passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Dangerous Game with My Sweet Mobster - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

Dangerous Game with My Sweet Mobster

/

Rozdział 8

Rozdział 7

POV Zadie

Mówią, że najszybsza droga do sekretów mężczyzny prowadzi przez jego żołądek. Nie dlatego zaproponowałam, że ugotuję – ale jeśli miało to pomóc, nie narzekałam. Jego kuchnia była nieskazitelna. Marmurowe blaty, matowa czerń wszędzie, noże zbyt ostre, by były tylko ozdobą.

Lazaro opierał się o blat, skrzyżowane ramiona, obserwował każdy mój ruch. Mało mówił. Ale jego oczy nie przeoczyły niczego. Poruszałam się tak, jakbym tu należała, jakby Marina Velastro wiedziała, jak przyrządzić kolację w kuchni miliardera. Trenowałam do tego. Udawanie nie było mi obce.

"Znasz się na gotowaniu," odezwał się w końcu.

"Zaskoczony?" odpowiedziałam, nie podnosząc wzroku.

"Pozytywnie."

"Jest wiele rzeczy, których o mnie nie wiesz." Dobrze. Niech tak zostanie. Kolacja powstała szybko. Prosto, czysto, wykwintnie – wystarczająco, by podtrzymać grę. Usiadłam z nim naprzeciwko przy stole. Nie dotknął talerza.

"Najpierw spróbuj," powiedział. Wzięłam kęs. Przełknęłam.

"Wciąż żyję." Uśmiechnął się lekko, potem zaczął jeść.

"Zawsze jesteś taki paranoiczny?"

"Zawsze jesteś taka przygotowana?" Muszę być. Jesteś wrogiem.

Jedliśmy w ciszy, napięcie wisiało gęsto. Nie flirtował, ale coś w powietrzu między nami iskrzyło. Smakowało mu. Rozluźnił się, ale oczy pozostały czujne.

"Jak ci smakuje?" zapytałam swobodnie.

"Wyśmienite," powiedział. "Jak ta, która to zrobiła." Nie reaguj. Pozostań chłodna. Nie zapomnij, kim on jest.

Sięgnęłam po wino. "Pamiętałeś."

Nie mrugnął nawet. "Myślisz, że zapomniałem?"

Nalałam nam obojgu. "Wypijesz ze mną?"

Wziął kieliszek. "Za nowe początki."

"Za to, co jest stawką." Wypiliśmy. Jeden kieliszek. Potem drugi. Potem… Zapomniałam liczyć.

On rozluźnił się pierwszy, albo może ja. Już nie wiedziałam. Najpierw rozluźniło się moje ciało, potem umysł. Policzki miałam rozgrzane. Kończyny zbyt wygodne. Wino rozlewało się powoli… gładko.

"Dobrze udajesz," powiedział, dolewając nam wina.

"To komplement?" spytałam.

Patrzył na mnie, oczy ostre, ale rozbawione. "Zależy, co ukrywasz."

Ukrywam to, że tu jestem, by cię zniszczyć – i prawie o tym zapomniałam na chwilę. Piliśmy dalej. Nie za dużo, ale tyle, że zaczęłam śmiać się bardziej, niż powinnam. On zażartował sucho o asystencie z piętnastego piętra. Ja – o jego guście artystycznym. I przez chwilę było prawie normalnie.

Udało mi się wyciągnąć z niego sekrety. Jest kobieciarzem, lubi chodzić po barach. Gorący kawaler, który kocha swój cholerny brudny mafijny biznes bardziej niż cokolwiek. Potem wszystko się rozmazało i nie zorientowałam się, kiedy zasnęłam.

Nagle obudziłam się w pokoju gościnnym. Wciąż w sukience, trochę przekręconej, z jednym butem na nodze. Głowa pulsowała, czułam mgłę. Usiadłam gwałtownie i rozejrzałam się. Cholera. Lazaro spał na krześle po drugiej stronie pokoju. Wciąż ubrany, odchylony do tyłu, z jedną ręką luźno zwisającą, klatka piersiowa spokojnie się unosiła.

Żadnego zagrożenia. Przynajmniej teraz. Przetarłam skronie i zaklęłam pod nosem. Nie powinnam była zostawać. Nie powinnam była pozwolić, by wino mnie rozluźniło.

On nie jest człowiekiem, jest misją. Celem. Cholernym przestępcą. Ale to… to była chwila, na którą czekałam. Sięgnęłam do kopertówki, lokalizator był mały. Zeskanowałam go. Taki facet łatwo znajdzie lokalizator. Ale ten pijany dupek? Nigdy nie zauważy go w swoim zegarku.

Jedna sekunda. Tyle mi wystarczyło. Przykucnęłam przy jego ramieniu i powoli narzędziem otworzyłam szkiełko zegarka. Po zdjęciu szkła wsunęłam mały nadajnik z boku zegarka, niezauważalnie, gdy nagle…

"Hmm…"

"Cholera, cholera…" szepnęłam, gdy nagle się poruszył.

Pierdolę tę robotę. Serce mi zamarło. Myślałam, że mogę od tego umrzeć. I znów skupienie, najcichszy klik. Nadajnik aktywowany i niewykrywalny. Następnie umieściłam szkło na swoim miejscu, dokładnie na jego milionowym rolexie.

Wstałam powoli, serce waliło, i wycofałam się. Nie drgnął. Wślizgnęłam się z powrotem, naciągnęłam na siebie kołdrę i wpatrywałam się w sufit. Misja zakończona sukcesem, więc chwyciłam torebkę i zrobiłam wszystko, by powoli wyjść z jego penthouse’u i zrobić zdjęcia.

Mam cię, Lazaro Saventino.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Zadie

Nic nie boli bardziej niż mężczyzna, który poił cię winem, patrzył na ciebie, jakbyś naprawdę się liczyła… a potem następnego ranka udaje, że jesteś niewidzialna.

Przyszłam do pracy wcześniej. Włosy związane, marynarka wyprasowana, wyraz twarzy bez emocji. Wyglądam jak biurowa dziewczyna Supermana. Jakbym nie obudziła się trzy noce temu w jego penthousie, nie wsadziła lokalizatora do jego marynarki i nie spędziła tygodnia, udając, że nic się nie wydarzyło.

W chwili, gdy tylko wyszłam z windy, tam była. Kendall. Zawsze o dwa kroki za blisko. Blondynka, zadowolona z siebie, śmiejąca się z czegoś, co powiedział Lazaro, jakby brała udział w castingu na rolę „pani Saventino”.

On uśmiechnął się do niej tak, jakby była najzabawniejszą osobą w budynku. A ja? Przeszłam obok, całkowicie zignorowana. Ani spojrzenia. Ani skinienia. Nawet sztywnego „dzień dobry”. Trudno.

Usiadłam przy swoim biurku, zalogowałam się i utrzymywałam neutralny wyraz twarzy, choć w środku wszystko mi się przewracało. Nie przyszłam tu dla uznania. Przyszłam po sprawiedliwość. Po odpowiedzi. Sama nie wiedziałam, czy śledzę go służbowo… czy dlatego, że chciałam wiedzieć, czy pieprzy Kendall tak samo jak mnie.

Co jest ze mną nie tak? Naprawdę się spoliczkowałam. Lekko, ale wystarczająco, by pozbyć się tej myśli. Skup się. Jesteś z FBI. On jest celem. Tylko tyle.

Mijały godziny. Wzrok co chwilę uciekał mi w stronę jego gabinetu. O 17:32 usłyszałam, jak mówi: „Jestem gotowy, kiedy pani będzie gotowa.”

„Już idę, panie,” odpowiedziała Kendall tym swoim telenowelowym głosem. Podniosłam wzrok i zobaczyłam Lazaro w czarnym, eleganckim garniturze i z tą boską twarzą. Kendall miała czerwone szpilki, obcisłą sukienkę, zadowolona jak zawsze. Oni są w formalnych strojach, a najgorsze? Ja nie jestem zaproszona.

Poczekałam, aż drzwi windy się zamkną, zanim się ruszyłam. Chwyciłam telefon, schowałam się na klatce schodowej i włączyłam aplikację lokalizatora. Zielona kropka. Kierują się na południe.

Wybrałam numer. „Marlowe. Potrzebuję wsparcia.”

„Powiedz mi, że znowu nie działasz na własną rękę.”

„Lazaro właśnie wyszedł z Kendall. W pełnym rynsztunku. Idą gdzieś ważnego.”

„Lokalizator działa?”

„Na żywo. Jadą na południe.”

„Już ściągam monitoring. Chcesz, żebym się z tobą spotkał?”

„Po prostu bądź tam.” Dwadzieścia minut później spotkałam go w bocznej uliczce za klubem w centrum. Rzucił mi czarną maskę i długi płaszcz.

„Wyglądasz na spiętą,” powiedział.

„Jestem o krok od zedrzenia tej blondynce twarzy,” odpowiedziałam, łapiąc oddech. „Muszę się dostać do środka, zanim znikną.”

Marlowe podniósł kołnierz. „To rozbijmy imprezę.” Lokalizator pokazał, że Lazaro jest już w środku.

Zaczynamy grę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dangerous Game with My Sweet Mobster

Dangerous Game with My Sweet Mobster

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa