passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Crown Me in Vengeance - Rozdział #5 - autor itsvlada

Crown Me in Vengeance

/

Rozdział 5

Rozdział 4:

Drzwi zamknęły się za nią z cichą ostatecznością.

Loreley stała tuż za progiem słabo oświetlonego pokoju VIP, jej wzrok przemknął po luksusowym otoczeniu, zatrzymując się na mężczyźnie rozpartym na skórzanej kanapie.

Dario Cattaneo.

Z bliska był jeszcze bardziej uderzający niż się spodziewała. Szeroki w ramionach, ubrany w ciemną koszulę z podwiniętymi rękawami odsłaniającymi przedramiona pokryte wyblakłymi bliznami.

Miał wygląd człowieka, który zbudował swoje imperium własnymi rękami - bezlitosny, pewny siebie, nietykany.

Przyglądał się jej leniwie, z palcami owiniętymi wokół kryształowej szklanki wypełnionej czymś drogim. Jego ciemne oczy błyszczały ciekawością.

Czekał.

Loreley wiedziała, że musi postępować ostrożnie. Dario nie był podobny do mężczyzn, których spotkała wcześniej. Nie był głupi. Nie dawał się łatwo przekonać.

Jeśli źle rozegra swoje karty, przejrzy ją na wylot. Więc przechyliła lekko głowę, pozwalając, by powolny, nieśmiały uśmiech wykrzywił jej usta.

"Wzywałeś mnie?" zapytała, utrzymując lekki, żartobliwy ton.

Dario zaśmiał się, nisko i głęboko. "Wzywałem?" Wskazał na puste miejsce naprzeciwko. "Usiądź, dolcezza."

Kochanie.

Poruszała się z celową gracją, jedwab sukienki muskał jej uda, gdy opadała na fotel. Dario nie odwrócił wzroku.

"Dobrze tańczysz," powiedział, jego głos był gładki, z nutą mroku. "Ale już o tym wiesz, prawda?"

Loreley wydała z siebie miękki, urywany śmiech, przesuwając się lekko w fotelu, just na tyle, by przyciągnąć jego spojrzenie w dół na ułamek sekundy, zanim znów spotkało się z jej wzrokiem.

"Staram się być... zapamiętana."

"Cóż." Dario powoli upił łyk swojego drinka, utrzymując intensywny kontakt wzrokowy. "Udało ci się."

Cisza rozciągnęła się między nimi, gęsta od niewypowiedzianych znaczeń.

Loreley wiedziała, że lepiej nie wypełniać tej pustki bezsensowną paplaniną. Mężczyźni jak Dario cenili ciszę, czekając, by zobaczyć, czy będzie się wiercić pod jego spojrzeniem.

Nie zrobiła tego.

W końcu uśmiechnął się z przekąsem. "Opowiedz mi o sobie."

Loreley spodziewała się tego. Była przygotowana. Westchnęła, opierając się w fotelu, jej palce kreśliły krawędź nietkniętej szklanki przed nią.

"Niewiele jest do opowiedzenia," wymruczała. "Żadnej rodziny wartej wspomnienia. Żadnego prawdziwego domu. Tylko ja."

Dario studiował ją, jego wyraz twarzy był nieczytelny. Pozwoliła swoim oczom opaść, tylko na sekundę, just wystarczająco, by zasugerować coś niewypowiedzianego. Nutę bezbronności.

Mężczyźni to kochali. Szczególnie mężczyźni, którzy chcieli posiadać coś kruchego.

Dario pochylił się do przodu, jego głos był szeptem ciekawości.

"Kobieta taka jak ty, całkiem sama na świecie?" Jego uśmieszek się zaostrzył. "To wydaje się być szkodą."

Uśmiechnęła się, przechylając głowę. "Naprawdę?"

Coś zamigotało w jego spojrzeniu. Zainteresowanie.

Połknął haczyk.

Po tamtej nocy Dario stał się stałym bywalcem klubu.

Nie tylko odwiedzał - zajmował miejsce w sekcji VIP, zawsze ustawione tak, by miał najlepszy widok na występy Loreley.

Jego ludzie otaczali go, ale ona skupiała się tylko na nim.

A Dario? On patrzył tylko na nią. Loreley się o to zatroszczyła.

Utrzymywała ich interakcje w starannej równowadze - zawsze dając wystarczająco dużo, by go zaintrygować, nigdy dość, by zaspokoić. Śmiała się z jego suchego humoru, ale nigdy go nie dotykała. Pochylała się, gdy mówił, pozwalała swojemu spojrzeniu zatrzymywać się na jego ustach, ale zawsze odsuwała się, zanim mógł zmniejszyć dystans między nimi.

Była idealną sprzecznością - odurzającą mieszanką niewinności i pokusy.

I to doprowadzało Daria do szaleństwa.

"Nie podoba mi się to," mruknęła Riley pewnej nocy, z założonymi rękami, gdy obserwowały Daria zza baru. "Igrasz z ogniem."

Loreley uśmiechnęła się z przekąsem, biorąc łyk swojego drinka. "Dobrze, że nie boję się oparzeń."

Riley zmarszczyła brwi. "Ten człowiek nie przegrywa, Loreley. On nie pozwala odejść."

Spojrzała na Daria, który obserwował ją z cichą intensywnością.

"Dobrze," wymruczała.

A potem Dario zaczął wysyłać prezenty.

Zaczęło się od małych rzeczy - delikatnych złotych bransoletek, jedwabnych szali, vintage'owej butelki wina. Potem przyszły drogie sukienki, designerskie szpilki, naszyjnik wysadzany diamentami, który znalazła czekający na nią w garderobie pewnej nocy.

Przyjmowała je ze starannie wypracowaną niechęcią, nigdy zbyt chętnie, zawsze just na tyle wahając się, by musiał pracować na jej uczucia.

A Dario? Dario chciał wygrać.

Potrzebował tego.

Gra rozwijała się dokładnie tak, jak zaplanowała. Do nocy, kiedy wszystko się zmieniło.

Prywatny pokój VIP był słabo oświetlony, zapach drogich cygar unosił się w powietrzu. Loreley siedziała naprzeciwko Daria, światło świec rzucało złote błyski na jego ostre rysy.

Ta noc czuła się inaczej. Powietrze między nimi było cięższe. Naładowane.

Dario oparł się w fotelu, kręcąc whisky w szklance. "Fascynujesz mnie, dolcezza."

Uśmiechnęła się kokieteryjnie. "Naprawdę?"

"Nie prosisz o nic," zastanawiał się. "Przyjmujesz moje prezenty, ale ich nie gonisz." Przechylił głowę. "Większość kobiet byłaby chętna. Ale ty... ty się wahasz."

Wydychała miękko. "Może nie chcę być kupiona."

Dario uśmiechnął się z przekąsem. "Więc czego chcesz?"

Loreley spuściła wzrok, udając niepewność. "Jeszcze nie wiem."

Dario odstawił szklankę, cichy brzęk odbił się echem w cichym pokoju.

Potem jego głos stał się zamyślony. "Powiedziałaś, że nie masz rodziny."

Puls Loreley przeskoczył. To było niebezpieczne terytorium.

Wymusiła swobodny śmiech. "Powiedziałam?"

Dario nie mrugnął. "Powiedz mi prawdę."

Zawahała się - just wystarczająco długo, by wydawało się prawdziwe - zanim westchnęła, palcami kreśląc nóżkę kieliszka do wina.

"Moja rodzina nigdy mnie nie chciała," wymruczała. "Byli... tradycyjni. Konserwatywni. Kontrolujący. Więc odeszłam. Koniec historii."

Dario obserwował ją, wyraz twarzy nieczytelny. "Więc rozumiesz, co to znaczy przetrwać."

Spotkała jego spojrzenie. "Tak."

Coś zamigotało w jego oczach. Aprobata. Posiadanie.

Potem, just gdy miała skierować rozmowę gdzie indziej, Dario pochylił się do przodu i powiedział jedyną rzecz, której się nie spodziewała.

"Wyjdź za mnie."

Loreley wstrzymała oddech. Po raz pierwszy, prawie złamała charakter.

Prawie.

Zmusiła swoje oczy do rozszerzenia się, usta lekko się rozchyliły, pozwalając szokowi osiąść na jej rysach. "C-co?"

Dario uśmiechnął się z przekąsem. "Słyszałaś mnie."

Pokój nagle wydawał się mniejszy. Gorętszy.

"Dlaczego?" szepnęła.

Spojrzenie Daria pociemniało. "Bo nie lubię dzielić się tym, co moje."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5:

Rodziny mafijne z całego kraju wypełniły salę balową, ich głosy przeplatały się z muzyką orkiestry, tworząc symfonię władzy i szeptanych układów.

Noc wypełniona była zapachem róż i delikatnymi nutami drogich cygar. Wspaniała posiadłość Cattaneo lśniła w blasku złotych żyrandoli, jej rozległe ogrody zdobione były białymi różami i wysokimi kryształowymi wazonami.

Dzisiejszy wieczór to nie było tylko wesele. To była demonstracja siły.

Loreley stała w centrum tego wszystkiego, uosobienie gracji i perfekcji.

Jej suknia ślubna była arcydziełem - jedwab i koronka, dopasowana do jej sylwetki, delikatny dekolt odsłaniający ramiona, pokazujący dokładnie tyle skóry, by kusić, ale nie gorszyć. Diamentowy naszyjnik, prezent od Daria, spoczywał na jej obojczyku niczym znamię.

Byla idealną mafijną panną młodą.

A jednak, gdy tylko wkroczyła do wielkiej sali balowej, poczuła ciężar nieobecności.

Jej rodziny tu nie było.

Ani ojca. Ani brata czy siostry.

Nawet matki. Jedynej osoby, która zdawała się o nią troszczyć. Jedynej osoby, której ojciec zakazał jakiegokolwiek kontaktu z Loreley po nocy zdrady Zaydena.

Być może by pokazać jej ostateczne odrzucenie przez rodzinę.

Być może by uczynić jej wygnanie jeszcze bardziej bolesnym.

Wiedziała, że nie przyjdą - w końcu rodzina się jej wyrzekła - ale widok pustej przestrzeni, gdzie powinni byli być, przeszył jej serce ostrym bólem.

Szemranie głosów podążało za nią, gdy przechodziła.

"Kim ona jest?" "Skąd się wzięła?" "Dario nigdy nikogo do siebie nie dopuszcza. A teraz żeni się z tą dziewczyną?"

Uśmiechała się przez to wszystko, unosząc podbródek, ignorując szepty. Wygrała tę bitwę. Zakorzeniła się w życiu Daria, owinęła się jego światem.

Pozostało już tylko upewnić się, że to ona będzie pociągać za sznurki.

Odwróciła głowę, szukając Daria w tłumie. A gdy go znalazła, zaparło jej dech.

Już na nią patrzył.

Dario stał przy głównym stole, bez wysiłku dominując przestrzeń wokół siebie. Jego czarny smoking był idealnie skrojony, górny guzik rozpięty, w jego postawie czaiła się nutka arogancji.

Ale to jego oczy - ciemne, drapieżne - wywołały dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa.

Coś było nie tak.

W jego spojrzeniu czaił się błysk, coś wiedzącego. Po raz pierwszy, odkąd wprowadziła ten plan w życie, Loreley poczuła się nieswojo.

Mimo to grała swoją rolę. Podpłynęła do niego, idealna wizja oddania, wsuwając ramię pod jego.

"Mój mężu," wymruczała, pozwalając by słowo spłynęło z jej języka jak sekretna obietnica.

Dario uśmiechnął się z przekąsem, unosząc jej dłoń do ust. Ale gdy złożył pocałunek na jej kostkach, jego głos był ledwie szeptem - niski, intymny.

"Myślisz, że wygrałaś, dolcezza?"

Żołądek się jej ścisnął.

Ledwo zdążyła przetworzyć te słowa, zanim poprowadził ją na parkiet, wciągając w pierwszy taniec, gdy sala wypełniła się brawami.

I przez resztę nocy tańczyła w ramionach mężczyzny, który wiedział coś, czego ona nie wiedziała.

