Znów jesteśmy sami w bibliotece, a powietrze wydaje się inne. Mniej ostre, bardziej naładowane. Jakby ktoś podpalił lont, a my oboje udajemy, że nie zauważamy iskier.
Książki spiętrzone między nami jak forteca, za którą tak naprawdę żadne z nas się nie ukrywa. Jego oczy wciąż znajdują moje i tym razem nie ma na twarzy tego irytującego uśmieszku.
Dzięki Bogu. Nie zniosłabym teraz pewnego siebie Graysona.
"Chcę ci złożyć propozycję", mówi, odchylając się do tyłu ze skrzyżowanymi ramionami.
Unoszę brew. "Czy to szantaż, czy tylko zwykła manipulacja?"
"Jedno prawdziwe pytanie. Jedna prawdziwa odpowiedź. Bez żartów, bez sarkazmu, bez ściemy."
Moje serce wykonuje akrobację. Mówi to jak wyzwanie, ale pod spodem jest coś cichszego. Coś, co sprawia, że moja skóra mrowi.
"A jeśli skłamię?"
"Będę wiedział."
Oczywiście, że będziesz. Widzisz wszystko, prawda?
Waham się dokładnie 0,2 sekundy, zanim moje usta podejmują decyzje, których mój mózg nie zatwierdził. "Dobra."
Pochyla się do przodu, przedramiona na kolanach, a sposób, w jaki na mnie patrzy, jest naprawdę niepokojący. Jakbym była układanką, którą jest w połowie rozwiązania i naprawdę cieszy go ten proces.
"Czego chciałaś, żeby ktoś ci zrobił... ale nigdy nie powiedziałaś tego na głos?"
Cisza nie tylko we mnie uderza - ona mnie demoluje.
Wstrzymuję oddech. Gardło wysycha mi na poziom Sahary. Zerkam w stronę drzwi, jakby bibliotekarka miała się zmaterializować i uratować mnie przed tą konwersacyjną miną.
Myśl. Powiedz coś. Cokolwiek. Dosłownie cokolwiek oprócz prawdy.
Ale mój umysł pędzi z odpowiedziami, których absolutnie nie mogę wypowiedzieć. Nie tutaj. Nie jemu. Nie kiedy jego głos sprawia, że moja skóra płonie, a jego oczy zdzierają każdą obronę, którą budowałam latami.
Otwieram usta. Zamykam je. Otwieram ponownie.
Nic.
Moje serce bije tak mocno, że szczerze martwię się zawałem w wieku siedemnastu lat.
On nie naciska. Nie śmieje się, nie wygląda na zadowolonego z siebie, nie rzuca żadnej ciętej uwagi. Po prostu studiuje mnie, jakby moje milczenie było najbardziej fascynującą rzeczą, jaką kiedykolwiek napotkał.
"Tak właśnie myślałem", mówi cicho.
Spuszczam wzrok, szczęka zaciśnięta wystarczająco mocno, by połamać zęby. Powinnam być wściekła. Powinnam rzucić czymś ostrym i sarkastycznym. Ale nie robię tego.
Bo część mnie chciała tego pytania.
Niech szlag trafi całe moje życie.
"Dlaczego mnie o to zapytałeś?" Nie patrzę na niego.
"Bo jesteś jedyną osobą w tej szkole, która udaje, że niczego nie pragnie. A ja mówię, że to bzdura."
"To nie jest-"
"Jest", przerywa mi. "Zachowujesz się, jakby bycie niedotkniętą czyniło cię moralnie lepszą. Jakby pragnienie było czymś obrzydliwym."
"Nie uważam, że jest obrzydliwe."
"To dlaczego się rumienisz?"
Nienawidzę cię. Nienawidzę, że masz rację. Nienawidzę, że całe moje ciało nagle jest nadświadome każdego centymetra między nami i każdego centymetra, którego żałuję, że istnieje.
"To nie jest część projektu."
"Jasne, że jest. Moralna sprawczość. Powściągliwość. Kontrola impulsów. Sama to powiedziałaś."
Moje palce wbijają się w krawędź stołu. "To przypomina pułapkę."
"Może. Ale może weszłaś w nią celowo."
To boli bardziej niż powinno, bo prawdopodobnie jest prawdą.
Wpatruję się w grzbiety książek, udając skupienie, podczas gdy czuję jego spojrzenie na sobie jak fizyczny ciężar.
"Nie musisz się mnie bać, Juliet."
"Nie boję się ciebie."
"Więc czego się boisz? Że zobaczę coś, co tak ciężko starałaś się ukryć?"
W końcu podnoszę wzrok. "Nie udawaj, że mnie znasz."
"Nie znam. Ale próbuję."
"Dlaczego?" Słowo wychodzi jako szept. "Dlaczego w ogóle obchodzi cię to, co ukrywam?"
Nie odpowiada od razu. Jego oczy przesuwają się po mnie, jakby decydował, jak szczery chce być.
"Bo widzę w tobie coś, co wydaje się prawdziwe. A nie dostaję tego zbyt wiele."
Kręcę głową. "Nic nie wiesz-"
"Wiem, że nie jesteś tak idealna, jak im się wydaje. Wiem, że siadasz w tylnych rzędach, jakby to czyniło cię niewidzialną, ale nic ci nie umyka. Wiem, że potrzebujesz kontroli, bo jesteś przerażona jej utratą."
Moje gardło się zaciska. "Przestań."
"Wiem, że nie odpowiedziałaś, bo prawdziwa odpowiedź zniszczyłaby wszystko. Twoje zasady, twój wizerunek, twoją cenną przysięgę."
Odsuwam krzesło. "Nie możesz mnie psychoanalizować dla rozrywki."
Wstaje, powoli i celowo. "Nie bawi mnie to."
"Więc czego ode mnie chcesz?"
"Prawdziwej ciebie."
"Nie dostaniesz jej."
"Już mam więcej niż ktokolwiek inny." Jego głos się obniża. "I ty o tym wiesz."
Coś wybucha w mojej piersi. Panika, gorąco, pragnienie - wszystko splątane w jeden dewastujący węzeł.
Podchodzi bliżej, nie dotykając, ale wystarczająco blisko, że czuję jego wodę kolońską, ciepło jego ciała.
"Nie masz pojęcia, ile zdradza milczenie, Alden."
Zanim zdążę przetworzyć, co się dzieje, jego ramiona są wokół mnie. Nie brutalnie, nie natarczywie - po prostu nagle i ciepło i kompletnie przytłaczająco.
O Boże. To jest-
Czuję jego bicie serca przy mojej piersi. Jego oddech w moich włosach. Solidną rzeczywistość jego ciała przyciśniętego do mojego, i każda pojedyncza obrona, jaką kiedykolwiek zbudowałam, rozpada się jak mokry papier toaletowy.
Przez dokładnie trzy sekundy topnieję w tym. W nim. W uczuciu bycia trzymaną jakbym się liczyła, jakbym była czymś cennym zamiast czymś perfekcyjnym.
Potem rzeczywistość wraca z hukiem.
"Nie." Odpycham się od jego piersi, potykając się do tyłu. "Nie, nie mogę-"
"Juliet-"
"Muszę iść."
Już się ruszam, chwytając moją torbę, moje książki, moje szybko rozpadające się opanowanie.
"Znowu uciekasz?" woła za mną.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Co do cholery?"
Wpatruję się w moją szafkę, jakby nagle wyrosły jej macki. Czarne aksamitne pudełko wetknięte między podręcznik do rachunku różniczkowego a notatki z etyki. W środku: złoty klucz, który wygląda, jakby otwierał albo skrzynię ze skarbami, albo czyjeś najgłębsze fantazje.
Notatka jest napisana jego charakterem pisma - tym krzywym, aroganckim pismem, które jakimś cudem wygląda drogo nawet na tanim papierze.
"Pokój 3B. Dziś wieczorem. Bez świateł. Bez zasad. Zobaczmy, jaka jesteś naprawdę odważna."
"Absolutnie nie," szepczę do mojej szafki. "Nie ma mowy. To się nie stanie. Tak się zaczynają horrory."
Ale i tak chowam klucz do kieszeni, bo najwyraźniej mój instynkt samozachowawczy jest całkowicie zepsuty.
Poniedziałkowa noc, 23:47. Stoję przed opuszczonym akademikiem jak jakiś akademicki przestępca, trzymając klucz, który wydaje się cięższy niż cały mój kompas moralny.
Nie wchodź. Zawróć. Idź do domu. Zrób dosłownie cokolwiek innego.
Wchodzę.
Korytarz pachnie kurzem i porzuconymi marzeniami. Moje kroki odbijają się echem jak wyznania w pustej katedrze. Drzwi do pokoju 3B skrzypią przy otwieraniu, a ja zastygam w progu.
Kurwa mać.
Świece wszędzie. Prawdziwe świece, jakby to był jakiś wiktoriański podręcznik uwodzenia, który ożył. Złote cienie tańczące na kamiennych ścianach. Burgundowy aksamitny fotel, który wygląda, jakby kosztował więcej niż moje czesne.
I on.
Grayson West rozciągnięty, jakby był właścicielem grawitacji, emanujący tą samą przestępczo nonszalancką pewnością siebie, która sprawia, że mądre dziewczyny głupieją.
"Przyszłaś," mówi, bez zaskoczenia. Po prostu usatysfakcjonowany.
"Chcę odpowiedzi." Mój głos brzmi słabo w tym migoczącym świetle.
"Żadnego dotykania," mówi tonem nie do odczytania. "Skłamiesz i coś stracisz."
Moje palce zaciskają się na spódnicy. "Co stracę?"
Jego uśmiech jest czysto drapieżny. "To nie jest pierwsze pytanie."
Siadam sztywno, nogi skrzyżowane, kręgosłup wyprostowany, jakby idealna postura mogła mnie ochronić przed grą, w którą gramy.
Spoiler: nie może.
"Czy kiedykolwiek ściągałaś na teście?"
"Nie." Szybko, automatycznie, kompletnie nieszczerze.
Przechyla głowę. "Nawet nie zerknęłaś?"
Cholera. On wie.
"Okej, dobra. Raz. Fizyka w dziesiątej klasie. Byłam zdesperowana."
"No proszę." Jego uśmiech rozlewa się jak rozlane wino.
Przewracam oczami. "Nie wyglądaj tak zadowolony z siebie."
"Czy po cichu nienawidzisz śpiewu Lily?"
O Boże, tak. To jak koty mordowane przez inne koty.
"Tak. Nie mów jej albo wszystkiemu zaprzeczę, a potem cię zabiję."
"Przysięgam milczeć." Podnosi rękę, jakby składał przysięgę.
To w porządku. Łatwe pytania. Nieszkodliwe rzeczy. Po prostu dwoje ludzi rozmawiających w pokoju pełnym zagrożeń pożarowych.
Potem pochyla się do przodu.
"Czy kiedykolwiek dotykałaś się myśląc o mnie?"
Świat się zatrzymuje.
Każda pojedyncza cząsteczka tlenu ewakuuje się z pokoju. Mój żołądek spada gdzieś w okolice kostek. Gorąco wybucha na mojej twarzy, jakbym została spoliczkowana.
On nie zadał właśnie tego pytania. On absolutnie nie właśnie-
Nie mogę mówić. Nie mogę oddychać. Nie mogę zrobić nic poza siedzeniem jak sarna złapana w bardzo drogie światła reflektorów.
"Tak myślałem," mówi cicho.
"Dlaczego miałbyś-" Mój głos się łamie. "Dlaczego miałbyś w ogóle o to pytać?"
"Bo chcę prawdy. A ty jeszcze nie odkryłaś, jak ją dawać."
"Nic ci nie jestem winna." Ale brzmi to słabo nawet dla mnie.
"Przyszłaś tu. Sama. Z moim kluczem. Tego też nie byłaś mi winna."
Kurwa kurwa kurwa ma rację.
Przyciskam dłonie do kolan, próbując się uziemić. "To miało być o uzyskaniu odpowiedzi."
"I jest. Myślisz, że twoje milczenie nie jest odpowiedzią?"
Moje usta się otwierają. Nic z nich nie wychodzi. Nienawidzę tego, jak bardzo ma rację. Nienawidzę, że wykopuje części mnie, które zakopałam tak głęboko, że zapomniałam o ich istnieniu.
"Nie boisz się mnie," mówi, obniżając głos. "Boisz się tego, co sprawiam, że czujesz."
"Przestań." Ale teraz się trzęsę.
"Dlaczego? Bo nie udaję tak jak ty?"
"Niczego nie udaję."
"Gówno prawda." Wstaje, zaczyna krążyć jak zwierzę w klatce. "Udajesz, że nie chcesz, żebym powiedział to znowu. Udajesz, że nie wyobrażałaś sobie dokładnie tego scenariusza."
Zrywam się, zaciskając pięści. "Jesteś obrzydliwy."
"Powiedz to jeszcze raz. Może za trzecim razem w to uwierzysz."
Chcę go uderzyć. Chcę krzyczeć. Chcę uciec.
Chcę zostać.
Okrąża mnie, głos ledwo ponad szeptem. "Udajesz, że jesteś ponad tym wszystkim. Że nie myślisz o brudnych rzeczach jak reszta nas śmiertelników. Ale myślę, że myślisz. Więcej niż ktokolwiek."
Moja klatka piersiowa jest zbyt ciasna. Pokój lekko wiruje.
"Myślisz, że nie czuję tego od ciebie?" Jego oddech muska moje ucho. "Tego głodu, którego tak bardzo się kurwa wstydzisz?"
"Jesteś ohydny," szepczę, ale mój głos drży z całkowicie niewłaściwych powodów.
"Może. Ale nie kłamię."
Nie kłamie. Boże dopomóż, on absolutnie nie kłamie.
Moje ciało mnie zdradza - puls przyspiesza, skóra elektryczna, każde zakończenie nerwowe krzyczy rzeczy, których nie mogę przyznać.
"Mógłbym cię zniszczyć, Juliet," mruczy z cieni. "Całkowicie zburzyć każdy idealny murek, który zbudowałaś. A ty byś mi za to podziękowała."
Świece się rozmywają. Moje kolana wydają się płynne. Wszystko we mnie walczy między ucieczką a rozpadnięciem się na kawałki.
"Chcesz wiedzieć, co myślę?" Jego głos to jedwab i trucizna. "Myślę, że przyszłaś tu mając nadzieję, że to zrobię."
Przesuń w górę, aby kontynuować
