passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fake It Till You Feel It - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Fake It Till You Feel It

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Dni po imprezie to ćwiczenie w unikaniu.

Wrzucam się w pracę z zawziętością, jakiej nie czułam od miesięcy. Harmonogramy, zamówienia sprzętu, przygotowania do meczu, logistyka wyjazdów—cokolwiek, by zapełnić głowę liczbami i terminami, a nie wspomnieniem rąk Ethana na mojej skórze.

Zostaję w pracy do późna, przychodzę wcześnie i zgłaszam się do zadań, których nikt nie chce, bo monotonia to jedyne, co trzyma mnie przy zdrowych zmysłach.

Na treningu jestem twarda jak lód.

Kiedy Ethan próbuje złapać mój wzrok podczas ćwiczeń, nagle staję się bardzo zainteresowana moją tabliczką. Gdy podbiega podczas przerwy na wodę, ja już idę w stronę magazynu ze sprzętem.

Kiedy wypowiada moje imię—tym niskim, chropowatym tonem, w którym teraz brzmi coś więcej—udaję, że nie słyszę.

"Harper." W końcu łapie mnie na ławce we wtorek, pot spływa mu po skroniach. "Możemy pogadać?"

"Inwentaryzacja sprzętu ma być do piątej." Nie podnoszę wzroku. "Potrzebujesz czegoś na trening?"

"Wiesz, czego potrzebuję."

"Wiem, że potrzebujesz nowej taśmy na kostki. Będzie uzupełniona do jutra."

"Wiesz," pochyla się bliżej, ścisza głos tak, że tylko ja słyszę, „jesteś naprawdę seksi, kiedy jesteś taka chłodna i niemiła dla mnie. Trochę mnie to podnieca."

Długopis zastyga mi na tabliczce, gdy gorąc rozlewa się po mojej szyi. "To nie na miejscu."

"Pewnie." Słyszę uśmiech w jego głosie, nawet nie patrząc. "Ale nie sprawia, że to mniej prawdziwe."

"Zachowaj swoje dziwne fetysze dla siebie." Przewracam kartkę na tabliczce, zmuszając rękę do spokoju, choć może aż za szybko wstaję z ławki. "A teraz, jeśli pozwolisz, mam coś do zrobienia."

Odchodzę, zanim zdąży odpowiedzieć, starając się nie zdradzić, że trzęsą mi się ręce, ale tego już nie zobaczy.

Tak musi być.

To, co wydarzyło się na imprezie, było błędem—pijanym, głupim błędem, którego nie zamierzam powtórzyć. Za każdym razem, gdy czuję, że mięknę, zmuszam się, by pamiętać korytarz. Upokorzenie. Słowa, które wypowiedział przy wszystkich. Klinikę, zwłaszcza ją.

Nie ma prawa dotykać mnie w ten sposób, a potem oczekiwać, że wszystko się zmieni.

O, nie ma mowy.

Do czwartku opanowałam do perfekcji sztukę traktowania go jak obcego. Uprzejmie, profesjonalnie i zupełnie bez emocji. Jeśli zadaje pytanie, odpowiadam najkrócej jak się da. Jeśli stoi za blisko, znajduję sobie inne miejsce.

Ale najwyraźniej moje ciało nie dostało tej informacji. Bo za każdym razem, gdy przebiega obok ławki, czuję to.

To ściągnięcie w klatce piersiowej i znajome, gorące pulsowanie w mojej szyi.

Gdy zdobywa punkt i drużyna wybucha radością, moje oczy odnajdują go, zanim zdołam temu zapobiec. Kiedy zdejmuje koszulkę treningową, by zmienić stronę, muszę fizycznie odwrócić się od widoku jego pleców, mięśni przesuwających się pod skórą.

Wie o tym. Oczywiście, że wie.

Przyłapuję go, jak patrzy na mnie podczas przerw na wodę. Już nie podchodzi, tę lekcję ma opanowaną, ale wciąż obserwuje.

Te ciemnobrązowe oczy śledzą mnie po całej sali z taką intensywnością, że aż przewraca mi się w żołądku. Kiedy przypadkiem nasze spojrzenia się spotykają, powietrze między nami iskrzy od wszystkiego, czego nie mówimy.

Wspomnienie imprezy wisi nad nami jak dym. Widzę to w jego twarzy za każdym razem, gdy na mnie patrzy—on też o tym myśli. I nienawidzę tego, że chcę, by o tym myślał.

Niestety, inni zawodnicy zaczęli zauważać napięcie.

Przyłapuję ich na wymienianiu spojrzeń, gdy Ethan do mnie podchodzi, a ja go spławiam, gdy patrzy zbyt długo, a ja udaję, że nie widzę.

Ale niech myślą, co chcą. Ja robię swoją robotę.

Trening jest w połowie, gdy telefon wibruje mi w kieszeni. Odchodzę od ławki, by sprawdzić—dzwoni Marcus.

"Hej," odbieram, obniżając głos.

"Hej, ślicznotko." Jego głos jest ciepły, przepraszający. "Słuchaj, chcę się zrehabilitować za to, że byłem dupkiem na imprezie. Kolacja dziś wieczorem? Ta włoska knajpa, którą lubisz, o siódmej."

Zerkam na boisko. Ethan robi ćwiczenia, skupiony i intensywny, pierwszy raz nie patrzy na mnie. "Brzmi dobrze," mówię lekko. "Będę."

"Super, widzimy się o siódmej. Kocham cię."

Słowa wiszą w powietrzu, czekając na odpowiedź, ale gardło zaciska mi się tak, że nie mogę wypowiedzieć tego, co powinnam powiedzieć automatycznie. "Do zobaczenia," mówię zamiast tego, a cisza, w której powinno paść "ja ciebie też", rozciąga się między nami jak przepaść.

On zdaje się tego nie zauważać, albo może już się do tego przyzwyczaił. Wmawiam sobie, że uczucia można odbudować, jeśli tylko się postaram—że mogę nauczyć się znowu kochać Marcusa i zapomnieć, że Ethan kiedykolwiek istniał.

Przynajmniej coś w moim życiu jest proste. Marcus się stara i ja też powinnam.

Chowam telefon do kieszeni i odwracam się z powrotem w stronę boiska akurat w chwili, gdy to się dzieje. Zderzenie pod koszem, gdy dwóch zawodników walczy o ten sam zbiór, ciała splątane w powietrzu.

Ethan upada mocno. Bardzo mocno.

Dźwięk, jaki z siebie wydaje – coś pomiędzy jękiem a krzykiem – przecina mnie jak ostrze. Obejmuje rękami kostkę, twarz biała z bólu, zęby zaciśnięte tak mocno, że mięśnie żuchwy napinają się do granic.

Ruszam przez boisko zanim zdążę pomyśleć, przepychając się między zawodnikami i klękając przy nim. Moje dłonie odnajdują jego łydkę, stabilizuję nogę, a jego puls szaleje pod moimi palcami.

"Nie ruszaj się." Mój głos brzmi pewnie, choć serce wali mi jak szalone. "Możesz poruszyć palcami u stóp?"

"Nic mi nie jest." Przez zaciśnięte zęby, krople potu na czole. "Daj mi tylko chwilę..."

"Nie jest ci dobrze. Ktoś, zawołaj trenera i przynieście lód. Już!"

Trener przybiega, robi ocenę, a za każdym razem, gdy dotyka kostki, Ethan drży. Każde takie drgnięcie to jak nóż w moich żebrach.

"Musimy zrobić zdjęcia," mówi trener. "Może to skręcenie. Albo złamanie."

Złamanie. To słowo odbija się echem w mojej głowie.

Jego kariera, szanse w drafcie... Wszystko, na co pracował od czternastego roku życia, może zniknąć ot tak. Puf – i nie istnieje. Podwójny fuck.

Kiedy ładują go na nosze, idę za nimi, a gdy ktoś pyta, czy jadę, po prostu mówię tak. Kierownik drużyny, protokół i te sprawy.

Ale protokół nie tłumaczy, dlaczego moje ręce nie przestają się trząść.

Karetka to tylko syreny i jarzeniowe światła. Siedzę obok niego, nie dotykając, ale wystarczająco blisko, by nasze ramiona ocierały się o siebie na zakrętach. Trzyma oczy zamknięte, oddychając krótkimi, kontrolowanymi seriami.

"Nie musiałaś jechać," mówi cicho.

"To moja praca."

"Ładna kłamczucha." Cień uśmiechu pojawia się na jego twarzy, nawet przez ból.

Szpital jest zimny i jasny, gdy przyjeżdżamy. Odwożą go na prześwietlenia, a ja zostaję w poczekalni, krążąc po małej przestrzeni, licząc kafelki, sprawdzając korytarz co trzydzieści sekund.

Myślę o jego karierze. O matce pracującej na kilku etatach, żeby mógł grać w kosza od dziecka. O tym, jak miał mnie zostawić dla jasnej przyszłości, zostawić nas. O wszystkim, co zależy od tych prześwietleń.

Gdy lekarz wreszcie się pojawia, stoję już na nogach, zanim kończy wymawiać jego imię.

"Skręcenie drugiego stopnia. Bez złamania. Kilka tygodni odpoczynku, pełny powrót do zdrowia."

Uczucie ulgi uderza tak mocno, że nogi się pode mną uginają i opadam na plastikowe krzesło, przyciskając dłonie do twarzy.

Jest dobrze. Nic mu nie będzie.

W końcu pozwalają mi go zobaczyć przed wypisem. Siedzi na brzegu łóżka, gdy wchodzę do sali, kostka usztywniona, kule opierają się o ścianę. Zmęczony, ale kolor wrócił na twarz. Dobrze.

"Wciąż tu jesteś?" pyta, przesuwając się na łóżku, by lepiej mnie zobaczyć.

"Papierkowa robota – ktoś musi się tym zająć." Nie patrzę mu w oczy, skupiając wzrok na formularzach w dłoniach.

"Tak, papierkowa robota." Znowu ten miękki uśmiech, ten, który sprawia, że ściska mnie w piersi w sposób, którego nie chcę analizować. "Wiesz, że jesteś jeszcze piękniejsza, gdy się o mnie martwisz?"

"Nie martwiłam się, to tylko protokół." Kłamstwo smakuje gorzko na moim języku.

"Chodziłaś po poczekalni przez kilka godzin, twój protokół musi być naprawdę szczegółowy, kierowniczko Calloway." Jego oczy spotykają moje, ciepłe mimo zmęczenia, widzące wszystko, co próbowałam ukryć.

"Zamknij się." Ale nie ma w tym złości i jego uśmiech mówi mi, że wie.

"O, jest i ona, ta wredna wersja ciebie – moja ulubiona." Patrzy, jak podpisuję papiery, jego wzrok pali moją skórę przez cały czas, a ja załatwiam, by kolega z drużyny odwiózł go do domu, udając, że z każdym oddechem nie boli mnie serce.

Jest już po dziewiątej, gdy w końcu sprawdzam telefon na parkingu, a na ekranie sześć nieodebranych połączeń od Marcusa i cztery wiadomości, po których żołądek zapada mi się w sobie.

Marcus: Stolik gotowy!

Marcus: Jesteś w drodze?

Marcus: Serio to robisz? Siedzę tu jak pieprzony idiota, Harper.

Marcus: Niewiarygodne. Nie zawracaj sobie głowy przychodzeniem. Mam dość czekania na kogoś, komu najwyraźniej nie zależy.

Całkowicie zapomniałam o kolacji – tej przepraszającej kolacji we włoskiej restauracji – kompletnie i absolutnie zapomniałam, bo spędziłam cztery godziny w szpitalu z byłym chłopakiem. Palce drżą mi, gdy piszę odpowiedź, przepraszając, tłumacząc sytuację, obiecując wyjaśnić wszystko jutro. Dostarczona, potem przeczytana, ale odpowiedź nie przychodzi, nieważne jak długo patrzę w ekran.

Cztery godziny z Ethanem, i ani razu nie pomyślałam o Marcusie – nie wtedy, gdy ładowali go do karetki, nie podczas krążenia po poczekalni, nie wtedy, gdy ulga sprawiła, że miałam miękkie nogi. Co to za dziewczyna tak robi? Taka, która okłamuje samą siebie w sprawie własnych uczuć, i spycham tę myśl głęboko, wracając do domu sama.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Całą noc gapiłam się w sufit, powtarzając w myślach przeprosiny, które brzmiały pusto, niezależnie od tego, ile razy przekładałam słowa. Szpital zajął więcej czasu, niż się spodziewałam—tak mu powiem. To był nagły wypadek, obowiązek służbowy, coś, czego nie mogłam kontrolować.

Nic z tego nie zmienia faktu, że zapomniałam o jego istnieniu w chwili, gdy Ethan upadł na podłogę.

Jadę do mieszkania Marcusa zaraz rano, ulice są puste, obmyte bladym, szarym światłem. Moje ręce nie przestają się trząść na kierownicy, drżą z poczucia winy i lęku, które ciąży mi w żołądku. Na każdym czerwonym świetle sprawdzam telefon, jakby może odpisał, kiedy nie patrzyłam, jakby może pojawiła się wiadomość, która powie mi, że wszystko jest w porządku.

Nie ma, i nic w tym nie będzie w porządku.

Parkuję pod jego blokiem i siedzę tam przez pięć minut, silnik wciąż pracuje, próbując wymyślić, co powiedzieć. Każde przeprosiny brzmią jak wymówka, każde wyjaśnienie jak kłamstwo, a nie mogę przecież wiecznie ukrywać się w samochodzie. Zmuszam się, żeby wysiąść i ruszyć po schodach, nogi ciężkie od niechęci.

Pukam do jego drzwi, podczas gdy serce wali mi o żebra. Sekundy wydłużają się w wieczność, zanim drzwi się otwierają, ukazując Marcusa w dresach i pomiętej koszulce, która wygląda, jakby w niej spał—albo w ogóle nie spał, patrząc na ciemne kręgi pod oczami.

Jego wyraz twarzy jest pusty—nie zły, nie smutny, po prostu pusty w sposób, który przeraża mnie bardziej niż jakiekolwiek krzyki. „Marcus, tak mi przykro.”

„Wejdź.” Dwa słowa bez cienia ciepła.

Podążam za nim do środka, z każdym krokiem żołądek zapada mi się coraz niżej. Mieszkanie wygląda inaczej—każda powierzchnia lśniąco czysta, poduszki ułożone z geometryczną precyzją. To ten rodzaj obsesyjnego sprzątania, które zdarza się o trzeciej nad ranem, kiedy nie możesz spać, kiedy jedynym sposobem na opanowanie chaosu w głowie jest narzucenie porządku wszystkiemu wokół.

„Chciałam przyjść, naprawdę chciałam,” zaczynam, słowa wysypują się ze mnie. „Miałam tam być, ale była awaria na treningu i musiałam—”

„Awaria z Ethanem.” To, jak wypowiada jego imię, sprawia, że krew mi zastyga.

Przerywam w pół zdania, gardło mi się zaciska. „Skąd wiedziałeś?”

„Chris napisał do mnie, uznał, że powinienem wiedzieć, co robi moja dziewczyna.” Opiera się o blat, ramiona skrzyżowane, postawa sztywna z ledwo powstrzymywanym gniewem. „Powiedział, że jechałaś z nim karetką, byłaś w szpitalu godzinami, nawet trzymałaś go za rękę podczas prześwietlenia.”

„Nie trzymałam go za rękę—”

„Nie pierdol mi tu kłamstw.” Jego głos trzaska jak bat. „Nie znowu, Harper.”

„Mówię prawdę—po prostu robiłam swoją robotę.” Staram się mówić spokojnie, choć serce mi wali. „Jestem menadżerką drużyny, to mój obowiązek zajmować się wypadkami.”

„Twoja praca?” Wyśmiewa się, pustym, ostrym śmiechem. „Czy twoja praca to też pieprzyć się z nim w pustych pokojach na imprezach?”

Te słowa uderzają mnie jak cios, cofam się o krok. „O czym ty mówisz?”

„Ktoś widział, jak wychodził przez tamto okno.” Jego głos podnosi się, surowy od wściekłości. „To samo okno pokoju, w którym mieliśmy się spotkać. Myślisz, że jestem głupi? Myślisz, że nie potrafię się domyślić, co się tam działo?”

„Marcus, proszę—”

„Cztery godziny w szpitalu z byłym chłopakiem!” Teraz już krzyczy, twarz mu czerwienieje, na szyi pulsują żyły. „Cztery godziny, podczas których siedziałem w tej restauracji jak idiota, co chwilę sprawdzając telefon, wymyślając wymówki dla kelnera!”

„Mówiłam, że przepraszam.”

„Przepraszam już nie wystarczy!” Uderza dłonią o blat tak mocno, że podskakuję. „Dałem ci wszystko—mój czas, moje zaufanie, moje pieprzone serce. A ty nie potrafisz przestać na niego patrzeć, myśleć o nim, biec do niego przy każdej okazji!”

„To nie fair.”

„Fair?” Kolejny paskudny śmiech. „Za każdym razem, gdy jakiś facet za długo na ciebie patrzy, muszę się zastanawiać. Pamiętasz trenera na siłowni? Twojego partnera do nauki, którego zapomniałaś wspomnieć, że to facet? A teraz twój były się pojawia i nagle jeździsz z nim karetką, spędzasz noce w szpitalach, wymykasz się na imprezach!”

Coś we mnie pęka. „Wiesz co? Tak, byłam z nim. Na imprezie, w tamtym pokoju—byłam z nim.”

Twarz Marcusa blednie, złość ustępuje miejsca rozpaczy.

„A chcesz wiedzieć dlaczego?” Podchodzę bliżej, moja własna złość pali mnie od środka. „Bo przynajmniej on nie krzyczy na mnie za rozmowę z innymi ludźmi. Przynajmniej nie przesłuchuje mnie za każdym razem, gdy śmieję się z czyjegoś żartu, nie sprawia, że codziennie czuję się, jakbym się dusiła!”

„Harper—”

„Mam dość.” Słowa smakują jak wolność i popiół jednocześnie. „Mam dość przepraszania za samo istnienie, dość kurczenia się, żeby zmieścić się w twoich kompleksach, dość poczucia winy za to, że oddycham tym samym powietrzem, co inni faceci.”

„Więc wybierasz jego?” Jego głos się łamie. „Po tym wszystkim wybierasz jego?”

„Nie wybieram nikogo!” Teraz krzyczę, łzy spływają mi po policzkach. „Nie chcę jego i nie chcę ciebie. Nie chcę tego wszystkiego—zazdrości, oskarżeń, ciągłego poczucia, że nigdy nie jestem wystarczająca. Chcę tylko, żeby wszyscy dali mi spokój!”

Cisza po tym jest ogłuszająca. Marcus patrzy na mnie, klatka piersiowa mu się unosi, wygląda jak obcy, którego nigdy nie znałam.

„Wyjdź,” szepcze.

„Z przyjemnością.” Chwytam klucze i idę do drzwi.

Kiedy mam już rękę na klamce, jego głos mnie zatrzymuje, cichy i złamany. „Będziesz tego żałować. Kiedy on cię znowu skrzywdzi—a skrzywdzi—nie przyłaź do mnie na kolanach.”

Nie odwracam się. „Nie przyjdę.”

Drzwi zatrzaskują się za mną, a ja dochodzę do samochodu, zanim całkowicie się rozsypuję. Siedzę, ściskając kierownicę, szlocham, aż boli mnie klatka piersiowa, aż oczy mam spuchnięte, aż nie zostaje nic poza pustym wyczerpaniem.

Myślę o twarzy Marcusa, gdy przyznałam się do imprezy—o tym, jak jego złość zamieniła się w zdradę, złamane serce, śmierć resztek zaufania, które nam zostały. Myślę o Ethanie i o tym, jak patrzył na mnie w szpitalnym łóżku, jakbym była jedyną osobą na świecie.

Nie chcę żadnego z nich. Nie chcę duszącej zazdrości ani skomplikowanej przeszłości, nie chcę być niczyją własnością ani niczyją niedokończoną sprawą. Chcę po prostu być sama—chcę ciszy, przestrzeni i wolności życia bez czyichś uczuć zaciśniętych na moim gardle.

Ocieram twarz drżącymi dłońmi, odpalam silnik i wracam sama do domu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Trzy dni po rozstaniu dzwoni mój telefon, a na ekranie pojawia się imię Ethana, przez co żołądek ściska mi się w supeł.

Prawie nie odebrałam. Po wszystkim—Marcus, szpital, kłótnia na krzyki, która zakończyła mój związek—ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuję, są kolejne komplikacje.

Ale wciąż jestem jego menadżerką. Ignorowanie jego telefonów nie wchodzi w grę. „Co?”

„Musisz przyjść na spotkanie.” Jego głos jest ostrożny, wyważony. „Mój agent przyleciał. Sprawy kontraktowe, ale najwyraźniej dotyczą też ciebie. Chce, żebyś była.”

„Dlaczego twoje sprawy kontraktowe miałyby mnie dotyczyć?”

„Po prostu przyjdź. Proszę… Wszystko ci wyjaśnię, kiedy już będziesz.”

Podaje mi adres w centrum. Sala konferencyjna w hotelu. Powinnam odmówić. Powinnam się rozłączyć i wrócić do ciszy, w której tonęłam przez ostatnie trzy dni.

Zamiast tego zapisuję adres.

Hotel jest elegancki i drogi—takie miejsce, gdzie ludzie zamykają milionowe interesy nad wodą gazowaną. Znajduję salę konferencyjną na trzecim piętrze i wchodzę bez pukania.

Ethan siedzi przy długim stole, ze zranioną kostką opartą na krześle, kule wspierają się o ścianę. Po drugiej stronie stołu siedzi mężczyzna, którego nie rozpoznaję—doskonale skrojony garnitur, idealne włosy, uśmiech rodem z okładki magazynu.

Wstaje, gdy wchodzę, wyciągając rękę. „Panno Calloway. Daniel Vance, dziękuję, że pani przyszła.”

Podaję mu dłoń, zachowując neutralny wyraz twarzy. „O co tu chodzi?”

„Proszę, niech pani usiądzie.” Wskazuje krzesło. „Mogę zaproponować coś do picia? Wodę? Kawę?”

„Dziękuję, nie. Proszę mi tylko powiedzieć, po co tu jestem, i miejmy to już za sobą.”

Vance opiera się wygodnie w fotelu, splatając dłonie na stole. „Przejdę więc od razu do rzeczy. Jestem agentem Ethana od dwóch lat. Jest niezwykle utalentowany—potencjał wyboru w drafcie, taki zawodnik, o którego walczą marki. Ale jest problem.”

Rzucam spojrzenie Ethanowi, zauważając, jak mocno zaciska szczęki i jak jego oczy, utkwione w stół, nie spotykają się z moimi.

„Jego wizerunek publiczny,” kontynuuje Vance, „jest zbyt zamknięty, wręcz opancerzony. Skauci uwielbiają jego grę, ale sponsorzy chcą czegoś więcej niż statystyk. Chcą historii. Ciepła i relacji. Romantyzmu.”

Robi pauzę, czekając na moją reakcję, szukając czegoś na mojej twarzy, ale kontynuuje tyradę, kiedy niczego nie znajduje.

„A teraz po kontuzji… Narracja jest jeszcze gorsza—kontuzjowany gracz bez osobowości, bez ludzkiego aspektu. Trauma i usztywniacze na kostce nie sprzedają butów.”

Żołądek mi opada. „A co ja mam z tym wspólnego?”

„Podobno macie wspólną przeszłość. Chemię, którą kamery wyczuwają przez całą salę.”

Vance odchyla się na krześle, studiując mnie kalkulującym wzrokiem. „Zrobiłem rozeznanie—byliście parą w liceum, nierozłączni przez trzy lata, cała ta bajkowa miłość, zanim się rozpadło. Taka historia ma ogromny potencjał marketingowy.”

„Może powinniśmy dodać też to, jak zerwał ze mną przed całą szkołą?” Mój głos pozostaje beznamiętny. „Jestem pewna, że publiczne upokorzenie naprawdę poprawi jego wizerunek.”

„Właściwie może.” Ton Vance’a pozostaje przyjazny, niewzruszony moją ironią. „Związek—nawet strategiczny—przysłużyłby się wam obojgu. Byli zakochani, którzy nigdy nie przestali się kochać, wątek odkupienia, tego typu rzeczy.”

„Chce pan, żebym udawała, że z nim chodzę?”

„Chciałbym, żebyście rozważyli układ korzystny dla obu stron.” Przesuwa przez stół teczkę. „Sześć miesięcy publicznych wystąpień. Posty w mediach społecznościowych, eventy drużynowe, kilka wywiadów. Na koniec rozstajecie się po przyjacielsku. Bez dramatu, bez bałaganu.”

„A co ja z tego przedstawienia mam?”

Uśmiech Vance’a się poszerza i bardzo mi się to nie podoba.

„Dostęp do mojej sieci kontaktów. Agenci, PR, możliwości pracy menadżerskiej w firmach, które nie rozmawiają z kandydatami bez branżowych znajomości.”

Pochyla się lekko do przodu, jakby bliskość miała uczynić jego ofertę bardziej atrakcyjną.

„Wiem, że studiujesz zarządzanie sportem i wiem też, że chcesz zbudować karierę na własnych warunkach, a nie dzięki nazwisku swojej rodziny. Jeden telefon ode mnie i masz rozmowy w agencjach, które nigdy nie spojrzałyby na studentkę trzeciego roku.”

Serce mi zamiera.

Zarządzanie sportem to nie tylko cel zawodowy—to moja linia ratunku. To coś, do czego dążę, odkąd postanowiłam, że nie będę definiowana przez nazwisko Calloway ani pieniądze, które się z nim wiążą.

Każda zarwana noc w biurze, każda niewdzięczna praca, każda chwila, w której udowadniałam swoją wartość—wszystko było po to. Prawdziwa kariera. Własna droga.

A Vance oferuje mi skrót, który mógłby skrócić tę drogę o lata.

Patrzę na Ethana, a on teraz patrzy na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy. „To był twój pomysł?” pytam, a on waha się, zanim odpowie.

„To Vance to zaproponował. Ale zgodziłem się, bo…” Zatrzymuje się, przeczesuje włosy dłonią. „Bo to jedyny sposób, żebyś pozwoliła mi się do siebie zbliżyć.”

Szczerość tych słów zaskakuje mnie.

„Nie próbuję cię do niczego podstępem zmusić,” dodaje cicho. „Jeśli powiesz nie, zaakceptuję to. Ale to może pomóc nam obojgu. I może…”

Urwał i nie wiedzieć czemu, irytuje mnie to jeszcze bardziej. „Może co?”

„Może uda nam się jakoś być przy sobie bez wojny.”

Wpatruję się w niego. Trzy dni temu powiedziałam Marcusowi, że nie chcę żadnego z nich.

Mówiłam poważnie. Nadal tak jest.

Ale tu nie chodzi o to, czy chcę Ethana. Chodzi o moją karierę. O moją przyszłość. O drzwi, które mogą się otworzyć, jeśli dobrze rozegram tę partię.

„Sześć miesięcy,” mówię powoli. „To wszystko?”

Vance kiwa głową. „Sześć miesięcy. Potem czyste, przyjazne rozstanie. Odchodzisz z kontaktami, na które samodzielnie musiałabyś pracować dekadę.”

Myślę o aplikacjach na staże, które czekają na moim laptopie.

O mailach z odmowami, które się piętrzą, bo nie mam odpowiednich znajomości, odpowiedniego nazwiska w odpowiednim kontekście. O szklanym suficie, w który uderzam głową, odkąd postanowiłam robić to bez pomocy rodziny.

Myślę o sześciu miesiącach udawania, że kocham faceta, który mnie złamał.

„Zasady,” mówię w końcu. „Robimy to na moich warunkach.”

Vance rozkłada ręce. „Wymień je.”

„Żadnych dotyków bez świadków. Żadnych prywatnych rozmów o przeszłości. To jest zawodowe—i nic więcej.” Patrzę na Ethana, upewniając się, że rozumie. „Nie możesz wykorzystać tego jako pretekstu do rozgrzebywania dawnych spraw. Gramy dla kamer i tylko tyle.”

Szczęka Ethana się napina, ale kiwa głową. „Dobrze.”

„I chcę wszystko na piśmie. Kontakty, polecenia, możliwości—wszystko udokumentowane zanim cokolwiek podpiszę.”

„Załatwione.” Vance przesuwa przez stół papiery. „Jutro będę miał gotowe kontrakty. Zaczynamy powoli—randki przy kawie, wspólne sesje nauki, kilka postów na Instagramie. Pierwszy oficjalny występ publiczny to bal absolwentów w przyszłą sobotę.”

Wpatruję się w papiery. Sześć miesięcy bliskości. Sześć miesięcy udawania. Sześć miesięcy dotykania go, patrzenia na niego i przypominania sobie, jak to było, gdy byliśmy prawdziwi.

Sześć miesięcy udawania, że kocham faceta, który mnie złamał.

Biorę długopis i podpisuję swoje nazwisko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fake It Till You Feel It

Fake It Till You Feel It

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa