Poranek przyniósł ze sobą zmysły Rachel, i po raz pierwszy od dziesięciu godzin zastanawiała się, co ją skłoniło do pójścia do domu z nieznajomym i uprawiania z nim intymnych stosunków. A najgorsze było to, że nie użyli ochraniacza!
"Cholera," przeklęła i odrzuciła kołdry, ale zanim zdążyła wyjść z łóżka, silne ramię oplecionęło jej środek, przyciągając ją z powrotem do gniazda ciepła.
"Gdzie się tak spieszy?" Derek wymurmrał sennie.
"Oh, przepraszam. Nie chciałam cię budzić."
"Nie zrobiłaś tego. Co się dzieje?"
"Muszę wrócić do domu" powiedziała poważnie, nie patrząc na niego.
Z jakiegoś powodu stała się nieśmiała. Rozwiązła Rachel ustąpiła miejsca rozsądnej Rachel, a teraz wszystko, czego pragnęła, to opuścić to miejsce.
"To dopiero 6 rano, Rachel, po co ta spieszność?" zapytał, gdy sen zaczął zanikać z jego oczu.
Coś w postawie jej ramion i sposobie, w jaki unikała patrzenia na niego, wskazywało mu, że coś jest nie tak. Szybko przewinął w swojej pamięci, próbując znaleźć coś, co mógłby zrobić lub powiedzieć wczoraj wieczorem, co mogło ją obrazić, ale nic nie przypomniał sobie.
"Czy wszystko w porządku?" spytał ją delikatnie.
"Tak, oczywiście" powiedziała beztrosko. Nie chciała, żeby myślał, że coś jest nie tak, gdy jedynym problemem było to, że teraz miała świadome przemyślenie i to go zupełnie nie obchodziło. Stanowczo uwolniła swoje ramię od środka i wyszła z łóżka, po czym podniosła swoje ubrania i poszła do łazienki, żeby się ubrać.
Derek był zdezorientowany zmianą nastawienia Rachel i nie wiedział, czy zapytać ją o to po powrocie z łazienki, czy po prostu odpuścić.
Na ile jego wiedzy wszystko, co zdarzyło się między nimi, było dobrowolne, a to ona zainicjowała pierwszy pocałunek. Dlaczego teraz zachowywała się tak dziwnie?
Gdy Rachel wróciła do pokoju, była w pełni ubrana i z powrotem wyglądała jak ta stara Rachel, z uśmiechem i idealnie zmierzwionymi kasztanowymi włosami, które ramekowały jej piękną twarz.
"Dziękuję za wczoraj wieczór, Derek" powiedziała szczerze. "Bardzo miło się bawiłam. Więc... teraz nadszedł moment pożegnania i skedaddlowania."
Wzdychał. "Nie ma za co, Rachel. Chociaż trochę czuję, że uciekasz ode mnie i nie wiem dlaczego."
"Nie wygłupiaj się. Dlaczego miałabym uciekać ode ciebie?" Śmiała się, starając się rozjaśnić nastrój w pokoju. Wiedziała, że Derek nie kupuje jej beztroskiego zachowania.
"Zobaczę cię jeszcze?" spytał cicho.
Rachel wiedziała, że pora być szczera sama ze sobą - mieć jednorazowy seks z przystojnym miliarderem brzmi jak coś z epickiej romansowej historii, ale to jest prawdziwe życie. Czy była gotowa na uwagę i presję, które idą w parze z randkowaniem z bogatym sławnym mężczyzną?
Czy gotowa była na to, żeby jej życie było rozpatrywane przez obcych i analizowane przez tabloidy plotkarskie? Kochała swoje proste życie takim, jakie było, i nie sądziła, że jest gotowa na narażanie go, angażując się poważnie w związek z Derekiem. Poza tym randkowanie z miliarderem może nie być takie zabawne jak jednorazowa rozkosz z nim.
"Nie jestem pewna, czy to taki dobry pomysł, Derek" powiedziała w końcu po kilku minutach namysłu. "Po prostu kontynuujmy nasze życia osobno."
Derek nie mógł ukryć swojego szoku. Żadna kobieta nigdy go nie odrzuciła wcześniej. Jej odrzucenie boleśnie poraziło jego ego, sprawiając, że jego wyraz twarzy był twardy jak skała.
"Dobra" powiedział płasko, po czym sięgnął po szufladę w szafce nocnej, z której wyjął sterty banknotów stuzłotowych. "Proszę, to dla ciebie."
Rachel była zaskoczona. Dlaczego oferował jej pieniądze? Czy próbuje zapłacić jej za seks czy co?
"Po co to?" Spytała z grymasem.
On wzruszył ramionami. "Na taksówkę czy coś."
"Ile myślisz, że kosztuje przejazd taksówką? Dokładnie za co mi oferujesz pieniądze?"
"Spójrz, wystarczyło powiedzieć 'Nie, dziękuję'. Nie ma potrzeby insynuować bzdury. Chcesz czy nie?"
"Nie, nie chcę twoich pieniędzy!"
"Dobra" powiedział i wrzucił pieniądze z powrotem do szuflady. "Wiesz, jak wyjść, prawda?"
Rachel nie mogła uwierzyć w jego postawę. Dlaczego był taki niegrzeczny? Czy to ten sam Derek, który był taki miły dla niej przez całą noc i nawet dzisiaj rano? Czy tak radzi sobie z odrzuceniem, będąc niegrzecznym?
Zignorowała jego pytanie i spokojnie wyszła z pokoju. Nie zamierzała mu dawać satysfakcji, widząc, choćby słowami i złymi manierami zraniły ją.
Nie zasługiwał na jej energię, a ona nie zamierzała jej marnować na niego. Był przegranym graczem, a ona lepiej sobie radziła bez niego.
"Nie martw się, Rachel" szeptem powiedziała do siebie, wsiadając do windy. "Właśnie odbiłaś kulkę."
******
Kiedy Rachel wyszła, Derek poczuł się jak dupek. Dlaczego zachował się w taki sposób jak odrzucone nastolatki? Okej, było dla niego wstrząsające, że odmówiła mu spotkania ponownie, ale co z tego?
Mężczyźni są odrzucani codziennie, więc dlaczego uważał się za zbyt dobrego, żeby być odrzuconym? Bo miał więcej pieniędzy niż większość mężczyzn?
Zdegustowany sobą, odsłonił kołdry i wyszedł z łóżka, po czym pochodził złośliwie do łazienki. W środku dostrzegł ulotny zapach perfum Rachel i jego żołądek mimowolnie się skurczył.
Być może równie dobrze, że rzeczy skończyły się niewesoło między nimi tego ranka, ponieważ ta kobieta była kłopotliwa, po prostu. Nie do końca wierzył w miłość, ale Rachel wyglądała na kobietę, która mogłaby sprawić, że zacznie myśleć o tej silnej emocji.
Widział, co miłość robi nawet najmocniejszym i najbardziej wyrównanym mężczyznom, jak ich zamienia w procha i sprawia, że robią głupie rzeczy. Jego ojciec był przykładem ofiary miłości - starszy Fraser popełnił błąd zakochując się w egoistycznej kobiecie.
Kobieta ta była bardziej zainteresowana organizowaniem wystawnych przyjęć i marnotrawnym wydawaniem pieniędzy niż byciem żoną czy matką dla swojego jedynego dziecka - jego!
Wspomnienia, jak jego ojciec cierpiał przez skandale po tym, jak matka Dereka została wielokrotnie przyłapana na zdradzaniu męża, nawiedzały go do dziś.
Gdy w końcu zebrał się na odwagę, żeby zapytać ojca, dlaczego wciąż jest żonaty ze swoją niewierną żoną, Jeremy Fraser powiedział: "Kocham ją, synu. Kocham twoją matkę i wiem, że nie jest ideałowym człowiekiem. Zawsze o tym wiedziałem, zanim się z nią ożeniłem. Kocham ją i będę jej wybaczał, dopóki nie opamięta się i nie zrozumie, jak dobrze ma u mnie."
"Tata, to nie ma sensu" protestował. "Zrobilaś z ciebie pośmiewisko swoim publicznym brakiem szacunku i wciąż witasz ją w domu. Dlaczego wciąż pozwolisz jej ci to robić?"