Posiadłość była cicha, gdy wrócili.

Wielkie korytarze rezydencji Cattaneo ciągnęły się przed nią bez końca, cały ten ciemny marmur i chłodna elegancja. Powinno to przypominać zamek.

Zamiast tego przypominało grobowiec.

Dario był za nią, jego obecność przytłaczająca, ciemny cień napierający na jej plecy. Ruszyła w stronę ich sypialni, utrzymując miarowy krok, równy oddech.

Potem drzwi się zamknęły. I wszystko się zmieniło.

Powietrze zgęstniało, coś duszącego owinęło się wokół nich.

Loreley odwróciła się - powoli, ostrożnie - tylko po to, by zobaczyć Daria patrzącego na nią tym samym nieodgadnionym wyrazem twarzy.

Mięsień w szczęce Daria drgnął. "Dobrze ci poszło dziś wieczorem," zamyślił się, podchodząc bliżej. "Wszyscy wierzą w iluzję."

Wymusiła lekki uśmiech. "Dobrze."

Jego ręka wystrzeliła, palce zacisnęły się na jej podbródku, odchylając jej głowę do góry. "Ale oboje wiemy, że to kłamstwo."

Wstrzymała oddech.

Dario pochylił się, jego usta musnęły jej ucho. "Naprawdę myślałaś, że nie dowiem się kim naprawdę jesteś, Loreley Moretti?"

Wszystko w niej zamarło. Przez jedno uderzenie serca świat się zachwiał, jej puls dudnił tak głośno, że ledwo słyszała cokolwiek innego.

On wie.

Dario zaśmiał się, puszczając ją z powolnym potrząśnięciem głowy. "Musisz uważać mnie za idiotę."

Loreley przełknęła ciężko, utrzymując starannie opanowany wyraz twarzy. "Jak długo wiedziałeś?"

Dario rozpiął spinki do mankietów, z łatwością podwijając rękawy. „Wystarczająco długo.” Przechylił głowę. „Zabawne było patrzeć, jak próbujesz tkać swoją małą sieć. Patrzeć, jak udajesz, że mnie nie studiujesz, że mnie nie używasz.”

Zmuszała się, by spojrzeć mu w oczy, jej umysł pracował na najwyższych obrotach. „A jednak nadal się ze mną ożeniłeś.”

Uśmiech Daria był ostry jak brzytwa. „Oczywiście, że tak.” Zrobił krok naprzód, wchodząc w jej przestrzeń. „Bo teraz należysz do mnie.”

Ścisnęła pięści. „Nie należę do nikogo. Nawet do ciebie.”

Ręka Daria wystrzeliła, chwytając jej włosy i szarpiąc głowę do tyłu. Z jej ust wyrwał się cichy okrzyk.

Jego uścisk nie był jeszcze bolesny, ale był zaborczy, dominujący. Jego głos był cichym szeptem, tuż przy jej ustach. „Będziesz.”

Puls Loreley dudnił, ale odmówiła odwrócenia wzroku. „Jeśli wiedziałeś, czemu mnie nie powstrzymałeś?”

Kciuk Daria przesunął się po jej dolnej wardze. „Bo o wiele bardziej satysfakcjonujące jest pozwolić ci myśleć, że masz szansę.”

Jej żołądek skręcił się gwałtownie. Potem ją puścił, cofając się. Jego wyraz twarzy pociemniał, znikło rozbawienie.

„Teraz cię posiadam,” powiedział po prostu. „A jeśli kiedykolwiek pomyślisz o mnie zdradzić, spalę każdego, na kim ci zależy. Jeden po drugim.”

Loreley wstrzymała oddech, gdy sięgnął do kieszeni i wyciągnął zestaw fotografii.

Rzucił je na pobliski stół. Jej żołądek opadł.

Pierwsze zdjęcie przedstawiało Riley, wychodzącego z nocnego klubu. Drugie, jej matkę, siedzącą na balkonie posiadłości Morettich, cel namalowany na jej kruchej egzystencji.

Krew Loreley zastygła.

Głos Daria był prawie znudzony. „Szkoda by było, gdyby coś im się stało, prawda?”

Podniosła spojrzenie, jej oddech był chwiejny. Dario uśmiechnął się.

Loreley ledwo zdążyła zareagować, zanim dłoń Daria znalazła się na jej gardle, pchając ją do tyłu o krawędź stołu.

„Powiedz to,” Dario wyszeptał przy jej ustach, jego uścisk zacieśniał się tylko na tyle, by przypomnieć jej, jak mało kontroli jej pozostało. „Powiedz, że rozumiesz.”

Przełknęła mocno, jej paznokcie wbijały się w wypolerowaną powierzchnię stołu. Zimne rozbawienie w jego oczach przyprawiło ją o dreszcz.

Chciał jej strachu. Chciał jej uległości.

Odmówiła mu obu.

Ale Riley—jej matka—

Jej milczenie spotkało się z ostrymi konsekwencjami. Dario nie musiał podnosić głosu. Nie musiał krzyczeć.

„A teraz bądź grzeczną dziewczynką i zdejmij sukienkę, dolcezza.” rozkazał Dario, jego oczy ciemne od pożądania.

Drżącymi rękami niechętnie rozpinała guziki i pozwoliła sukience opaść do jej stóp, pozostawiając ją odkrytą w samych delikatnych bieliźnianych elementach. Jego wzrok wędrował po jej ciele zaborczo, każdy dłuższy rzut oka sprawiał, że jej skóra cierpła.

Powoli się do niej zbliżył, zmniejszając dystans między nimi, zanim chwycił jej nadgarstki i przyciągnął ją do siebie.

Jej serce przyspieszyło, gdy jego gorący oddech przebiegł po jej twarzy i pochylił się, by okrutnie wyszeptać: „Teraz jesteś moja.”

Skrzywiła się, gdy brutalnie pchnął ją na łóżko, zdzierając swoje ubrania, zanim zrobił to samo z jej. Przesunął się nad nią, każdy dotyk agresywny i bezlitosny.

Jego usta znalazły jej w serii miażdżących pocałunków, podczas gdy jego palce wędrowały od jej piersi po wewnętrzne uda. Chciała odwrócić wzrok, uciec w ciemność swojego umysłu, ale trzymał jej spojrzenie.

Ręka Daria wsunęła się między nimi, by ustawić się na jej wejściu, nie zwracając uwagi na brak ciepła czy wilgoci, gdy w nią wszedł.

Ból przeszył ją jak nóż, gdy zaczął się w niej poruszać—najpierw powoli, ale szybko zyskując na sile. Łzy zaszkliły się za jej oczami, gdy kontynuował swoje nieustępliwe ataki na ciało i duszę.

Pieprzył ją jak opętany, jego biodra uderzały w nią z nieustępliwym rytmem, który zmuszał ją do wykręcania się pod nim. Jego ciało uderzało o jej ciało przy każdym brutalnym pchnięciu, dźwięk uderzenia skóry o skórę rozchodził się po pokoju jak plugawa symfonia.

Przy porannym świetle leżała bez ruchu na ich małżeńskim łóżku. Każdy centymetr jej ciała pulsował bólem i wyczerpaniem; wszystko, co pozostało, to rozbita skorupa kobiety, która jeszcze kilka godzin temu znała miłość.

Z zadowolonym uśmiechem Dario mocno pocałował jej skroń, zanim opuścił ich sypialnię.

„Odpocznij trochę, dolcezza,” wyszeptał z złowrogą delikatnością. „Mamy przed sobą tyle czasu, jeszcze się z tobą nie skończyłem. Od teraz jesteś moją małą, cenną dziwką.”

Loreley zacisnęła zęby, odpychając płonące w jej piersi uczucie.

Jeśli miała to przetrwać, jeśli miała odzyskać kontrolę—

Musiałaby stać się dokładnie tym, czego chciał. Pozwoliłaby mu wierzyć, że jest jego. Pozwoliłaby mu myśleć, że wygrał.

A kiedy przyjdzie czas? Zniszczy go od środka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6:

Loreley szybko się uczyła.

Ból potrafił wyostrzyć umysł, wysubtelniać instynkty. Wciąż czuła siniaki z tej pierwszej nocy, fantomowy ból lekcji Daria o własności. Ale odmówiła załamania.

Zamiast tego, dostosowała się.

Każdego ranka budziła się z tą samą rutyną: wstać, ubrać się i wejść w rolę, którą musiała odegrać. Poruszała się po rezydencji jak duch, cicha i posłuszna, nigdy nie wychodząc poza linię.

Pozwoliła mu wierzyć, że ją złamał.

Dario uważnie ją obserwował w tych pierwszych dniach, szukając buntu, czekając na nieposłuszeństwo. Ale znajdował tylko uległość.

Kiedy wracał ze spotkań, była tam, by go powitać, z pochyloną głową i łagodnym głosem.

Kiedy mówił, słuchała z uwagą, odpowiadając tylko gdy było to konieczne.

Kiedy brał ją kiedykolwiek i gdziekolwiek chciał, pozwalała mu - oferując wystarczająco dużo reakcji, by nakarmić jego ego, nigdy dość by zdradzić swoje obrzydzenie.

Stała się idealną żoną. Ale pod powierzchnią kalkulowała.

Rezydencja stała się jej więzieniem, ale nawet w klatce były słabości do wykorzystania.

Loreley zapamiętywała wszystko. Sposób w jaki strażnicy zmieniali się co osiem godzin, rozmieszczenie kamer bezpieczeństwa, martwe punkty w labiryntowych korytarzach posiadłości. Zauważała, które pokojówki unikały jej wzroku, a które oferowały nieśmiałe uśmiechy.

Poznała rutynę domu, zapamiętując kiedy przychodziły dostawy, które drzwi pozostawały zamknięte, a które można było otworzyć bez uruchomienia alarmu.

Podczas rzadkich chwil samotności, zamieniała swoją sypialnię w miejsce treningowe. Używała wszystkiego co mogła znaleźć - szalików przywiązanych do słupków łóżka do imitacji treningu oporowego, marmurowych podłóg do ćwiczeń z własnym ciężarem.

Ćwiczyła techniki, które szef ochrony Rileya w nią wpoił, wzmacniając mięśnie, które osłabły podczas niewoli.

Jej ciało wciąż się goiło, ale odmówiła pozostania słabą.

Słabość prawie ją zniszczyła. Nigdy więcej nie pozwoli, by to się powtórzyło.

Jej cierpliwość się opłaciła.

Tygodnie mijały i czujność Daria zaczęła słabnąć.

Przestał ją tak uważnie obserwować, nie spodziewając się już buntu w każdym ruchu. Pozwolił jej nawet na krótkie spacery w ogrodzie - oczywiście pod nadzorem, ale to i tak był postęp.

Mądrze wykorzystywała te momenty.

Strażnicy byli zatwardziałymi mężczyznami, ale nie wszyscy byli lojalni wobec Daria. Studiowała ich, obserwując którzy sztywnieją gdy przechodził, którzy wymieniają niespokojne spojrzenia gdy myśleli, że nikt nie patrzy.

Strach rodził urazę. Uraza rodziła możliwości.

Zachowywała tę wiedzę, gromadząc ją jak amunicję.

Kiedyś się przyda.

Punkt zwrotny nadszedł nieoczekiwanie.

Dario wrócił do domu wcześniej niż zwykle, jego nastrój nieczytelny. Loreley spotkała go w holu wejściowym jak zawsze, dbając by zachować neutralny wyraz twarzy.

Podniósł pokrowiec na ubranie.

"Przymierz to", polecił, jego głos nie pozostawiał miejsca na sprzeciw.

Loreley zawahała się tylko ułamek sekundy zanim wzięła pokrowiec. Podeszła do najbliższego lustra, rozpinając zamek by ujrzeć sukienkę niepodobną do niczego, co nosiła od czasu wygnania z rodziny Morettich.

Byla elegancka, głęboko karminowa, z dopasowanym gorsetem zaprojektowanym by podkreślać jej krągłości. Sukienka-manifest. Rodzaj kreacji, w którą mężczyzna ubiera kobietę, by wyraźnie pokazać do kogo należy.

Loreley odwróciła się do niego. "Jaka to okazja?"

Uśmieszek Daria był powolny, celowy. "Organizuję galę. Będziesz u mojego boku."

Jej puls przyspieszył. To była szansa. Prawdziwa.

Przegładziła dłońmi materiał, kiwając głową. "Oczywiście, marito."

Oczy Daria pociemniały z zadowolenia.

Dobrze. Niech myśli, że jest wdzięczna. Niech myśli, że zaakceptowała swoje miejsce.

Nadszedł wieczór gali i Loreley zagrała swoją rolę perfekcyjnie.

Sala balowa była wspaniała, morze bogactwa i władzy, mężczyźni w garniturach szytych na miarę, kobiety ozdobione diamentami wartymi małe fortuny.

Dario szedł obok niej, jego uchwyt na jej talii zaborczy. Natychmiast poczuła na sobie spojrzenia.

Uśmiechała się skromnie, zachowując łagodny wyraz twarzy, pozwalając wszystkim wierzyć, że jest niczym więcej niż dobrze ubranym trofeum.

Loreley poruszała się przez tłum z gracją, grając rolę oddanej żony, jednocześnie przysłuchując się każdej rozmowie, której mogła.

Dowiedziała się, które rodziny szanowały Daria, a które jedynie go tolerowały. Dowiedziała się, które sojusze były silne, a które się rozpadały.

Zbierała informacje jak ostrzone ostrze - przygotowując się na moment, gdy w końcu ich użyje.

Ale nie była jedyną grającą w tę grę. Dario obserwował ją przez cały wieczór, jego spojrzenie nieczytelne.

A potem, po kilku drinkach, przyciągnął ją blisko i wymruczał: "Powiedz mi coś, dolcezza."

Przechyliła lekko głowę, oferując mu powolny uśmiech. "Wszystko, amore."

Jego uchwyt na jej talii się zacisnął. "Operacje twojego ojca - gdzie są najsłabsze?"

Krew jej zmroziło.

To był test. Przypomnienie kim była.

Zaśmiała się miękko, wtulając się w jego objęcia jakby właśnie nie przystawił jej noża do gardła.

"Myślisz, że mój ojciec kiedykolwiek zaufał mi w prawdziwych interesach?" Westchnęła dramatycznie. "Ledwo pozwalał mi uczestniczyć w spotkaniach. Byłam tylko jego pionkiem, przeznaczonym do małżeństwa, które nigdy nie nastąpiło."

Dario studiował ją, jego palce kreśliły powolne kręgi na jej biodrze.

"Czy aby na pewno?"

Przytaknęła, opuszczając rzęsy, udając dotyk wrażliwości. "Nigdy nie widział we mnie użyteczności."

Uśmieszek Daria powrócił, ale było w nim coś mroczniejszego. "W takim razie udowodnij mi, że jesteś."

Loreley zmusiła się do rozluźnienia przy nim. "Jak?"

Jego usta musnęły małżowinę jej ucha. "Znajdziesz sposób. Nawet poza naszą sypialnią."

Słowa posłały lodowaty dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa.

Nie wierzył jej. I co gorsza - czegoś od niej oczekiwał.

Jej umysł pracował gorączkowo, kalkulując następne kroki. Myślał, że jest słaba. Że desperacko pragnie udowodnić swoją wartość.

Wykorzysta to.

Ale gdy noc mijała, gdy jego dłoń pozostawała zaborczą na dole jej pleców, zrozumiała coś przerażająco jasnego.

Nie tylko testował jej lojalność. Przypominał jej, że należała do niego.

Później tej nocy, Loreley siedziała przed toaletką, wpatrując się w swoje odbicie.

Makijaż został zmyty, ale siniaki z ostatniej 'namiętnej' wizyty Daria w łazience poprzedniego ranka wciąż pozostawały, blade cienie wzdłuż jej żeber.

Jej palce zacisnęły się w pięści. Źle to obliczyła.

Dario nie był tylko tyranem - był mężczyzną, który widział wszystko, który przewidywał zdradę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Crown Me in Vengeance

Crown Me in Vengeance

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa