passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fatty Betty's Diary: My Bully's Crush - Rozdział #6 - autor K.Q.

Fatty Betty's Diary: My Bully's Crush

/

Rozdział 6

W parze z kłopotami

Ledwie usiadłam na zajęciach z fizyki, gdy profesor Marshall ogłosił wiadomość, która sprawiła, że serce zamarło mi w piersi.

"Przez następne dwa miesiące będziecie pracować nad dużym projektem w parach" - powiedział, przechadzając się przed salą. "To będzie stanowić znaczącą część waszej oceny w tym semestrze, więc wybierajcie mądrze."

W sali wybuchły ciche rozmowy, gdy studenci zaczęli rozglądać się za partnerami, już dobierając się w pary w myślach. Nerwowo poruszyłam się na krześle. Nie miałam tu nikogo do pary. Rozejrzałam się, szukając znajomej twarzy albo chociaż przyjaznego spojrzenia, ale było jasne, że większość osób już znalazła swoich partnerów.

Jedna po drugiej osoby dobierały się w pary, a ja siedziałam tam, czując się coraz bardziej odizolowana. Moje serce zacisnęło się, gdy zdałam sobie sprawę, co to oznacza - kto został.

Ostatnia garstka z nas siedziała w ciszy: ja, Marcus, Stacey i inna dziewczyna z zespołu cheerleaderek Stacey, Jade.

Stacey wcale nie wydawała się przejęta. Właściwie, pewnie wstała, odrzucając włosy przez ramię, gdy nonszalancko podeszła do Marcusa z wiedzącym uśmiechem na ustach.

"To co, partner?" zapytała przesłodzonym głosem, jakby decyzja była już podjęta.

Siedziałam tam, zamrożona. Oczywiście, że Marcus ją wybierze. Byli praktycznie parą roku na uniwersytecie. Spodziewałam się, że kiwnie głową i uśmiechnie się z wyższością, przyjmując ją jako partnerkę do projektu. Stacey była Stacey. Zawsze dostawała to, czego chciała.

Ale Marcus nie kiwnął głową. Właściwie, nawet się nie uśmiechnął. Odchylił się na krześle, krzyżując ręce na piersi.

Stacey mrugnęła, jej uśmiech zachwiał się, gdy przetwarzała to, co właśnie powiedział. "Co?" syknęła, jej głos stwardniał. "Nie możesz mówić poważnie."

Marcus przeskanował wzrokiem salę, ale jego spojrzenie zatrzymało się na mnie. Zamarłam, moje serce nagle zaczęło walić w piersi, gdy zdałam sobie sprawę, co się zaraz stanie. Patrzył na mnie.

"Ty" powiedział Marcus, wskazując w moim kierunku. "Ty będziesz moją partnerką."

Mrugnęłam, oszołomiona. Ja? Nie. To musiał być jakiś żart. Nie mógł naprawdę chcieć ze mną pracować. Ale w jego oczach nie było rozbawienia, tylko spojrzenie zrezygnowanej irytacji. On też tego nie lubił - ale najwyraźniej chodziło o coś więcej niż tylko projekt. Chodziło o utrzymanie pozycji kapitana drużyny. I najwyraźniej uważał, że jestem jego najlepszą szansą na osiągnięcie tego celu.

Stacey stała tam, jej twarz zastygła w niedowierzaniu. Powoli, jej szok zmienił się w wściekłość, a jej oczy wwiercały się we mnie jak sztylety. Chciałam się skulić, zniknąć, ale byłam uwięziona.

Rozejrzałam się po sali, mając nadzieję, że jest jeszcze jakieś wyjście, ktoś inny, z kim mogłabym pracować. Ale druga cheerleaderka, wyraźnie podążając za przykładem Stacey, już rozmawiała z inną grupą. Wszyscy inni byli zajęci. Byłam w pułapce.

"Ja... myślę, że może Stacey..." zaczęłam protestować drżącym głosem, ale Marcus przerwał mi stanowczym tonem.

