. "Najwyraźniej zhańbiłam rodzinę."
Liliana weszła do środka, spoglądając ostrożnie przez ramię, jakby spodziewała się, że ich ojciec w każdej chwili może wtargnąć. "To nie jest w porządku."
"Nie," powiedziała Loreley, zamykając walizkę. "Nie jest."
Liliana zawahała się, potem wyciągnęła rękę, ściskając mocno dłoń Loreley. "Gdzie pójdziesz?"
Loreley odwzajemniła uścisk, jedyny znak pocieszenia, na jaki mogła sobie pozwolić. "Coś wymyślę."
Nie było nic więcej do powiedzenia. Liliana nie płakała. Nie błagała Loreley, by została.
Po prostu kiwnęła raz głową, tak jak robi się, gdy zdaje się sobie sprawę, że nie da się powstrzymać nieuniknionego.
A potem Loreley minęła ją, zeszła po schodach i wyszła frontowymi drzwiami.
Nikt jej nie zatrzymał.
Nikt się nie pożegnał.
Miasto rozmywało się za oknem taksówki, neony rzucały długie cienie na mokre od deszczu ulice. Loreley wpatrywała się w znajomą linię horyzontu, ściskając uchwyt walizki pobielałymi palcami.
Wszystko się zmieniło. Nie była już Loreley Moretti. Nie naprawdę.
Nie miała domu. Nie miała rodziny. Nie miała przyszłości.
Wydychała powoli, zmuszając rosnącą panikę do przekształcenia się w coś zimnego. Kontrolowanego.
Nie załamie się. Nie tutaj. Jeszcze nie.
"Dokąd?" zapytał taksówkarz.
Loreley nie zawahała się. "Do 'The Queens'."
* * *
Klub nocny Riley Marino był przystanią dla tych, którzy wiedzieli, jak poruszać się po półświatku miasta. Gdy tylko Loreley weszła do środka, puls muzyki i przyciszonych rozmów obmył ją jak balsam.
Riley natychmiast ją zauważyła zza baru. Starsza kobieta uniosła brew, ciemne oczy przesunęły się po drogiej sukience Loreley, jej wilgotnych od deszczu włosach, walizce w jej dłoni.
"Cholera," mruknęła Riley, odkładając szklankę, którą polerowała. "Co ci się, do diabła, stało?"
Loreley wzięła uspokajający oddech. "Potrzebuję miejsca do spania."
Riley przyglądała się jej przez dłuższą chwilę, po czym westchnęła. "Chodź, przyjaciółko," powiedziała, przerzucając ściereczkę przez ramię. "Porozmawiamy na górze."
Pokój gościnny, do którego zaprowadziła ją Riley, był mały, ale ciepły. Pachniał delikatnie whisky i lawendą. Loreley opadła na brzeg łóżka, wyczerpanie tej nocy w końcu na nią spadło.
Riley oparła się o framugę drzwi, krzyżując ramiona. "Powiesz mi, co się, do cholery, stało, czy mam zgadywać?"
Loreley na krótko zamknęła oczy, po czym je otworzyła.
"Zayden mnie zdradził." Te słowa smakowały gorzko. "Ogłosił zaręczyny z Brooks Bellini. Zerwał ze mną. Potem ojciec się mnie wyrzekł."
Riley gwizdnęła przeciągle. "Cholera."
Szczęka Loreley się zacisnęła. "Mam dość bycia wykorzystywaną."
Riley przyjrzała się jej, po czym kiwnęła głową do siebie. "W porządku."
Loreley zmarszczyła brwi. "W porządku?"
"Chcesz być silniejsza?" Wargi Riley drgnęły. "W takim razie zaczynamy trening jutro."
Loreley mrugnęła. "Trening?"
"Myślisz, że przetrwasz w tym świecie będąc po prostu ładną?" Riley prychnęła. "Chcesz władzy, będziesz musiała na nią zapracować."
Coś mrocznego i zdeterminowanego osiadło w piersi Loreley.
