No właśnie jesteśmy.
Samochód taty wjechał na podjazd dużej, nowoczesnej rezydencji z idealnie przystrzyżonym trawnikiem. Wpatrywałam się przez okno, próbując zignorować nieprzyjemne uczucie w żołądku.
"To jest teraz nasz dom," powiedział tata radośnie, zatrzymując samochód.
Dom. To słowo nie pasowało, ale wymusiłam uśmiech. "Tak... dom."
Jak tylko wysiedliśmy, frontowe drzwi otworzyły się i pojawiła się Jeanette - moja nowa macocha - cała w uśmiechach i idealnych blond lokach. Za nią w drzwiach stała Stacey, ze skrzyżowanymi ramionami, z tym samym lekceważącym wyrazem twarzy, który widziałam, gdy spotkałyśmy się po raz pierwszy.
"Witaj!" zaćwierkała Jeanette, podchodząc, by dać mi szybki, ciasny uścisk. "Tak miło, że w końcu jesteś."
"Dzięki," wymamrotałam, czując się niezręcznie, gdy się odsunęłam. Jej uśmiech nie sięgał oczu.
Stacey natomiast nawet nie udawała. "No nareszcie dotarłaś," powiedziała słodkim, ale przesiąkniętym jadem głosem. "Czekamy całą wieczność."
Odpowiedziałam wymuszonym uśmiechem. "Ciebie też miło widzieć, Stacey."
Tata zaśmiał się, nieświadomy napięcia. "Stacey, oprowadzisz Betty, dobrze? Dziewczyny, na pewno się świetnie dogadacie. Hej, a może pomożesz jej z naborem do cheerleaderek?"
Zamarłam, czując jak serce mi się ściska.
"Cheerleaderki?" powtórzyłam, odwracając się do taty.
Rozpromienił się. "Stacey jest nową kapitanką cheerleaderek. To idealna okazja, żebyście się zbliżyły."
Uśmiech Stacey poszerzył się, a w jej oczach błysnęło coś złośliwego. "Tak... będzie fajnie," powiedziała, lustrując mnie od stóp do głów.
Sarkazm piekł, ale nie mogłam się teraz wycofać. Tata zorganizował to wszystko, żeby mi pomóc, zanim wyjedzie w podróż służbową. Chciałam wierzyć, że mogę tu pasować. Może, tylko może, jeśli dobrze wypadnę na naborze, wszystko stanie się łatwiejsze.
***
Pociągnęłam za brzeg góry od stroju na nabór Stacey, który mi pożyczyła, przygryzając wargę. Nie miało znaczenia, ile razy mówiłam sobie, że dam radę. Coś w tym miejscu, w nowym domu, na nowym uniwersytecie, otoczona ludźmi takimi jak Stacey, sprawiało, że czułam się mała. Elastyczna gumka wrzynała mi się w skórę, a koszulka przylegała do mnie w sposób, który sprawiał, że chciałam uciec.
Biorąc głęboki oddech, chwyciłam torbę i wybiegłam za drzwi, kierując się przez kampus w stronę uniwersyteckiej sali gimnastycznej. Serce waliło mi z każdym krokiem, a ręce lekko drżały, gdy poprawiałam paski torby.
Dotarłszy do drzwi sali, zatrzymałam się, by wziąć głęboki oddech. Robiłaś to już wcześniej, Betty. Możesz zrobić to znowu.
Powtarzałam te słowa w głowie w kółko, ale żołądek nadal skręcał mi się ze zdenerwowania. Biorąc ostatni głęboki oddech, pchnęłam ciężkie drzwi sali i weszłam do środka. Ogromna przestrzeń wydawała się jeszcze bardziej przytłaczająca, gdy zobaczyłam drużynę zebraną na środku, rozciągającą się i swobodnie rozmawiającą. Stacey stała z przodu, jej idealny blond kucyk kołysał się, gdy prowadziła grupę przez rozgrzewkę.
Byłam dla nich niewidzialna. A przynajmniej tak myślałam.
Gdy spieszyłam w kierunku krawędzi sali, moja stopa zahaczyła o coś - torbę sportową. Potknęłam się, ledwo łapiąc równowagę, ale moja torba szeroko się zamachnęła, uderzając w coś solidnego.
To coś było osobą - wysoką, przepiękną, szeroką w ramionach osobą.
Westchnęłam gwałtownie, cofając się, tylko po to, by zobaczyć, jak napój - jaskrawoczerwony - rozpryskuje się na jego klatce piersiowej.
Jego biała koszulka była przemoczona, płyn ściekał po jego piersi i na drogi zegarek na nadgarstku. Jego wyraz twarzy był mieszanką szoku i irytacji, a lodowato niebieskie oczy utkwiły w moich z zimną furią.
Zamarłam, czując jak serce opada mi do żołądka. "O mój Boże. P-przepraszam bardzo," wyjąkałam, gorączkowo szukając czegoś do wytarcia tego bałaganu.
Marcus spojrzał na swoją przemoczoną koszulę, potem z powrotem na mnie. Jego warga wykrzywiła się z obrzydzeniem. "Właśnie zniszczyłaś mój napój... moją koszulę," powiedział niskim i ostrym głosem. "I mój zegarek."
"Nie chciałam - " zaczęłam, ale głos Stacey przerwał mi, zanim zdążyłam skończyć.
"O mój Boże," powiedziała, wystarczająco głośno, by wszyscy w sali usłyszeli. "Czy ty naprawdę właśnie wylałaś swój napój na Marcusa Archibalda?"
Śmiech wybuchł wśród cheerleaderek zebranych za nią, ich oczy błyszczały rozbawieniem. Czułam, jak gorąco wpływa mi na twarz, policzki płoną, gdy docierało do mnie upokorzenie. Tak nie miało być.
Marcus zrobił krok do przodu, jego głos był zimny. "Jak masz na imię?"
Cofnęłam się o krok i zdołałam wyszeptać, "B-Bethany..."
Uniósł brew, mrużąc oczy, gdy mnie oceniał.
"Trzymaj się ode mnie z daleka, Gruba Betty."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pchnęłam drzwi łazienki, dławiąc szloch. Moje odbicie wpatrywało się we mnie z lustra — z czerwoną twarzą, opuchniętymi oczami, włosami w nieładzie po wybiegnięciu z sali gimnastycznej. Gruba Betty. Słowa Marcusa odbijały się echem w mojej głowie, a ja zacisnęłam pięści na umywalce, próbując powstrzymać łzy.
Wyjęłam telefon z kieszeni i wybrałam numer taty. Potrzebowałam usłyszeć jego głos. Potrzebowałam, żeby powiedział mi, że wszystko będzie dobrze, że będzie lepiej.
Ale włączyła się poczta głosowa.
Wypuściłam drżący oddech i rozłączyłam się bez zostawienia wiadomości. Oczywiście, że nie odebrał. Był jak zwykle w interesach na drugim końcu świata, w Singapurze. Poczułam ucisk w piersi. Potrzebowałam kogoś. Kogokolwiek.
Wybrałam numer Brenta.
Telefon zadzwonił trzy razy, zanim odebrał, jego głos był łagodny.
"Hej. Co słychać? Jestem na zajęciach."
Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły mi w gardle. Co miałam powiedzieć? Że zostałam publicznie upokorzona? Że jedyna rzecz, w której byłam naprawdę dobra — cheerleading — zamieniła się w koszmar?
"Betty?" W głosie Brenta słychać było troskę. "Wszystko w porządku?"
Wymusiłam uśmiech, mimo że nie mógł go zobaczyć.
"Tak. W porządku. Po prostu... chciałam pogadać."
Zawahał się, wyraźnie nieprzekonany. "Zadzwonię po zajęciach, dobra? Wtedy pogadamy."
"Okej," wyszeptałam, starając się opanować głos. "Pogadamy później."
Rozłączyłam się i wpatrywałam w telefon, czując się bardziej samotna niż kiedykolwiek. Brent zawsze przy mnie był. Ale teraz... już nie. Nie naprawdę.
Musiałam to przetrwać. Po prostu skończyć studia, a potem będę na swoim. Z dala od Stacey, z dala od Marcusa, z dala od tego wszystkiego.
Ocierając ostatnie łzy z oczu, wyprostowałam się i przebrałam w zwykłe ubrania. Obcisły strój cheerleaderki wylądował w torbie, a ja założyłam luźny sweter, który ukrywał wszystko, czego nienawidziłam w swoim ciele.
***
Kiedy weszłam do sali, większość miejsc była zajęta. Kilka głów odwróciło się w moją stronę, ale nikt się nie uśmiechnął, nikt nie pomachał przyjaźnie. Rozejrzałam się po sali, szukając wolnego miejsca, które nie byłoby na linii ognia grupy Stacey.
Nie miałam szczęścia.
Jedyne wolne miejsce było tuż przed biurkiem profesora. Oczywiście, było to miejsce, którego nikt nie chciał, stojące tam jak latarnia ostatniej szansy. Przełknęłam dumę i ruszyłam w jego kierunku, czując na sobie spojrzenia przez cały czas.
Usiadłam, próbując zniknąć w krześle, ale to nie było takie proste. Nie musiałam patrzeć, żeby wiedzieć, że Marcus i krąg przyjaciół Stacey są z tyłu sali, obserwując mnie. Czułam ich spojrzenia palące tył mojej głowy.
"Chrumkaj," ktoś szepnął, wystarczająco głośno, żebym usłyszała.
Krew odpłynęła mi z twarzy. Czułam, jak drżą mi ręce, ale wbiłam wzrok w ławkę, modląc się, żeby profesor zaczął wykład. Kolejny cichy chichot z tyłu. Przygryzłam mocno wargę, odmawiając sobie kolejnych łez.
"Dobrze, zaczynamy zajęcia," powiedział profesor, stając przed tablicą. Jego głos był mile widzianym rozproszeniem, ale nie trwało to długo.
"Mamy dziś nową studentkę," kontynuował profesor, spoglądając na mnie. "Czy mogłabyś wstać i się przedstawić?"
Każdy mięsień w moim ciele krzyczał, żeby zostać na miejscu. Ale nie mogłam. Powoli wstałam, odwracając się twarzą do klasy. Kolana mi się trzęsły, czułam, jak moja twarz czerwienieje. Otworzyłam usta, ale słowa nie wyszły właściwie.
"Cześć, jestem Bethany — "
"Chrum, chrum," znów rozległ się szept, tym razem od samego Marcusa. Jego głos ociekał kpiną.
Cała klasa wstrzymała oddech.
Czułam, jak serce wali mi w piersi, a policzki płoną ze wstydu. Ale zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, profesor ostro odwrócił się w stronę tyłu sali, z twardym wyrazem twarzy. "Wystarczy."
Marcus oparł się na krześle z zadowolonym uśmieszkiem na ustach, ale profesor nie skończył.
"Dorośnijcie. Wszyscy," warknął, jego głos przeciął salę jak bat. "Jeśli nie jesteście wystarczająco dojrzali, żeby tu być, drzwi są tam."
W klasie zapanowała cisza. Nikt się nie ruszył. Nikt nie śmiał. Spojrzałam na grupę Marcusa. Ich śmiech ucichł, ale sposób, w jaki się na mnie gapili, przyprawiał mnie o dreszcze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ledwie usiadłam na zajęciach z fizyki, gdy profesor Marshall ogłosił wiadomość, która sprawiła, że serce zamarło mi w piersi.
"Przez następne dwa miesiące będziecie pracować nad dużym projektem w parach" - powiedział, przechadzając się przed salą. "To będzie stanowić znaczącą część waszej oceny w tym semestrze, więc wybierajcie mądrze."
W sali wybuchły ciche rozmowy, gdy studenci zaczęli rozglądać się za partnerami, już dobierając się w pary w myślach. Nerwowo poruszyłam się na krześle. Nie miałam tu nikogo do pary. Rozejrzałam się, szukając znajomej twarzy albo chociaż przyjaznego spojrzenia, ale było jasne, że większość osób już znalazła swoich partnerów.
Jedna po drugiej osoby dobierały się w pary, a ja siedziałam tam, czując się coraz bardziej odizolowana. Moje serce zacisnęło się, gdy zdałam sobie sprawę, co to oznacza - kto został.
Ostatnia garstka z nas siedziała w ciszy: ja, Marcus, Stacey i inna dziewczyna z zespołu cheerleaderek Stacey, Jade.
Stacey wcale nie wydawała się przejęta. Właściwie, pewnie wstała, odrzucając włosy przez ramię, gdy nonszalancko podeszła do Marcusa z wiedzącym uśmiechem na ustach.
"To co, partner?" zapytała przesłodzonym głosem, jakby decyzja była już podjęta.
Siedziałam tam, zamrożona. Oczywiście, że Marcus ją wybierze. Byli praktycznie parą roku na uniwersytecie. Spodziewałam się, że kiwnie głową i uśmiechnie się z wyższością, przyjmując ją jako partnerkę do projektu. Stacey była Stacey. Zawsze dostawała to, czego chciała.
Ale Marcus nie kiwnął głową. Właściwie, nawet się nie uśmiechnął. Odchylił się na krześle, krzyżując ręce na piersi.
Stacey mrugnęła, jej uśmiech zachwiał się, gdy przetwarzała to, co właśnie powiedział. "Co?" syknęła, jej głos stwardniał. "Nie możesz mówić poważnie."
Marcus przeskanował wzrokiem salę, ale jego spojrzenie zatrzymało się na mnie. Zamarłam, moje serce nagle zaczęło walić w piersi, gdy zdałam sobie sprawę, co się zaraz stanie. Patrzył na mnie.
"Ty" powiedział Marcus, wskazując w moim kierunku. "Ty będziesz moją partnerką."
Mrugnęłam, oszołomiona. Ja? Nie. To musiał być jakiś żart. Nie mógł naprawdę chcieć ze mną pracować. Ale w jego oczach nie było rozbawienia, tylko spojrzenie zrezygnowanej irytacji. On też tego nie lubił - ale najwyraźniej chodziło o coś więcej niż tylko projekt. Chodziło o utrzymanie pozycji kapitana drużyny. I najwyraźniej uważał, że jestem jego najlepszą szansą na osiągnięcie tego celu.
Stacey stała tam, jej twarz zastygła w niedowierzaniu. Powoli, jej szok zmienił się w wściekłość, a jej oczy wwiercały się we mnie jak sztylety. Chciałam się skulić, zniknąć, ale byłam uwięziona.
Rozejrzałam się po sali, mając nadzieję, że jest jeszcze jakieś wyjście, ktoś inny, z kim mogłabym pracować. Ale druga cheerleaderka, wyraźnie podążając za przykładem Stacey, już rozmawiała z inną grupą. Wszyscy inni byli zajęci. Byłam w pułapce.
"Ja... myślę, że może Stacey..." zaczęłam protestować drżącym głosem, ale Marcus przerwał mi stanowczym tonem.
"Nie pytam" powiedział, jego głos był niski i poirytowany. "Jesteś moją partnerką."
Moje serce zamarło. Stacey wciąż się we mnie wpatrywała, z rękami skrzyżowanymi na piersi, ustami zaciśniętymi w cienką linię. Nie była przyzwyczajona do tego, że nie dostaje tego, czego chce, i było jasne, że tego, że Marcus wybrał mnie zamiast niej, nie zapomni łatwo - ani nie wybaczy.
Profesor Marshall spojrzał znad swojego clipboardu, najwyraźniej nieświadomy napięcia narastającego między nami. "Wszyscy już się dobrali? Świetnie. Pamiętajcie, że projekt będzie wymagał dokumentacji wideo, aby upewnić się, że oboje partnerzy wnoszą równy wkład."
Próbowałam skupić się na tym, co mówił, ale ciężar wyboru Marcusa i konsekwencje, jakie za tym pójdą, wisiały nade mną ciężko. To było ostatnie, czego chciałam.
Zajęcia się skończyły, a gdy zbierałam swoje książki, czułam za sobą Marcusa, obserwującego mnie. Próbowałam szybko wyjść, ale właśnie gdy wstałam, żeby odejść, jego głos zatrzymał mnie w miejscu.
"Gdzie się wybierasz?"
Odwróciłam się, moje serce wciąż biło jak szalone. Marcus opierał się o biurko, jego wyraz twarzy był twardy i zirytowany. "Nie pozwolę ci tego spieprzyć."
Zacisnęłam pięści, frustracja buzowała pod moją skórą. "Nie planowałam tego" powiedziałam cicho, starając się zachować spokojny głos. "Ale nie musisz być dupkiem."
Marcus mrugnął, wyraźnie nie spodziewając się, że tym razem odpowiem. "Spotykamy się w bibliotece po zajęciach" powiedział tonem, który jasno dawał do zrozumienia, że to nie jest sugestia. "Nie spóźnij się."
Przesuń w górę, aby kontynuować