Stałam na ganku mojego starego domu, ściskając walizkę, jakby mogła w jakiś sposób pomieścić wszystkie fragmenty życia, które miałam zostawić za sobą.
Mój przyjaciel z dzieciństwa, Brent, stał kilka kroków dalej, z rękami niezręcznie wciśniętymi w kieszenie. Niewiele mówił przez cały poranek, tylko przyglądał się, jak pakuję swoje rzeczy. Dziwnie było widzieć go tak cichego — Brent zawsze wypełniał ciszę głupimi żartami, sprawiając, że śmiałam się nawet wtedy, gdy nie miałam na to ochoty.
Wysoki i chudy, jakoś udawało mu się pozostać szczupłym bez względu na to, ile razem jedliśmy. Wyglądał jak typowy kujon z rozczochranymi włosami i okularami, ale było w nim coś przystojnego, co sprawiało, że dziewczyny w naszej szkole oglądały się za nim drugi raz.
Wymusiłam uśmiech, próbując rozluźnić atmosferę. "Będziesz za mną tęsknić, co?"
Jego usta drgnęły, ale nie spojrzał mi w oczy. "To zależy. Czy w końcu przestanę być twoim osobistym szoferem?"
Przewróciłam oczami. "Będziesz za tym tęsknić najbardziej i dobrze o tym wiesz."
Brent kopnął kamyk na podjeździe, wciąż nie patrząc na mnie. "Tak, może."
Przełknęłam ślinę, nienawidząc tej niezręczności. Nie tak wyobrażałam sobie nasz ostatni wspólny dzień. Mieliśmy opowiadać głupie żarty, a nie... cokolwiek to było.
Spojrzałam na dom. Nie czułam już, że to dom, nie od kiedy tata zdecydował się przeprowadzić do miasta z moją nową macochą i jej córką. Czułam się jak wyrwana z korzeniami, przerzucona z jednego życia w drugie bez większego wpływu na sprawę. Stary ogród mamy wciąż tam był, teraz zarośnięty, ale nic innego nie było takie samo od jej śmierci.
"Więc... kiedy wyjeżdżasz?" Brent w końcu przerwał ciszę.
"W każdej chwili," powiedziałam, poprawiając uchwyt walizki. "Tata niedługo po mnie przyjedzie. Chciałam się tylko pożegnać."
Kiwnął głową, ale wciąż nie podniósł wzroku. "Jasne."
Przygryzłam wargę, szukając słów, które sprawią, że to będzie mniej... ostateczne. "Będziemy w kontakcie, wiesz. To nie tak, że znikam. Będę do ciebie pisać, a ty możesz mnie odwiedzać w mieście."
"Tak," powiedział bezbarwnym głosem. "Pewnie."
Zmarszyłam brwi, podchodząc bliżej. "Brent, daj spokój. Nie rób z tego czegoś dziwnego. Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi od zawsze. Nic tego nie zmieni."
Jego szczęka się zacisnęła i wreszcie na mnie spojrzał. Jego oczy, zazwyczaj tak łatwe do odczytania, były teraz jakby zasłonięte, jakby próbował coś powstrzymać. Ale nie chciałam niczego zakładać. To przecież Brent, jest dla mnie jak brat.
Wypuścił sfrustrowane westchnienie, jego ramiona były napięte. Potem odwrócił się do mnie, jego oczy spotkały się z moimi. "Powinienem był powiedzieć to dawno temu, ale... nie mogłem."
"Brent, co — ?"
Ale zanim zdążył odpowiedzieć, dźwięk klaksonu rozległ się z ulicy. Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam samochód taty podjeżdżający pod dom, wzbijający tumany kurzu na żwirowej drodze.
Brent posłał mi krzywy uśmiech, jego zwyczajny figlarny błysk przygasł, ale wciąż tam był. "Pokaż im w mieście, Bethany. Będziesz świetna."
Przesuń w górę, aby kontynuować
No właśnie jesteśmy.
Samochód taty wjechał na podjazd dużej, nowoczesnej rezydencji z idealnie przystrzyżonym trawnikiem. Wpatrywałam się przez okno, próbując zignorować nieprzyjemne uczucie w żołądku.
"To jest teraz nasz dom," powiedział tata radośnie, zatrzymując samochód.
Dom. To słowo nie pasowało, ale wymusiłam uśmiech. "Tak... dom."
Jak tylko wysiedliśmy, frontowe drzwi otworzyły się i pojawiła się Jeanette - moja nowa macocha - cała w uśmiechach i idealnych blond lokach. Za nią w drzwiach stała Stacey, ze skrzyżowanymi ramionami, z tym samym lekceważącym wyrazem twarzy, który widziałam, gdy spotkałyśmy się po raz pierwszy.
"Witaj!" zaćwierkała Jeanette, podchodząc, by dać mi szybki, ciasny uścisk. "Tak miło, że w końcu jesteś."
"Dzięki," wymamrotałam, czując się niezręcznie, gdy się odsunęłam. Jej uśmiech nie sięgał oczu.
Stacey natomiast nawet nie udawała. "No nareszcie dotarłaś," powiedziała słodkim, ale przesiąkniętym jadem głosem. "Czekamy całą wieczność."
Odpowiedziałam wymuszonym uśmiechem. "Ciebie też miło widzieć, Stacey."
Tata zaśmiał się, nieświadomy napięcia. "Stacey, oprowadzisz Betty, dobrze? Dziewczyny, na pewno się świetnie dogadacie. Hej, a może pomożesz jej z naborem do cheerleaderek?"
Zamarłam, czując jak serce mi się ściska.
"Cheerleaderki?" powtórzyłam, odwracając się do taty.
Rozpromienił się. "Stacey jest nową kapitanką cheerleaderek. To idealna okazja, żebyście się zbliżyły."
Uśmiech Stacey poszerzył się, a w jej oczach błysnęło coś złośliwego. "Tak... będzie fajnie," powiedziała, lustrując mnie od stóp do głów.
Sarkazm piekł, ale nie mogłam się teraz wycofać. Tata zorganizował to wszystko, żeby mi pomóc, zanim wyjedzie w podróż służbową. Chciałam wierzyć, że mogę tu pasować. Może, tylko może, jeśli dobrze wypadnę na naborze, wszystko stanie się łatwiejsze.
***
Pociągnęłam za brzeg góry od stroju na nabór Stacey, który mi pożyczyła, przygryzając wargę. Nie miało znaczenia, ile razy mówiłam sobie, że dam radę. Coś w tym miejscu, w nowym domu, na nowym uniwersytecie, otoczona ludźmi takimi jak Stacey, sprawiało, że czułam się mała. Elastyczna gumka wrzynała mi się w skórę, a koszulka przylegała do mnie w sposób, który sprawiał, że chciałam uciec.
Biorąc głęboki oddech, chwyciłam torbę i wybiegłam za drzwi, kierując się przez kampus w stronę uniwersyteckiej sali gimnastycznej. Serce waliło mi z każdym krokiem, a ręce lekko drżały, gdy poprawiałam paski torby.
Dotarłszy do drzwi sali, zatrzymałam się, by wziąć głęboki oddech. Robiłaś to już wcześniej, Betty. Możesz zrobić to znowu.
Powtarzałam te słowa w głowie w kółko, ale żołądek nadal skręcał mi się ze zdenerwowania. Biorąc ostatni głęboki oddech, pchnęłam ciężkie drzwi sali i weszłam do środka. Ogromna przestrzeń wydawała się jeszcze bardziej przytłaczająca, gdy zobaczyłam drużynę zebraną na środku, rozciągającą się i swobodnie rozmawiającą. Stacey stała z przodu, jej idealny blond kucyk kołysał się, gdy prowadziła grupę przez rozgrzewkę.
Byłam dla nich niewidzialna. A przynajmniej tak myślałam.
Gdy spieszyłam w kierunku krawędzi sali, moja stopa zahaczyła o coś - torbę sportową. Potknęłam się, ledwo łapiąc równowagę, ale moja torba szeroko się zamachnęła, uderzając w coś solidnego.
To coś było osobą - wysoką, przepiękną, szeroką w ramionach osobą.
Westchnęłam gwałtownie, cofając się, tylko po to, by zobaczyć, jak napój - jaskrawoczerwony - rozpryskuje się na jego klatce piersiowej.
Jego biała koszulka była przemoczona, płyn ściekał po jego piersi i na drogi zegarek na nadgarstku. Jego wyraz twarzy był mieszanką szoku i irytacji, a lodowato niebieskie oczy utkwiły w moich z zimną furią.
Zamarłam, czując jak serce opada mi do żołądka. "O mój Boże. P-przepraszam bardzo," wyjąkałam, gorączkowo szukając czegoś do wytarcia tego bałaganu.
Marcus spojrzał na swoją przemoczoną koszulę, potem z powrotem na mnie. Jego warga wykrzywiła się z obrzydzeniem. "Właśnie zniszczyłaś mój napój... moją koszulę," powiedział niskim i ostrym głosem. "I mój zegarek."
"Nie chciałam - " zaczęłam, ale głos Stacey przerwał mi, zanim zdążyłam skończyć.
"O mój Boże," powiedziała, wystarczająco głośno, by wszyscy w sali usłyszeli. "Czy ty naprawdę właśnie wylałaś swój napój na Marcusa Archibalda?"
Śmiech wybuchł wśród cheerleaderek zebranych za nią, ich oczy błyszczały rozbawieniem. Czułam, jak gorąco wpływa mi na twarz, policzki płoną, gdy docierało do mnie upokorzenie. Tak nie miało być.
Marcus zrobił krok do przodu, jego głos był zimny. "Jak masz na imię?"
Cofnęłam się o krok i zdołałam wyszeptać, "B-Bethany..."
Uniósł brew, mrużąc oczy, gdy mnie oceniał.
"Trzymaj się ode mnie z daleka, Gruba Betty."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pchnęłam drzwi łazienki, dławiąc szloch. Moje odbicie wpatrywało się we mnie z lustra — z czerwoną twarzą, opuchniętymi oczami, włosami w nieładzie po wybiegnięciu z sali gimnastycznej. Gruba Betty. Słowa Marcusa odbijały się echem w mojej głowie, a ja zacisnęłam pięści na umywalce, próbując powstrzymać łzy.
Wyjęłam telefon z kieszeni i wybrałam numer taty. Potrzebowałam usłyszeć jego głos. Potrzebowałam, żeby powiedział mi, że wszystko będzie dobrze, że będzie lepiej.
Ale włączyła się poczta głosowa.
Wypuściłam drżący oddech i rozłączyłam się bez zostawienia wiadomości. Oczywiście, że nie odebrał. Był jak zwykle w interesach na drugim końcu świata, w Singapurze. Poczułam ucisk w piersi. Potrzebowałam kogoś. Kogokolwiek.
Wybrałam numer Brenta.
Telefon zadzwonił trzy razy, zanim odebrał, jego głos był łagodny.
"Hej. Co słychać? Jestem na zajęciach."
Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły mi w gardle. Co miałam powiedzieć? Że zostałam publicznie upokorzona? Że jedyna rzecz, w której byłam naprawdę dobra — cheerleading — zamieniła się w koszmar?
"Betty?" W głosie Brenta słychać było troskę. "Wszystko w porządku?"
Wymusiłam uśmiech, mimo że nie mógł go zobaczyć.
"Tak. W porządku. Po prostu... chciałam pogadać."
Zawahał się, wyraźnie nieprzekonany. "Zadzwonię po zajęciach, dobra? Wtedy pogadamy."
"Okej," wyszeptałam, starając się opanować głos. "Pogadamy później."
Rozłączyłam się i wpatrywałam w telefon, czując się bardziej samotna niż kiedykolwiek. Brent zawsze przy mnie był. Ale teraz... już nie. Nie naprawdę.
Musiałam to przetrwać. Po prostu skończyć studia, a potem będę na swoim. Z dala od Stacey, z dala od Marcusa, z dala od tego wszystkiego.
Ocierając ostatnie łzy z oczu, wyprostowałam się i przebrałam w zwykłe ubrania. Obcisły strój cheerleaderki wylądował w torbie, a ja założyłam luźny sweter, który ukrywał wszystko, czego nienawidziłam w swoim ciele.
***
Kiedy weszłam do sali, większość miejsc była zajęta. Kilka głów odwróciło się w moją stronę, ale nikt się nie uśmiechnął, nikt nie pomachał przyjaźnie. Rozejrzałam się po sali, szukając wolnego miejsca, które nie byłoby na linii ognia grupy Stacey.
Nie miałam szczęścia.
Jedyne wolne miejsce było tuż przed biurkiem profesora. Oczywiście, było to miejsce, którego nikt nie chciał, stojące tam jak latarnia ostatniej szansy. Przełknęłam dumę i ruszyłam w jego kierunku, czując na sobie spojrzenia przez cały czas.
Usiadłam, próbując zniknąć w krześle, ale to nie było takie proste. Nie musiałam patrzeć, żeby wiedzieć, że Marcus i krąg przyjaciół Stacey są z tyłu sali, obserwując mnie. Czułam ich spojrzenia palące tył mojej głowy.
"Chrumkaj," ktoś szepnął, wystarczająco głośno, żebym usłyszała.
Krew odpłynęła mi z twarzy. Czułam, jak drżą mi ręce, ale wbiłam wzrok w ławkę, modląc się, żeby profesor zaczął wykład. Kolejny cichy chichot z tyłu. Przygryzłam mocno wargę, odmawiając sobie kolejnych łez.
"Dobrze, zaczynamy zajęcia," powiedział profesor, stając przed tablicą. Jego głos był mile widzianym rozproszeniem, ale nie trwało to długo.
"Mamy dziś nową studentkę," kontynuował profesor, spoglądając na mnie. "Czy mogłabyś wstać i się przedstawić?"
Każdy mięsień w moim ciele krzyczał, żeby zostać na miejscu. Ale nie mogłam. Powoli wstałam, odwracając się twarzą do klasy. Kolana mi się trzęsły, czułam, jak moja twarz czerwienieje. Otworzyłam usta, ale słowa nie wyszły właściwie.
"Cześć, jestem Bethany — "
"Chrum, chrum," znów rozległ się szept, tym razem od samego Marcusa. Jego głos ociekał kpiną.
Cała klasa wstrzymała oddech.
Czułam, jak serce wali mi w piersi, a policzki płoną ze wstydu. Ale zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, profesor ostro odwrócił się w stronę tyłu sali, z twardym wyrazem twarzy. "Wystarczy."
Marcus oparł się na krześle z zadowolonym uśmieszkiem na ustach, ale profesor nie skończył.
"Dorośnijcie. Wszyscy," warknął, jego głos przeciął salę jak bat. "Jeśli nie jesteście wystarczająco dojrzali, żeby tu być, drzwi są tam."
W klasie zapanowała cisza. Nikt się nie ruszył. Nikt nie śmiał. Spojrzałam na grupę Marcusa. Ich śmiech ucichł, ale sposób, w jaki się na mnie gapili, przyprawiał mnie o dreszcze.
Przesuń w górę, aby kontynuować