Derek przewijał listę kontaktów na swoim telefonie, szukając numeru Cassie, gdy ktoś delikatnie go poklepał po ramieniu. Odwrócił się, żeby zobaczyć, kto to był, i ucieszył się, gdy zobaczył Rachel z szerokim uśmiechem na jej ładnej twarzy.
"Hej" powiedział. "Wróciłaś."
"Pewnie że tak" odpowiedziała z śmiechem. "Zdało mi się, że nie wzięłam twojego numeru i też go nie podałam, więc przyszłam to naprawić."
Mrugnął.
"Oczywiście, wcale by nie było dziwne, gdybyś nie wymieniał numerów telefonów z obcymi" wymądrzyła się starając się ukryć swoje zażenowanie.
Dlaczego posłuchała tej głupiej Fiony? Teraz ten gość będzie myślał, że ona jest łatwą dziewczyną, która desperacko szuka przygody. Cholera!
"Nie, nie, tak nie jest" powiedział z uśmiechem. "Jestem tylko zdumiony, jak szczęśliwy jestem dzisiaj. To nie jest codzienność, że przystojna kobieta podchodzi do mnie w klubie, żeby poprosić o mój numer telefonu. Dzisiaj jest jeden z najlepszych dni mojego życia."
Rachel się roześmiała. "Wyluzuj, Derek. To nie jest aż takie poważne, ja tylko pytam o twój numer, nie dane twojego konta bankowego."
Podwoił się ze śmiechu. "Posłuchaj, ja nie chcę czekać do jutra, żeby dowiedzieć się czegoś więcej o tym, co dzieje się między nami. Dlaczego byśmy nie odkryli tego razem?"
Jej wewnętrzne hamulce natychmiast zadziałały na pełnym gazie - pytał o to, o czym myślała? Lekkie przekomarzanie się i śmiechy, które do tej pory wymienili, były miłe, ale czy była gotowa na pójście dalej od razu i opuszczenie klubu z nim? Wiedziała o nim tylko tyle, że ma na imię Derek i to wszystko.
A co jeśli był seryjnym mordercą albo porywaczem czy jakimś psychopatą? A co jeśli był baronem narkotykowym lub miał z tym związane powiązania? Wyglądał na bogatego, a zapach jego perfum mówił, że facet był całkiem wygodny, ale czym się zajmuje?
"To nic, Rachel. Obiecuję ci, że nie jestem niesmaczny" powiedział, jakby czytał jej myśli. "Możemy poznać się dużo lepiej innym razem, jeśli wolisz."
"Cóż... Nie będę kłamać, mam stracha na myśl o spotykaniu się z jakimś obcym facetem gdzieś poza wzrokiem moich przyjaciół" przyznała się.
"Chcesz, żebym przeszedł tam i przedstawił się im? Dam im też swoją wizytówkę i przypomnę, że mają zadzwonić na numer alarmowy, jeśli w przeciągu 24 godzin nie usłyszą od ciebie żadnej wiadomości."
Rachel się roześmiała, a część napięcia w jej żołądku złagodniała. "Brzmi to trochę przesadzone, ale mi się podoba. Chodź, zanim się rozmyślisz."
Teraz nadszedł czas, żeby się pośmiać. "Dobra" powiedział wstał.
"Boże, Derek. Jaki masz wzrost?"
"Sześć stop cztery cala" uśmiechnął się zauważając, jak jej pięć stóp pięć cali wzrostu była przy nim jak przy drapaczu chmur. To było jednym z powodów, dla których wolał wysokie kobiety, ponieważ pasowały do niego lepiej pod względem budowy.
"Czuję, że idę obok drapacza chmur" skomentowała Rachel, gdy przeciskali się przez tłum tańczących ciał w drodze do sali VIP.
"Przestań" śmiał się. "Nie jestem aż tak wysoki."
"Tak, pewnie."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Obiad z Derekem był luksusowym wydarzeniem; sześćdańcowa uczta oferowała różnorodne wyszukane potrawy, które wyglądały jak coś z książki kucharskiej Chrissy Teigen, a napoje były równie ekskluzywne i pyszne.
Ostatnim daniem był kawałek ciasta brzoskwiniowego i karmelowego z zapaloną światełkiem jako nawiązanie do jej urodzin. To do tej pory była najsłodsza urodzinowa przygoda w jej życiu.
"Znowu wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Rachel" powiedział Derek. "Mam nadzieję, że spełnią się wszystkie Twoje marzenia."
Zdmuchnęła światełko i powiedziała: "Chyba się spełniły. Zawsze marzyłam o specjalnej kolacji na swoje urodziny, a tu to się dzieje dzięki przystojnemu nieznajomemu.
"Dziękuję, Derek. Zrobiłeś mnie dziś bardzo, bardzo szczęśliwą, i to nie chodzi tylko o kolację, ale o to, jak bardzo byłeś troskliwy. A ty nawet mnie nie znasz, to najdziwniejsze w tym wszystkim."
"To nie musi być dziwne, i poznawanie kogoś to proces, który trwa całe życie, ale też zaczyna się od jednego momentu. To jest początek."
Rachel poczuła ciepło i radość wewnątrz siebie po jego słowach. Derek był taki słodki i wiedział, co powiedzieć i kiedy to powiedzieć. Dlaczego jest samotny?
"Chyba powinnam już iść" powiedziała Rachel, wycierając usta serwetką. "Nie chcę, żeby twoja dziewczyna weszła i miała złe myśli."
Derek zaśmiał się. "Jeśli to twoja wersja pytania, czy mam dziewczynę, odpowiedź brzmi nie. Jestem samotny."
"To niemożliwe."
"Dlaczego nie?"
"Mam na myśli, czy widziałeś siebie? Jesteś przystojny, elokwentny i bogaty. Możesz mieć każdą kobietę, jaką chcesz, więc dlaczego jesteś samotny?"
"Już odpowiedziałaś na swoje pytanie, Rachel. Mogę mieć każdą kobietę, jaką chcę, ale to nie oznacza, że muszę z nimi być w związku. Więc zrelaksuj się. Nikt nie przychodzi do mnie bez wcześniejszego uprzedzenia."
"Rozumiem" rozmyślała. "Czyli to oznacza, że masz wiele przyjaciółek, które zapraszasz do siebie, kiedy tylko chcesz?"
Derek uśmiechnął się. "To brzmi jak pytanie pułapka, na które lepiej nie odpowiadać. Chodź, pokażę ci coś."
"Oczywiście" powiedziała i pozwoliła mu zaprowadzić się z powrotem na penthouse. Kolacja na świeżym powietrzu była tak cudowna, że niemalże miała romantyczny charakter.
Podążyła za nim do kolejnej części domu, która wyglądała jak galeria z różnymi obrazami olejnymi, dziełami sztuki i białym fortepianem pośrodku pomieszczenia. To miejsce wyglądało tak niebiańsko, że Rachel nie mogła znaleźć najlepszego przymiotnika, żeby je opisać.
"To jest moje ulubione pomieszczenie, oprócz mojej sypialni, oczywiście. Zawsze przychodzę tutaj, żeby się zrelaksować, gdy czuję się wyczerpana po zajętym dniu w pracy, albo kiedy muszę oczyścić głowę."
"Derek, to miejsce jest niesamowite!"
"Wiem" uśmiechnął się.
Rachel podszedła do fortepianu i przejechała dłonią po gładkiej, polerowanej powierzchni. "Gra pan?"
"Tak" odpowiedział i usiadł na krześle przy fortepianie, zaczął grać melodię.
"Für Elise" westchnęła Rachel. "Jedno z moich ulubionych."
"To moje ulubione utwór Beethovena także" powiedział, kontynuując grę.
Ciało Rachel wydawało się poruszać z własnej woli, zaczęła kręcić się, a potem była na palcach wykonując baletowe tańce, o których myślała, że już zapomniała.
Kręciła się i unosiła po całym pomieszczeniu, podczas gdy Derek kontynuował melodię i obserwował jej występ. Gdy utwór osiągnął swoje apogeum, zakończyła swój taniec, siadając na fotelu obok Dereka.
"Było wspaniałe" wyszeptał. Siedzieli tak blisko siebie, że jego oddech muskając jej policzki, kiedy mówił. "Jesteś wspaniałą tancerką, Rachel."
"A ty jesteś niesamowitym pianistą i niesamowicie seksownym mężczyzną" odpowiedziała wyszeptując i przyłożyła swoje usta do jego. Czuło się naturalnie być w tym pięknym miejscu z tym pięknym mężczyzną.
Rachel nie miała nic przeciwko temu, jeśli nigdy więcej nie zobaczy tego faceta po dzisiejszej nocy, ale teraz chciała go całość. Miał być jej prezentem urodzinowym w tym roku.
Przerwał pocałunek i powiedział: "Chyba czas, żebyśmy zrobili sobie wycieczkę po mojej sypialni i mogę pokazać ci, dlaczego jest to moje drugie ulubione pomieszczenie w tym domu."
"Myślę, że mogę się domyślić, dlaczego" zaśmiała się. "Ale chciałabym się przekonać na własne oczy. Działaj, poprowadź mnie."
Zachęcony, wziął ją za rękę i zaprowadził na górę do apartamentu na głównej kondygnacji. Pokój był utrzymany w białym i różnych odcieniach niebieskiego, co nadawało mu chłodną i wyluzowaną atmosferę. Jego łóżko było ogromną czteropostojową konstrukcją z błyszczącą złotą ramą.
"Nazywałbym to minimalistycznym przepychem" śmiała się Rachel. "Podoba mi się to."
"Masz dobre gusta" pochwalił ją.
"Zgadzam się" powiedziała i wspięła się na otomanę u stop końca łóżka, robiąc ją prawie tak wysoką, jak on. Pochyliła się naprzód i znów go pocałowała, przyciągając go bliżej, chwytając go za obicie marynarki.
Derek podobało się, jak odważna była Rachel - żadnych wahania, tylko bezpośrednie wyrażenie namiętności bez mieszania sygnałów. Lubię tę dziewczynę, pomyślał sobie, zdejmując swoje ubrania gorączkowo.
"Spokojnie, tygrysie" śmiała się przeciwko jego ustom. "Nie ma potrzeby się spieszyć, kochanie. Mamy całą noc."
"Na pewno?" z niepewnością zapytał. "A co z twoimi przyjaciółmi?"
"A co z nimi? Nie jestem ich nianią. Pewnie teraz już wszyscy są w domu i wypoczywają po tych margaritach. Zadzwonię do nich później."
"Dobrze. Nie chcę, żeby policja wyskoczyła na moje drzwi z zarzutami o możliwe porwanie."
Rachel zaśmiała się. "Przestań być dramatyczny. Wiedzą, że bawię się świetnie."
"Czy tak?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek przyniósł ze sobą zmysły Rachel, i po raz pierwszy od dziesięciu godzin zastanawiała się, co ją skłoniło do pójścia do domu z nieznajomym i uprawiania z nim intymnych stosunków. A najgorsze było to, że nie użyli ochraniacza!
"Cholera," przeklęła i odrzuciła kołdry, ale zanim zdążyła wyjść z łóżka, silne ramię oplecionęło jej środek, przyciągając ją z powrotem do gniazda ciepła.
"Gdzie się tak spieszy?" Derek wymurmrał sennie.
"Oh, przepraszam. Nie chciałam cię budzić."
"Nie zrobiłaś tego. Co się dzieje?"
"Muszę wrócić do domu" powiedziała poważnie, nie patrząc na niego.
Z jakiegoś powodu stała się nieśmiała. Rozwiązła Rachel ustąpiła miejsca rozsądnej Rachel, a teraz wszystko, czego pragnęła, to opuścić to miejsce.
"To dopiero 6 rano, Rachel, po co ta spieszność?" zapytał, gdy sen zaczął zanikać z jego oczu.
Coś w postawie jej ramion i sposobie, w jaki unikała patrzenia na niego, wskazywało mu, że coś jest nie tak. Szybko przewinął w swojej pamięci, próbując znaleźć coś, co mógłby zrobić lub powiedzieć wczoraj wieczorem, co mogło ją obrazić, ale nic nie przypomniał sobie.
"Czy wszystko w porządku?" spytał ją delikatnie.
"Tak, oczywiście" powiedziała beztrosko. Nie chciała, żeby myślał, że coś jest nie tak, gdy jedynym problemem było to, że teraz miała świadome przemyślenie i to go zupełnie nie obchodziło. Stanowczo uwolniła swoje ramię od środka i wyszła z łóżka, po czym podniosła swoje ubrania i poszła do łazienki, żeby się ubrać.
Derek był zdezorientowany zmianą nastawienia Rachel i nie wiedział, czy zapytać ją o to po powrocie z łazienki, czy po prostu odpuścić.
Na ile jego wiedzy wszystko, co zdarzyło się między nimi, było dobrowolne, a to ona zainicjowała pierwszy pocałunek. Dlaczego teraz zachowywała się tak dziwnie?
Gdy Rachel wróciła do pokoju, była w pełni ubrana i z powrotem wyglądała jak ta stara Rachel, z uśmiechem i idealnie zmierzwionymi kasztanowymi włosami, które ramekowały jej piękną twarz.
"Dziękuję za wczoraj wieczór, Derek" powiedziała szczerze. "Bardzo miło się bawiłam. Więc... teraz nadszedł moment pożegnania i skedaddlowania."
Wzdychał. "Nie ma za co, Rachel. Chociaż trochę czuję, że uciekasz ode mnie i nie wiem dlaczego."
"Nie wygłupiaj się. Dlaczego miałabym uciekać ode ciebie?" Śmiała się, starając się rozjaśnić nastrój w pokoju. Wiedziała, że Derek nie kupuje jej beztroskiego zachowania.
"Zobaczę cię jeszcze?" spytał cicho.
Rachel wiedziała, że pora być szczera sama ze sobą - mieć jednorazowy seks z przystojnym miliarderem brzmi jak coś z epickiej romansowej historii, ale to jest prawdziwe życie. Czy była gotowa na uwagę i presję, które idą w parze z randkowaniem z bogatym sławnym mężczyzną?
Czy gotowa była na to, żeby jej życie było rozpatrywane przez obcych i analizowane przez tabloidy plotkarskie? Kochała swoje proste życie takim, jakie było, i nie sądziła, że jest gotowa na narażanie go, angażując się poważnie w związek z Derekiem. Poza tym randkowanie z miliarderem może nie być takie zabawne jak jednorazowa rozkosz z nim.
"Nie jestem pewna, czy to taki dobry pomysł, Derek" powiedziała w końcu po kilku minutach namysłu. "Po prostu kontynuujmy nasze życia osobno."
Derek nie mógł ukryć swojego szoku. Żadna kobieta nigdy go nie odrzuciła wcześniej. Jej odrzucenie boleśnie poraziło jego ego, sprawiając, że jego wyraz twarzy był twardy jak skała.
"Dobra" powiedział płasko, po czym sięgnął po szufladę w szafce nocnej, z której wyjął sterty banknotów stuzłotowych. "Proszę, to dla ciebie."
Rachel była zaskoczona. Dlaczego oferował jej pieniądze? Czy próbuje zapłacić jej za seks czy co?
"Po co to?" Spytała z grymasem.
On wzruszył ramionami. "Na taksówkę czy coś."
"Ile myślisz, że kosztuje przejazd taksówką? Dokładnie za co mi oferujesz pieniądze?"
"Spójrz, wystarczyło powiedzieć 'Nie, dziękuję'. Nie ma potrzeby insynuować bzdury. Chcesz czy nie?"
"Nie, nie chcę twoich pieniędzy!"
"Dobra" powiedział i wrzucił pieniądze z powrotem do szuflady. "Wiesz, jak wyjść, prawda?"
Rachel nie mogła uwierzyć w jego postawę. Dlaczego był taki niegrzeczny? Czy to ten sam Derek, który był taki miły dla niej przez całą noc i nawet dzisiaj rano? Czy tak radzi sobie z odrzuceniem, będąc niegrzecznym?
Zignorowała jego pytanie i spokojnie wyszła z pokoju. Nie zamierzała mu dawać satysfakcji, widząc, choćby słowami i złymi manierami zraniły ją.
Nie zasługiwał na jej energię, a ona nie zamierzała jej marnować na niego. Był przegranym graczem, a ona lepiej sobie radziła bez niego.
"Nie martw się, Rachel" szeptem powiedziała do siebie, wsiadając do windy. "Właśnie odbiłaś kulkę."
******
Kiedy Rachel wyszła, Derek poczuł się jak dupek. Dlaczego zachował się w taki sposób jak odrzucone nastolatki? Okej, było dla niego wstrząsające, że odmówiła mu spotkania ponownie, ale co z tego?
Mężczyźni są odrzucani codziennie, więc dlaczego uważał się za zbyt dobrego, żeby być odrzuconym? Bo miał więcej pieniędzy niż większość mężczyzn?
Zdegustowany sobą, odsłonił kołdry i wyszedł z łóżka, po czym pochodził złośliwie do łazienki. W środku dostrzegł ulotny zapach perfum Rachel i jego żołądek mimowolnie się skurczył.
Być może równie dobrze, że rzeczy skończyły się niewesoło między nimi tego ranka, ponieważ ta kobieta była kłopotliwa, po prostu. Nie do końca wierzył w miłość, ale Rachel wyglądała na kobietę, która mogłaby sprawić, że zacznie myśleć o tej silnej emocji.
Widział, co miłość robi nawet najmocniejszym i najbardziej wyrównanym mężczyznom, jak ich zamienia w procha i sprawia, że robią głupie rzeczy. Jego ojciec był przykładem ofiary miłości - starszy Fraser popełnił błąd zakochując się w egoistycznej kobiecie.
Kobieta ta była bardziej zainteresowana organizowaniem wystawnych przyjęć i marnotrawnym wydawaniem pieniędzy niż byciem żoną czy matką dla swojego jedynego dziecka - jego!
Wspomnienia, jak jego ojciec cierpiał przez skandale po tym, jak matka Dereka została wielokrotnie przyłapana na zdradzaniu męża, nawiedzały go do dziś.
Gdy w końcu zebrał się na odwagę, żeby zapytać ojca, dlaczego wciąż jest żonaty ze swoją niewierną żoną, Jeremy Fraser powiedział: "Kocham ją, synu. Kocham twoją matkę i wiem, że nie jest ideałowym człowiekiem. Zawsze o tym wiedziałem, zanim się z nią ożeniłem. Kocham ją i będę jej wybaczał, dopóki nie opamięta się i nie zrozumie, jak dobrze ma u mnie."
"Tata, to nie ma sensu" protestował. "Zrobilaś z ciebie pośmiewisko swoim publicznym brakiem szacunku i wciąż witasz ją w domu. Dlaczego wciąż pozwolisz jej ci to robić?"
"Nie rozumiesz, Dereku, ale zrozumiesz, gdy się zakochasz. Zobaczysz."
"Jeśli zakochanie oznacza utratę zmysłów, to ja nie chcę mieć z tym nic wspólnego" odpowiedział stanowczo.
Rozmowa ta miała miejsce w domowym biurze jego ojca siedem lat temu. Około tygodnia po tym, jego matka zginęła w katastrofie lotniczej u wybrzeży Bermudów, w drodze powrotnej z przyjęcia zorganizowanego przez jednego z jej kochanków, rosyjskiego miliardera o imieniu Ivan Jurienski.
Leciali jego prywatnym odrzutowcem, gdy wpadli w silne turbulencje, które pogorszyły widoczność pilota, i od tego momentu wszytko poszło w dół. Chociaż Derek był zasmucony wiadomością o śmierci matki, poczuł pewną ulgę, wiedząc, że jego ojciec wreszcie jest wolny od bezmiłościowego małżeństwa.
Myślał, że jego ojciec w końcu będzie miał szansę, by znaleźć prawdziwą miłość, ale to okazało się być nadzieją czczej na myśli Dereka.
Jego ojciec zachorował po śmierci matki i żadne leczenie ani interwencja medyczna nie pomogły. Derek był zrujnowany, gdy lekarz ojca powiedział mu smutnym tonem, że Jeremy Fraser stracił chęć do życia.
Jego ojciec zmarł na złamane serce pięć miesięcy po śmierci matki i Derek przysiągł sobie, że nigdy więcej nie zakocha się. Nie pozwoli, by miłość pozbawiła go życia tak, jak to zrobiło z jego ojcem.
Był zadowolony, że szybko odzyskał zmysły, zanim sprawy z Rachel wymknęły się spod kontroli.
"Właśnie odbiłem kulkę" wyszeptał do siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować