passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fatty Betty's Diary: My Bully's Crush - Rozdział #5 - autor K.Q.

Fatty Betty's Diary: My Bully's Crush

/

Rozdział 5

Pierwszy Dzień Zajęć

Pchnęłam drzwi łazienki, dławiąc szloch. Moje odbicie wpatrywało się we mnie z lustra — z czerwoną twarzą, opuchniętymi oczami, włosami w nieładzie po wybiegnięciu z sali gimnastycznej. Gruba Betty. Słowa Marcusa odbijały się echem w mojej głowie, a ja zacisnęłam pięści na umywalce, próbując powstrzymać łzy.

Wyjęłam telefon z kieszeni i wybrałam numer taty. Potrzebowałam usłyszeć jego głos. Potrzebowałam, żeby powiedział mi, że wszystko będzie dobrze, że będzie lepiej.

Ale włączyła się poczta głosowa.

Wypuściłam drżący oddech i rozłączyłam się bez zostawienia wiadomości. Oczywiście, że nie odebrał. Był jak zwykle w interesach na drugim końcu świata, w Singapurze. Poczułam ucisk w piersi. Potrzebowałam kogoś. Kogokolwiek.

Wybrałam numer Brenta.

Telefon zadzwonił trzy razy, zanim odebrał, jego głos był łagodny.

"Hej. Co słychać? Jestem na zajęciach."

Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły mi w gardle. Co miałam powiedzieć? Że zostałam publicznie upokorzona? Że jedyna rzecz, w której byłam naprawdę dobra — cheerleading — zamieniła się w koszmar?

"Betty?" W głosie Brenta słychać było troskę. "Wszystko w porządku?"

Wymusiłam uśmiech, mimo że nie mógł go zobaczyć.

"Tak. W porządku. Po prostu... chciałam pogadać."

Zawahał się, wyraźnie nieprzekonany. "Zadzwonię po zajęciach, dobra? Wtedy pogadamy."

"Okej," wyszeptałam, starając się opanować głos. "Pogadamy później."

Rozłączyłam się i wpatrywałam w telefon, czując się bardziej samotna niż kiedykolwiek. Brent zawsze przy mnie był. Ale teraz... już nie. Nie naprawdę.

Musiałam to przetrwać. Po prostu skończyć studia, a potem będę na swoim. Z dala od Stacey, z dala od Marcusa, z dala od tego wszystkiego.

Ocierając ostatnie łzy z oczu, wyprostowałam się i przebrałam w zwykłe ubrania. Obcisły strój cheerleaderki wylądował w torbie, a ja założyłam luźny sweter, który ukrywał wszystko, czego nienawidziłam w swoim ciele.

***

Kiedy weszłam do sali, większość miejsc była zajęta. Kilka głów odwróciło się w moją stronę, ale nikt się nie uśmiechnął, nikt nie pomachał przyjaźnie. Rozejrzałam się po sali, szukając wolnego miejsca, które nie byłoby na linii ognia grupy Stacey.

Nie miałam szczęścia.

Jedyne wolne miejsce było tuż przed biurkiem profesora. Oczywiście, było to miejsce, którego nikt nie chciał, stojące tam jak latarnia ostatniej szansy. Przełknęłam dumę i ruszyłam w jego kierunku, czując na sobie spojrzenia przez cały czas.

Usiadłam, próbując zniknąć w krześle, ale to nie było takie proste. Nie musiałam patrzeć, żeby wiedzieć, że Marcus i krąg przyjaciół Stacey są z tyłu sali, obserwując mnie. Czułam ich spojrzenia palące tył mojej głowy.

"Chrumkaj," ktoś szepnął, wystarczająco głośno, żebym usłyszała.

Krew odpłynęła mi z twarzy. Czułam, jak drżą mi ręce, ale wbiłam wzrok w ławkę, modląc się, żeby profesor zaczął wykład. Kolejny cichy chichot z tyłu. Przygryzłam mocno wargę, odmawiając sobie kolejnych łez.

"Dobrze, zaczynamy zajęcia," powiedział profesor, stając przed tablicą. Jego głos był mile widzianym rozproszeniem, ale nie trwało to długo.

"Mamy dziś nową studentkę," kontynuował profesor, spoglądając na mnie. "Czy mogłabyś wstać i się przedstawić?"

Każdy mięsień w moim ciele krzyczał, żeby zostać na miejscu. Ale nie mogłam. Powoli wstałam, odwracając się twarzą do klasy. Kolana mi się trzęsły, czułam, jak moja twarz czerwienieje. Otworzyłam usta, ale słowa nie wyszły właściwie.

"Cześć, jestem Bethany — "

"Chrum, chrum," znów rozległ się szept, tym razem od samego Marcusa. Jego głos ociekał kpiną.

Cała klasa wstrzymała oddech.

Czułam, jak serce wali mi w piersi, a policzki płoną ze wstydu. Ale zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, profesor ostro odwrócił się w stronę tyłu sali, z twardym wyrazem twarzy. "Wystarczy."

Marcus oparł się na krześle z zadowolonym uśmieszkiem na ustach, ale profesor nie skończył.

"Dorośnijcie. Wszyscy," warknął, jego głos przeciął salę jak bat. "Jeśli nie jesteście wystarczająco dojrzali, żeby tu być, drzwi są tam."

W klasie zapanowała cisza. Nikt się nie ruszył. Nikt nie śmiał. Spojrzałam na grupę Marcusa. Ich śmiech ucichł, ale sposób, w jaki się na mnie gapili, przyprawiał mnie o dreszcze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

W parze z kłopotami

Ledwie usiadłam na zajęciach z fizyki, gdy profesor Marshall ogłosił wiadomość, która sprawiła, że serce zamarło mi w piersi.

"Przez następne dwa miesiące będziecie pracować nad dużym projektem w parach" - powiedział, przechadzając się przed salą. "To będzie stanowić znaczącą część waszej oceny w tym semestrze, więc wybierajcie mądrze."

W sali wybuchły ciche rozmowy, gdy studenci zaczęli rozglądać się za partnerami, już dobierając się w pary w myślach. Nerwowo poruszyłam się na krześle. Nie miałam tu nikogo do pary. Rozejrzałam się, szukając znajomej twarzy albo chociaż przyjaznego spojrzenia, ale było jasne, że większość osób już znalazła swoich partnerów.

Jedna po drugiej osoby dobierały się w pary, a ja siedziałam tam, czując się coraz bardziej odizolowana. Moje serce zacisnęło się, gdy zdałam sobie sprawę, co to oznacza - kto został.

Ostatnia garstka z nas siedziała w ciszy: ja, Marcus, Stacey i inna dziewczyna z zespołu cheerleaderek Stacey, Jade.

Stacey wcale nie wydawała się przejęta. Właściwie, pewnie wstała, odrzucając włosy przez ramię, gdy nonszalancko podeszła do Marcusa z wiedzącym uśmiechem na ustach.

"To co, partner?" zapytała przesłodzonym głosem, jakby decyzja była już podjęta.

Siedziałam tam, zamrożona. Oczywiście, że Marcus ją wybierze. Byli praktycznie parą roku na uniwersytecie. Spodziewałam się, że kiwnie głową i uśmiechnie się z wyższością, przyjmując ją jako partnerkę do projektu. Stacey była Stacey. Zawsze dostawała to, czego chciała.

Ale Marcus nie kiwnął głową. Właściwie, nawet się nie uśmiechnął. Odchylił się na krześle, krzyżując ręce na piersi.

Stacey mrugnęła, jej uśmiech zachwiał się, gdy przetwarzała to, co właśnie powiedział. "Co?" syknęła, jej głos stwardniał. "Nie możesz mówić poważnie."

Marcus przeskanował wzrokiem salę, ale jego spojrzenie zatrzymało się na mnie. Zamarłam, moje serce nagle zaczęło walić w piersi, gdy zdałam sobie sprawę, co się zaraz stanie. Patrzył na mnie.

"Ty" powiedział Marcus, wskazując w moim kierunku. "Ty będziesz moją partnerką."

Mrugnęłam, oszołomiona. Ja? Nie. To musiał być jakiś żart. Nie mógł naprawdę chcieć ze mną pracować. Ale w jego oczach nie było rozbawienia, tylko spojrzenie zrezygnowanej irytacji. On też tego nie lubił - ale najwyraźniej chodziło o coś więcej niż tylko projekt. Chodziło o utrzymanie pozycji kapitana drużyny. I najwyraźniej uważał, że jestem jego najlepszą szansą na osiągnięcie tego celu.

Stacey stała tam, jej twarz zastygła w niedowierzaniu. Powoli, jej szok zmienił się w wściekłość, a jej oczy wwiercały się we mnie jak sztylety. Chciałam się skulić, zniknąć, ale byłam uwięziona.

Rozejrzałam się po sali, mając nadzieję, że jest jeszcze jakieś wyjście, ktoś inny, z kim mogłabym pracować. Ale druga cheerleaderka, wyraźnie podążając za przykładem Stacey, już rozmawiała z inną grupą. Wszyscy inni byli zajęci. Byłam w pułapce.

"Ja... myślę, że może Stacey..." zaczęłam protestować drżącym głosem, ale Marcus przerwał mi stanowczym tonem.

"Nie pytam" powiedział, jego głos był niski i poirytowany. "Jesteś moją partnerką."

Moje serce zamarło. Stacey wciąż się we mnie wpatrywała, z rękami skrzyżowanymi na piersi, ustami zaciśniętymi w cienką linię. Nie była przyzwyczajona do tego, że nie dostaje tego, czego chce, i było jasne, że tego, że Marcus wybrał mnie zamiast niej, nie zapomni łatwo - ani nie wybaczy.

Profesor Marshall spojrzał znad swojego clipboardu, najwyraźniej nieświadomy napięcia narastającego między nami. "Wszyscy już się dobrali? Świetnie. Pamiętajcie, że projekt będzie wymagał dokumentacji wideo, aby upewnić się, że oboje partnerzy wnoszą równy wkład."

Próbowałam skupić się na tym, co mówił, ale ciężar wyboru Marcusa i konsekwencje, jakie za tym pójdą, wisiały nade mną ciężko. To było ostatnie, czego chciałam.

Zajęcia się skończyły, a gdy zbierałam swoje książki, czułam za sobą Marcusa, obserwującego mnie. Próbowałam szybko wyjść, ale właśnie gdy wstałam, żeby odejść, jego głos zatrzymał mnie w miejscu.

"Gdzie się wybierasz?"

Odwróciłam się, moje serce wciąż biło jak szalone. Marcus opierał się o biurko, jego wyraz twarzy był twardy i zirytowany. "Nie pozwolę ci tego spieprzyć."

Zacisnęłam pięści, frustracja buzowała pod moją skórą. "Nie planowałam tego" powiedziałam cicho, starając się zachować spokojny głos. "Ale nie musisz być dupkiem."

Marcus mrugnął, wyraźnie nie spodziewając się, że tym razem odpowiem. "Spotykamy się w bibliotece po zajęciach" powiedział tonem, który jasno dawał do zrozumienia, że to nie jest sugestia. "Nie spóźnij się."

Przesuń w górę, aby kontynuować

O Mały Włos

W bibliotece panowała cisza, gdy przybyłam, a moje serce wciąż biło mocno po konfrontacji z Marcusem na zajęciach. Nie wiedziałam, czego się spodziewałam, ale to, że wybrał mnie na swoją partnerkę, kompletnie mnie zaskoczyło. Bałam się tego, co nastąpi, ale nie miałam wyboru – musiałam stawić temu czoła.

Marcus już czekał przy wejściu, opierając się o jeden z regałów ze skrzyżowanymi ramionami. Wyglądał na znudzonego, a gdy tylko mnie zobaczył, odepchnął się od ściany, mrużąc oczy.

"Nareszcie", mruknął, zerkając na telefon. "Myślałem, że stchórzysz".

"Nie spóźniłam się", powiedziałam cicho, choć czułam, jak drżą mi ręce, gdy ściskałam torbę.

Wzruszył tylko ramionami. "Miejmy to już za sobą".

Ruszyliśmy w głąb biblioteki, lawirując między regałami książek. Starałam się zachować dystans, nie chcąc być bliżej niego niż to konieczne. Marcus nie mówił wiele, tylko od czasu do czasu rozglądał się dookoła, wyraźnie niezainteresowany projektem – ani mną.

Gdy dotarliśmy do działu fizyki, mój telefon zawibrował w kieszeni. Zawahałam się, wyciągając go, by zobaczyć migające na ekranie imię Brenta.

Nie teraz.

Przesunęłam palcem, by odrzucić połączenie, ale zanim zdążyłam schować telefon, Marcus wyrwał mi go z ręki.

"Kto to, Gruba Betty? Twój kujonowaty chłopak?" Marcus zaśmiał się, jego głos był niski i szyderczy, gdy patrzył na ekran. "Co, potrzebujesz, żeby trzymał cię za rączkę także przy tym projekcie?"

Moja twarz płonęła z upokorzenia, gdy próbowałam odzyskać telefon, ale Marcus tylko się uśmiechnął, wciskając mi go w pierś. Zacisnęłam zęby, nie mogłam pozwolić, by mnie sprowokował.

Wsunęłam telefon z powrotem do kieszeni, powstrzymując łzy. Przed oczami mignęła mi pełna troski wiadomość od Brenta: Na pewno wszystko w porządku? Nie było. Nawet w najmniejszym stopniu.

W bibliotece regały wydawały się nie mieć końca, górowały nad nami, gdy przemierzaliśmy dział fizyki w poszukiwaniu materiałów do badań. Marcus, co nie było zaskoczeniem, zdawał się w ogóle nie przejmować projektem. Leniwie przeglądał półki, biorąc przypadkowe książki, przekartkowując kilka stron, zanim odrzucał je z powrotem, jakby nic z tego nie miało znaczenia.

Trzymałam głowę spuszczoną, próbując się skupić. Nie zamierzałam pozwolić, by mnie pogrążył. Nie mogłam sobie na to pozwolić – nie z wszystkim innym, co się działo.

Szliśmy alejką, gdy zerknęłam i zauważyłam coś znajomego na nadgarstku Marcusa. To był ten zegarek. Ten sam zegarek. Ten, na który wylałam mojego Slurpee. Delikatna plama wciąż tam była, ledwo zauważalna, chyba że wiedziało się, czego szukać.

Wpatrywałam się przez chwilę, czując skurcz w żołądku, gdy wspomnienie tamtego dnia powróciło. Jak próbowałam przeprosić, jak wszyscy się śmiali, jak Marcus nazwał mnie "Grubą Betty" przed całą salą gimnastyczną.

"Na co się gapisz?" zapytał Marcus, jego głos przepełniony irytacją. Przełknęłam ślinę, udając, że szukam książki na półce przede mną.

"Na nic", wymamrotałam.

Marcus patrzył na mnie jeszcze przez sekundę, ale potem wzruszył ramionami, odwracając się z powrotem do regałów. Wypuściłam cicho powietrze, wdzięczna, że moment minął bez kolejnych drwin z jego strony.

Dostrzegłam potrzebną mi książkę na jednej z wyższych półek, tuż poza zasięgiem. W pobliżu stała drabina i bez zastanowienia chwyciłam ją i wspięłam się, zdeterminowana, by samodzielnie zdobyć książkę. Nie potrzebowałam pomocy Marcusa. Nie potrzebowałam niczyjej pomocy.

Ale gdy sięgałam po książkę, drabina zachwiała się pode mną.

Serce zamarło mi, gdy drabina przechyliła się, i pisnęłam, tracąc równowagę. W tej ułamkowej sekundzie byłam pewna, że mocno uderzę o ziemię.

Ale tak się nie stało. Wstrzymałam oddech, gdy spojrzałam w górę, a moje oczy spotkały się z oczami Marcusa. Przez moment wszystko zdawało się zatrzymać. Trzymał mnie, jego twarz była centymetry od mojej, i po raz pierwszy zauważyłam, jaki jest przystojny. Miał wyrazistą szczękę, a jego oczy były głęboko burzowo-niebieskie.

Ale potem, równie szybko, moment prysł.

"Wstawaj, do cholery", warknął Marcus, jego głos był ostry, gdy mnie puścił. "Dusisz mnie".

Gorąco, które napłynęło mi do policzków w tej krótkiej chwili podziwu, wyparowało, zastąpione falą zawstydzenia i gniewu. Wyplątałam się z jego uścisku, moje ręce drżały, gdy wstawałam.

"Nie prosiłam cię, żebyś mnie łapał", warknęłam, mój głos był ostrzejszy niż zamierzałam.

Marcus przewrócił oczami. "Tak, cóż, nie ma za co".

Odwrócił się, wyraźnie mając dość tej sytuacji, a ja stałam tam, wciąż próbując przetworzyć to, co właśnie się wydarzyło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fatty Betty's Diary: My Bully's Crush

Fatty Betty's Diary: My Bully's Crush

251 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

251

Treść

Aa