"Więc zacznijmy," powiedziała.
Riley uśmiechnęła się szeroko. "O to chodzi."
I po raz pierwszy tej nocy Loreley poczuła coś innego niż stratę.
Poczuła się gotowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Noce zlewały się ze sobą, dni Loreley wypełnione były treningami, a noce przemykaniem między stolikami, słuchaniem, uczeniem się, czekaniem.
Powietrze w klubie nocnym "The Queens" było gęste od dymu papierosowego, rozlanego alkoholu i cichego szumu pokusy. Muzyka wibrowała przez ściany, ciężki bas przenikał jej żyły jak narkotyk.
Weszła do tego świata jako cień, jako duch, ale w ciągu kilku tygodni stała się kimś zupełnie innym.
Loreley zaczynała jako kelnerka, przemykając przez tłum z wyćwieczonym uśmiechem, tacą idealnie zbalansowaną na jednej dłoni. Mężczyźni szeptali sekrety do swoich szklanek, ich głosy rozluźnione alkoholem i arogancją.
Nigdy nie zauważyli, jak uważnie słuchała, jak zapamiętywała imiona, przyciszone rozmowy, wymruczane groźby.
Riley nie potrzebowała dużo czasu, by zauważyć, jak spojrzenia klientów zatrzymują się na niej, jak ich portfele otwierają się szerzej, gdy przechodziła obok.
"Marnujesz się przy obsłudze stolików," mruknęła Riley pewnej nocy, krzyżując ramiona. "Potrzebuję cię na scenie."
I tak Loreley została artystką.
Poruszała się teraz inaczej. Bardziej celowo.
Każdy krok, każde spojrzenie było wykalkulowane. Przechylenie głowy, powolne przeciągnięcie palcami po stojaku mikrofonu - wszystko zaprojektowane, by pragnęli więcej.
Ale nie chodziło o pieniądze. Chodziło o władzę.
Klub był jej terenem łowieckim, a noc, która wszystko zmieniła, zaczęła się jak każda inna.
Loreley opierała się o bar, popijając wodę, gdy Mateo - jeden ze starszych barmanów - nachylił się blisko.
"Lepiej uważaj dzisiaj," wymruczał, ledwo poruszając ustami. "Dario Cattaneo przyjeżdża."
Palce Loreley zacisnęły się na szklance.
Znała to nazwisko.
Dario Cattaneo był jednym z najbardziej przerażających bossów mafii w mieście, człowiekiem, którego reputacja została zbudowana na krwi i ogniu. Był największym rywalem jej ojca, historią grozy, którą rodzice straszyli swoje dzieci.
A teraz przyjeżdżał tutaj.
Zmusiła się do zachowania spokoju, odstawiając szklankę. "Kiedy?"
"Trzydzieści minut, może mniej." Mateo wycierał bar, jakby rozmawiali o pogodzie. "Na twoim miejscu trzymałbym się z daleka."
Ale to było ostatnie, co Loreley planowała zrobić.
"Nie podoba mi się to." Głos Riley był ostry, gdy podążała za Loreley do garderoby, mocno krzyżując ramiona.
Loreley stanęła przed lustrem, wpatrując się w swoje odbicie. Jej sukienka była elektryzująco niebieska, materiał przylegał do niej jak płynny jedwab. To był rodzaj sukienki, którą mężczyźni pamiętali długo po tym, jak ją zobaczyli.
"Nie myślisz trzeźwo," kontynuowała Riley. "Dario nie jest jakimś idiotą, którego możesz zmanipulować ładnym uśmiechem. On jest-"
"Dokładnie tym, czego potrzebuję." Loreley spotkała spojrzenie Riley w lustrze. "Jest potężny, niebezpieczny i prawdopodobnie nienawidzi rodziny Xandros. To czyni go przydatnym."
"Przydatnym?" Riley prychnęła. "On jest jak wściekły pies, Loreley. Myślisz, że możesz go kontrolować?"
Loreley odwróciła się, wygładzając materiał na biodrach. "Nie muszę go kontrolować," powiedziała cicho. "Muszę tylko sprawić, by na mnie spojrzał."
Riley westchnęła, przyciskając palce do skroni. "To cię zabije. Jeśli odkryje, że jesteś córką Don Morettiego, dzieckiem jego rywala, możesz zostać żywcem obdarta ze skóry."
Loreley uśmiechnęła się, ale nie było w tym ciepła. "Nie, jeśli zagram to dobrze."
Wyszła, zanim Riley mogła dalej argumentować.
Dario Cattaneo przybył jak burza. Atmosfera w klubie zmieniła się w momencie, gdy wszedł, fala świadomości rozeszła się przez tłum.
Rozmowy przycichły, oczy nerwowo kierowały się w stronę sekcji VIP. Nawet ochroniarze, mężczyźni zbudowani jak ze stali, stali nieco prościej.
Dario poruszał się z pewnością kogoś, komu nigdy nie powiedziano 'nie'.
Jego garnitur był ciemny, idealnie skrojony, jego obecność niemożliwa do zignorowania. Towarzyszyli mu porucznicy - mężczyźni, którzy nosili w kościach rodzaj przemocy, który nigdy nie znika.
Loreley obserwowała z cienia, jak zajmowali miejsca w najlepszej części klubu.
Jej puls przyspieszył. Spędziła tygodnie czekając na okazję.
Teraz nadeszła.
Weszła na scenę. Światła przygasły, pojedynczy reflektor oświetlał ją, gdy muzyka się zaczęła.
Loreley poruszała się powoli, celowo, jej ciało kołysało się w rytm melodii. Nie była najbardziej utalentowaną artystką w klubie - były kobiety, które trenowały latami - ale talent nie był tym, co trzymało publiczność w napięciu.
Władza była. A dzisiaj ją miała.
Pozwoliła swojemu spojrzeniu przesunąć się po tłumie, zanim spoczęło na nim.
Dario.
Ich oczy się spotkały i po raz pierwszy zauważył ją. Utrzymała jego spojrzenie, pozwalając sekundom się przeciągać, pozwalając mu się zastanawiać.
Potem, z najmniejszym, najbardziej celowym przechyleniem ust, uśmiechnęła się. I kontynuowała taniec.
Dario nie odwrócił wzroku.
Kiedy jej występ się skończył, cały klub wstrzymał oddech. Ale Loreley zależało tylko na jednej osobie.
Dario uniósł rękę. Jeden z jego ludzi pochylił się, gdy coś wymruczał, po czym skinął głową i zniknął w tłumie.
Loreley powoli wypuściła powietrze. Miała go.
Riley dopadła ją w sekundzie, gdy zeszła ze sceny.
"Chce cię widzieć." Jej wyraz twarzy był napięty, szczęka zaciśnięta. "Prywatny pokój VIP."
Loreley skinęła głową, już się tego spodziewając.
Riley złapała ją za nadgarstek. "Loreley. Nie musisz tego robić."
Spotkała spojrzenie Riley, czując jak coś ostrego i nieustępliwego osadza się w jej piersi. "Tak, muszę."
Wyrwała się, poprawiła sukienkę i podążyła za czekającym ochroniarzem w kierunku prywatnego pokoju.
Nie obejrzała się za siebie.
Przy drzwiach zawahała się przez ułamek sekundy, palcami muskając klamkę.
Potem weszła do środka. To był pierwszy krok.
I nie zamierzała zawieść.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi zamknęły się za nią z cichą ostatecznością.
Loreley stała tuż za progiem słabo oświetlonego pokoju VIP, jej wzrok przemknął po luksusowym otoczeniu, zatrzymując się na mężczyźnie rozpartym na skórzanej kanapie.
Dario Cattaneo.
Z bliska był jeszcze bardziej uderzający niż się spodziewała. Szeroki w ramionach, ubrany w ciemną koszulę z podwiniętymi rękawami odsłaniającymi przedramiona pokryte wyblakłymi bliznami.
Miał wygląd człowieka, który zbudował swoje imperium własnymi rękami - bezlitosny, pewny siebie, nietykany.
Przyglądał się jej leniwie, z palcami owiniętymi wokół kryształowej szklanki wypełnionej czymś drogim. Jego ciemne oczy błyszczały ciekawością.
Czekał.
Loreley wiedziała, że musi postępować ostrożnie. Dario nie był podobny do mężczyzn, których spotkała wcześniej. Nie był głupi. Nie dawał się łatwo przekonać.
Jeśli źle rozegra swoje karty, przejrzy ją na wylot. Więc przechyliła lekko głowę, pozwalając, by powolny, nieśmiały uśmiech wykrzywił jej usta.
"Wzywałeś mnie?" zapytała, utrzymując lekki, żartobliwy ton.
Dario zaśmiał się, nisko i głęboko. "Wzywałem?" Wskazał na puste miejsce naprzeciwko. "Usiądź, dolcezza."
Kochanie.
Poruszała się z celową gracją, jedwab sukienki muskał jej uda, gdy opadała na fotel. Dario nie odwrócił wzroku.
"Dobrze tańczysz," powiedział, jego głos był gładki, z nutą mroku. "Ale już o tym wiesz, prawda?"
Loreley wydała z siebie miękki, urywany śmiech, przesuwając się lekko w fotelu, just na tyle, by przyciągnąć jego spojrzenie w dół na ułamek sekundy, zanim znów spotkało się z jej wzrokiem.
"Staram się być... zapamiętana."
"Cóż." Dario powoli upił łyk swojego drinka, utrzymując intensywny kontakt wzrokowy. "Udało ci się."
Cisza rozciągnęła się między nimi, gęsta od niewypowiedzianych znaczeń.
Loreley wiedziała, że lepiej nie wypełniać tej pustki bezsensowną paplaniną. Mężczyźni jak Dario cenili ciszę, czekając, by zobaczyć, czy będzie się wiercić pod jego spojrzeniem.
Nie zrobiła tego.
W końcu uśmiechnął się z przekąsem. "Opowiedz mi o sobie."
Loreley spodziewała się tego. Była przygotowana. Westchnęła, opierając się w fotelu, jej palce kreśliły krawędź nietkniętej szklanki przed nią.
"Niewiele jest do opowiedzenia," wymruczała. "Żadnej rodziny wartej wspomnienia. Żadnego prawdziwego domu. Tylko ja."
Dario studiował ją, jego wyraz twarzy był nieczytelny. Pozwoliła swoim oczom opaść, tylko na sekundę, just wystarczająco, by zasugerować coś niewypowiedzianego. Nutę bezbronności.
Mężczyźni to kochali. Szczególnie mężczyźni, którzy chcieli posiadać coś kruchego.
Dario pochylił się do przodu, jego głos był szeptem ciekawości.
"Kobieta taka jak ty, całkiem sama na świecie?" Jego uśmieszek się zaostrzył. "To wydaje się być szkodą."
Uśmiechnęła się, przechylając głowę. "Naprawdę?"
Coś zamigotało w jego spojrzeniu. Zainteresowanie.
Połknął haczyk.
Po tamtej nocy Dario stał się stałym bywalcem klubu.
Nie tylko odwiedzał - zajmował miejsce w sekcji VIP, zawsze ustawione tak, by miał najlepszy widok na występy Loreley.
Jego ludzie otaczali go, ale ona skupiała się tylko na nim.
A Dario? On patrzył tylko na nią. Loreley się o to zatroszczyła.
Utrzymywała ich interakcje w starannej równowadze - zawsze dając wystarczająco dużo, by go zaintrygować, nigdy dość, by zaspokoić. Śmiała się z jego suchego humoru, ale nigdy go nie dotykała. Pochylała się, gdy mówił, pozwalała swojemu spojrzeniu zatrzymywać się na jego ustach, ale zawsze odsuwała się, zanim mógł zmniejszyć dystans między nimi.
Była idealną sprzecznością - odurzającą mieszanką niewinności i pokusy.
I to doprowadzało Daria do szaleństwa.
"Nie podoba mi się to," mruknęła Riley pewnej nocy, z założonymi rękami, gdy obserwowały Daria zza baru. "Igrasz z ogniem."
Loreley uśmiechnęła się z przekąsem, biorąc łyk swojego drinka. "Dobrze, że nie boję się oparzeń."
Riley zmarszczyła brwi. "Ten człowiek nie przegrywa, Loreley. On nie pozwala odejść."
Spojrzała na Daria, który obserwował ją z cichą intensywnością.
"Dobrze," wymruczała.
A potem Dario zaczął wysyłać prezenty.
Zaczęło się od małych rzeczy - delikatnych złotych bransoletek, jedwabnych szali, vintage'owej butelki wina. Potem przyszły drogie sukienki, designerskie szpilki, naszyjnik wysadzany diamentami, który znalazła czekający na nią w garderobie pewnej nocy.
Przyjmowała je ze starannie wypracowaną niechęcią, nigdy zbyt chętnie, zawsze just na tyle wahając się, by musiał pracować na jej uczucia.
A Dario? Dario chciał wygrać.
Potrzebował tego.
Gra rozwijała się dokładnie tak, jak zaplanowała. Do nocy, kiedy wszystko się zmieniło.
Prywatny pokój VIP był słabo oświetlony, zapach drogich cygar unosił się w powietrzu. Loreley siedziała naprzeciwko Daria, światło świec rzucało złote błyski na jego ostre rysy.
Ta noc czuła się inaczej. Powietrze między nimi było cięższe. Naładowane.
Dario oparł się w fotelu, kręcąc whisky w szklance. "Fascynujesz mnie, dolcezza."
Uśmiechnęła się kokieteryjnie. "Naprawdę?"
"Nie prosisz o nic," zastanawiał się. "Przyjmujesz moje prezenty, ale ich nie gonisz." Przechylił głowę. "Większość kobiet byłaby chętna. Ale ty... ty się wahasz."
Wydychała miękko. "Może nie chcę być kupiona."
Dario uśmiechnął się z przekąsem. "Więc czego chcesz?"
Loreley spuściła wzrok, udając niepewność. "Jeszcze nie wiem."
Dario odstawił szklankę, cichy brzęk odbił się echem w cichym pokoju.
Potem jego głos stał się zamyślony. "Powiedziałaś, że nie masz rodziny."
Puls Loreley przeskoczył. To było niebezpieczne terytorium.
Wymusiła swobodny śmiech. "Powiedziałam?"
Dario nie mrugnął. "Powiedz mi prawdę."
Zawahała się - just wystarczająco długo, by wydawało się prawdziwe - zanim westchnęła, palcami kreśląc nóżkę kieliszka do wina.
"Moja rodzina nigdy mnie nie chciała," wymruczała. "Byli... tradycyjni. Konserwatywni. Kontrolujący. Więc odeszłam. Koniec historii."
Dario obserwował ją, wyraz twarzy nieczytelny. "Więc rozumiesz, co to znaczy przetrwać."
Spotkała jego spojrzenie. "Tak."
Coś zamigotało w jego oczach. Aprobata. Posiadanie.
Potem, just gdy miała skierować rozmowę gdzie indziej, Dario pochylił się do przodu i powiedział jedyną rzecz, której się nie spodziewała.
"Wyjdź za mnie."
Loreley wstrzymała oddech. Po raz pierwszy, prawie złamała charakter.
Prawie.
Zmusiła swoje oczy do rozszerzenia się, usta lekko się rozchyliły, pozwalając szokowi osiąść na jej rysach. "C-co?"
Dario uśmiechnął się z przekąsem. "Słyszałaś mnie."
Pokój nagle wydawał się mniejszy. Gorętszy.
"Dlaczego?" szepnęła.
Spojrzenie Daria pociemniało. "Bo nie lubię dzielić się tym, co moje."
Przesuń w górę, aby kontynuować