"Nie rozumiesz, Dereku, ale zrozumiesz, gdy się zakochasz. Zobaczysz."
"Jeśli zakochanie oznacza utratę zmysłów, to ja nie chcę mieć z tym nic wspólnego" odpowiedział stanowczo.
Rozmowa ta miała miejsce w domowym biurze jego ojca siedem lat temu. Około tygodnia po tym, jego matka zginęła w katastrofie lotniczej u wybrzeży Bermudów, w drodze powrotnej z przyjęcia zorganizowanego przez jednego z jej kochanków, rosyjskiego miliardera o imieniu Ivan Jurienski.
Leciali jego prywatnym odrzutowcem, gdy wpadli w silne turbulencje, które pogorszyły widoczność pilota, i od tego momentu wszytko poszło w dół. Chociaż Derek był zasmucony wiadomością o śmierci matki, poczuł pewną ulgę, wiedząc, że jego ojciec wreszcie jest wolny od bezmiłościowego małżeństwa.
Myślał, że jego ojciec w końcu będzie miał szansę, by znaleźć prawdziwą miłość, ale to okazało się być nadzieją czczej na myśli Dereka.
Jego ojciec zachorował po śmierci matki i żadne leczenie ani interwencja medyczna nie pomogły. Derek był zrujnowany, gdy lekarz ojca powiedział mu smutnym tonem, że Jeremy Fraser stracił chęć do życia.
Jego ojciec zmarł na złamane serce pięć miesięcy po śmierci matki i Derek przysiągł sobie, że nigdy więcej nie zakocha się. Nie pozwoli, by miłość pozbawiła go życia tak, jak to zrobiło z jego ojcem.
Był zadowolony, że szybko odzyskał zmysły, zanim sprawy z Rachel wymknęły się spod kontroli.
"Właśnie odbiłem kulkę" wyszeptał do siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Opowiedz mi o tym" powiedziała Brittany przez telefon. "Czy on jest właścicielem tego miejsca?"
"Oczywiście" Rachel zadrwiła i przewróciła oczami, chociaż wiedziała, że jej przyjaciółka nie może zobaczyć jej wyrazu przez telefon. "Facet jest mega bogaty, ale nie mój typ."
"Co masz na myśli mówiąc 'nie mój typ'? Od kiedy przystojny dżentelmen nie jest twoim typem?"
"On jest przystojny, ale nie nazwałabym go dżentelmenem."
Brittany ostro wciągnęła powietrze. "Dlaczego? Co się stało? Czy... zrobił ci coś?"
"Jeśli pytasz, czy wymusił na mnie coś, odpowiedź jest nie. Wszystko, co między nami się wydarzyło, było dobrowolne."
"O matko! Czyli miałaś z nim seks?" Brittany brzmiała podekscytowana.
"Tak, tak miałam."
"I jak było?"
Rachel roześmiała się. "Kochanie, Brittany, nie zdradzam szczegółów, ale powiem ci to tylko dlatego, że jesteś moją ulubioną najlepszą przyjaciółką."
"Myślałam, że to miejsce jest już zajęte przez Leticię. W każdym razie, daj mi szczegóły, kochanie. Jak było?"
"To było... bajeczne, Brittany" Rachel wzdychała. "To był najlepszy seks, jaki kiedykolwiek miałam w swoim życiu i nie przesadzam, przysięgam."
"Ach, mogę sobie wyobrazić" Brittany chichotała. "Więc jeśli było tak dobre, dlaczego uważasz, że nie jest dżentelmenem?"
"Szczerze mówiąc, nie chcę na to wchodzić. Jego sposób bycia dzisiaj rano był po prostu niewłaściwy. Odrzuciłam jego propozycję spotkania się ponownie i powiedzmy, że nie spodobało mu się to, że go odrzuciłam."
"Nikt nie lubi być odrzucany."
"Wiem, ale sposób, w jaki zareagował, był moim zdaniem bez gustu. W każdym razie, koniec tematu. To przeszłość. Idziemy dalej!"
Brittany śmiała się. "Podoba mi się twój duch, Rachel. Odpędzasz złe wibracje i idziesz dalej."
"Tak właśnie jestem. Słuchaj, kochanie, muszę już kończyć. Dzisiaj muszę nagrać nowe wideo na mój kanał i potem udać się do studia tańca o godzinie 14, więc przed sobą mam pracowity sobotni dzień."
"Ok, kochanie. Porozmawiamy później."
“Oczywiście. Pozdrów Harry'ego ode mnie i daj mojemu ukochanemu Jasonowi buziaka.”
Po rozłączeniu się, Rachel przystąpiła do przygotowania swojego jednopokojowego mieszkania do nagrywania treści. Według jej kalendarza, miała nagrać dzisiaj vlog na świeżym powietrzu w parku niedaleko jej okolicy.
Chciała zrobić wideo o pięciu prostych ćwiczeniach, które regularnie wykonuje, aby utrzymać szczupłą talię. Miała zamiar nagrać również swoją podróż tam i z powrotem, ale teraz jakoś nie miała na to ochoty.
Nie miała ochoty na towarzystwo ani na spotkanie z nikim, zwłaszcza po kwasowej wymianie zdań, jaką miała rano z Derekiem.
Unikała myślenia o nim od momentu, kiedy wróciła do domu, ale teraz, gdy pojawił się w jej myślach, zastanawiała się, czy przypadkiem nie przesadziła, kiedy zaoferował jej tę kasę.
Dlaczego od razu założyła, że próbuje ją opłacić za jej "usługi"? Czy nie byłoby dziwne, gdyby zaoferował jej pojedynczy banknot o nominale sto dolarów, skoro jest miliarderem?
"To już nie ma znaczenia" mruknęła do siebie, rozstawiając oświetlenie pierścieniowe i regulując jasność.
Postanowiła, że nagra "Przygotuj się ze mną" wideo, w którym będzie nakładać makijaż na twarz i opowiadać o swoim urodzinowym doświadczeniu, oczywiście pomijając tę brzydką sprawę z Derekiem.
Informowanie swoich ponad 200 000 subskrybentów na YouTube o jednonocnej przygodzie z nieznajomym, którego poznała w klubie, nie przyniesie korzyści jej kanałowi.
Zadowolona z ustawionego planu filmowania, poszła do swojej małej szafy, żeby znaleźć odpowiedni strój i potknęła się o stos ubrań na podłodze. To były ubrania, które miała na sobie wczoraj i z jakiegoś powodu po zdjęciu ich po powrocie do domu nie była w stanie wrzucić ich do kosza na pranie wraz z innymi ubraniami.
Patrząc na nie teraz, powróciły wspomnienia, którymi teraz nie była gotowa się zająć. Podniosła je z podłogi i dostrzegła ze złością, że delikatnie pachną perfumami Dereka.
"To koniec. Wyrzuć je" powiedziała i ruszyła prosto do kuchni, żeby wziąć pustą plastikową torebkę, do której włożyła ubrania, związała ją i wrzuciła do kosza na śmieci.
Nie chciała mieć ciągłego przypomnienia jej przeżycia z tym rozmnożonym bogatym dzieciakiem, który upokorzył ją swoją niezręczną propozycją i pogardliwym tonem, ale wiedziała, że tak będzie za każdym razem, gdy rzuci okiem na te ubrania.
"Nie możemy na to pozwolić, prawda?" odezwała się na głos, podnosząc kosz na śmieci, żeby wynieść go na zewnątrz.
Ten mikroskopijny rozdział w jej życiu był już na zawsze skończony.
******
Derek spędził resztę poranka na treningu w siłowni, aż jego mięśnie były obolałe i błagały o litość. To było jedyne skuteczne rozwiązanie, aby całkowicie wymazać z pamięci swoje spotkanie z Rachel.
Poczuwszy się orzeźwiony, wziął prysznic, ubrał się i wsiadł do swojej ulubionej Lamborghini na przejażdżkę.
W samochodzie zadzwonił do Cassie, ale nie odebrała, więc przeglądał swoją listę kontaktów i znalazł kolejną kobietę, która mogła być dla niego dostępna. Po drugim sygnale ktoś odebrał.
"Hej, Derek!" Kobieta po drugiej stronie słuchawki powiedziała z wysokim głosem, pokazując jak podekscytowana była otrzymaniem jego telefonu.
"Jak się masz, Gwen? Co u ciebie słychać?" Powiedział swobodnie.
