Patricia
Czternaście lat.
Nie-nie-nie! Znowu spóźniłam się na lekcję! Mam ślinę na policzku i biegnę w pieprzonych piżamach.
Ciągle wciskałam drzemkę na alarmie w telefonie, aż nagle zerwałam się, uświadamiając sobie, że prawdopodobnie zaspałam. Ledwo zerknęłam w lustro, zanim wybiegłam z domu.
Mijając okna ciemnej klasy, żałuję, że nawet nie przeczesałam włosów — wyglądam jak Hermiona Granger z pierwszego filmu o Harrym Potterze, z gniazdem ptaka zamiast fryzury. Moje są tylko ciemniejsze. Urodziłam się z kompleksem ducha i czarnymi włosami do pary.
Jestem chodzącą katastrofą.
Mrucząc pod nosem na temat mojej fryzury, skradam się bliżej drzwi na końcu korytarza. Prowadzą na tyły naszej klasy. Pani Bridget, starsza pani, która uczy mnie historii, ledwo cokolwiek widzi i na pewno nie zauważy, że zajmę miejsce dwadzieścia minut za późno.
Wchodzę do klasy i na palcach kieruję się wzrokiem w stronę wolnej ławki i krzesła. Torba zsuwa mi się z ramienia na podłogę, a potem mój wzrok pada na Diora, siedzącego nade mną. Zwęża te przeszywające, zimne oczy na mój strój, a ja ostrzegawczo na niego warczę.
Mój głos jest cichy i groźny. „Ani słowa.”
Jego usta drgają w uśmiechu zbyt wilczym, by można go było uznać za przyjazny, a ja nabieram powietrza powoli — Dior to jak bąbel na moim tyłku. Jesteśmy w tej samej wataże, a chociaż ten koleś może kiedyś zostanie alfą Winterbite, to jest wrednym wszystkowiedzącym.
„Okej, nie powiem, dla twojego dobra.”
Wzbudza to we mnie podejrzenie. „To nowe... Nigdy nie jesteś dla mnie miły, chyba że masz coś z tego, Lavigne.”
Chłopak się uśmiecha. „Rani mnie to. Czasem potrafię być miły.”
Jakoś nie wierzę w jego słowa.
Dior urodził się bez filtra i cała jego egzystencja polega na uprzykrzaniu mi życia. Ten idiota nie zachowuje się na swój wiek. Jest cudownym dzieckiem, geniuszem i egoistycznym narcyzem.
Dior chwali się swoim IQ przy każdej okazji. Ostatnim razem, gdy oblałam test z matmy, powiedział mi prosto w twarz, że jestem głupia. Serio, sam widok niego sprawia, że gotuję się w środku jak wulkan.
Dior i ja dogadujemy się jak śnieg i sól.
Nie żebym w ogóle miała dużo przyjaciół. Przyjaźnię się tylko z jedną ludzką dziewczyną, Tiffany, ale to wystarcza, by nie zwariować. Ludzie nie wiedzą o istnieniu istot nadprzyrodzonych i właśnie to uwielbiam w Tiffany. Nie traktuje mnie inaczej, bo jestem omegą w mojej wataże.
„Jasne...” mruczę.
Poruszam się dalej i gdy stoję obok swojego miejsca, Dior patrzy na mnie z niegodziwością wypisaną na twarzy. Brązowe włosy opadają mu na niebieskie, anielskie oczy zmarnowane na diabła.
„Co znowu?” syczę.
Usta Diora wyginają się w złośliwy uśmiech igrający na jego wargach. Ręce ma skrzyżowane na piersi, a balansuje na krześle, promieniując czystą rozbawioną pewnością siebie.
'Znowu się spóźniłaś, Goldheart. I wyglądasz na zmęczoną. Może byś usiadła? Rozluźnij nogi.'
Ugh, czasem nienawidzę więzi umysłowej. To wilkołacza sprawa. A że jesteśmy w tej samej wataże, Dior używa jej, by nadawać swoje myśli, kiedy tylko zechce.
Ja za to fatalnie utrzymuję prywatność i nieświadomie przeciekam emocjami do tej więzi. Oczywiście Dior wykorzystuje to przeciwko mnie — dowiedział się o moim zauroczeniu Williamem i przez dwa tygodnie nie mógł o tym zamilknąć.
'Taa, coś mi przeszkodziło.' odpowiadam i siadam, tylko po to, żeby zostać oblana wodą.
Co. Do. Czarnej. Kurki.
Salwa śmiechu odbija się od ścian, a ja siedzę, mrugając zdezorientowana na balon z wodą, który spadł z sufitu.
„O matko, dała się nabrać!”
„No, taka głupia!”
„I brzydka! Widzieliście jej minę? B-E-Z-C-E-N-N-A!”
„Ma na sobie piżamę!”
„K-U-J-O-N.”
Wszyscy z klasy bawią się moim kosztem, a moje policzki płoną z upokorzenia. Nigdy w życiu moje serce nie biło tak mocno.
Nie mogę oddychać — nawet pani Bridget, nasza nauczycielka, parska rozbawiona. Ktoś głośno gwiżdże i muszę przygryźć dolną wargę, żeby powstrzymać łzy. Nie powinnam dziś przychodzić do szkoły.
„Najlepszy żart, Lavigne!” — krzyczy Marcus, najpopularniejszy sportowiec w klasie, a wszyscy śmieją się jeszcze głośniej.
„Brawo, Lavigne!”
„Lavigne jest gość!”
Kręci mi się w głowie. Dior spogląda mi w oczy. Najpierw się uśmiecha, ale coś niepokojącego pojawia się na jego twarzy, gdy zauważa moje drżące usta. Przez chwilę miałam nadzieję, że to żal, ale wtedy Dior prostuje ramiona, jakby oczekiwał konfrontacji.
Ponownie używa więzi umysłowej. 'Dobrze ci tak.'
Palący ból ściska mi gardło, patrzę Diorowi prosto w twarz i widzę jego satysfakcję. 'Co do cholery?!'
Dior siedzi niewzruszony, nie przejmując się bólem w moim głosie. 'Uznaj to za rewanż za to, że wczoraj trzymałaś mój lunchbox nad głową.'
Otwieram usta, ale głos nie chce się wydobyć. Używam więzi. 'Zrobiłam to, bo nie przestawałeś mnie dokuczać i wyzywać, że jestem żałosna, bo liczę na to, że William będzie moim przyszłym partnerem! Byłeś taki wredny, Dior!'
W oczach Diora pojawia się irytacja. Jest też inna emocja, której nie potrafię rozpoznać. 'Dlaczego tak bardzo ci na nim zależy? Wiem, William jest alfą watahy Summerburst, ale co jeszcze?! Dlaczego tak bardzo ci na nim zależy? I dlaczego jesteś tak zdesperowana, by znaleźć swojego pieprzonego partnera?!'
Gdybym była odważna, wyznałabym Diorowi swoje prawdziwe uczucia i powiedziała, że pragnę znaleźć partnera, by móc dzielić życie z kimś.
Moje serce tęskni za kimś słodkim. Pragnę, by mężczyzna objął mnie w talii, pocałował w szyję, wciągnął mój zapach i ubrał w słowa, jak bardzo tęsknił po kilku dniach rozłąki, ale nie mam w sobie dość odwagi, by powiedzieć Diorowi o moich odległych marzeniach.
Westchnęłam. 'William jest alfą i jest piękny — czy muszę mówić coś więcej?'
W mojej głowie rozlega się groźny parsknięcie. 'Tak, bo wygląd to wszystko, księżniczko. Jesteś tak płytka, że boli mnie głowa od twoich myśli — czemu każda dziewczyna zakochuje się w przystojniaku?'
'Wynoś się z mojej głowy!' Odwracam się, rzucając mu wściekłe spojrzenie. Dior się uśmiecha, a w jego błękitnych oczach zapala się ciekawość, jakby drań uwielbiał mnie prowokować — co za dupek. 'I przestań mnie tak nazywać!'
Dior unosi brew. Jest taki wredny. Ten geniusz przeskoczył dwie klasy i teraz siedzi tam z trampkami na biurku, wyglądając na zadowolonego z siebie. Jego oczy, zimne jak lód, zawsze patrzą na ludzi z taką surowością, jakby uważał wszystkich za gorszych od siebie.
'W tej chwili przekazujesz swoje myśli wszystkim członkom stada w pobliżu i masz szczęście, że jesteśmy jedynymi w tej klasie,' Dior się uśmiecha, ale ten uśmiech jest zbyt powściągliwy, by pasował do jego złowrogiej twarzy. Kombinuje coś. Jego oczy są wyrachowane, bezduszne. 'A co do twojego drugiego pytania — zmus mnie.'
Zaciskam dłonie w pięści, powstrzymując krzyk. 'Ty... Ty doprowadzasz mnie do szału!'
'A ty mnie doprowadzasz do szału!'
'Dlaczego? Bo zachowuję się jak nastolatka, w przeciwieństwie do ciebie, który robi wszystko, by stać się swoim alfą ojcem?!'
Dior rzuca mi ostre spojrzenie, unosząc ramiona, by wyglądać groźniej. Nie działa to. Jeszcze nie jest alfą, a dwunastolatek mnie nie przeraża.
'Nie, nie o to chodzi! Jesteś tak beztroska, że mam ochotę zwymiotować na podłogę! I zawsze masz nadzieję, że każdy przystojny facet, który wchodzi do tego samego pokoju, będzie twoim partnerem.'
'A co złego jest w marzeniach, co?!'
'No przynajmniej zdecyduj się na jednego faceta, Patty!' Dior krzyżuje ramiona na piersi, a krucze włosy wpadają mu do oczu. Zawsze nosi flanelowe koszule z podwiniętymi rękawami. 'Serio, prawie się wstydzę, że jesteś w moim stadzie!'
Zatrzymuję się na tym starym przezwisku. 'Nikt już mnie tak nie nazywa!'
Kiedy byłam młodsza, byłam dużą dziewczynką, a inne dzieci w moim stadzie nazywały mnie Patty, omega. Pamiętam, jak każdej nocy płakałam przez to okropne przezwisko. Rzeczywiście jestem omega, ale nie lubię, gdy mi się o tym przypomina.
Dokuczali mi też, bo lubię dziewczęce rzeczy, takie jak kolorowe spódniczki, sukienki, samoprzylepne karteczki i pamiętniki. Moje ozdoby do włosów są błyszczące, a członkowie stada zwykle się śmieją, gdy mnie widzą.
Ale już nie płaczę, gdy rzucają mi pod stopy papierowe samoloty — nie jestem już tą samą słabą dziewczynką!
Dziś w środku bardzo się przejmuję, ale niską samoocenę ukrywam pod grubym makijażem i błyszczykiem do ust. W ludzkim świecie mam imię i miejsce, do którego należę.
I mam nadzieję, że uda mi się opuścić stado i znaleźć nowe, gdzie nie będę na najniższej pozycji. William może być moją szansą na inne życie.
Śmiech Diora odbija się echem w mojej głowie. 'Patty albo księżniczka — wybieraj mądrze.'
Jestem trzy sekundy od rzucenia się Diorowi do gardła. Każdy włos na moim ciele staje dęba, wyczuwając walkę. Jestem naładowana jak pistolet, warczę na swoim miejscu i sprawiam, że ludzie odwracają głowy, aż drzwi się otwierają i wszyscy skupiają się na wchodzącym Williamie.
"Przepraszam, że się spóźniłem!"
Wszystka złość znika, a ja kompletnie zapominam o sprzeczce z Diorem, gdy tylko moje oczy spotykają się z oczami Williama.
Jest spełnieniem marzeń każdej dziewczyny — blondyn, piękny, wysoki, z gładką skórą i lokami opadającymi na miodowe oczy. Nawet się dobrze ubrał! Jego dżinsy opinają nogi, a biały t-shirt podkreśla opaloną skórę.
Podążam za nim wzrokiem i piszczę z radości, gdy siada przede mną. Wysyła mi senny uśmiech, a ja topnieję na krześle, próbując wychwycić jego zapach. Moje knykcie opierają się na policzku, ramiona opadają — mdleję. Niech ktoś mnie uszczypnie, żebym wróciła z krainy Williama!
'Już się w nim zakochałaś?' Dior chichocze złowieszczo. 'Może powinienem mu powiedzieć, żebyś miała szansę umówić się z tym jednym.'
'DIOR! MOŻESZ SIĘ KURWA ZAMKNĄĆ?!' Jestem wściekła, na granicy szaleństwa. 'Przestań nadawać swoje myśli w mojej głowie!'
'Próbuję tylko ci pomóc,' odparowuje Dior, ale jego ton wskazuje, że nie mówi poważnie. 'Jesteś za nieśmiała, żeby kogokolwiek zaprosić — dużo gadasz, ale wszyscy w naszym stadzie wiedzą, że jesteś naszą głupiutką małą omega.'
Jego słowa uderzają mnie jak policzek.
Dlaczego Dior musi być taki chamski?
Wściekłość pulsuje w moich żyłach, ale wiem, że nie powinnam się przemieniać w klasie.
Zamiast tego prostuję ramiona i patrzę przed siebie, udając, że sam diabeł nie siedzi za mną. Po policzku spływa mi pojedyncza łza — nienawidzę Diora Lavigne'a z całych sił.
Przygryzam dolną wargę i unoszę podbródek, gdy William wierci się na swoim miejscu. Jego ciepłe oczy odnajdują moje i topnieję w środku. Jest taki przystojny, i chociaż nie mówi ani słowa i zaraz wraca wzrokiem do przodu, właśnie sprawił, że mój dzień stał się trochę lepszy.
Jeśli będę miała szczęście, William okaże się moim przeznaczonym partnerem, ale znając moje szczęście, trafi mi się jakiś wredny i okrutny partner, jak Dior. I wolałabym umrzeć, niż utknąć z nim do końca życia.
Patrzę do przodu, zauważając, jak William odwraca się, by ukraść kolejne spojrzenie. Na jego ustach pojawia się nieśmiały uśmiech, a ja jeszcze bardziej topnieję w środku — mam nadzieję, że mój przyszły partner będzie tak samo piękny i słodki jak ten chłopak. Chcę być połączona z kimś wyjątkowym.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Teraźniejszość.
Patricia.
Dziewiętnaście lat.
Życie nie jest sprawiedliwe. Dior urósł o kilka centymetrów podczas liceum i zajął miejsce Williama jako najbardziej pożądanego chłopaka. Ma dopiero siedemnaście lat, a już jest alfą watahy Winterbite.
Rządzi twardą ręką, a każdy, kto ma odrobinę rozumu, wie, że w jego piersi nie bije serce. Niestety, wszyscy są zbyt zaślepieni jego urodą i czystą siłą jako alfy, by dostrzec potwora czającego się wewnątrz.
Dziewczyny z mojej watahy wzdychają do niego jak do idola, chichocząc za każdym razem, gdy spojrzy w ich stronę. Zdumiewa mnie, jak jego pryszcze zniknęły i zostały zastąpione twarzą tak piękną, że można by ją pomylić z dziełem anioła.
Tak, jest aż tak przystojny. Ale nie tylko to – jego ciało to teraz czysta fizyczna doskonałość. Szkoda tylko, że tak ładny chłopak ma, moim zdaniem, brzydkie serce.
Dior uważa się za lepszego od wszystkich, zawsze marszczy brwi tymi nieprzystępnymi oczami. Uwielbia też wchodzić do mojej głowy, kiedy tylko zechce, przez co rozważam odejście na własną rękę — nie znalazłam jeszcze swojego partnera, ale nie zniosę ostatniego roku szkoły z samym diabłem przerywającym mi tok myślenia.
Powolnym ruchem staram się zbalansować tacę z jedzeniem, mając wzrok utkwiony w stole, przy którym siedziałam chwilę wcześniej. Najlepszą częścią życia w Szwecji jest darmowy lunch w szkole, a ja uśmiecham się na zapach tacos — to już moja druga porcja.
„Hej, to nie Patty Goldheart?”
Drugi głos się śmieje. „Ta kujonka?”
„Założę się, że nie trafisz w nią!”
„Stary, patrz na to!”
Moje stopy zamierają, gdy papierowy samolot ląduje przy moich nogach, a dreszcz niepokoju przeszywa mnie na dźwięk charakterystycznego śmiechu Diora przy jakimś stole dalej w stołówce.
Czuję, jak czas zwalnia, dopóki nie odnajduję jego stolika, i przełykam z trudem ślinę na widok popularnych nastolatków otaczających Diora.
Chyba znalazł swoich ludzi.
Ignorując papierowy samolot, idę dalej i siadam przy moim pustym stole. Jestem żałosną przegraną.
Tiffany, moja najlepsza przyjaciółka, niedawno się wyprowadziła i teraz siedzę sama. Role się odwróciły — jestem samotnym wilkiem, podczas gdy Dior zgromadził wokół siebie tłum przyjaciół. Ludzie nieustannie krążą wokół niego. Zarówno ludzie, jak i wilkołaki chcą zwrócić na siebie jego uwagę.
„Spójrzcie, jak siedzi całkiem sama!” Marcus rzuca w moją stronę swoim brzydkim uśmieszkiem, ruszając pojedynczą brwią. Jest w tej samej drużynie pływackiej co Dior, ma szerokie ramiona i, szczerze mówiąc, jest najgłupszym wilkołakiem na ziemi.
Kilka dziewczyn śmieje się z komentarza, a jedna z nich — obecna dziewczyna Marcusa — rzuca mi kpiące spojrzenie. Ma na imię Gloria, patrzę, jak zarzuca dredy na kościste ramię, gdy łapiemy kontakt wzrokowy, a ja przewracam oczami i wracam do jedzenia.
„Jest taka świnia,” mówi Gloria z obrzydzeniem, jakby sam fakt, że ktoś je zdrowo, wywoływał w niej wstręt. „To chyba jej druga dokładka?”
Dior odwraca się, patrząc na mnie swoim słynnym szyderczym spojrzeniem. Jego firmowy uśmieszek przejmuje kontrolę nad ustami, a ja w duchu się wycofuję. Za każdym razem, gdy spotykam jego wzrok, czuję, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch.
„O, duża Patty, zdecydowanie plus size.”
Czekaj.
Czy Dior powiedział to, co myślę?
Myślałam, że mamy ciche porozumienie, by nie mówić sobie przykrych rzeczy, kiedy inni słyszą. Zawsze rozmawialiśmy tylko przez łączność myśli. I cholera, może nie uważam Diora za przyjaciela, ale jego słowa z jakiegoś powodu ranią jak noże.
Stołówkę wypełniają chichoty, a w żołądku rozlewa się groza. Przestaję jeść, spoglądam na brzuch, zastanawiając się, czy nie powinnam trzymać się z dala od jedzenia. Łzy pieką mnie pod powiekami, a kiedy Riley, ta szczupła diablica z mojej klasy, przechodzi obok mojego stołu i śmieje się, wstaję.
Biorę tacę i wyrzucam tacos do kosza. Słowo „plus size” rozbrzmiewa po całej stołówce, a po wyrzuceniu jedzenia rozlega się kolejny wybuch śmiechu. Nędza zżera mnie od środka, więc odwracam się i patrzę na Diora zamglonym wzrokiem.
'Słyszałam, że zbliżają się twoje urodziny,' przesyłam głos przez łączność myśli, przyciągając uwagę każdego wilkołaka z naszej watahy. Wszystkie oczy kierują się na mnie, ale nie dbam o to. 'Może kupię ci lustro, żebyś mógł zobaczyć, jak bardzo stałeś się brzydkim człowiekiem.'
Natychmiast rozbrzmiewa głos Riley przez łączność myśli. 'O czym ty mówisz — Dior jest gorący!'
Uśmiecham się gorzko, ciesząc się, że zwróciłam uwagę Diora. Wygląda wyniośle z tą głupią, rozwichrzoną fryzurą i znamieniem tuż pod błękitnymi oczami. Jasne, brzydki chłopak rozkwitł jak kwiat, ale charakter tylko mu się zepsuł.
'Och, Dior jest przystojny jak z okładki, ciało wyrzeźbione do perfekcji, ale nie o wygląd mi chodziło,' uśmiecham się do Diora, śmiejąc się w duchu z szoku widocznego na jego twarzy. 'Miałam na myśli jego charakter — jego brzydkie serce widać z kilometra.'
Dior się śmieje. 'Skoro jesteś taka duża, to pewnie ciebie też widać z kilometra, a może nawet z kosmosu.'
Wszyscy się śmieją, a moje serce pęka na tysiąc ostrych kawałków, ale nie ucieknę. Jeszcze nie.
'Gratulacje — właśnie udowodniłeś mój punkt. Mam nadzieję, że jesteś z siebie dumny, że gnębisz dziewczynę już leżącą na ziemi — bardzo męskie, Dior.'
Po tych słowach opuszczam hałaśliwą stołówkę. Nikt nie przejął się moją ostatnią przemową, oprócz Diora, którego przyłapałam na wewnętrznym rozdarciu. Mam nadzieję, że coś w nim poruszyłam, dotknęłam jego lodowatego serca.
Nie mogę uwierzyć, że kiedyś uważałam wroga za przyjaciela, zanim zaczął się ten semestr. Jasne, nigdy nie mówiliśmy do siebie miło, ale obecność Diora mnie pocieszała. Oboje byliśmy dziwakami, ale teraz wszystko się zmieniło.
Dior jest teraz jednym z ładnych, a to znaczy, że zostałam całkiem sama.
Z miażdżącą pewnością biegnę korytarzem, by zamknąć się w toalecie. Jestem bliska płaczu i nie chcę, by choć jedna osoba zobaczyła mnie, jeśli załamię się nerwowo. Nikt tu nie korzysta z tych kabin, więc podciągam nogi, mrugając, by powstrzymać łzy.
Mój wzrok przykleja się do graffiti na ścianie i różnych serduszek z literami w środku. Opróżniam umysł, rozluźniam się, aż nagle słyszę chichot dziewczyn za drzwiami mojej kabiny. Obcasy stukają, aż obie zatrzymują się przy lustrach, gdzie leci woda z kranów.
„Widziałaś minę Patty, kiedy wychodziła ze stołówki?” Mówiąca to Larissa, dziewczyna z mojego stada. Cieszę się, że jej węch nie jest tak dobry jak mój, bo wtedy wiedziałaby, że jestem w tym samym pomieszczeniu. „Bezcenna była ta jej drżąca, błyszcząca warga.”
„Naprawdę była,” druga dziewczyna, Juula, cmoka ustami. Pewnie sama właśnie nakłada błyszczyk. „Szkoda mi jej było.”
Larissa parska śmiechem. „A czemu?”
„Wyobraź sobie — masz dziewiętnaście lat i nadal nie znalazłaś swojego partnera. Patty musi być taka samotna.”
Słychać westchnienie. „To smutne, ale kochanie — słabe wilki, takie jak Patty, pewnie nawet nie są godne, by mieć partnera.”
Obie wybuchają śmiechem, podczas gdy ja siedzę tam z sercem roztrzaskanym na kawałki — nagła potrzeba przemiany zalewa mnie falą. Chcę poczuć wiatr na twarzy, ale oczywiście nie mogę się przemienić w szkole.
Zamiast tego wybiegam z kabiny, zaskakując obie dziewczyny. Dwa wymalowane oblicza patrzą na mnie z pełną uwagą, a ja przez trzy sekundy studiuję ich rozdziawione usta, zanim wybiegam przez drzwi.
Cholera. Cholera. Cholera.
Nie chciałam, żeby ktoś widział moje łzy!
Przyspieszam. Nie wiem, dokąd idę, ale chcę po prostu uciec stąd i znaleźć miejsce, gdzie się pozbieram. Moje stado będzie dziś polować, muszę więc wylizać rany przed tym czasem.
Nagle potykam się i wpada na kogoś wysokiego, twardszego niż skała. Odruchowo zamykam oczy i przewracam się jak kostka domina, jęcząc, aż duża dłoń przykłada mi się do pleców, powstrzymując mnie przed upadkiem.
„Dziękuję bardzo za…” Przerywam, gdy widzę nad sobą przepiękną twarz Diora. Ostatnio jest wyjątkowo wielki, wyższy od drzewa. Moje serce bije szybciej niż kiedykolwiek, a w myślach przeklinam własną reakcję na przystojnego chłopaka. Cudem udaje mi się skrzywić, choć część moich komórek mózgowych ewidentnie go lubi. „A, to ty. Nieważne.”
Unosi brew. „Tak właśnie dziękujesz komuś, kto uratował cię przed kompromitującym upadkiem na twarz?”
Patrzę na niego wrogo. „Nie podziękuję ci…”
Jego usta wykrzywiają się w drapieżnym uśmiechu. „To może powinienem cię puścić znowu?”
Odsuwam się od niego, tylko po to, by się poślizgnąć i znów zostać przez niego złapaną. Rozbawienie maluje się na jego twarzy. Dior to najprzystojniejszy facet, jakiego widziałam na żywo, i jedyny, z którym byłam tak blisko — ta myśl mnie peszy, ale moja gorycz wobec niego psuje całą chwilę.
„Dziękuję,” mamroczę.
„Nie ma za co.” Nie zabierając ręki, rozbawione usta Diora poruszają się znów. „Jesteś prawdziwą chodzącą katastrofą.”
Patrzę z nienawiścią na zaprzysięgłego wroga i prostuję plecy, rozpaczliwie chcąc wyrwać się z jego uścisku. Dior to kłopoty, więc gwałtownie odskakuję, świadoma, że jego niebieskie oczy śledzą każdy mój ruch. Od wyrzeźbionej twarzy po szerokie ramiona i muskularne ciało — ten facet to materiał na bilbord.
Naprawdę, Dior to chłopak, którego Disney Channel zatrudniłby kiedyś, żeby przyciągnąć widzów — jego oczy są nieziemskie, ale niestety, ten facet to skończony dupek.
„Jesteś zawsze taka miła, kiedy ze mną rozmawiasz,” rzucam sarkastycznie, zarzucając włosami na ramię. „Prawdziwy dżentelmen.”
Dior patrzy na mnie, a ja nie mogę się powstrzymać — odwzajemniam spojrzenie, żałując, gdy rozbawienie pojawia się na jego twarzy. Cholera — pewnie zauważył, że go podziwiam!
Uśmiech, niemal nieśmiały, rozlewa się po jego ustach, ale zrzucam to na karb własnych przewidzeń. „Ty… Ty mnie obczajasz?”
„Oczywiście, że nie!” wykrzykuję.
Dior tłumi śmiech. „Na pewno?”
„Tak!” niemal krzyczę. „Przepraszam, ale nie wszyscy uważają, że jesteś atrakcyjny!”
A jednak ja tak, i nienawidzę się za to — ten zdradziecki mózg.
„Auć,” Dior śmieje się. „Bądź dla mnie łaskawsza, bo złamiesz mi serce, Patty.”
„Złamię ci serce?” Mrużę oczy, przypominając sobie wszystko, co mi zrobił. To przez niego mnie prześladują, bo wszyscy się go słuchają. Dior nazwał mnie grubą, więc nagle wszyscy przejęli jego zdanie. „To ty złamałeś moje!”
Dior wydaje się naprawdę zdezorientowany. „O czym ty mówisz?”
Przewracam oczami. „Nie udawaj głupiego — tak bardzo chcesz mi zniszczyć życie, że już nawet nie musisz się starać! Ten tekst, że jestem gruba? Dzięki! Teraz wszyscy patrzą na mnie jak na jakieś wynaturzenie, tę tłustą krowę!”
„Naprawdę tak robią?”
„Tak!” W mojej głowie panuje totalna frustracja. „Daj spokój! Nie możesz być aż tak ślepy, żeby nie widzieć, że już wygrałeś — wszyscy mnie dręczą, więc zostaw mnie w spokoju!”
Dior nagle odchyla głowę i wybucha śmiechem. „Myślisz, że cię prześladują?” Lustruje mnie wzrokiem z lekkim rozbawieniem, co wywołuje u mnie dreszcze. „To niedorzeczne! Jasne, jesteś omega, ale zależy nam na tobie, Patty. A chłopakom się…”
„Tak? Zależy wam na mnie, tak?” Przerywam mu, wściekła do granic. „To dlatego zamieniłeś moje życie w piekło?!”
Wyraz twarzy Diora staje się mniej przyjazny. „Wyolbrzymiasz — twoje życie nie jest piekłem.”
„Jest piekłem!” krzyczę. „Ale ty jesteś takim zimnym draniem, że nawet tego nie pojmujesz! Jesteś żałosnym alfa — nie obchodzisz się o nikogo poza sobą!”
„Nie tak rozmawia się ze swoim alfą,” warczy Dior. „Uważaj, Patricia. Inny alfa dałby ci nauczkę za niecierpliwość i nielojalność wobec przywódcy!”
„Nie obchodzi mnie to!” Rzucam rękami. „Możesz mnie ukarać, ale nie łudź się — dla mnie nie jesteś prawdziwym alfą!”
Coś błyska w oczach Diora, ale już mam dość. Ruszam do drzwi, wdzięczna, że ten idiota za mną nie idzie.
Przesuń w górę, aby kontynuować