Rodziny mafijne z całego kraju wypełniły salę balową, ich głosy przeplatały się z muzyką orkiestry, tworząc symfonię władzy i szeptanych układów.
Noc wypełniona była zapachem róż i delikatnymi nutami drogich cygar. Wspaniała posiadłość Cattaneo lśniła w blasku złotych żyrandoli, jej rozległe ogrody zdobione były białymi różami i wysokimi kryształowymi wazonami.
Dzisiejszy wieczór to nie było tylko wesele. To była demonstracja siły.
Loreley stała w centrum tego wszystkiego, uosobienie gracji i perfekcji.
Jej suknia ślubna była arcydziełem - jedwab i koronka, dopasowana do jej sylwetki, delikatny dekolt odsłaniający ramiona, pokazujący dokładnie tyle skóry, by kusić, ale nie gorszyć. Diamentowy naszyjnik, prezent od Daria, spoczywał na jej obojczyku niczym znamię.
Byla idealną mafijną panną młodą.
A jednak, gdy tylko wkroczyła do wielkiej sali balowej, poczuła ciężar nieobecności.
Jej rodziny tu nie było.
Ani ojca. Ani brata czy siostry.
Nawet matki. Jedynej osoby, która zdawała się o nią troszczyć. Jedynej osoby, której ojciec zakazał jakiegokolwiek kontaktu z Loreley po nocy zdrady Zaydena.
Być może by pokazać jej ostateczne odrzucenie przez rodzinę.
Być może by uczynić jej wygnanie jeszcze bardziej bolesnym.
Wiedziała, że nie przyjdą - w końcu rodzina się jej wyrzekła - ale widok pustej przestrzeni, gdzie powinni byli być, przeszył jej serce ostrym bólem.
Szemranie głosów podążało za nią, gdy przechodziła.
"Kim ona jest?" "Skąd się wzięła?" "Dario nigdy nikogo do siebie nie dopuszcza. A teraz żeni się z tą dziewczyną?"
Uśmiechała się przez to wszystko, unosząc podbródek, ignorując szepty. Wygrała tę bitwę. Zakorzeniła się w życiu Daria, owinęła się jego światem.
Pozostało już tylko upewnić się, że to ona będzie pociągać za sznurki.
Odwróciła głowę, szukając Daria w tłumie. A gdy go znalazła, zaparło jej dech.
Już na nią patrzył.
Dario stał przy głównym stole, bez wysiłku dominując przestrzeń wokół siebie. Jego czarny smoking był idealnie skrojony, górny guzik rozpięty, w jego postawie czaiła się nutka arogancji.
Ale to jego oczy - ciemne, drapieżne - wywołały dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa.
Coś było nie tak.
W jego spojrzeniu czaił się błysk, coś wiedzącego. Po raz pierwszy, odkąd wprowadziła ten plan w życie, Loreley poczuła się nieswojo.
Mimo to grała swoją rolę. Podpłynęła do niego, idealna wizja oddania, wsuwając ramię pod jego.
"Mój mężu," wymruczała, pozwalając by słowo spłynęło z jej języka jak sekretna obietnica.
Dario uśmiechnął się z przekąsem, unosząc jej dłoń do ust. Ale gdy złożył pocałunek na jej kostkach, jego głos był ledwie szeptem - niski, intymny.
"Myślisz, że wygrałaś, dolcezza?"
Żołądek się jej ścisnął.
Ledwo zdążyła przetworzyć te słowa, zanim poprowadził ją na parkiet, wciągając w pierwszy taniec, gdy sala wypełniła się brawami.
I przez resztę nocy tańczyła w ramionach mężczyzny, który wiedział coś, czego ona nie wiedziała.
Posiadłość była cicha, gdy wrócili.
Wielkie korytarze rezydencji Cattaneo ciągnęły się przed nią bez końca, cały ten ciemny marmur i chłodna elegancja. Powinno to przypominać zamek.
Zamiast tego przypominało grobowiec.
Dario był za nią, jego obecność przytłaczająca, ciemny cień napierający na jej plecy. Ruszyła w stronę ich sypialni, utrzymując miarowy krok, równy oddech.
Potem drzwi się zamknęły. I wszystko się zmieniło.
Powietrze zgęstniało, coś duszącego owinęło się wokół nich.
Loreley odwróciła się - powoli, ostrożnie - tylko po to, by zobaczyć Daria patrzącego na nią tym samym nieodgadnionym wyrazem twarzy.
Mięsień w szczęce Daria drgnął. "Dobrze ci poszło dziś wieczorem," zamyślił się, podchodząc bliżej. "Wszyscy wierzą w iluzję."
Wymusiła lekki uśmiech. "Dobrze."
Jego ręka wystrzeliła, palce zacisnęły się na jej podbródku, odchylając jej głowę do góry. "Ale oboje wiemy, że to kłamstwo."
Wstrzymała oddech.
Dario pochylił się, jego usta musnęły jej ucho. "Naprawdę myślałaś, że nie dowiem się kim naprawdę jesteś, Loreley Moretti?"
Wszystko w niej zamarło. Przez jedno uderzenie serca świat się zachwiał, jej puls dudnił tak głośno, że ledwo słyszała cokolwiek innego.
On wie.
Dario zaśmiał się, puszczając ją z powolnym potrząśnięciem głowy. "Musisz uważać mnie za idiotę."
Loreley przełknęła ciężko, utrzymując starannie opanowany wyraz twarzy. "Jak długo wiedziałeś?"
Dario rozpiął spinki do mankietów, z łatwością podwijając rękawy. „Wystarczająco długo.” Przechylił głowę. „Zabawne było patrzeć, jak próbujesz tkać swoją małą sieć. Patrzeć, jak udajesz, że mnie nie studiujesz, że mnie nie używasz.”
Zmuszała się, by spojrzeć mu w oczy, jej umysł pracował na najwyższych obrotach. „A jednak nadal się ze mną ożeniłeś.”
Uśmiech Daria był ostry jak brzytwa. „Oczywiście, że tak.” Zrobił krok naprzód, wchodząc w jej przestrzeń. „Bo teraz należysz do mnie.”
Ścisnęła pięści. „Nie należę do nikogo. Nawet do ciebie.”
Ręka Daria wystrzeliła, chwytając jej włosy i szarpiąc głowę do tyłu. Z jej ust wyrwał się cichy okrzyk.
Jego uścisk nie był jeszcze bolesny, ale był zaborczy, dominujący. Jego głos był cichym szeptem, tuż przy jej ustach. „Będziesz.”
Puls Loreley dudnił, ale odmówiła odwrócenia wzroku. „Jeśli wiedziałeś, czemu mnie nie powstrzymałeś?”
Kciuk Daria przesunął się po jej dolnej wardze. „Bo o wiele bardziej satysfakcjonujące jest pozwolić ci myśleć, że masz szansę.”
Jej żołądek skręcił się gwałtownie. Potem ją puścił, cofając się. Jego wyraz twarzy pociemniał, znikło rozbawienie.
„Teraz cię posiadam,” powiedział po prostu. „A jeśli kiedykolwiek pomyślisz o mnie zdradzić, spalę każdego, na kim ci zależy. Jeden po drugim.”
Loreley wstrzymała oddech, gdy sięgnął do kieszeni i wyciągnął zestaw fotografii.
Rzucił je na pobliski stół. Jej żołądek opadł.
Pierwsze zdjęcie przedstawiało Riley, wychodzącego z nocnego klubu. Drugie, jej matkę, siedzącą na balkonie posiadłości Morettich, cel namalowany na jej kruchej egzystencji.
Krew Loreley zastygła.
Głos Daria był prawie znudzony. „Szkoda by było, gdyby coś im się stało, prawda?”
Podniosła spojrzenie, jej oddech był chwiejny. Dario uśmiechnął się.
Loreley ledwo zdążyła zareagować, zanim dłoń Daria znalazła się na jej gardle, pchając ją do tyłu o krawędź stołu.
„Powiedz to,” Dario wyszeptał przy jej ustach, jego uścisk zacieśniał się tylko na tyle, by przypomnieć jej, jak mało kontroli jej pozostało. „Powiedz, że rozumiesz.”
Przełknęła mocno, jej paznokcie wbijały się w wypolerowaną powierzchnię stołu. Zimne rozbawienie w jego oczach przyprawiło ją o dreszcz.
Chciał jej strachu. Chciał jej uległości.
Odmówiła mu obu.
Ale Riley—jej matka—
Jej milczenie spotkało się z ostrymi konsekwencjami. Dario nie musiał podnosić głosu. Nie musiał krzyczeć.
„A teraz bądź grzeczną dziewczynką i zdejmij sukienkę, dolcezza.” rozkazał Dario, jego oczy ciemne od pożądania.
Drżącymi rękami niechętnie rozpinała guziki i pozwoliła sukience opaść do jej stóp, pozostawiając ją odkrytą w samych delikatnych bieliźnianych elementach. Jego wzrok wędrował po jej ciele zaborczo, każdy dłuższy rzut oka sprawiał, że jej skóra cierpła.
Powoli się do niej zbliżył, zmniejszając dystans między nimi, zanim chwycił jej nadgarstki i przyciągnął ją do siebie.
Jej serce przyspieszyło, gdy jego gorący oddech przebiegł po jej twarzy i pochylił się, by okrutnie wyszeptać: „Teraz jesteś moja.”
Skrzywiła się, gdy brutalnie pchnął ją na łóżko, zdzierając swoje ubrania, zanim zrobił to samo z jej. Przesunął się nad nią, każdy dotyk agresywny i bezlitosny.
Jego usta znalazły jej w serii miażdżących pocałunków, podczas gdy jego palce wędrowały od jej piersi po wewnętrzne uda. Chciała odwrócić wzrok, uciec w ciemność swojego umysłu, ale trzymał jej spojrzenie.
Ręka Daria wsunęła się między nimi, by ustawić się na jej wejściu, nie zwracając uwagi na brak ciepła czy wilgoci, gdy w nią wszedł.
Ból przeszył ją jak nóż, gdy zaczął się w niej poruszać—najpierw powoli, ale szybko zyskując na sile. Łzy zaszkliły się za jej oczami, gdy kontynuował swoje nieustępliwe ataki na ciało i duszę.
Pieprzył ją jak opętany, jego biodra uderzały w nią z nieustępliwym rytmem, który zmuszał ją do wykręcania się pod nim. Jego ciało uderzało o jej ciało przy każdym brutalnym pchnięciu, dźwięk uderzenia skóry o skórę rozchodził się po pokoju jak plugawa symfonia.
Przy porannym świetle leżała bez ruchu na ich małżeńskim łóżku. Każdy centymetr jej ciała pulsował bólem i wyczerpaniem; wszystko, co pozostało, to rozbita skorupa kobiety, która jeszcze kilka godzin temu znała miłość.
Z zadowolonym uśmiechem Dario mocno pocałował jej skroń, zanim opuścił ich sypialnię.
„Odpocznij trochę, dolcezza,” wyszeptał z złowrogą delikatnością. „Mamy przed sobą tyle czasu, jeszcze się z tobą nie skończyłem. Od teraz jesteś moją małą, cenną dziwką.”
Loreley zacisnęła zęby, odpychając płonące w jej piersi uczucie.
Jeśli miała to przetrwać, jeśli miała odzyskać kontrolę—
Musiałaby stać się dokładnie tym, czego chciał. Pozwoliłaby mu wierzyć, że jest jego. Pozwoliłaby mu myśleć, że wygrał.
A kiedy przyjdzie czas? Zniszczy go od środka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Loreley szybko się uczyła.
Ból potrafił wyostrzyć umysł, wysubtelniać instynkty. Wciąż czuła siniaki z tej pierwszej nocy, fantomowy ból lekcji Daria o własności. Ale odmówiła załamania.
Zamiast tego, dostosowała się.
Każdego ranka budziła się z tą samą rutyną: wstać, ubrać się i wejść w rolę, którą musiała odegrać. Poruszała się po rezydencji jak duch, cicha i posłuszna, nigdy nie wychodząc poza linię.
Pozwoliła mu wierzyć, że ją złamał.
Dario uważnie ją obserwował w tych pierwszych dniach, szukając buntu, czekając na nieposłuszeństwo. Ale znajdował tylko uległość.
Kiedy wracał ze spotkań, była tam, by go powitać, z pochyloną głową i łagodnym głosem.
Kiedy mówił, słuchała z uwagą, odpowiadając tylko gdy było to konieczne.
Kiedy brał ją kiedykolwiek i gdziekolwiek chciał, pozwalała mu - oferując wystarczająco dużo reakcji, by nakarmić jego ego, nigdy dość by zdradzić swoje obrzydzenie.
Stała się idealną żoną. Ale pod powierzchnią kalkulowała.
Rezydencja stała się jej więzieniem, ale nawet w klatce były słabości do wykorzystania.
Loreley zapamiętywała wszystko. Sposób w jaki strażnicy zmieniali się co osiem godzin, rozmieszczenie kamer bezpieczeństwa, martwe punkty w labiryntowych korytarzach posiadłości. Zauważała, które pokojówki unikały jej wzroku, a które oferowały nieśmiałe uśmiechy.
Poznała rutynę domu, zapamiętując kiedy przychodziły dostawy, które drzwi pozostawały zamknięte, a które można było otworzyć bez uruchomienia alarmu.
Podczas rzadkich chwil samotności, zamieniała swoją sypialnię w miejsce treningowe. Używała wszystkiego co mogła znaleźć - szalików przywiązanych do słupków łóżka do imitacji treningu oporowego, marmurowych podłóg do ćwiczeń z własnym ciężarem.
Ćwiczyła techniki, które szef ochrony Rileya w nią wpoił, wzmacniając mięśnie, które osłabły podczas niewoli.
Jej ciało wciąż się goiło, ale odmówiła pozostania słabą.
Słabość prawie ją zniszczyła. Nigdy więcej nie pozwoli, by to się powtórzyło.
Jej cierpliwość się opłaciła.
Tygodnie mijały i czujność Daria zaczęła słabnąć.
Przestał ją tak uważnie obserwować, nie spodziewając się już buntu w każdym ruchu. Pozwolił jej nawet na krótkie spacery w ogrodzie - oczywiście pod nadzorem, ale to i tak był postęp.
Mądrze wykorzystywała te momenty.
Strażnicy byli zatwardziałymi mężczyznami, ale nie wszyscy byli lojalni wobec Daria. Studiowała ich, obserwując którzy sztywnieją gdy przechodził, którzy wymieniają niespokojne spojrzenia gdy myśleli, że nikt nie patrzy.
Strach rodził urazę. Uraza rodziła możliwości.
Zachowywała tę wiedzę, gromadząc ją jak amunicję.
Kiedyś się przyda.
Punkt zwrotny nadszedł nieoczekiwanie.
Dario wrócił do domu wcześniej niż zwykle, jego nastrój nieczytelny. Loreley spotkała go w holu wejściowym jak zawsze, dbając by zachować neutralny wyraz twarzy.
Podniósł pokrowiec na ubranie.
"Przymierz to", polecił, jego głos nie pozostawiał miejsca na sprzeciw.
Loreley zawahała się tylko ułamek sekundy zanim wzięła pokrowiec. Podeszła do najbliższego lustra, rozpinając zamek by ujrzeć sukienkę niepodobną do niczego, co nosiła od czasu wygnania z rodziny Morettich.
Byla elegancka, głęboko karminowa, z dopasowanym gorsetem zaprojektowanym by podkreślać jej krągłości. Sukienka-manifest. Rodzaj kreacji, w którą mężczyzna ubiera kobietę, by wyraźnie pokazać do kogo należy.
Loreley odwróciła się do niego. "Jaka to okazja?"
Uśmieszek Daria był powolny, celowy. "Organizuję galę. Będziesz u mojego boku."
Jej puls przyspieszył. To była szansa. Prawdziwa.
Przegładziła dłońmi materiał, kiwając głową. "Oczywiście, marito."
Oczy Daria pociemniały z zadowolenia.
Dobrze. Niech myśli, że jest wdzięczna. Niech myśli, że zaakceptowała swoje miejsce.
Nadszedł wieczór gali i Loreley zagrała swoją rolę perfekcyjnie.
Sala balowa była wspaniała, morze bogactwa i władzy, mężczyźni w garniturach szytych na miarę, kobiety ozdobione diamentami wartymi małe fortuny.
Dario szedł obok niej, jego uchwyt na jej talii zaborczy. Natychmiast poczuła na sobie spojrzenia.
Uśmiechała się skromnie, zachowując łagodny wyraz twarzy, pozwalając wszystkim wierzyć, że jest niczym więcej niż dobrze ubranym trofeum.
Loreley poruszała się przez tłum z gracją, grając rolę oddanej żony, jednocześnie przysłuchując się każdej rozmowie, której mogła.
Dowiedziała się, które rodziny szanowały Daria, a które jedynie go tolerowały. Dowiedziała się, które sojusze były silne, a które się rozpadały.
Zbierała informacje jak ostrzone ostrze - przygotowując się na moment, gdy w końcu ich użyje.
Ale nie była jedyną grającą w tę grę. Dario obserwował ją przez cały wieczór, jego spojrzenie nieczytelne.
A potem, po kilku drinkach, przyciągnął ją blisko i wymruczał: "Powiedz mi coś, dolcezza."
Przechyliła lekko głowę, oferując mu powolny uśmiech. "Wszystko, amore."
Jego uchwyt na jej talii się zacisnął. "Operacje twojego ojca - gdzie są najsłabsze?"
Krew jej zmroziło.
To był test. Przypomnienie kim była.
Zaśmiała się miękko, wtulając się w jego objęcia jakby właśnie nie przystawił jej noża do gardła.
"Myślisz, że mój ojciec kiedykolwiek zaufał mi w prawdziwych interesach?" Westchnęła dramatycznie. "Ledwo pozwalał mi uczestniczyć w spotkaniach. Byłam tylko jego pionkiem, przeznaczonym do małżeństwa, które nigdy nie nastąpiło."
Dario studiował ją, jego palce kreśliły powolne kręgi na jej biodrze.
"Czy aby na pewno?"
Przytaknęła, opuszczając rzęsy, udając dotyk wrażliwości. "Nigdy nie widział we mnie użyteczności."
Uśmieszek Daria powrócił, ale było w nim coś mroczniejszego. "W takim razie udowodnij mi, że jesteś."
Loreley zmusiła się do rozluźnienia przy nim. "Jak?"
Jego usta musnęły małżowinę jej ucha. "Znajdziesz sposób. Nawet poza naszą sypialnią."
Słowa posłały lodowaty dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa.
Nie wierzył jej. I co gorsza - czegoś od niej oczekiwał.
Jej umysł pracował gorączkowo, kalkulując następne kroki. Myślał, że jest słaba. Że desperacko pragnie udowodnić swoją wartość.
Wykorzysta to.
Ale gdy noc mijała, gdy jego dłoń pozostawała zaborczą na dole jej pleców, zrozumiała coś przerażająco jasnego.
Nie tylko testował jej lojalność. Przypominał jej, że należała do niego.
Później tej nocy, Loreley siedziała przed toaletką, wpatrując się w swoje odbicie.
Makijaż został zmyty, ale siniaki z ostatniej 'namiętnej' wizyty Daria w łazience poprzedniego ranka wciąż pozostawały, blade cienie wzdłuż jej żeber.
Jej palce zacisnęły się w pięści. Źle to obliczyła.
Dario nie był tylko tyranem - był mężczyzną, który widział wszystko, który przewidywał zdradę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pierwsza kolacja rocznicowa była idealna.
Stół nakryty dla dwojga, skąpany w delikatnym blasku świec. Zapach przypieczonej jagnięciny i makaronu z truflami wypełniał pomieszczenie - posiłek starannie dobrany pod wyrafinowany gust Daria. Głębokie czerwone wino - rzadki rocznik, który preferował - czekało w kieliszkach.
Każdy szczegół został dokładnie przemyślany.
Loreley wygładziła jedwab sukienki, czując jak przylega do jej skóry niczym zbroja. Ta noc była ważna. Nie chodziło o świętowanie roku małżeństwa - chodziło o kontrolę.
Musiała zmienić ich dynamikę. Sprawić, by zobaczył w niej coś więcej niż własność.
Dario wszedł bez słowa, jego obecność jak zwykle wypełniła przestrzeń. Spojrzał na stół, potem na Loreley, coś nieczytelnego przemknęło przez jego twarz.
"Świętujemy?" zapytał, z nutą rozbawienia w głosie.
Uśmiechnęła się, przechylając głowę. "Czy byłoby to takie dziwne, gdybym chciała?"
Dario zaśmiał się, zajmując miejsce. "Nigdy nie sprawiałaś wrażenia sentymentalnej."
"Może nie jestem." Nalała mu wina, powoli i z rozwagą. "Ale rocznice wyznaczają czas. A czas zmienia ludzi."
Jego spojrzenie wyostrzyło się, ale wziął łyk wina, uważnie ją obserwując.
Loreley usiadła naprzeciw niego, pozwalając by moment się przeciągnął, zanim przemówiła. "Chcę ci coś powiedzieć."
Dario uniósł brew. "Doprawdy?"
Przytaknęła, palcami obrysowując krawędź kieliszka. "Poślubiłeś mnie wiedząc, kim jestem. Ale nigdy nie zapytałeś dlaczego cię szukałam."
Dario oparł się, uśmiechając się drwiąco. "Bo myślałaś, że możesz mną manipulować."
Jej usta wykrzywiły się, ale w jej wyrazie twarzy nie było rozbawienia. "Bo chciałam zemsty."
To sprawiło, że się zawahał.
Loreley wzięła powolny oddech, jakby się uspokajając. Pozwoliła swojemu głosowi złagodnieć, wplatając wrażliwość w słowa jak nić w jedwab.
"Nieco ponad rok temu miałam poślubić Zaydena Xandrosa."
Palce Daria zacisnęły się lekko na kieliszku.
"Upokorzył mnie." Kontynuowała, jej ton starannie wyważony. "Odrzucił mnie przy wszystkich. Mój ojciec nie stanął w mojej obronie. Wyrzucił mnie jakbym była niczym."
Dario milczał, ale widziała jak zaciska szczękę.
Dobrze.
Loreley pochyliła się do przodu, utrzymując jego spojrzenie. "Nienawidzisz rodziny Xandros. Ja też ich nienawidzę. I oboje wiemy, że wściekłość jest potężną siłą."
Dario wypuścił powietrze, odstawiając kieliszek z cichym brzękiem. "Mówisz, że nasze interesy są zbieżne."
Uśmiechnęła się, przechylając głowę. "Mówię, że jeśli pozwolisz mi pomóc, możemy razem zetrzeć ich w proch."
Cisza.
Potem - Dario zaśmiał się.
Było to niskie, mroczne, ale było w tym coś, czego wcześniej nie słyszała. Zainteresowanie.
Pochylił się do przodu, muskając palcami nóżkę kieliszka. "Zayden wchodzi na moje terytorium. Myśli, że nie zauważyłem." Uśmiechnął się drwiąco. "Zauważyłem."
Loreley zachowała neutralny wyraz twarzy, choć jej puls przyspieszył.
Dario studiował ją przez dłuższą chwilę. "Chcesz być użyteczna?"
Przytaknęła.
Jego uśmiech stał się ostrzejszy. "W takim razie to udowodnij."
I właśnie tak pojawiło się pierwsze pęknięcie w jego zbroi.
Następnego ranka rozpoczęło się jej szkolenie. Dario nie dał jej od razu broni. Musiała na nią zasłużyć.
Jego egzekutorzy trenowali ją w walce - wyłapując jej słabości, zmuszając jej ciało do szybszych ruchów, silniejszych ciosów. Doprowadzali ją do wyczerpania, ale nigdy nie narzekała.
Już wcześniej nauczyła się znosić ból. To była po prostu jego inna forma.
Z upływem tygodni Dario przyznawał jej więcej odpowiedzialności. Testował ją, dając małe zadania - rozwiązywanie drobnych sporów, nadzorowanie dostaw, uczestniczenie w spotkaniach.
Odgrywała swoją rolę perfekcyjnie.
Pozwoliła mu myśleć, że uczy się bo chce mu się przypodobać. Że każdy jej ruch jest dla niego.
I kupił to.
A przynajmniej pozwolił sobie w to uwierzyć.
Ciąża zmieniła wszystko. Loreley stała w łazience, wpatrując się w test w drżącej dłoni.
Dwie różowe kreski.
Zaczęła potajemnie brać tabletki antykoncepcyjne zaraz po pierwszej wzmiance Daria o narodzinach dziedzica jego biznesu. Dziecko od jej oprawcy - to ostatnia rzecz, którą chciała zachować w takiej sytuacji w swoim życiu.
Żołądek się jej ścisnął, mdłości podeszły do gardła.
Nie z powodu ciąży. Z powodu tego, co ona oznaczała.
Dziecko uczyniłoby ją bezbronną. Przywiązałoby ją do Daria w sposób, z którego nigdy nie mogłaby się uwolnić.
Nie mogła na to pozwolić. Nie pozwoli.
Tej nocy, gdy jej mąż był poza miastem, wykorzystała przysługę.
Jeden ze strażników - Matteo - zbyt się do niej zbliżył, przebywając zbyt długo podczas eskortowania jej do ogrodu, oferując drobne uprzejmości, których nie powinien.
Nigdy go nie zachęcała, ale też nie powstrzymywała. Teraz to wykorzystała.
Pod osłoną nocy Matteo wyprowadził ją z rezydencji, zawożąc do lekarza, który nie zadawał pytań.
Rano było po wszystkim. A Loreley nie czuła nic poza ulgą.
Dario nigdy się nie dowiedział. Nigdy nie podejrzewał. I zadbała, by tak pozostało.
Rzuciła się głębiej w pracę, udowadniając swoją wartość na każdym kroku. Była bezwzględna w negocjacjach, wyrachowana w strategii, czarująca gdy trzeba, bezlitosna gdy wymagano.
Dario nagradzał ją większą władzą. Większym zaufaniem.
Ale jego zaborczość nigdy nie zmalała. Przemoc zdarzała się rzadziej, ale gdy już następowała, była gorsza.
Pozwalała mu myśleć, że ją łamie. A za każdym razem składała się z powrotem, silniejsza niż wcześniej.
Potem przyszedł prawdziwy test. Dario wezwał ją do swojego gabinetu późnym wieczorem, jego wyraz twarzy nieczytelny.
"Usiądź," rozkazał. Loreley posłuchała, składając elegancko dłonie na kolanach. Pochylił się do przodu, opierając łokcie na biurku. "Jest spór o terytorium. Musi zostać załatwiony."
Jej serce waliło.
To było to. Jej pierwsze prawdziwe zadanie.
Zachowała neutralny wyraz twarzy. "Co chcesz, żebym zrobiła?"
Dario uśmiechnął się drwiąco, przechylając głowę. "Zaskocz mnie."
Loreley powoli wciągnęła powietrze, kiwając głową.
Wstała z miejsca, spotykając jego spojrzenie. "Nie zawiodę cię."
Dario zaśmiał się, muskając palcami jej szczękę, unosząc jej podbródek. "Nie, dolcezza. Nie zawiedziesz."
Przesuń w górę, aby kontynuować