PERSPEKTYWA SOPHII
Siedziałam blisko szkolnej biblioteki, była blisko podjazdu i daleko od korytarza, to stało się moim nowym ulubionym miejscem, z dala od klasy, od ludzi z liceum. Znasz to powiedzenie, że liceum to najgorszy okres w życiu? Tak właśnie było w moim przypadku.
Dorastając, byłam nieustannie krytykowana i wyśmiewana za to, jak wyglądam. Byłam pulchną dziewczyną, no dobrze, byłam kiedyś pulchną dziewczyną. Potem postanowiłam codziennie ćwiczyć i zostałam kapitanem drużyny cheerleaderek.
– Jak myślisz, że on kiedykolwiek cię zauważy, skoro ciągle się od niego odsuwasz? – odezwała się Kylie, wyrywając mnie z moich wiecznie zagubionych myśli.
– Nie chcę, żeby mnie zauważył – mruknęłam i dalej szkicowałam znajomą postać w moim notatniku. Z Kylie przyjaźnimy się od dzieciństwa, odkąd mój przybrany tata mnie adoptował, jesteśmy nierozłączne. Ona jako jedyna zna wszystkie moje brudne sekrety, zwłaszcza ten dotyczący mojego zauroczenia przyjacielem taty, Henrym.
No dobrze, moje zauroczenie Henrym wcale nie jest takie małe, wręcz przeciwnie, jest ogromne. Wszystko w nim sprawia, że czuję się inaczej. Wiem, że jest ode mnie starszy, o wiele starszy i nie ma logicznego powodu, bym uważała mężczyznę dwa razy starszego za atrakcyjnego, ale po prostu nie mogę się powstrzymać.
Kylie odchyliła się na krześle, marszcząc brwi. – Sophia, serio, musisz odpuścić sobie to zauroczenie Henrym. On jest, no wiesz, starożytny w porównaniu do ciebie. – Nienawidziłam, gdy Kylie próbowała mnie pouczać w sprawie moich uczuć do Henry’ego, musiałam jej powiedzieć, bo ufałam, że zachowa sekret.
Przewróciłam oczami, a z moich ust wyrwało się teatralne westchnienie. – Daj spokój, Kylie. Wiek to tylko liczba, wiesz? I to nie tak, że mogę kontrolować swoje uczucia. – Zawsze to była między nami niekończąca się batalia, nie rozumiała, dlaczego jestem tak zakochana w Henrym, bo utrzymywała, że to już coś więcej niż zauroczenie, i miała rację. To było coś więcej.
Zaśmiała się, kręcąc głową. – Uwierz mi, Sophia, on nie spojrzy na ciebie w ten sposób. Jesteś przy nim prawie jak dziecko. – Zaczęłam się denerwować jej komentarzami. Henry nie widzi we mnie dziecka, chociaż różnica wieku rzeczywiście była znacząca.
Opadłam na krzesło, podpierając brodę ręką. – Ale Kylie, widziałaś te jego oczy? I ten szorstki urok? Jakby wyszedł prosto z romansu. – Powiedziałam w półśnie, wyobrażając sobie, jak wyglądałby bez koszulki, ale szybko odgoniłam tę myśl – to nie na tym powinnam się teraz skupiać.
Kylie uniosła brew, jej usta wygięły się w półuśmiechu. – Romans? Naprawdę? To jest prawdziwe życie, Soph. – Oczywiście wiedziałam, że to prawdziwe życie, ale on był dla mnie odległym marzeniem, a ja tego wszystkiego chciałam.
Wydęłam wargi, czując się lekko najeżona. – Hej, miłość może pojawić się wszędzie, prawda? Nawet na spotkaniu biznesowym czy w kawiarni. – Wiem, że to co powiedziałam nie miało sensu, ale to była jedyna obrona, jaka przyszła mi do głowy.
Pochyliła się do przodu, jej ton stał się pełen empatii. – Słuchaj, rozumiem, że jest przystojny, ale on jest też, no wiesz, kompletnie poza twoją ligą. I nie dlatego, że jest ustatkowanym miliarderem, ale dlatego, że jest dwa razy starszy i do tego przyjacielem twojego taty, Sophie. To się nigdy nie uda.
Odpowiedziałam z determinacją w głosie: – Może nie teraz, Kylie, ale zobaczysz. Pewnego dnia mnie zauważy. – Właśnie wyobrażałam sobie, jakby to było, gdyby w końcu zobaczył, kim naprawdę jestem.
Kylie wybuchnęła śmiechem. – No weź! Jesteś niemożliwa!
Zmrużyłam oczy, zmieniając lekko ton na bardziej poważny. – Zobaczysz. Zrozumie, że to ja rozumiem jego żarty, śmieję się z jego okropnych kalamburów. Jestem pewna, że nikt inny tego nie robi i dlaczego myślisz, że nadal nie jest żonaty? Może, głęboko w środku, czeka na kogoś takiego jak ja.
Śmiech Kylie ucichł, westchnęła. – Sophia, na własne życzenie złamiesz sobie serce.
Pokręciłam głową, uparta. – Nie ma mowy. To przeznaczenie. Jak w filmach, gdzie outsider zdobywa serce nieosiągalnego faceta. Może to będzie jak ten film o uczennicy zakochanej w swoim nauczycielu.
– Wiesz, że to się skończyło tragedią, prawda?
– Cokolwiek, u mnie będzie inaczej.
Kylie podniosła ręce w geście poddania. – Dobrze, rób jak chcesz. Ale nie mów, że cię nie ostrzegałam.
Zwycięski uśmiech wpłynął mi na usta. – Na pewno zaproszę cię na nasz ślub – droczyłam się, próbując rozładować atmosferę, bo rozmowy o Henrym niemal zawsze kończyły się u nas kłótnią.
Przewróciła oczami, z figlarnym uśmiechem. – Jasne, przyszła pani Sophia Henry.
Oparłam się wygodnie na krześle, serce biło mi szybciej z nadziei i nerwów. – Zobaczysz, Kylie. Zobaczysz.
Trzymałam się tego zauroczenia Henrym jak ostatniej deski ratunku, przekonana, że pewnego dnia, wbrew wszelkim przeciwnościom, zobaczy we mnie tę dziewczynę, która może wywrócić jego świat do góry nogami.
Kylie patrzyła na mnie z frustracją malującą się w oczach. – Jesteś naprawdę najbardziej upartą osobą, jaką znam, Sophia. Dlaczego nie możesz zacząć spotykać się z chłopakami w swoim wieku?
Przeszła teraz do najmniej lubianego przeze mnie tematu – randkowania z rówieśnikami. Ale dziś miałam ochotę na wszystkie zwariowane rozmowy.
Pochyliłam się lekko, psotny uśmiech błąkał mi się na ustach. – Bo ci chłopcy po prostu mnie nie kręcą. Starsi mężczyźni mają w sobie to coś, nie wiem, charyzmę i doświadczenie, które są o wiele bardziej pociągające. – To prawda, jeśli chodzi o chłopaków w moim wieku, to byli głównie dzieciaki, które wciąż potrzebowały matki, żeby nimi kierowała.
Wzruszyła ramionami z rezygnacją. – Charyzma i doświadczenie? Czy może to, że Henry ma pracę, samochód i nie zapomnijmy – jest cholernym miliarderem.
Wzruszyłam ramionami, psotna iskra w oczach. – Hej, to na pewno nie szkodzi w jego przypadku.
Kylie przewróciła oczami, w jej głosie pobrzmiewała ironia. – Jasne, bo randkowanie z partnerem i najlepszym przyjacielem twojego ojca wcale nie jest skomplikowane.
Machnęłam lekceważąco ręką. – Szczegóły, szczegóły. Miłość zwycięża wszystko, pamiętasz?
Jęknęła. – Jesteś niemożliwa.
Na mojej twarzy pojawił się chytry uśmiech. – A tak przy okazji, postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce.
Oczy Kylie rozszerzyły się, ciekawość malowała się na jej twarzy. – O czym ty mówisz?
– Dziś wieczorem wyznam Henry'emu, co do niego czuję – oznajmiłam. Myślałam o tym od bardzo dawna, a im dłużej zwlekałam, tym bardziej czułam, że tracę czas.
Szczęka Kylie opadła. – Co? Oszalałaś? – krzyknęła, a ludzie, którzy pojawili się wokół nas minutę temu, spojrzeli w naszym kierunku.
Oparłam się wygodnie, krzyżując ramiona z pewnością siebie. – Nie, to idealny plan. Wyleję z siebie wszystko w szczerej wiadomości i kto wie? Może on czuje to samo. – Gdy to powiedziałam, zdałam sobie sprawę, że brzmiało to dużo lepiej w mojej głowie, a w rzeczywistości może być o wiele bardziej skomplikowane.
Kylie wyglądała na przerażoną. – Sophia, to absolutnie okropny pomysł. Jeśli twój tata się dowie, będziesz miała szlaban do setnych urodzin.
Zlekceważyłam jej obawy, ekscytacja we mnie rosła. – Nie obchodzi mnie to. Miłość jest tego warta.
Chwyciła moje ramiona, w oczach błagała. – Sophia, serio, nie możesz tego zrobić. To katastrofa, która tylko czeka, żeby się wydarzyć, a wiem, że nie jesteś masochistką.
Zbyłam ją, decyzję już podjęłam. – Nie martw się, Kylie. Tak będzie.
Westchnęła. – Jesteś nie do uwierzenia.
Uśmiechnęłam się szeroko, mieszanka nerwów i ekscytacji buzowała we mnie. – Trzymaj za mnie kciuki, Kylie. Dziś wieczorem wszystko się rozstrzygnie.
Rozpętała się burza argumentów i protestów, ale w głębi duszy byłam zdecydowana. Zamierzałam wysłać tę wiadomość do Henry’ego, bez względu na konsekwencje.
Dziś wieczorem wyznam Henry’emu swoje uczucia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA SOPHII
Wchodząc przez drzwi, znieruchomiałam. Henry, w moim salonie? Moje policzki zapłonęły. „Um, cześć,” wydusiłam, czując, że plącze mi się język. On zawsze bywał w moim domu, ale nie spodziewałam się go dzisiaj, nie wtedy, gdy zebrałam całą odwagę, żeby powiedzieć mu, co do niego czuję.
Henry uśmiechnął się ciepło. „Hej, Sophia. Nie stój tak, przytul mnie!”
Zaskoczona, ale chętna, podbiegłam do niego, obejmując go ramionami. Jego zapach mnie otoczył, przeszywając mnie dreszczem aż po kręgosłup. Serce waliło mi jak skrzydła kolibra. Zawsze prosił mnie o uścisk, a to było w nim moją ulubioną rzeczą.
„Miło cię widzieć,” powiedział, rozwiewając mi włosy. Odsunęłam się, a jego dotyk pozostał przy mnie jak słodka melodia.
Tata uśmiechnął się szeroko na mój oczywisty zawstydzenie. „Dorosła nam, Henry. Niedługo skończy szesnaście lat, liceum, studia... Musisz przestać traktować ją jak dziecko.”
Nawet nie zauważyłam, że tata był w pokoju, myślałam wtedy tylko o Henrym. Nie zrozum mnie źle, tata jest dla mnie ważny, odkąd straciłam rodziców i mnie adoptował, był dobrym przyjacielem mojej mamy, był dla mnie kolejną najlepszą rzeczą, jaka mi się przydarzyła. Zawsze się o mnie troszczył i dbał, żebym była bezpieczna.
Henry przytaknął, a w jego oczach pojawił się ten poważny błysk, który zawsze mnie intrygował. „Czas leci. Studia to duży krok.”
Też przytaknęłam zbyt szybko, czując, jak policzki robią mi się gorące. „Zdecydowanie, tak.”
Tata wskazał głową na stół w jadalni. „Dołącz do nas na kolację, Sophia.”
Puls mi przyspieszył. Kolacja z Henrym? Wymusiłam uśmiech, starając się wyglądać na wyluzowaną. „Właściwie powinnam, uh, wziąć prysznic najpierw. Zaraz wrócę.” Jadłam już z nimi kolację w przeszłości, ale dziś było inaczej, dziś byłam bardziej świadoma obecności Henry’ego w naszym domu niż kiedykolwiek wcześniej.
W swoim pokoju oparłam się o drzwi, serce wciąż biegło maraton. Przebierając się w piżamę, wzięłam głęboki oddech.
Schodząc na dół, plątałam się w rozmowie przy kolacji. Słowa Henry’ego przykuwały całą moją uwagę, ale moje własne odpowiedzi gdzieś się gubiły po drodze. Rzucałam ukradkowe spojrzenia, kiedy myślałam, że nikt nie patrzy, ale uśmiech taty mówił inaczej. Wiedział, że podkochuję się w Henrym, ale sądził, że to tylko niewinny zauroczenie i nie ma w tym nic niepokojącego.
Kolacja wydawała mi się torem przeszkód. Słowa Henry’ego płynęły jak miód, a moja uwaga kleiła się do nich jak magnes. Lecz gdy próbowałam mówić, moje słowa zamieniały się w poplątany bałagan.
Udało mi się rzucać na niego spojrzenia, przekonana, że jestem dyskretna. Było w jego obecności coś, co czułam zupełnie inaczej niż dotąd. Tata ZAWSZE mi powtarzał, że zachowuję się i mówię dużo doroślej, niż wskazuje mój wiek, ale tracę nad sobą panowanie, gdy Henry jest w pobliżu.
Henry zwrócił na mnie wzrok, przyjazny uśmiech wygiął mu usta. „No i co, Sophia, jakieś plany odnośnie studiów?” Zawsze był duszą towarzystwa, lubił rozmawiać i szczególnie troszczył się o moje naukę, szkoła była dla niego bardzo ważna.
„Jakie masz przemyślenia na temat studiów?” powtórzył pytanie, bo zagubiłam się w myślach i analizach.
Serce mi zamarło, prawie się zakrztusiłam jedzeniem. Studia? Naprawdę mnie o to zapytał? Opanuj się, Sophia.
Odrzuciłam głowę do tyłu, udając obojętność. „Tak, myślałam o uczelniach z Ivy League. Może Brown albo Harvard.” Zawsze chciałam pójść do takiej szkoły, tata tam studiował, Henry też.
Henry uniósł brwi z uznaniem. „Wow, wysoko mierzysz. Jesteś bystrą dziewczyną, Sophia.”
Walcząc z pokusą przewrócenia oczami na słowo „dziewczynka”, powiedziałam: „Wkrótce skończę szesnaście lat, wiesz.”
Zaśmiał się, tym ciepłym śmiechem, który zawsze wywoływał u mnie dreszcze. „Masz rację. Powinienem zacząć zwracać się do ciebie jak do młodej damy, którą się stajesz.”
Policzki mi zapłonęły, próbowałam skupić się na jedzeniu, by ukryć zakłopotanie. „No tak, to się dzieje, jak się dorasta, chyba.” To były te momenty, które sprawiały, że zupełnie wierzyłam w swoje uczucia do Henry’ego. Było coś wyjątkowego w tym, jak rozmawialiśmy i dogadywaliśmy się, jakby cały świat znikał, gdy byliśmy razem.
Uśmiechnął się do mnie zadziornie. „Rzeczywiście. A poza podbojem Ivy League, jakieś inne plany, młoda damo?”
Wzruszyłam ramionami, a serce zatańczyło z radości na to przezwisko. „Na razie po prostu próbuję przetrwać liceum.”
Tata wtrącił: „Ma oko na klub debat. Prawda, Sophia?”
Przytaknęłam, wdzięczna za zmianę tematu. „Tak, lubię wyrażać swoje zdanie. I mówić, jak się czuję.”
Henry odchylił się na krześle, wyglądając na zamyślonego. "Klub debat, tak? To świetny sposób, żeby wyostrzyć swoje umiejętności."
"Sophia jest taka mądra, nawet nie mówi ani nie zachowuje się jak dzieci w jej wieku, jestem z niej taki dumny," powiedział mój tata z dumą i wiem, że naprawdę tak uważał, nie tylko dlatego, że mówił to już chyba milion razy.
Nasze spojrzenia się spotkały i przez chwilę byliśmy tylko we dwoje. Serce zabiło mi mocniej, poczułam przypływ odwagi. "Może kiedyś przyjdziesz na jedną z naszych debat?"
Uśmiech Henry'ego miał w sobie nutę zaciekawienia. "Chętnie. Daj mi tylko znać, kiedy."
Kiedy kolacja dobiegała końca, pomogłam sprzątać ze stołu, a w mojej głowie wciąż odtwarzała się nasza rozmowa. Moje zauroczenie Henrym to nie była tylko głupia fascynacja. To było prawdziwe, złożone i może, tylko może, widział we mnie kogoś więcej niż dziecko. Iskry w jego oczach, wspólne uśmiechy – to było ciche porozumienie, które sprawiało, że serce wzlatywało mi do góry.
Byliśmy pogrążeni w tej chwili, tylko Henry i ja, zatopieni w rozmowie. Wtedy, jak nagły podmuch wiatru, mój tata wtrącił się. "Henry, niedługo będziesz podróżował, prawda?"
Serce mi zamarło, roztrzaskało się na kawałki. Dlaczego musiał o tym wspomnieć właśnie teraz? I co miał na myśli, mówiąc, że Henry będzie podróżował, dokąd, z kim?
Henry spojrzał mi w oczy, jego uśmiech lekko zbladł. "Tak, to prawda. Właśnie organizuję nowe biuro w Kalifornii, a dokładniej na Florydzie. Będzie to wymagało sporo podróży."
Kalifornia. To słowo odbijało się w mojej głowie jak odległe echo. Poczułam, jak w piersi zapada się pustka. On mnie zostawiał, ale na jak długo, czy to miało być tylko tymczasowe?
Tata wyglądał na zaciekawionego. "Wow, Kalifornia. To duży krok. Jak idą przygotowania do nowego biura?"
Twarz Henry'ego spoważniała. "To dużo pracy, ale myślę, że warto. Gdy już wszystko będzie gotowe, przeprowadzam się tam na stałe."
Serce ścisnęło mi się w imadle. Na stałe? To był jak sztorm emocji wirujących we mnie. Miałam wrażenie, że zaraz dostanę ataku serca i czułam, że Henry na dobre się ode mnie oddala, a ja nie mogłam nic na to poradzić.
Tata skinął głową, pod wrażeniem. "To poważna decyzja. Ale wierzę, że sobie poradzisz."
Czułam się jak widz we własnym ciele, a serce waliło mi w uszach. Udało mi się znaleźć głos, niemal szeptem. "Na stałe?"
Henry zwrócił się do mnie, jego spojrzenie złagodniało. "Tak, Sophia. Gdy biuro zacznie dobrze funkcjonować, zostanę w Kalifornii, bo będę musiał zarządzać operacjami i ogólnymi wynikami firmy. Ale oczywiście będę tu wpadał od czasu do czasu."
"Od czasu do czasu?" powtórzyłam, serce zabiło mi szybciej. Co to w ogóle znaczy, to nie była nadzieja ani zapewnienie, jakiego potrzebowałam. To była tylko odległa obietnica i nic więcej.
Uśmiechnął się, tym samym uspokajającym uśmiechem, przez który serce mi drżało. "Na pewno. Znudzi ci się widywanie mnie tutaj, zobaczysz."
Tata się zaśmiał. "Wątpię."
Gdy dalej rozmawiali o logistyce nowego biura, próbowałam przetrawić to, co właśnie powiedział Henry. Wyjeżdżał, to prawda, ale zostawiał za sobą obietnicę, więź, która nie zniknie tylko dlatego, że pojawi się dystans.
Gdy kolacja dobiegała końca, tata powiedział: "Może zostaniesz na deser, Henry?"
Opuszczając wzrok, popijałam wodę z większym skupieniem, niż było to konieczne.
Głos Henry'ego był łagodny. "Innym razem, Collins. Dzięki."
Tata rzucił mi znaczące spojrzenie. "Sophia, może odprowadzisz Henry'ego?" Zawsze prosił mnie, żebym odprowadzała Henry'ego i innych naszych gości, odkąd byłam dzieckiem. To był mój własny sposób na okazanie uprzejmości.
Serce zabiło mi mocniej. Odprowadzić Henry'ego? Skinęłam głową, znów czując przyspieszone tętno. Doszliśmy do drzwi i udało mi się nieśmiało uśmiechnąć.
"Dzięki, że wpadłeś," wymamrotałam, przez ułamek sekundy spoglądając na jego usta.
Henry uśmiechnął się ze zrozumieniem. "Zawsze. Robisz się już dużą dziewczynką."
Sposób, w jaki to powiedział, z błyskiem w oku, sprawił, że oblałam się rumieńcem.
"Do zobaczenia, Sophia," powiedział, klepiąc mnie po ramieniu.
Patrzyłam, jak odchodzi, a w głowie miałam mętlik. Gdy się odwróciłam, tata stał tam z założonymi rękami.
"Jesteś dziś cicha," zauważył.
Poczułam, jak policzki mi płoną, więc wzruszyłam ramionami. "Po prostu jestem zmęczona, chyba."
Uniósł brew, a ja szybko zmieniłam temat. "Idę wziąć prysznic. Dobranoc, tato."
W swoim pokoju oparłam się o zamknięte drzwi, jeszcze raz odtwarzając w myślach wieczorne chwile. Obecność Henry'ego, jego słowa, wszystko to rozbrzmiewało w mojej głowie. Obiecałam sobie, że jutro zrobię krok poza nieśmiałość. Bo może, tylko może, to zauroczenie mogłoby stać się czymś więcej niż tylko trzepotem serca.
On odjeżdżał i musiałam działać jak najszybciej.
Przesuń w górę, aby kontynuować