"Jak się masz, kochanie? Myślałam, że o mnie już zapomniałeś."
Derek zaśmiał się. "Wiesz, że to niemożliwe. Byłem bardzo zajęty."
"To zawsze mówisz" stwierdziła Gwen zrezygnowanie.
"Dobrze, niech cię wynagrodzę. Gdzie teraz jesteś?"
"W domu."
"A może wpadniesz do Dario's? Zjemy lunch, później pójdziemy na zakupy, a dzień zakończymy u mnie. Jak to brzmi?"
"Och, brzmi wspaniale! Daj mi 15 minut i dołączę do ciebie w Dario's" powiedziała Gwen, nie mogąc ukryć swojej radości.
"Wspaniale. Do zobaczenia niedługo."
Superior uśmiech zaczął pojawić się na ustach Dereka po rozłączeniu się. Takich kobiet właśnie lubił; dostępne, rozsądne i wdzięczne. Nie wyniosłe, zadziorne i wyniosłe. Nie znosił kobiet o zadufanym podejściu do siebie samej, takich jak Rachel, ani tych, które przeceniają swoje znaczenie, takich jak Cassie.
Facet tak bogaty jak on nie powinien prosić o uwagę kobiety, gdy może po prostu ją kupić. Miał więcej pieniędzy, niż mógł wydać, więc dlaczego nie rozpieszczać kobiet, które doceniają jego hojność? Kobiety takie jak Gwen.
Zadzwonił telefon i okazało się, że to Cassie. Zastanawiał się, czy zignorować połączenie, czy na nie odpowiedzieć, skoro nie potrzebował już Cassie, chyba że...
"Hej, Cass" powiedział, odbierając połączenie.
"Zadzwoniłeś do mnie" powiedziała Cassie swoim zwykłym zimnym tonem, który Derek nienawidził. Dlaczego zawsze brzmiała rozdrażniona?
"Tak, tak, zadzwoniłem. Sprawdzałem, czy będziesz dostępna na spotkanie ze mną wieczorem."
"Gdzie?"
"U mnie."
"O której godzinie?"
Derek westchnął. Dlaczego nadal miał tę zimną kobietę na liście kontaktów? Dlaczego wciąż z nią rozmawiał? Była piękną i utalentowaną supermodelką, ale miała osobowość jak martwa ryba.
I była zadziorna w łóżku, przypomniał sobie. Ta ostatnia cecha sprawiała, że ciągle do niej wracał, bo wiedziała, jak powalić na kolana w łóżku.
"Nie wiem, Cassie. Po prostu później wieczorem. Czy możesz?"
"Będę tam o 21:00."
"Fajnie. Coś dla ciebie przynieść?"
"Bransoletkę Cartiera z diamentami" powiedziała od razu.
Ledwośmiało się. "Nigdy nie mógłbym dać ci czystej karty, Cassie. Opróżniłabyś moje konta bankowe bez mrugnięcia okiem."
"Zapytałeś, czego chcę, czyż nie?"
"Tak, zapytałem. Dostaniesz swoją bransoletkę wieczorem. Przyjdź wyglądając seksownie."
"Czy ja nie zawsze tak robię?"
Dobrze, Cassie może utraciła poczucie humoru w wypadku, ale wynagradzało to swoimi wstrętnymi odpowiedziami, które on lubił. Więc po wszystkim, będzie cieszył się najlepszymi z obu światów tej nocy - Gwen z jej dramatyzmem i Cassie z jej obojętnością.
Nigdy wcześniej nie miał trójkąta z udziałem tych konkretnych kobiet i sam fakt tego pobudzał jego członka w spodniach. Nie mógł się doczekać, jak zareagują dziś wieczorem, ale wiedział jedno, żadna z nich nie powie nie.
Bo nie chciały przegapić tego, co może być jedną z najbardziej ekscytujących nocy ich życia. Te dwie kobiety były uzależnione od przyjemności, tak samo jak on, więc nie miały szansy odrzucić jego propozycji.
Nie kiedy już hojnie za to płacił. Tak chciał, żeby jego życie pozostało zawsze takie - niepohamowane, beztroskie, bezzwrotne i takie zawsze będzie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