"Nie pytam" powiedział, jego głos był niski i poirytowany. "Jesteś moją partnerką."

Moje serce zamarło. Stacey wciąż się we mnie wpatrywała, z rękami skrzyżowanymi na piersi, ustami zaciśniętymi w cienką linię. Nie była przyzwyczajona do tego, że nie dostaje tego, czego chce, i było jasne, że tego, że Marcus wybrał mnie zamiast niej, nie zapomni łatwo - ani nie wybaczy.

Profesor Marshall spojrzał znad swojego clipboardu, najwyraźniej nieświadomy napięcia narastającego między nami. "Wszyscy już się dobrali? Świetnie. Pamiętajcie, że projekt będzie wymagał dokumentacji wideo, aby upewnić się, że oboje partnerzy wnoszą równy wkład."

Próbowałam skupić się na tym, co mówił, ale ciężar wyboru Marcusa i konsekwencje, jakie za tym pójdą, wisiały nade mną ciężko. To było ostatnie, czego chciałam.

Zajęcia się skończyły, a gdy zbierałam swoje książki, czułam za sobą Marcusa, obserwującego mnie. Próbowałam szybko wyjść, ale właśnie gdy wstałam, żeby odejść, jego głos zatrzymał mnie w miejscu.

"Gdzie się wybierasz?"

Odwróciłam się, moje serce wciąż biło jak szalone. Marcus opierał się o biurko, jego wyraz twarzy był twardy i zirytowany. "Nie pozwolę ci tego spieprzyć."

Zacisnęłam pięści, frustracja buzowała pod moją skórą. "Nie planowałam tego" powiedziałam cicho, starając się zachować spokojny głos. "Ale nie musisz być dupkiem."

Marcus mrugnął, wyraźnie nie spodziewając się, że tym razem odpowiem. "Spotykamy się w bibliotece po zajęciach" powiedział tonem, który jasno dawał do zrozumienia, że to nie jest sugestia. "Nie spóźnij się."

Przesuń w górę, aby kontynuować

O Mały Włos

W bibliotece panowała cisza, gdy przybyłam, a moje serce wciąż biło mocno po konfrontacji z Marcusem na zajęciach. Nie wiedziałam, czego się spodziewałam, ale to, że wybrał mnie na swoją partnerkę, kompletnie mnie zaskoczyło. Bałam się tego, co nastąpi, ale nie miałam wyboru – musiałam stawić temu czoła.

Marcus już czekał przy wejściu, opierając się o jeden z regałów ze skrzyżowanymi ramionami. Wyglądał na znudzonego, a gdy tylko mnie zobaczył, odepchnął się od ściany, mrużąc oczy.

"Nareszcie", mruknął, zerkając na telefon. "Myślałem, że stchórzysz".

"Nie spóźniłam się", powiedziałam cicho, choć czułam, jak drżą mi ręce, gdy ściskałam torbę.

Wzruszył tylko ramionami. "Miejmy to już za sobą".

Ruszyliśmy w głąb biblioteki, lawirując między regałami książek. Starałam się zachować dystans, nie chcąc być bliżej niego niż to konieczne. Marcus nie mówił wiele, tylko od czasu do czasu rozglądał się dookoła, wyraźnie niezainteresowany projektem – ani mną.

Gdy dotarliśmy do działu fizyki, mój telefon zawibrował w kieszeni. Zawahałam się, wyciągając go, by zobaczyć migające na ekranie imię Brenta.

Nie teraz.

Przesunęłam palcem, by odrzucić połączenie, ale zanim zdążyłam schować telefon, Marcus wyrwał mi go z ręki.

"Kto to, Gruba Betty? Twój kujonowaty chłopak?" Marcus zaśmiał się, jego głos był niski i szyderczy, gdy patrzył na ekran. "Co, potrzebujesz, żeby trzymał cię za rączkę także przy tym projekcie?"

Moja twarz płonęła z upokorzenia, gdy próbowałam odzyskać telefon, ale Marcus tylko się uśmiechnął, wciskając mi go w pierś. Zacisnęłam zęby, nie mogłam pozwolić, by mnie sprowokował.

Wsunęłam telefon z powrotem do kieszeni, powstrzymując łzy. Przed oczami mignęła mi pełna troski wiadomość od Brenta: Na pewno wszystko w porządku? Nie było. Nawet w najmniejszym stopniu.

W bibliotece regały wydawały się nie mieć końca, górowały nad nami, gdy przemierzaliśmy dział fizyki w poszukiwaniu materiałów do badań. Marcus, co nie było zaskoczeniem, zdawał się w ogóle nie przejmować projektem. Leniwie przeglądał półki, biorąc przypadkowe książki, przekartkowując kilka stron, zanim odrzucał je z powrotem, jakby nic z tego nie miało znaczenia.

Trzymałam głowę spuszczoną, próbując się skupić. Nie zamierzałam pozwolić, by mnie pogrążył. Nie mogłam sobie na to pozwolić – nie z wszystkim innym, co się działo.

Szliśmy alejką, gdy zerknęłam i zauważyłam coś znajomego na nadgarstku Marcusa. To był ten zegarek. Ten sam zegarek. Ten, na który wylałam mojego Slurpee. Delikatna plama wciąż tam była, ledwo zauważalna, chyba że wiedziało się, czego szukać.

Wpatrywałam się przez chwilę, czując skurcz w żołądku, gdy wspomnienie tamtego dnia powróciło. Jak próbowałam przeprosić, jak wszyscy się śmiali, jak Marcus nazwał mnie "Grubą Betty" przed całą salą gimnastyczną.

"Na co się gapisz?" zapytał Marcus, jego głos przepełniony irytacją. Przełknęłam ślinę, udając, że szukam książki na półce przede mną.

"Na nic", wymamrotałam.

Marcus patrzył na mnie jeszcze przez sekundę, ale potem wzruszył ramionami, odwracając się z powrotem do regałów. Wypuściłam cicho powietrze, wdzięczna, że moment minął bez kolejnych drwin z jego strony.

Dostrzegłam potrzebną mi książkę na jednej z wyższych półek, tuż poza zasięgiem. W pobliżu stała drabina i bez zastanowienia chwyciłam ją i wspięłam się, zdeterminowana, by samodzielnie zdobyć książkę. Nie potrzebowałam pomocy Marcusa. Nie potrzebowałam niczyjej pomocy.

Ale gdy sięgałam po książkę, drabina zachwiała się pode mną.

Serce zamarło mi, gdy drabina przechyliła się, i pisnęłam, tracąc równowagę. W tej ułamkowej sekundzie byłam pewna, że mocno uderzę o ziemię.

Ale tak się nie stało. Wstrzymałam oddech, gdy spojrzałam w górę, a moje oczy spotkały się z oczami Marcusa. Przez moment wszystko zdawało się zatrzymać. Trzymał mnie, jego twarz była centymetry od mojej, i po raz pierwszy zauważyłam, jaki jest przystojny. Miał wyrazistą szczękę, a jego oczy były głęboko burzowo-niebieskie.

Ale potem, równie szybko, moment prysł.

"Wstawaj, do cholery", warknął Marcus, jego głos był ostry, gdy mnie puścił. "Dusisz mnie".

Gorąco, które napłynęło mi do policzków w tej krótkiej chwili podziwu, wyparowało, zastąpione falą zawstydzenia i gniewu. Wyplątałam się z jego uścisku, moje ręce drżały, gdy wstawałam.

"Nie prosiłam cię, żebyś mnie łapał", warknęłam, mój głos był ostrzejszy niż zamierzałam.

Marcus przewrócił oczami. "Tak, cóż, nie ma za co".

Odwrócił się, wyraźnie mając dość tej sytuacji, a ja stałam tam, wciąż próbując przetworzyć to, co właśnie się wydarzyło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Upadając Znowu

Próbowałam się skupić, próbowałam otrząsnąć się z nieśmiałego napięcia, które wciąż wisiało między mną a Marcusem. Złapał mnie, obraził, a potem odszedł, jakby nic się nie stało. Typowy Marcus.

Trzymałam dystans, sięgając po książkę, której potrzebowałam, i udając, że go tam nie ma, ale czułam ciężar tego wszystkiego, który mnie przygniatał. Moje myśli wirowały, odtwarzając, jak jego ramiona czuły się wokół mnie — silne, pewne. Nienawidziłam, że w ogóle to zauważyłam. To nadal był ten sam Marcus, arogancki i lekceważący. Ta chwila niczego nie zmieniła.

Chciałam tylko przebrnąć przez ten projekt. Ale gdy odwróciłam się z powrotem w kierunku półek, coś przykuło moją uwagę. Po drugiej stronie pokoju, stojąc w cieniu jednej z wyższych półek, była Stacey.

Patrzyła na mnie z wściekłością.

Mój oddech zamarł, a przez ułamek sekundy zastanawiałam się, jak długo tam była. Ile widziała.

Oczy Stacey były zimne, jej spojrzenie przeskakiwało ode mnie do Marcusa z czymś ciemniejszym niż zwykle jej zadowolenie. Nie było uśmiechu, żadnego protekcjonalnego komentarza. Tylko spojrzenie. Widziała wszystko.

Marcus spojrzał na mnie, wyraźnie zirytowany moim milczeniem. „Zakończmy to,” wymamrotał, zanim skierował się w stronę kasy.

***

Nie miałam czasu, by to wszystko przetrawić, zanim Stacey zaatakowała mnie później tego wieczoru. Szłam do swojego pokoju, gdy przechwyciła mnie na korytarzu, z rękami skrzyżowanymi i tym obrzydliwie słodkim uśmiechem na twarzy.

„Zgadnij co?” powiedziała, jej ton był lekki, ale oczy ostre. „Jutro jest kolejna runda przesłuchań do drużyny cheerleaderek.”

Zmarszczyłam brwi. „Co to ma wspólnego ze mną?”

Jej uśmiech się poszerzył. „Powinnaś spróbować. Byłaś kiedyś cheerleaderką, prawda? Desperacko próbujesz się tu wpasować. Może to jest twoja szansa.”

Nie ufałam jej. Czułam pułapkę za jej słowami, ale nie mogłam zaprzeczyć, że coś we mnie chciało się wykazać.

„Jeśli się dostaniesz,” kontynuowała, pochylając się lekko, jej głos był szeptem, „osobiście nauczę cię układu. Czyż to nie byłaby zabawa, siostrzyczko?”

Wymusiłam uśmiech, mimo że mój żołądek skręcał się z nerwów. „Dobrze. Spróbuję, ale użyję własnych ubrań.”

Uśmiech Stacey niemal ociekał samozadowoleniem, gdy skinęła głową. „Świetnie. Do zobaczenia.”

***

Następnego dnia stałam przed salą gimnastyczną, nerwy skręcały mnie w supeł. W środku słychać było muzykę, znajomy dźwięk cheerleaderek rozgrzewających się, śmiejących, rozmawiających. Moje serce waliło w klatce piersiowej. To była moja szansa na odkupienie, na nowy start.

Weszłam do środka i od razu mój wzrok przyciągnął Marcus, rozparty na trybunach ze swoimi przyjaciółmi. Nawet na mnie nie patrzył, ale sama świadomość, że tam jest, sprawiała, że czułam... coś. Irytację, niepokój — może trochę jedno i drugie. Szybko to otrząsnęłam. Miałam większe rzeczy do skoncentrowania się.

Stacey zobaczyła mnie i pomachała, jej uśmiech był ostry. „Gotowa, żeby pokazać, co potrafisz?”

Skinęłam głową, choć moje serce waliło. Muzyka zaczęła grać, a ja wzięłam głęboki oddech. Minęło dużo czasu, odkąd występowałam, ale gdy rytm przepłynął przez mnie, pamięć mięśniowa zadziałała. Poruszałam się w rytm, ignorując szepty i śmiechy, które zaczęły się z boku.

Początkowo chichotali, jak zawsze. Słyszałam, jak przyjaciółki Stacey chichotały, szeptały za rękami. Ale przeszłam przez to, skupiając się na ruchach, na tym, jak moje ciało płynęło z muzyką.

A potem coś się zmieniło. Śmiech ucichł. Czułam ich oczy na sobie, ale tym razem nie śmiali się. Patrzyli. Naprawdę patrzyli.

Poruszałam się szybciej, trafiając w każdy takt z precyzją, a pokój ucichł. Moje ciało czuło się lekkie, pewne siebie. Po raz pierwszy od dawna czułam, że mam kontrolę, że należę.

Gdy muzyka ucichła, zapadła chwila ciszy.

Potem, oklaski.

Niektóre cheerleaderki klaskały, pod wrażeniem, nawet jeśli nie były pewne, co o tym myśleć. Rozejrzałam się, moja klatka piersiowa unosiła się z wysiłku układu, i poczułam przypływ dumy. Po raz pierwszy nie byłam puentą żartu.

Ale twarz Stacey była inną historią. Jej uśmiech skrzywił się w coś gorzkiego, jej oczy zwęziły się, gdy patrzyła na dziewczyny, które odważyły się klaskać. Pokój napiął się pod jej spojrzeniem, a powoli oklaski ucichły.

„Cóż, to było słodkie,” powiedziała Stacey, jej głos przebił powietrze jak nóż. „Ale jeszcze nie skończyłyśmy. Ostatnia runda — czas na zmianę.”

Moje serce opadło. „Zmiana?”

Uśmiech Stacey się powiększył. „Podnoszenie. Znasz to, prawda?”

Panika przeszyła mnie. Nie robiłam podnoszeń od lat. „Ja... ja nie robię podnoszeń.”

„Więc nie dostaniesz się do drużyny,” odpowiedziała Stacey, jej głos był płaski. „Proste.”

Rozejrzałam się po sali, moje tętno przyspieszyło. Nie miałam wyboru. Jeśli teraz się wycofam, wszystko się skończy. Wszystko, co właśnie zrobiłam, nie miałoby znaczenia. Przełknęłam ślinę, zmuszając strach do zniknięcia.

„Dobrze,” powiedziałam cicho. „Zrobię to.”

Uśmiech Stacey się poszerzył. „Idealnie.”

Chłopcy ustawili się w pozycji, przygotowując się do podniesienia mnie. Stałam tam, moje serce biło tak głośno, że myślałam, że zaraz pęknie. Gdy podnieśli mnie w powietrze, skupiłam się na utrzymaniu równowagi, moje ręce lekko drżały z nerwów. Mogłam to zrobić.

Ale gdy tylko zaczęłam czuć się pewnie, zauważyłam, jak Stacey mrugnął do jednego z chłopaków.

Zanim zdążyłam to przetrawić, jego uchwyt się poluzował.

Moje ciało zachwiało się, a świat się przechylił. Miotałam się, panika przeszła przez mnie, gdy poczułam, że spadam. Wszystko zamazało się w tej ułamkowej chwili, i przygotowałam się na uderzenie o twardą podłogę gimnastyczną.

Ale to nie nastąpiło.

Zamiast tego, uderzyłam w coś — a raczej kogoś — kto złapał mnie tuż przed uderzeniem o ziemię.

Otworzyłam oczy, bez tchu, i znalazłam się patrząc prosto w twarz Marcusa. Trzymał mnie mocno, jego wyraz twarzy był gdzieś pomiędzy irytacją a... czymś innym.

„Lubisz tak bardzo spadać, co?” jęknął, jego ramiona wciąż otaczały mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fatty Betty's Diary: My Bully's Crush

Fatty Betty's Diary: My Bully's Crush

251 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

251

Treść

Aa