passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Don’t You Wanna Ruin Me? autor Nina Soelian

Don’t You Wanna Ruin Me?

/

Rozdział 1

Rozdział 1

"No więc o co chodzi, Alden - oszczędzasz się dla Boga, czy po prostu czekasz na lepszą ofertę?"

Słowa uderzają, zanim jeszcze kończę skręcać za róg sali gimnastycznej, wbijając się w moją pierś, jakbym wpadła prosto pod jadący samochód. Znam ten głos - Connor Dale, ten typ chłopaka, który nigdy nie nauczył się, że "nie" to pełne zdanie.

Już czekają. Trzech z nich - Connor, Marco i Liam - blokują skrót, którym zawsze chodzę, żeby uniknąć tłumu. Nie są tu przypadkiem. I nagle boleśnie uświadamiam sobie, że nikogo innego tu nie ma.

"Odchodzę," mówię, starając się, by mój głos brzmiał jak najbardziej płasko. "Wy też powinniście."

Marco uśmiecha się, jakbym właśnie opowiedziała żart, który już kiedyś słyszał. "Chcemy tylko porozmawiać," mówi, robiąc krok do przodu, gdy próbuję przejść. "Szkoła teraz jest cała o dyskusji, prawda?"

Zatrzymuję się, nie dlatego, że chcę, ale dlatego, że jestem osaczona - plecami do ściany, wyjście z sali zablokowane przez trzech chłopaków z nadmiarem wolnego czasu i niczym do stracenia. Moje palce zaciskają się na pasku plecaka, nie dlatego, że to pomoże, ale dlatego, że muszę się czegoś trzymać.

"Mówiłam poważnie na lekcji," mówię im, ostrzej tym razem, bardziej jak moja mama. "Nie interesuje mnie, w cokolwiek się bawicie."

"Sama to upubliczniłaś, kochanie," mówi Liam, nachylając się. "Wstałaś przed całą klasą i powiedziałaś, że się oszczędzasz. Takie oświadczenie budzi ciekawość."

"To, co budzi, to nie wasza cholerna sprawa."

Connor unosi brew. "Ależ język, Święta Julio. Taka buzia może zrujnować twój wizerunek."

Chcę go uderzyć. Chcę krzyczeć. Ale najbardziej chcę zniknąć. Bo ta przemowa w klasie - ta, którą wygłosiłam, jakbym w nią wierzyła - nie była tak naprawdę dla mnie. Była dla mojej matki. Dla mojego ojca. Dla nieskalanego nazwiska Alden, które tak ciężko pracowali, by zachować nieskazitelnym.

Nosiłam tę przysięgę jak zbroję przez lata. Nie dlatego, że jestem święta. Dlatego, że boję się tego, co się stanie, jeśli ją porzucę.

"Jaki jest twój cel?" pyta Marco, przechylając głowę. "Myślisz, że to czyni cię lepszą od nas? Niedotykalną?"

"Nie," mówię, patrząc mu w oczy i mając nadzieję, że mój głos się nie trzęsie. "Wy traktujecie seks jak upominek na imprezie. Ja traktuję go tak, jakby coś znaczył."

Liam prycha. "Więc jesteś pruderyjną świętoszką z kompleksem wyższości. Jasne."

Twarz Connora zmienia się wtedy - rozbawienie przechodzi w coś zimniejszego. "Widzisz, myślę, że to naprawdę znaczy, że lubisz uwagę. Lubisz, że wszyscy wiedzą, że jesteś inna. Wyjątkowa. Czysta." Jego uśmiech to teraz same zęby. "Myślę, że po prostu prowokujesz, żeby ktoś sprawdził twój blef."

Podchodzi do przodu, zbyt blisko, a ja cofam się, aż mój kręgosłup uderza o zimną ceglaną ścianę sali.

Marco porusza się obok niego, oczy ma ostre. "Daj spokój, Alden. Tylko mały test. Nawet nie zostawimy śladu."

Mój żołądek się przewraca, strach gęstnieje w gardle. To już nie jest zwykłe drażnienie się. To coś innego - gorętszego, głodniejszego, podlejszego.

Puls dudni mi w uszach. Palce drgają przy boku. I właśnie gdy otwieram usta, żeby krzyknąć, odepchnąć, zrobić cokolwiek -

"Odpierdolcie się."

Głos nie krzyczy, ale uderza jak wystrzał. Wyraźny. Lodowaty. Niebezpieczny.

Wszyscy trzej zamierają, a ja odwracam głowę, serce wciąż wali.

Stoi tam, w półcieniu na skraju alejki, z rękami wciśniętymi w kieszenie mundurowych spodni, jakby już się nudził tym, co za chwilę zrobi.

Grayson West.

Chłopak, przed którym ostrzegali cię rodzice - i nie w ten kliszowy sposób "złego chłopca". Nie, Grayson to kłopoty w cichszy, głębszy sposób. Został wyrzucony z dwóch elitarnych szkół, a St. Augustine's trzyma go tylko dlatego, że jego rodzina przekazuje wystarczająco darowizn, by spłacić trzy skrzydła budynku.

Jego krawat zniknął. Marynarka jest rozpięta. Na krawędzi szczęki ma blaknący siniak i nosi go jak dodatek.

"Nie wiedziałem, że ta szkoła spuszcza psy ze smyczy," mówi, przechadzając się bliżej, nie spuszczając wzroku z Connora. "Czy to jakieś nowe zajęcia pozalekcyjne - zaczepianie dziewczyn za budynkami?"

Connor prostuje się. "Pilnuj swoich spraw, West."

Grayson zatrzymuje się kilka stóp dalej, jedna brew uniesiona. "Dotykanie dziewczyny, która powiedziała nie, TO JEST moja sprawa."

Marco śmieje się pod nosem. "Patrzcie, kto się bawi w białego rycerza."

Spojrzenie Graysona przesuwa się na niego, potem na Liama. Nie ma w tym nic teatralnego, ale coś w sposobie, w jaki stoi - ramiona rozluźnione, głowa lekko przechylona - sprawia, że cofają się o pół kroku, nie zdając sobie z tego sprawy.

"Odejdźcie," mówi cicho. "Zanim dam dziekanowi prawdziwy powód do wyrzucenia mnie."

Chwila ciągnie się długo i napięcie.

Potem Connor prycha, pluje na ziemię i odwraca się. "Świr."

Odchodzą bez słowa, wycofując się jak zwierzęta, które właśnie zdały sobie sprawę, że zabłądziły na cudze terytorium.

Przez chwilę żadne z nas się nie rusza.

Nogi mi się trzęsą. Ręce nie chcą się rozluźnić. Wciąż wpatruję się w ziemię, dopóki nie czuję jego spojrzenia na sobie.

"W porządku, Święta Julio?" pyta w końcu, znowu cicho. Mniej groźby. Więcej pytania.

Spoglądam w górę.

I nasze oczy się spotykają.

I nie jest tak, jak mówią książki - bez powolnego zbliżenia czy magicznej muzyki. Tylko dwoje ludzi patrzących zbyt długo i nic nie mówiących, a jednak jakoś wydaje się, że powietrze między nami stało się rzadsze.

Jego burzowo-szare oczy trzymają moje, jakby próbował się zorientować, czy się załamię.

Nie mrugam.

On też nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Po prostu tam stoimy. Uwięzieni.

Nikt się nie rusza. Nikt się nie odzywa.

Jakby coś nas okrążało, czekając, by wylądować. Nie pocałunek. Nawet nie dotyk. Po prostu coś niewidzialnego, ostrego i przyciągającego.

W końcu – cicho, jakby żałował, że pyta – mówi: "Więc... wszystko w porządku?"

Te same słowa, których użył sekundy temu, ale teraz bez żartobliwego tonu. Po prostu pytanie. Po prostu on.

I nagle nie wiem, jak odpowiedzieć. Chcę powiedzieć tak, tylko po to, żeby to wszystko zakończyć. Ale wciąż się trzęsę. Wciąż jest mi gorąco. Wciąż zdecydowanie nie jest w porządku.

Decyduję się na: "Nic mi nie jest."

Nie wierzy mi. Widać to po tym, jak unosi brew, jak wciąż na mnie patrzy, jakby obserwował coś małego we mnie, co się napina.

Próbuję się ruszyć. Zmusić nogi do działania. Ale on idzie obok mnie, jakbyśmy szli gdzieś celowo.

"Mówiłem poważnie", mówi po chwili. "Nie powinnaś chodzić sama."

"Bo uważasz, że jestem słaba?"

"Bo niektórzy faceci nie rozumieją, jak wygląda odmowa", mówi bez wahania.

Przechodzimy przez boczny parking, kampus jest na tyle pusty, że wciąż słyszę bicie serca w uszach. Tym razem nie przerywa ciszy. Po prostu idzie, dostosowując się do mojego tempa, jakby to było naturalne, jakby to nie doprowadzało mnie do szału.

Chcę, żeby przestał. Chcę, żeby nie przestawał.

Dalej idzie. Powoli. Jakby spodziewał się, że pójdę za nim. "Więc to co – przysięga? Znak firmowy? Część wizerunku?"

Dogoniam go. "To decyzja."

"Jasne. Ale twoja?"

Przewracam oczami. "O mój Boże."

"Bo brzmiało to... wyuczone."

"Nic o mnie nie wiesz."

Uśmiecha się nie patrząc na mnie. "Jeszcze nie."

Jęczę. Głośno. "Jezu, jesteś męczący."

"Po prostu mówię", mówi, w końcu zerkając w moją stronę, "że wygłosiłaś tę mowę, jakbyś chciała coś udowodnić. Ale nie brzmiało to jak wybór. Brzmiało jak obrona."

Zatrzymuję się. "Co to ma do cholery znaczyć?"

On też się zatrzymuje. Odwraca. Wzrusza ramionami. "Znaczy, że brzmisz bardziej na przestraszoną niż pewną."

Moja szczęka opada. "Przepraszam?"

Robi krok do przodu. "Myślisz, że pragnienie kogoś to słabość?"

"Myślę, że pragnienie ciebie byłoby błędem."

Jego usta drgają. "Nie powiedziałem, że mnie."

"Ale o tym myślałeś."

Nie zaprzecza. "Naprawdę nie jesteś przyzwyczajona do tego, że ktoś ci się przeciwstawia, co?"

"Jestem przyzwyczajona do tego, że ludzie wiedzą, kiedy się zamknąć."

"Ciągle mówisz, że ci nie zależy, ale zaczynam myśleć, że zależy ci bardzo."

Patrzę na niego gniewnie. "Myślisz, że powiedziałam to, co powiedziałam, żeby kogoś zaimponować?"

"Nie", mówi po prostu. "Myślę, że powiedziałaś to, żeby trzymać ludzi na dystans. Ale nie możesz być zszokowana, gdy ktoś odmawia pozostania tam, gdzie go postawiłaś."

"Boże, jesteś—" Urywam, zanim powiem coś, czego nie mogę cofnąć. Zanim powiem przystojny, co nie jest istotne.

"Nie chcesz dokończyć tego zdania", mówi, i ten irytujący uśmieszek znów się pojawia. Leniwy. Denerwujący.

Próbuję go wyprzedzić na korytarzu. On dotrzymuje mi kroku.

"To jest nękanie", mruczę.

"To jest korytarz."

"Zgłoszę cię."

"Na jakiej podstawie? Kontaktu wzrokowego?"

"Terroryzmu emocjonalnego."

Śmieje się. Naprawdę się śmieje. "Nie jesteś przyzwyczajona do bycia wytrąconą z równowagi, co?"

"Nie jestem wytrącona z równowagi."

"Jesteś czerwona."

"Łatwo się rozgrzewam."

Mruczy. "Najwyraźniej."

"Skończyliśmy?" mówię, ale nie brzmi to tak stanowczo, jak bym chciała.

"Prawie", mruczy. "Jeszcze jedno pytanie."

Nie odpowiadam.

Patrzy prosto na mnie. "Co się stanie, jeśli spotkasz kogoś, kto sprawi, że zechcesz złamać własne zasady?"

Nie mogę mówić.

Obserwuje mnie jeszcze przez chwilę, potem cofa się. Daje mi przestrzeń, jakby wiedział, że jej potrzebuję. Ale nie wygląda na to, żeby żałował, że zapytał.

Resztę drogi do klasy pokonujemy w milczeniu. Moja twarz płonie. Moje ręce wciąż drżą. Moje serce odmawia zwolnienia.

I właśnie gdy myślę, że mi się udało—

"Panno Alden, panie West", mówi dr Martinez nie podnosząc wzroku znad tabletu, gdy wchodzimy. "Jesteście partnerami w projekcie o autonomii. Prezentacje zaczynają się w przyszłym tygodniu."

Zastygam.

"Żartuje pani", mówię. "To ustawka."

"To program nauczania", odpowiada sucho. "I oboje spóźniliście się na zajęcia."

Grayson wsuwa się na miejsce obok mojego, jakby dzień właśnie nie stanął na głowie. Jakby to było nieuniknione.

Znowu się nachyla.

"To będzie zabawne."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Don’t You Wanna Ruin Me?

Don’t You Wanna Ruin Me?

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa