passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Dangerous Game with My Sweet Mobster - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

Dangerous Game with My Sweet Mobster

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Zadie

Nie byłam pewna, co uderzyło mnie mocniej – zdobycie tej pracy czy świadomość, że muszę asystować mężczyźnie, przy którym kilka nocy temu jęczałam „proszę pana”.

Tam był. Za eleganckim biurkiem, w skrojonym na miarę grafitowym garniturze, z zegarkiem, który pewnie kosztował więcej niż moje mieszkanie, i tą samą zuchwałą miną, którą dosiadałam w hotelowym łóżku. Teraz musiałam mówić do niego „proszę pana” i udawać, że nie zrujnował mi życia – i kręgosłupa. Zachowałam kamienną twarz, nogi trzymałam pewnie. Zero emocji. Żadnych powrotów myślami. Skupić się na zadaniu.

Kiedy przechodziłam obok jego gabinetu, Lazaro nawet nie podniósł wzroku. – Pani Valestro. Mam nadzieję, że się pani zadomowiła.

– Tak – odparłam. – Dziękuję, proszę pana.

Jego usta lekko zadrgały. – Dobrze. Proszę dać znać, jeśli czegoś pani potrzebuje. A mam na myśli… cokolwiek. – Uśmiechnęłam się sztywno i poszłam dalej.

Poranek to była rekonesans pod przykrywką wdrożenia. Obchodziłam biuro, zagadywałam asystentki, udawałam szeroko otwartą ze zdumienia i podziwu. Ale obserwowałam wszystko. W pokoju ksero dwie rozgadane asystentki rozpływały się jak w komedii romantycznej.

– On jest taki miły – powiedziała jedna. – Zapłacił za operację Jenny w zeszłym roku.

– Na oddział onkologiczny też wpłacił – wyszeptała druga. – I nawet się tym nie pochwalił.

Udawałam śmiech. – Co za facet.

Tymczasem akta mówiły, że prał pieniądze przez fikcyjne fundacje i sprzedawał broń ludziom, których nazwiska kończyły się liczbą ofiar. Zbyt czysty. To było groźne.

Pod koniec dnia głowa mi pękała od udawanych uśmiechów i maskowania, jak bardzo nie cierpię powietrza, którym on oddycha. Przechodził obok mojego biurka dwa razy. Raz nic nie powiedział, za drugim razem tylko się uśmiechnął kpiąco. I to było gorsze. Punktualnie o piątej znów się pojawił.

– Pani Valestro. Proszę ze mną. – Chwyciłam torbę i ruszyłam za nim do windy. Żadnych pogaduszek. Ani w lobby, ani gdy wyszliśmy w wilgotny zmierzch.

Szedł szybko. Dotrzymywałam mu kroku, obcasy stukały po chodniku. Gdy doszliśmy do jego SUV-a, drzwi po stronie kierowcy się uchyliły.

Nagle – Bang! Bang! Bang!

Strzały i wrzaski. Stałam nieruchomo i czujna.

SERIO!? W pierwszy dzień mojej pracy!

– Padnij! – wrzasnął Lazaro, chwytając mnie za ramię. Wpadłam w jego pierś, a on odwrócił się, zasłaniając mnie własnym ciałem. Pobiegliśmy w stronę parkingu.

– Wsiadaj do cholernie auta! – Otworzył tylne drzwi i wepchnął mnie do środka.

– Co do…

– Nie ma czasu! – Wskoczył za mną. Drzwi się zatrzasnęły. Opony zapiszczały. I już nas nie było.

Siedziałam, bez tchu, gdy adrenalina uderzała mi do głowy. – Co to, do diabła, było?! – Lazaro nawet nie drgnął. Po prostu lustrował tylną szybę jak żołnierz.

– Ktoś wysłał wiadomość – rzucił nagle i sięgnął po telefon jak nastolatek czekający na kieszonkowe.

– Nie jesteś zaskoczony… – powiedział, patrząc na mnie i oceniając mnie wzrokiem.

– Nie jestem – odpowiedziałam, wciąż łapiąc oddech.

Jego głos był tak spokojny, że miałam ochotę mu przyłożyć. Siedzieliśmy w ciszy, przerywanej tylko rozmazanymi światłami miasta za oknem. W końcu powiedziałam: – Nie jesteś tym, kogo się spodziewałam.

Spojrzał na mnie. – Drugi raz to mówisz.

Wpatrywałam się w niego. – Próbują cię zabić, a ty flirtujesz?

Wzruszył ramionami. – To mnie uspokaja.

– Spróbuj terapii – rzuciłam, próbując go urazić.

– Chodzę. We wtorki. – Opadła mi szczęka. Zamrugałam. – Żartujesz.

Odwróciłam wzrok, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Ten facet to chaos owinięty pewnością siebie. Najgorsze? Moje ciało reagowało, jakby tęskniło. Jakby chciało wtulić się w mężczyznę, który właśnie mnie uratował.

Nie przyszłam tu, żeby się zakochać. Przyszłam złapać przestępcę. Ale teraz? Sama nie wiedziałam, co jest groźniejsze – jego wrogowie czy on sam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Zadie

SUV było ciche, ale moje serce nie. Lazaro siedział obok mnie jakby nic się nie stało, jakbyśmy nie zostali zaatakowani w biały dzień, jakbym ledwie nie straciła głowy.

Jego szczęka była zaciśnięta, wzrok skierowany przed siebie, skupiony, jakby już wiedział, kto posłał te kule i kompletnie go to nie obchodziło.

Kendall, jego osobista asystentka, prowadziła auto tak, jakby robiła to setki razy. To moje pierwsze spotkanie z nią i wiem, że nigdy się nie dogadamy. Coś mnie w niej drażni, mam ochotę wyrwać tej blond suce włosy z głowy. Ani razu nie rzuciła na mnie okiem. Do czasu, aż się potknęła.

— To była An—

— Później — przerwał jej szybko Lazaro, jego ton był ostry.

Oczy Kendall na moment spotkały się z moimi w lusterku wstecznym. Wiedziała, że słyszałam. I teraz obserwowała mnie jeszcze uważniej. Zachowałam niewzruszoną twarz, nie za bardzo zaciekawioną, ale też nie obojętną. W sam raz, żeby grać swoją rolę.

Wjechaliśmy do podziemnego garażu. Zaczernione kamery, wzmocnione drzwi. Brak znaków, brak ochroniarzy. Wysiadł, nie czekał, nie zapytał, czy wszystko ze mną w porządku. Po prostu ruszył, a ja za nim.

Salon na górze był przyciemniony, drogi i pusty. Jedna szklana ściana wychodziła na panoramę miasta. Lazaro nalał dwie szklanki wody, jedną podał mi bez słowa. Wzięłam ją pewnymi dłońmi, nawet jeśli w środku krzyczałam.

— Miałaś ciężki dzień — powiedział w końcu.

— Tak — odpowiedziałam, upijając łyk. Zerknęłam na niego dyskretnie, gdy szedł w stronę korytarza, a potem słyszałam ich głosy. — Co robisz z nią? — to była Kendall.

— Nie stanowi zagrożenia — odparł Lazaro.

— Nie ufam jej.

— Wiem. Idź do domu. Dowiedz się, kto to zrobił. — Chwilę później usłyszałam, jak wychodzi. Udawałam, że nie słucham, po prostu piłam wodę, siedziałam nieruchomo i grałam Marinę. Ale w uszach mi dzwoniło. Lazaro wrócił i usiadł naprzeciw mnie, potem patrzył o sekundę za długo. Zachowałam spokój. To część pracy. Trzymaj się przykrywki. Nie pękaj.

— Zostaw to między nami — powiedział.

— To nie jest moja historia do opowiadania, sir — odpowiedziałam spokojnie i uprzejmie.

— Dobrze. Nienawidzę zdrajców. — Nie powiedział tego głośno. Nie powiedział tego z emocją. Po prostu zimna, ostateczna linia, która zawisła między nami i sprawiła, że powietrze stało się cięższe.

Nie drgnęłam, ale coś ścisnęło mi się w piersi. Wiedziałam, co tacy ludzie robią ze zdrajcami, a on nie wyglądał na kogoś, kto wybacza takie rzeczy. Oparł się, wciąż mnie obserwując. Jakby czekał, aż coś jeszcze mi się wymsknie. Jakby już wiedział, że coś jest nie tak.

Potrzebowałam powodu, by zostać, mógł mnie już dawno odesłać do domu. Większość szefów by tak zrobiła. Ale to nie była zwykła praca. To była szansa, może jedyna, by być tak blisko niego.

— Jeśli można — powiedziałam pewnym głosem — chciałabym zostać trochę dłużej. Pomóc. Może coś ugotować. Wiem, że ta kuchnia jest dobrze zaopatrzona.

Uniósł brew. — Gotujesz?

— Wystarczająco dobrze — odparłam. — Uznałam, że to najmniej, co mogę zrobić po tym dniu.

Nie odpowiedział od razu. Znowu mi się przyglądał, ważąc każde słowo, jakby to mogło być kłamstwo. Co oczywiście było prawdą. — Dobrze — powiedział w końcu. — Godzina.

Skinęłam głową. — Zrobię coś prostego.

— Zawsze jesteś taka skupiona przy wszystkich? — zapytał, nie uśmiechając się.

— Tylko kiedy ktoś strzela do mnie razem z nimi. — Nie odpowiedział, ale nie zadawał już więcej pytań.

To wystarczyło. To było to. Byłam w środku. Teraz mogę powoli poznać ten mafijny sekret.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Zadie

Mówią, że najszybsza droga do sekretów mężczyzny prowadzi przez jego żołądek. Nie dlatego zaproponowałam, że ugotuję – ale jeśli miało to pomóc, nie narzekałam. Jego kuchnia była nieskazitelna. Marmurowe blaty, matowa czerń wszędzie, noże zbyt ostre, by były tylko ozdobą.

Lazaro opierał się o blat, skrzyżowane ramiona, obserwował każdy mój ruch. Mało mówił. Ale jego oczy nie przeoczyły niczego. Poruszałam się tak, jakbym tu należała, jakby Marina Velastro wiedziała, jak przyrządzić kolację w kuchni miliardera. Trenowałam do tego. Udawanie nie było mi obce.

"Znasz się na gotowaniu," odezwał się w końcu.

"Zaskoczony?" odpowiedziałam, nie podnosząc wzroku.

"Pozytywnie."

"Jest wiele rzeczy, których o mnie nie wiesz." Dobrze. Niech tak zostanie. Kolacja powstała szybko. Prosto, czysto, wykwintnie – wystarczająco, by podtrzymać grę. Usiadłam z nim naprzeciwko przy stole. Nie dotknął talerza.

"Najpierw spróbuj," powiedział. Wzięłam kęs. Przełknęłam.

"Wciąż żyję." Uśmiechnął się lekko, potem zaczął jeść.

"Zawsze jesteś taki paranoiczny?"

"Zawsze jesteś taka przygotowana?" Muszę być. Jesteś wrogiem.

Jedliśmy w ciszy, napięcie wisiało gęsto. Nie flirtował, ale coś w powietrzu między nami iskrzyło. Smakowało mu. Rozluźnił się, ale oczy pozostały czujne.

"Jak ci smakuje?" zapytałam swobodnie.

"Wyśmienite," powiedział. "Jak ta, która to zrobiła." Nie reaguj. Pozostań chłodna. Nie zapomnij, kim on jest.

Sięgnęłam po wino. "Pamiętałeś."

Nie mrugnął nawet. "Myślisz, że zapomniałem?"

Nalałam nam obojgu. "Wypijesz ze mną?"

Wziął kieliszek. "Za nowe początki."

"Za to, co jest stawką." Wypiliśmy. Jeden kieliszek. Potem drugi. Potem… Zapomniałam liczyć.

On rozluźnił się pierwszy, albo może ja. Już nie wiedziałam. Najpierw rozluźniło się moje ciało, potem umysł. Policzki miałam rozgrzane. Kończyny zbyt wygodne. Wino rozlewało się powoli… gładko.

"Dobrze udajesz," powiedział, dolewając nam wina.

"To komplement?" spytałam.

Patrzył na mnie, oczy ostre, ale rozbawione. "Zależy, co ukrywasz."

Ukrywam to, że tu jestem, by cię zniszczyć – i prawie o tym zapomniałam na chwilę. Piliśmy dalej. Nie za dużo, ale tyle, że zaczęłam śmiać się bardziej, niż powinnam. On zażartował sucho o asystencie z piętnastego piętra. Ja – o jego guście artystycznym. I przez chwilę było prawie normalnie.

Udało mi się wyciągnąć z niego sekrety. Jest kobieciarzem, lubi chodzić po barach. Gorący kawaler, który kocha swój cholerny brudny mafijny biznes bardziej niż cokolwiek. Potem wszystko się rozmazało i nie zorientowałam się, kiedy zasnęłam.

Nagle obudziłam się w pokoju gościnnym. Wciąż w sukience, trochę przekręconej, z jednym butem na nodze. Głowa pulsowała, czułam mgłę. Usiadłam gwałtownie i rozejrzałam się. Cholera. Lazaro spał na krześle po drugiej stronie pokoju. Wciąż ubrany, odchylony do tyłu, z jedną ręką luźno zwisającą, klatka piersiowa spokojnie się unosiła.

Żadnego zagrożenia. Przynajmniej teraz. Przetarłam skronie i zaklęłam pod nosem. Nie powinnam była zostawać. Nie powinnam była pozwolić, by wino mnie rozluźniło.

On nie jest człowiekiem, jest misją. Celem. Cholernym przestępcą. Ale to… to była chwila, na którą czekałam. Sięgnęłam do kopertówki, lokalizator był mały. Zeskanowałam go. Taki facet łatwo znajdzie lokalizator. Ale ten pijany dupek? Nigdy nie zauważy go w swoim zegarku.

Jedna sekunda. Tyle mi wystarczyło. Przykucnęłam przy jego ramieniu i powoli narzędziem otworzyłam szkiełko zegarka. Po zdjęciu szkła wsunęłam mały nadajnik z boku zegarka, niezauważalnie, gdy nagle…

"Hmm…"

"Cholera, cholera…" szepnęłam, gdy nagle się poruszył.

Pierdolę tę robotę. Serce mi zamarło. Myślałam, że mogę od tego umrzeć. I znów skupienie, najcichszy klik. Nadajnik aktywowany i niewykrywalny. Następnie umieściłam szkło na swoim miejscu, dokładnie na jego milionowym rolexie.

Wstałam powoli, serce waliło, i wycofałam się. Nie drgnął. Wślizgnęłam się z powrotem, naciągnęłam na siebie kołdrę i wpatrywałam się w sufit. Misja zakończona sukcesem, więc chwyciłam torebkę i zrobiłam wszystko, by powoli wyjść z jego penthouse’u i zrobić zdjęcia.

Mam cię, Lazaro Saventino.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dangerous Game with My Sweet Mobster

Dangerous Game with My Sweet Mobster

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa