passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fight For Me, Alpha autor Nina Soelian

Fight For Me, Alpha

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Perspektywa Evelyn

"Dziś w nocy poznasz swoją wilczycę. A może dziś w nocy poznasz swojego prawdziwego partnera, kochanie."

Mama szepcze mi to do ucha raz po raz tego wieczoru, ściskając moją dłoń pod stołem.

Dziś są moje urodziny, w końcu mam osiemnaście lat, mam na sobie białą, uroczystą suknię, a cała gala z okazji rocznicy Sterling & Parker lśni wokół mnie.

Na scenie tata i Alfa Marcus wznoszą kieliszki za dwadzieścia lat biznesu i przyjaźni. Tata odnajduje mnie wzrokiem w tłumie i puszcza oczko, przez co coś ciepłego budzi się we mnie głęboko.

To ona. To moja wilczyca i jest już prawie tutaj.

"Za rodzinę," mówi Alfa Marcus do mikrofonu. "I za to, by nasza firma rozwijała się coraz lepiej każdego roku."

Wtedy okna za sceną wybuchają. Wilki wlewają się przez drzwi, wielkie i szybkie. Nie rozpraszają się jak dzikie zwierzęta. Poruszają się razem, jakby ktoś zaplanował każdy ich krok.

"Wyrzutki!" ktoś krzyczy.

Tata przemienia się w pół kroku i rzuca się między Alfę Marcusa a pięć warczących wilków.

Nie mogę oddychać, nie mogę się ruszyć, mogę tylko patrzeć.

"Evie, schowaj się!" Mama popycha mnie za swoje krzesło i odwraca się w stronę sceny.

Szary wilk uderza ją w bok i upada na ziemię. Jej bransoletka sunie po marmurze i zatrzymuje się tuż przy moim bucie.

Nie… Nie, mamo, wstawaj. Proszę, wstań, nie dam sobie rady bez ciebie.

"Evelyn!" Ramiona Ethana zaciskają się wokół mojej talii i ciągnie mnie do tyłu. "Nie patrz na nią! Nie patrz!"

"Puść mnie, ona się jeszcze rusza!" Szarpię się w ramionach brata. "Ethan, proszę!"

Nie puszcza mnie. Po prostu biegnie ze mną w ramionach.

Wciąż pamiętam każdą sekundę. Moi rodzice zginęli tego dnia w ataku wyrzutków. Ethan mnie uratował. Ale jaką cenę za to zapłacił?

Gdyby mnie nie zabrał, może nasi rodzice wciąż by żyli…

"Hej, pani? Wsiada pani czy nie?"

Mężczyzna w szarym garniturze trzyma drzwi windy i marszczy czoło. Stoję w lobby firmy Sterling & Parker Cosmetics. W pierwszy dzień pracy, z identyfikatorem w dłoni, zamarznięta nie wiadomo jak długo.

Świetnie, Evelyn. Nadal odpływasz publicznie jak wariatka.

"Przepraszam." Wchodzę do środka i wciskam się w róg. "Proszę na dwunaste."

Drzwi się zamykają, ale moja głowa wciąż wraca do tej sali balowej.

Zawsze jest najgorzej o tej porze roku. Jutro są moje urodziny, skończę dwadzieścia jeden lat, a jutro jest także rocznica.

Trzy lata od nocy, kiedy straciłam rodziców.

Beta James Parker ze stada Sterling, i jego prawdziwa partnerka.

Dziś rano znów stałam przed szafą i patrzyłam na tę białą sukienkę. Wciąż jest w pokrowcu z pralni, wciąż idealna, a ja nie potrafię jej ani założyć, ani wyrzucić.

Bo wtedy to naprawdę byłby koniec, prawda?

Wtedy tamta noc naprawdę byłaby końcem ich historii.

Tego wieczoru nie przemieniłam się, jak powinnam. Czułam ją tuż pod skórą, a potem mama upadła na podłogę i moja wilczyca po prostu... zniknęła.

Nie wróciła od tamtej pory. Nadal nie mam wilka.

"To psychologiczne," powtarza mi lekarz stada na każdej kontroli. "Twoja trauma prawdopodobnie blokuje pierwszą przemianę. Daj sobie czas, Evelyn."

Trzy lata to za mało? Ile jeszcze ode mnie chcecie?

Ale wszyscy byli mili i wspierali mnie przez cały ten czas.

Oprócz Victorii, oczywiście.

Ona nigdy nie zawracała sobie głowy miłymi słowami. Ta zarozumiała przyjaciółka Ethana nazwała mnie kiedyś wadliwą na wiosennym bankiecie, wystarczająco głośno, by pół stołu się śmiało.

To wciąż boli bardziej, niż kiedykolwiek przyznam. Głównie dlatego, że czasami myślę, że może ma rację.

Winda zatrzymuje się na czwartym piętrze i dwie kobiety z działu księgowości wchodzą do środka. Milkną, gdy mnie widzą, a jedna posyła mi ten miękki, pełen współczucia uśmiech.

Wiem, co myślą.

Biedna Evelyn bez wilka, znów ma swój smutny tydzień.

"Dzień dobry," mówię, bo milczenie byłoby jeszcze gorsze.

"Dzień dobry, kochanie." Klepie mnie po ramieniu jak zagubionego szczeniaka. "Trzymaj się, dobrze?"

"Trzymaj się"... Wow, dzięki wielkie. To naprawdę wszystko naprawia.

Kiwnę głową i wpatruję się w numery pięter.

Połowa stada mówi do mnie tym ostrożnym głosem, a druga połowa po prostu zapomniała, że istnieję. Tylko we wtorki i czwartki nie czuję się niewidzialna.

Wolontariat w dziale prawnym firmy mojego taty, tej samej, gdzie trzy lata temu odbył się atak. Segreguję dokumenty zgodności, spory prawne stada i papiery, których nikt inny nie chce dotykać.

Przynajmniej w ten sposób mogę być częścią rodzinnego biznesu.

To jedyne miejsce, gdzie mój dyplom coś znaczy. Jedyne miejsce, gdzie ktoś naprawdę mnie potrzebuje.

Drzwi otwierają się na dwunastym, wychodzę. Za każdym razem mijam te szklane ściany i za każdym razem powtarzam sobie, żeby nie patrzeć. Ale i tak patrzę.

Alfa Dominic siedzi na szczycie długiego stołu konferencyjnego z podwiniętymi rękawami. Stuka długopisem o teczkę, podczas gdy czterech mężczyzn w garniturach mówi do niego.

Nie gap się na niego. Naprawdę, Evelyn, nie waż się na niego patrzeć.

Oczywiście się gapię. Od zawsze miałam cichą, beznadziejną fascynację nim i nigdy mi nie przeszło.

On nigdy nawet nie spojrzał na ciebie dwa razy. Dla niego jesteś tylko córką zmarłego Betę jego ojca. Smutną młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela. Nic więcej, nic mniej.

Ściskam pasek torby i przyspieszam do działu prawnego, gdzie mogę się schować za papierami jak zwykle.

"Evelyn?" Serce podchodzi mi do gardła na dźwięk jego głosu za plecami.

Odwracam się, a Dominic stoi w drzwiach sali konferencyjnej. Wszyscy czterej mężczyźni patrzą na mnie przez szkło.

"Dominic… Cześć." Mój głos brzmi zdecydowanie za wysoko.

Przez długą chwilę przygląda się mojej twarzy bez uśmiechu.

"Możesz na chwilę podejść?" Odstępuje, żeby mnie wpuścić. "Mam do ciebie pytanie."

Nigdy mnie nie wołał, ani razu przez trzy lata, a teraz trzyma otwarte drzwi, jakby czekał.

I nie podoba mi się, dokąd to może prowadzić.

Czego mógłby ode mnie chcieć?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Evelyn

Wchodzę do sali konferencyjnej i staram się iść tak, jakby moje serce nie waliło jak oszalałe. Cztery garnitury już zniknęły, a drzwi cicho zamykają się za mną.

Spokój. Normalność.

Jesteś już dorosłą kobietą. Nie nastolatką z głupim zauroczeniem do najlepszego przyjaciela swojego brata.

Dominic opiera się o brzeg stołu, skrzyżowane ramiona. Patrzy na mnie, jakby rozważał coś ważnego, a ja nie potrafię odgadnąć co.

A jeśli chce powiedzieć, że myślał o tym od dawna i teraz pragnie, żebym została jego wybraną partnerką?

No cóż, realistycznie rzecz biorąc, to raczej mało prawdopodobne, ale może chociaż zaprosi mnie na randkę?

Rozmawialiśmy więcej, odkąd zaczęłam pracę w dziale prawnym. Dwa razy pytał o moją opinię w sprawach zgodności, a raz nawet zostawił mi kawę na biurku, z moim imieniem na kubku.

Może to właśnie to.

Może w końcu chce ze mną porozmawiać, i to nie o pracy.

Pozwalam sobie na odrobinę nadziei, choćby na sekundę.

– Kwartalne zgłoszenia sporów... – prostuje się. – Masz aktualne liczby? Potrzebuję podsumowania dla zewnętrznej kancelarii do końca dnia.

Praca. Oczywiście, że chodzi o pracę, idiotko.

Nadzieja rozpada się tak szybko, że zostaje po niej tylko pustka. Jestem wolontariuszką w dziale prawnym i młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela, więc czego w ogóle się spodziewałam?

– Jasne. – Utrzymuję spokojny ton, jakbym nie zdążyła w myślach zaplanować naszego ślubu w trzy sekundy. – Zbiorę je dziś rano i wyślę podsumowanie przed trzecią.

– Dobrze. – Kiwając głową, sięga po telefon.

Powiedz coś jeszcze. Cokolwiek, byle nie o zgłoszeniach.

– Ciężki tydzień? – pytam i od razu mam ochotę zapaść się pod ziemię.

– Zawsze. – Już przewija wiadomości. – Dzięki, Evelyn.

To cała rozmowa. I koniec, zanim zdążę się nawet uśmiechnąć.

Dzięki, Evelyn.

Jakbym była drukarką, która wreszcie zaczęła działać.

Wychodzę i cicho zamykam drzwi, żeby nikt nie zauważył, jak bardzo mam ochotę nimi trzasnąć.

Dział prawny pachnie starym papierem i przypaloną kawą — i jeszcze nigdy nie cieszyłam się na jego widok tak bardzo. Opadam na krzesło i przyciągam do siebie poranne akta.

Najpierw dokumenty sporu o ogrodzenie między dwoma domami watahy. Potem mediacja właścicielsko-najemcza między rodzinami Harlow i Brennan, które od kilku tygodni kłócą się o zepsuty bojler.

– Miała to naprawić do piątku! – pan Brennan wbija palec w stół. – Minęły już dwa piątki!

– Bo to ty go popsułeś! – pani Harlow odbija piłeczkę.

Dobrze. Głęboki oddech. Radziłaś sobie z gorszymi rzeczami niż bojler.

– Spójrzmy na umowę najmu. – Przesuwam kartkę po stole i stukam w odpowiedni punkt. – Naprawy należą do właściciela, ale jeśli szkoda powstała z winy najemcy, koszty dzieli się na pół. Każdy z was płaci połowę, a bojler będzie naprawiony do poniedziałku.

Otwierają usta, ale zaraz je zamykają.

Pierwsza wzdycha pani Harlow. – Dobrze. Po połowie.

Tak. Udało mi się. Mnie, tej wadliwej.

Czuję się z tym dobrze przez minutę. Potem przypominam sobie, że nikt z kierownictwa nigdy nie przeczyta tej sprawy i nikt się nie dowie, że to moja zasługa.

W południe niosę stertę skończonych akt na piętro korporacyjne. W połowie korytarza słyszę jej śmiech. Victoria stoi przy oknach z dwoma młodszymi menedżerami, jak zwykle perfekcyjna – włosy i garnitur bez zarzutu.

Zauważa mnie i jej głos nagle staje się głośniejszy.

Tylko nie dziś. Nie dzień przed rocznicą.

– O, nasza biedna dziewczyna z defektem. Trzy lata od osiągnięcia dojrzałości i wciąż bez wilka – mówi, patrząc prosto na mnie. – Czytałam, że po takim czasie szanse spadają prawie do zera. To nie jest przykre?

Obaj menedżerowie patrzą na mnie. Jeden szybko odwraca wzrok, jakby było mu za mnie wstyd, a drugi się uśmiecha złośliwie.

Nie płacz. Nie waż się jej tego dać.

Chcę odpowiedzieć ciętą ripostą, czymś co zetrze jej uśmiech z twarzy. Ale wszystkie słowa ulatują, a w głowie zostaje tylko prawie do zera.

Po prostu ją zignoruj. Teraz to najlepsze rozwiązanie, żeby pokazać jej i wszystkim wokół, że cię to nie rusza.

Odkładam akta na najbliższe biurko, odwracam się i odchodzę.

Nie biegnę, bo nie pozwolę jej zobaczyć, jak uciekam.

– Już wychodzisz? – woła, zadowolona, jakby już wygrała. – Myślałam, że pogadamy, jak to jest być prawie nikim.

Ale wszystko, co mogę zrobić, by zachować choć resztki dumy w ten okropny dzień, to po prostu odejść.

Podróż windą w dół ciągnie się w nieskończoność. Gdy popycham drzwi parkingu, ledwo trzymam się w całości.

Ona ma rację, prawda? Prawie nikt. Dokładnie tym jestem.

– Hej, Evie! Gotowa na dzisiejszy trening? – Jared opiera się o swój czarny samochód, wciąż w patrolowych ubraniach.

Teraz jest Gamą na stażu w naszej watasze, wkrótce zostanie szefem ochrony. Ale przede wszystkim od zawsze był moim najlepszym przyjacielem. I po każdej zmianie potajemnie ze mną trenuje.

Żebym mogła stać się silniejsza. Żebym kiedyś była bardziej wartościowa dla tej watahy.

Jared rzuca tylko jedno spojrzenie na moją twarz i przestaje się uśmiechać. Nie zadaje ani jednego pytania, tylko otwiera drzwi od strony pasażera i czeka.

Dzięki ci, Bogini.

Dzięki ci, że ktoś wie, kiedy nie pytać.

Wsiadam i patrzę przez okno. Włącza silnik, rusza na drogę i przez kilka minut jedynym dźwiękiem jest szum silnika i mój nierówny oddech.

Patrzy na mnie co kilka sekund, czuję to.

Jakby sprawdzał, czy nadal jestem cała. Zawsze tak robi.

– W dniu, w którym będę zarządzać tym całym przedsięwzięciem – mówi cicho – pierwsze, co zrobię, to przeniosę każdego, kto kiedykolwiek sprawił, że płakałaś.

Odwracam się, by na niego spojrzeć. Zaciska dłonie na kierownicy, szczęka napięta. Jego ciepłe, brązowe oczy są utkwione w drodze, ale w głosie słychać, że mówi to z głębi serca.

Coś ciepłego rozlewa się w mojej piersi. Nikt jeszcze tak za mną nie stanął.

Jesteś taki słodki, Jared. Nawet nie wiesz, jak bardzo było mi to potrzebne.

Patrzę na jego profil w popołudniowym świetle i myśl, której nie zdążyłam powstrzymać, dociera do mnie nagle.

Czy mówi to jako mój przyjaciel? Czy może chodzi mu o coś więcej?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fight For Me, Alpha

Fight For Me, Alpha

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa