PERSPEKTYWA SOPHII
Wchodząc przez drzwi, znieruchomiałam. Henry, w moim salonie? Moje policzki zapłonęły. „Um, cześć,” wydusiłam, czując, że plącze mi się język. On zawsze bywał w moim domu, ale nie spodziewałam się go dzisiaj, nie wtedy, gdy zebrałam całą odwagę, żeby powiedzieć mu, co do niego czuję.
Henry uśmiechnął się ciepło. „Hej, Sophia. Nie stój tak, przytul mnie!”
Zaskoczona, ale chętna, podbiegłam do niego, obejmując go ramionami. Jego zapach mnie otoczył, przeszywając mnie dreszczem aż po kręgosłup. Serce waliło mi jak skrzydła kolibra. Zawsze prosił mnie o uścisk, a to było w nim moją ulubioną rzeczą.
„Miło cię widzieć,” powiedział, rozwiewając mi włosy. Odsunęłam się, a jego dotyk pozostał przy mnie jak słodka melodia.
Tata uśmiechnął się szeroko na mój oczywisty zawstydzenie. „Dorosła nam, Henry. Niedługo skończy szesnaście lat, liceum, studia... Musisz przestać traktować ją jak dziecko.”
Nawet nie zauważyłam, że tata był w pokoju, myślałam wtedy tylko o Henrym. Nie zrozum mnie źle, tata jest dla mnie ważny, odkąd straciłam rodziców i mnie adoptował, był dobrym przyjacielem mojej mamy, był dla mnie kolejną najlepszą rzeczą, jaka mi się przydarzyła. Zawsze się o mnie troszczył i dbał, żebym była bezpieczna.
Henry przytaknął, a w jego oczach pojawił się ten poważny błysk, który zawsze mnie intrygował. „Czas leci. Studia to duży krok.”
Też przytaknęłam zbyt szybko, czując, jak policzki robią mi się gorące. „Zdecydowanie, tak.”
Tata wskazał głową na stół w jadalni. „Dołącz do nas na kolację, Sophia.”
Puls mi przyspieszył. Kolacja z Henrym? Wymusiłam uśmiech, starając się wyglądać na wyluzowaną. „Właściwie powinnam, uh, wziąć prysznic najpierw. Zaraz wrócę.” Jadłam już z nimi kolację w przeszłości, ale dziś było inaczej, dziś byłam bardziej świadoma obecności Henry’ego w naszym domu niż kiedykolwiek wcześniej.
W swoim pokoju oparłam się o drzwi, serce wciąż biegło maraton. Przebierając się w piżamę, wzięłam głęboki oddech.
Schodząc na dół, plątałam się w rozmowie przy kolacji. Słowa Henry’ego przykuwały całą moją uwagę, ale moje własne odpowiedzi gdzieś się gubiły po drodze. Rzucałam ukradkowe spojrzenia, kiedy myślałam, że nikt nie patrzy, ale uśmiech taty mówił inaczej. Wiedział, że podkochuję się w Henrym, ale sądził, że to tylko niewinny zauroczenie i nie ma w tym nic niepokojącego.
Kolacja wydawała mi się torem przeszkód. Słowa Henry’ego płynęły jak miód, a moja uwaga kleiła się do nich jak magnes. Lecz gdy próbowałam mówić, moje słowa zamieniały się w poplątany bałagan.
Udało mi się rzucać na niego spojrzenia, przekonana, że jestem dyskretna. Było w jego obecności coś, co czułam zupełnie inaczej niż dotąd. Tata ZAWSZE mi powtarzał, że zachowuję się i mówię dużo doroślej, niż wskazuje mój wiek, ale tracę nad sobą panowanie, gdy Henry jest w pobliżu.
Henry zwrócił na mnie wzrok, przyjazny uśmiech wygiął mu usta. „No i co, Sophia, jakieś plany odnośnie studiów?” Zawsze był duszą towarzystwa, lubił rozmawiać i szczególnie troszczył się o moje naukę, szkoła była dla niego bardzo ważna.
„Jakie masz przemyślenia na temat studiów?” powtórzył pytanie, bo zagubiłam się w myślach i analizach.
Serce mi zamarło, prawie się zakrztusiłam jedzeniem. Studia? Naprawdę mnie o to zapytał? Opanuj się, Sophia.
Odrzuciłam głowę do tyłu, udając obojętność. „Tak, myślałam o uczelniach z Ivy League. Może Brown albo Harvard.” Zawsze chciałam pójść do takiej szkoły, tata tam studiował, Henry też.
Henry uniósł brwi z uznaniem. „Wow, wysoko mierzysz. Jesteś bystrą dziewczyną, Sophia.”
Walcząc z pokusą przewrócenia oczami na słowo „dziewczynka”, powiedziałam: „Wkrótce skończę szesnaście lat, wiesz.”
Zaśmiał się, tym ciepłym śmiechem, który zawsze wywoływał u mnie dreszcze. „Masz rację. Powinienem zacząć zwracać się do ciebie jak do młodej damy, którą się stajesz.”
Policzki mi zapłonęły, próbowałam skupić się na jedzeniu, by ukryć zakłopotanie. „No tak, to się dzieje, jak się dorasta, chyba.” To były te momenty, które sprawiały, że zupełnie wierzyłam w swoje uczucia do Henry’ego. Było coś wyjątkowego w tym, jak rozmawialiśmy i dogadywaliśmy się, jakby cały świat znikał, gdy byliśmy razem.
Uśmiechnął się do mnie zadziornie. „Rzeczywiście. A poza podbojem Ivy League, jakieś inne plany, młoda damo?”
Wzruszyłam ramionami, a serce zatańczyło z radości na to przezwisko. „Na razie po prostu próbuję przetrwać liceum.”
Tata wtrącił: „Ma oko na klub debat. Prawda, Sophia?”
Przytaknęłam, wdzięczna za zmianę tematu. „Tak, lubię wyrażać swoje zdanie. I mówić, jak się czuję.”
Henry odchylił się na krześle, wyglądając na zamyślonego. "Klub debat, tak? To świetny sposób, żeby wyostrzyć swoje umiejętności."
"Sophia jest taka mądra, nawet nie mówi ani nie zachowuje się jak dzieci w jej wieku, jestem z niej taki dumny," powiedział mój tata z dumą i wiem, że naprawdę tak uważał, nie tylko dlatego, że mówił to już chyba milion razy.
Nasze spojrzenia się spotkały i przez chwilę byliśmy tylko we dwoje. Serce zabiło mi mocniej, poczułam przypływ odwagi. "Może kiedyś przyjdziesz na jedną z naszych debat?"
Uśmiech Henry'ego miał w sobie nutę zaciekawienia. "Chętnie. Daj mi tylko znać, kiedy."
Kiedy kolacja dobiegała końca, pomogłam sprzątać ze stołu, a w mojej głowie wciąż odtwarzała się nasza rozmowa. Moje zauroczenie Henrym to nie była tylko głupia fascynacja. To było prawdziwe, złożone i może, tylko może, widział we mnie kogoś więcej niż dziecko. Iskry w jego oczach, wspólne uśmiechy – to było ciche porozumienie, które sprawiało, że serce wzlatywało mi do góry.
Byliśmy pogrążeni w tej chwili, tylko Henry i ja, zatopieni w rozmowie. Wtedy, jak nagły podmuch wiatru, mój tata wtrącił się. "Henry, niedługo będziesz podróżował, prawda?"
Serce mi zamarło, roztrzaskało się na kawałki. Dlaczego musiał o tym wspomnieć właśnie teraz? I co miał na myśli, mówiąc, że Henry będzie podróżował, dokąd, z kim?
Henry spojrzał mi w oczy, jego uśmiech lekko zbladł. "Tak, to prawda. Właśnie organizuję nowe biuro w Kalifornii, a dokładniej na Florydzie. Będzie to wymagało sporo podróży."
Kalifornia. To słowo odbijało się w mojej głowie jak odległe echo. Poczułam, jak w piersi zapada się pustka. On mnie zostawiał, ale na jak długo, czy to miało być tylko tymczasowe?
Tata wyglądał na zaciekawionego. "Wow, Kalifornia. To duży krok. Jak idą przygotowania do nowego biura?"
Twarz Henry'ego spoważniała. "To dużo pracy, ale myślę, że warto. Gdy już wszystko będzie gotowe, przeprowadzam się tam na stałe."
Serce ścisnęło mi się w imadle. Na stałe? To był jak sztorm emocji wirujących we mnie. Miałam wrażenie, że zaraz dostanę ataku serca i czułam, że Henry na dobre się ode mnie oddala, a ja nie mogłam nic na to poradzić.
Tata skinął głową, pod wrażeniem. "To poważna decyzja. Ale wierzę, że sobie poradzisz."
Czułam się jak widz we własnym ciele, a serce waliło mi w uszach. Udało mi się znaleźć głos, niemal szeptem. "Na stałe?"
Henry zwrócił się do mnie, jego spojrzenie złagodniało. "Tak, Sophia. Gdy biuro zacznie dobrze funkcjonować, zostanę w Kalifornii, bo będę musiał zarządzać operacjami i ogólnymi wynikami firmy. Ale oczywiście będę tu wpadał od czasu do czasu."
"Od czasu do czasu?" powtórzyłam, serce zabiło mi szybciej. Co to w ogóle znaczy, to nie była nadzieja ani zapewnienie, jakiego potrzebowałam. To była tylko odległa obietnica i nic więcej.
Uśmiechnął się, tym samym uspokajającym uśmiechem, przez który serce mi drżało. "Na pewno. Znudzi ci się widywanie mnie tutaj, zobaczysz."
Tata się zaśmiał. "Wątpię."
Gdy dalej rozmawiali o logistyce nowego biura, próbowałam przetrawić to, co właśnie powiedział Henry. Wyjeżdżał, to prawda, ale zostawiał za sobą obietnicę, więź, która nie zniknie tylko dlatego, że pojawi się dystans.
Gdy kolacja dobiegała końca, tata powiedział: "Może zostaniesz na deser, Henry?"
Opuszczając wzrok, popijałam wodę z większym skupieniem, niż było to konieczne.
Głos Henry'ego był łagodny. "Innym razem, Collins. Dzięki."
Tata rzucił mi znaczące spojrzenie. "Sophia, może odprowadzisz Henry'ego?" Zawsze prosił mnie, żebym odprowadzała Henry'ego i innych naszych gości, odkąd byłam dzieckiem. To był mój własny sposób na okazanie uprzejmości.
Serce zabiło mi mocniej. Odprowadzić Henry'ego? Skinęłam głową, znów czując przyspieszone tętno. Doszliśmy do drzwi i udało mi się nieśmiało uśmiechnąć.
"Dzięki, że wpadłeś," wymamrotałam, przez ułamek sekundy spoglądając na jego usta.
Henry uśmiechnął się ze zrozumieniem. "Zawsze. Robisz się już dużą dziewczynką."
Sposób, w jaki to powiedział, z błyskiem w oku, sprawił, że oblałam się rumieńcem.
"Do zobaczenia, Sophia," powiedział, klepiąc mnie po ramieniu.
Patrzyłam, jak odchodzi, a w głowie miałam mętlik. Gdy się odwróciłam, tata stał tam z założonymi rękami.
"Jesteś dziś cicha," zauważył.
Poczułam, jak policzki mi płoną, więc wzruszyłam ramionami. "Po prostu jestem zmęczona, chyba."
Uniósł brew, a ja szybko zmieniłam temat. "Idę wziąć prysznic. Dobranoc, tato."
W swoim pokoju oparłam się o zamknięte drzwi, jeszcze raz odtwarzając w myślach wieczorne chwile. Obecność Henry'ego, jego słowa, wszystko to rozbrzmiewało w mojej głowie. Obiecałam sobie, że jutro zrobię krok poza nieśmiałość. Bo może, tylko może, to zauroczenie mogłoby stać się czymś więcej niż tylko trzepotem serca.
On odjeżdżał i musiałam działać jak najszybciej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA SOPHII
Słońce wślizgnęło się przez moje zasłony następnego ranka, zwiastując nowy dzień. Wysunęłam się z łóżka, a myśli miałam ciężkie po wczorajszej rozmowie. Zbliżający się wyjazd Henry’ego rozbrzmiewał w mojej głowie, jak ciężar zalegający w piersi. To miało być dla mnie bolesne uderzenie, a do tego wszystkiego dochodziły inne sprawy, którymi musiałam się zająć, jak wyznanie uczuć Henry’emu. Wstałam z łóżka i zeszłam na dół.
Na dole usłyszałam śmiech taty, ten znajomy dźwięk rozbawienia, który rezerwował wyłącznie dla Henry’ego. Serce mi ścisnęło. Rozmawiali przez telefon, a ja starałam się podsłuchiwać, nie zdradzając się zbyt oczywiście.
„...wyjeżdżam jutro na kilka miesięcy,” głos Henry’ego rozległ się w słuchawce. „Prędko mnie nie będzie.”
Dewastacja zalała mnie jak fala. Kilka miesięcy? To tak, jakby ktoś wybił mi powietrze z płuc. To był TEN moment, którego się bałam. Nie mogłam pozwolić, by wyjechał, nie wiedząc, co do niego czuję. To było więcej niż zauroczenie; to było prawdziwe.
Z podjętą decyzją chwyciłam laptopa i usiadłam na łóżku. Otworzyłam aplikację do wiadomości na telefonie, palce zawisły nad klawiaturą. Ale wątpliwości wkradły się do głowy. Czy ludzie tacy jak Henry w ogóle czytają SMS-y? Moje palce zawisły, a ja westchnęłam sfrustrowana. Nie wiedziałam, jak najlepiej się do niego odezwać.
Potrzebowałam jego adresu e-mail, to był pewny sposób, by do niego dotrzeć. W końcu jest millenialsem, a oni głównie z tego korzystają. Zbierając się na odwagę, zeszłam na dół, gdzie tata wciąż rozmawiał przez telefon. „Tato?”
Spojrzał na mnie, skinął głową na znak, żebym mówiła dalej.
„Zastanawiałam się, czy mógłbyś mi podać adres e-mail Henry’ego,” powiedziałam, starając się brzmieć swobodnie. Nie chciałam, by coś podejrzewał.
Brwi taty zmarszczyły się w zaciekawieniu. „E-mail Henry’ego? Po co ci?”
Na myśl przyszło mi kłamstwo, półprawda. „Chcę mu wysłać pracę do sprawdzenia. To do projektu z klasy, bardzo mi na tym zależy.”
Tata się uśmiechnął, wyraźnie zaskoczony moim nagłym zapałem do nauki. „Jasne. Mogę ci go sprawdzić, jeśli chcesz. Świetnie recenzuję i daję najlepsze wskazówki.”
Serce mi zabiło szybciej. „Nie, to praca z inżynierii mechanicznej. Wiesz, specjalność Henry’ego. Chcę, żeby była naprawdę dobra, dlatego...”
Wyraz twarzy taty przeszedł od zaskoczenia do zrozumienia. „Aha, rozumiem. Daj mi chwilę, zaraz znajdę ten adres.”
Serce waliło mi w piersi, gdy wyszukał adres e-mail i podał mi go. Podziękowałam i wróciłam do swojego pokoju, ręce trzęsły mi się, gdy wpisywałam e-mail Henry’ego. To był ten moment, chwila prawdy. Z każdym naciśnięciem klawisza serce biło mi coraz szybciej, ciężar emocji przygniatał ramiona.
Dasz radę, Sophia, wyszeptałam do siebie.
Cześć Henry,
Siedzę tutaj przy laptopie, stukam te słowa z bijącym sercem i milionem myśli galopujących w głowie. Wiem, to trochę niespodziewane, ale muszę ci coś powiedzieć. Proszę, wytrzymaj ze mną, dobrze?
Przede wszystkim chcę, żebyś wiedział, że rozumiem. To znaczy, wiem, że możesz uznać to za trochę dziwne, nawet szokujące. W końcu jestem młoda, ty... no cóż, nie tak bardzo. Ale wiesz co: to, co do ciebie czuję, to nie jest jakieś młodzieńcze zauroczenie, które minie jak przelotny wiatr. To prawdziwe, Henry. Tak prawdziwe, jak tylko może być.
Tak, wiem, może myślisz o różnicy wieku. Jesteś dwa razy starszy ode mnie, dla niektórych to dużo. Ale nie dla mnie. Nie jestem już tylko rozmarzoną nastolatką. Dorastam i wiem, czego chcę. A chcę ciebie.
Wiem, że mamy przed sobą przeszkody, na przykład to, że jesteś najlepszym przyjacielem mojego taty. No cóż, to niezły galimatias, prawda? Ale zawsze lubiłam wyzwania. I szczerze, jeśli pokonamy to, pokonamy wszystko. Razem.
Wiem też, że niedługo skończę 18 lat. Tak, może wydaje się to odległe, ale wcale tak nie jest. Kiedy ten dzień nadejdzie, nie będzie między nami żadnych przeszkód prawnych. Będziemy mogli sami podejmować decyzje, wybrać własną drogę.
Henry, nie proszę cię, żebyś teraz podejmował jakiekolwiek decyzje. Po prostu musiałam ci powiedzieć, co czuję. Spędziłam wiele nocy, rozważając to wszystko, analizując za i przeciw, i ciągle dochodzę do tego samego wniosku: kocham cię.
To nie jest jakiś impulsywny kaprys. To głębokie, trwałe uczucie, które rośnie we mnie od jakiegoś czasu. Widziałam, jak się śmiejesz, jak słuchasz, jak sprawiasz, że ludzie czują się wyjątkowi. I chcę być tą osobą przy tobie, która sprawia, że się uśmiechasz, że jesteś szczęśliwy.
Nie oczekuję odpowiedzi teraz. Po prostu przemyśl to. Przemyśl nas. Bo Henry, jestem gotowa czekać. Wierzę w nas i wierzę, że jeśli mamy być razem, znajdziemy sposób.
Daj sobie czas, a pamiętaj, że niezależnie od wszystkiego, moje uczucia się nie zmienią.
Z miłością,
Sophia
E-mail był gotowy, wyznanie, którego dłużej nie mogłam w sobie trzymać. Głęboko odetchnęłam i kliknęłam przycisk „wyślij”. Wiadomość zniknęła w cyfrowej otchłani, a ja poczułam mieszankę ekscytacji i strachu, który rozlewał się po moim ciele. Prawda była już tam, a ja mogłam tylko czekać na jego odpowiedź, modląc się, że to nie będzie koniec naszej historii.
Niech stanie się najgorsze. Zrobiłam już wszystko, co mogłam, teraz wszystko zależało od wszechświata – na to liczyłam, jeśli nie, to byłam skończona, a tata się dowie i uziemi mnie do końca życia.
Chwyciłam telefon i napisałam do Kylie.
„W końcu to zrobiłam,”
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA HENRY'EGO
No więc, oto jestem, gapiąc się na tego maila od Sophii już od godziny. Zawsze była bystrą dziewczyną, pełną energii i ciekawości. Podejrzewałem, że może mieć na mnie małą sympatię, wiesz, typowe nastoletnie sprawy. Ale to... to jest coś innego. Ona otwiera się przede mną, odsłania swoje uczucia i myśli.
„Co mam z tym zrobić, o rany, to było dużo i ta myśl, którą włożyła w tego świetnie napisanego maila, zasługuje na podziw.”
Jest taka mądra, taka bystra, taka inteligentna. Wzruszyłem ramionami.
Drapię się po głowie, próbując to wszystko ogarnąć. Czy to naprawdę się dzieje? Jasne, zależy mi na niej. Jest praktycznie jak rodzina, skoro jej tata jest moim najlepszym przyjacielem. Ale to, to już zupełnie inny poziom. Ona mówi o miłości, o byciu razem.
Nie mogę się powstrzymać od cichego śmiechu. Kto by pomyślał, że znajdę się w czymś takim? Nie jestem już młodym ogierem. Mam już swoje siwe włosy, a ona… no, ona jest pełna życia i młoda. I starałem się od dawna unikać tych wszystkich relacji, bo zawsze niosły ze sobą mnóstwo dramatu.
Ale w jej słowach jest szczerość, której trudno nie zauważyć. I ostatnią rzeczą, jakiej bym chciał, to żeby przez to wpadła w kłopoty. Collins by mnie zabił, gdyby się dowiedział. Nie chciałem też wciągać jej w taki dramat, jest jeszcze dzieckiem i nie rozumie, jak bardzo te sprawy mogą się komplikować między dorosłymi.
Wystukuję palcami po klawiaturze, rozważając, co dalej. Nie mogę tego po prostu zignorować. Sophia zasługuje na odpowiedź, nie mogę uniknąć faktu, że muszę się z tym zmierzyć twarzą w twarz. To nie jest coś, na co można odpisać w mailu, ona zasługuje na dobrą odpowiedź i wyjaśnienie, dlaczego to NIGDY nie może się wydarzyć.
Podjąwszy decyzję, zamykam laptopa z determinacją. Czas odwiedzić szkołę Sophii. Kto by pomyślał, że przyjdzie mi zagrać rolę zatroskanego potencjalnego zalotnika? Zaśmiałem się ze swojego głupiego żartu, przecież to nigdy się nie wydarzy.
Życie naprawdę potrafi rzucać nieoczekiwane piłki. Pozostaje mieć nadzieję, że tym razem sobie poradzę i nie zepsuję wszystkiego.
****
Parking szkolny wydawał się dziwnie przytłaczający, kiedy wjeżdżałem. Byłem tu niezliczoną ilość razy, odbierając Sophię po treningach piłki nożnej. Ale dziś powietrze wydawało się gęste od napięcia. Oparłem się o samochód, biorąc głęboki oddech, żeby się uspokoić. To nie miała być łatwa rozmowa. Ale była konieczna, za chwilę miałem wyjechać do Kalifornii na Florydę i musiałem to załatwić, zanim wyjadę.
Dostrzegłem ją z daleka, jej sylwetka poruszała się z gracją przez boisko. Serce mi zabiło mocniej, gdy podchodziła, jej zwykle radosny uśmiech zastąpiła neutralna mina. Dziś nie rzuci mi się w ramiona. Przełknąłem ślinę, przygotowując się na to, co muszę powiedzieć.
– Cześć, Sophia – przywitałem się, mój głos chyba zadrżał bardziej, niż bym chciał. To nie był początek, na który liczyłem.
– Cześć, Henry – odpowiedziała, jej ton był stonowany. Wiedziała, po co tu jestem i jestem pewien, że już wyczytała to z mojej twarzy, nie przyszedłem tu, by wręczyć jej prezent czy dobre wieści.
Odchrząknąłem, zbierając myśli. – Słuchaj, chciałem z tobą porozmawiać – tym razem zabrzmiałem surowo.
Odpowiedziała tylko skinieniem głowy, jej oczy błysnęły, wiedziała, o czym chcę mówić, ale milczała.
– Dostałem twojego maila – w końcu wydusiłem, wpatrując się w ziemię. Nie mogłem znieść patrzenia w jej oczy, roztapiały całą moją stanowczość, czułem się, jakbym usiłował wspiąć się po śliskim zboczu.
Milczenie Sophii było ciężkie, niemal duszące. Czekała na mój werdykt. Jakby wiedziała, co nadchodzi, bo objęła się ramionami w talii, ale jej wzrok był przeszywający. Podziwiam jej odwagę, to było wszystko, muszę przyznać.
– Doceniam twoją szczerość – ciągnąłem dalej, mój głos był spokojny, mimo burzy wewnątrz. – Ale, Sophia, ja nie mogę… nie mogę odwzajemnić tych uczuć.
Jej oczy, kiedyś tak pełne życia, zgasły. Jakbym właśnie zadał cios jej sercu. Przeszył mnie wyrzut sumienia, ale wiedziałem, że to słuszne. Musiałem to zrobić teraz, zanim zajdzie to za daleko.
– Chodzi o to, że jesteś młoda, a ja… – urwałem, wskazując na siebie.
Sophia przygryzła wargę, jej oczy zalśniły łzami. – Henry, to nie jest jakaś tam głupia fascynacja. To prawdziwe. Wiem, co czuję. – Jej oczy zaszkliły się od łez, a ja poczułem się podle.
Westchnąłem, czując ciężar tej sytuacji. – Sophia, nie zamierzam lekceważyć twoich uczuć. Ale to, co czujesz... to minie. Uwierz mi.
Pokręciła głową, jej determinacja była niezłomna. – Nie, nie minie. Myślałam o tym. Myślałam o tobie. – Wciąż próbowała być silna, ale czułem, że topnieje z lodu w wodę.
Serce mnie bolało od jej szczerości. – Sophia, musisz to zrozumieć. Zamiast wkładać energię w coś takiego, może skup się na nauce? Twoje oceny mogą być jeszcze lepsze. – Wiem, że już jest wzorową uczennicą, ale zawsze można więcej.
Popatrzyła na mnie z mieszanką frustracji i smutku. – Nie o to tu chodzi, Henry. To nie jest kwestia ocen czy szkoły. To chodzi o to, co czuję w sercu. – Zbliżyła się, ale odsunąłem się na bok i posłałem jej słaby uśmiech, żeby nie poczuła się aż tak źle z powodu mojego wycofania.
Westchnąłem, utwierdzając się w swoim postanowieniu. – Wiem, że teraz tak to wygląda, ale uwierz mi, to się zmieni. – Każde kolejne słowo sprawiało mi ból, ale musiałem to zrobić.
Łzy napłynęły jej do oczu, głos jej się załamał. – Myliłeś się. Znam siebie.
Czułem napięcie między nami, ciężar jej emocji ścierał się z moimi argumentami. – Sophia, proszę, zrozum. Jeszcze wiele nie przeżyłaś. To minie. – W życiu miałem wiele kobiet, które miały na mnie "crush", były nawet ode mnie znacznie starsze, ale gdy widziały, że nie zwracam na to uwagi, z czasem znajdowały swoją drogę.
Wytarła łzę, jej głos zadrżał, gdy zaprotestowała: – Nie minie. To nigdy się nie zmieni.
Wiedziałem, że muszę być stanowczy, dla dobra nas obojga. – Sophia, musisz posłuchać. Jesteś młoda i to, co czujesz, jest intensywne. Ale to się zmieni, kiedy dorośniesz, kiedy doświadczysz więcej.
Jej spojrzenie spotkało się z moim, w oczach miała frustrację i ból. – Myślisz, że się mylę, Henry.
Cisza zawisła w powietrzu, ciężka i nieubłagana. Wiedziałem, że potrzebuje czasu, by to przetrawić, by pogodzić się z tym, co powiedziałem. Bez słowa więcej powiedziałem tylko: – Do widzenia, Sophia – i ruszyłem do samochodu.
Odjeżdżając, zerknąłem na nią w lusterku wstecznym. Jej zapłakane oczy prześladowały mnie, przypominając o trudnej decyzji, którą podjąłem. Wiedziałem, że to dla jej dobra, ale wcale nie było mi łatwiej. Czasem zrobienie tego, co słuszne, boli najbardziej.
To by było na tyle. Zrobiłem wszystko, co mogłem i pozostało mi tylko opuścić to miasto. I zrobiłem to niemal natychmiast.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Dostałem telefon od Collinsa, zawsze miło go usłyszeć.
– Hej, stary, co słychać – przywitałem się.
– Super, śpieszę się, muszę złapać samolot, chciałem tylko dać znać, że Sophia przyjedzie do ciebie, dostała się na UCLA i potrzebuje miejsca do mieszkania, uznałem, że twoje będzie dla niej idealne – mówił szybko, a moje serce biło jeszcze szybciej.
Sophia ma ze mną zamieszkać, co za katastrofa czająca się za rogiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować