passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fight For Me, Alpha - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

Fight For Me, Alpha

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Perspektywa Evelyn

"Dziś w nocy poznasz swoją wilczycę. A może dziś w nocy poznasz swojego prawdziwego partnera, kochanie."

Mama szepcze mi to do ucha raz po raz tego wieczoru, ściskając moją dłoń pod stołem.

Dziś są moje urodziny, w końcu mam osiemnaście lat, mam na sobie białą, uroczystą suknię, a cała gala z okazji rocznicy Sterling & Parker lśni wokół mnie.

Na scenie tata i Alfa Marcus wznoszą kieliszki za dwadzieścia lat biznesu i przyjaźni. Tata odnajduje mnie wzrokiem w tłumie i puszcza oczko, przez co coś ciepłego budzi się we mnie głęboko.

To ona. To moja wilczyca i jest już prawie tutaj.

"Za rodzinę," mówi Alfa Marcus do mikrofonu. "I za to, by nasza firma rozwijała się coraz lepiej każdego roku."

Wtedy okna za sceną wybuchają. Wilki wlewają się przez drzwi, wielkie i szybkie. Nie rozpraszają się jak dzikie zwierzęta. Poruszają się razem, jakby ktoś zaplanował każdy ich krok.

"Wyrzutki!" ktoś krzyczy.

Tata przemienia się w pół kroku i rzuca się między Alfę Marcusa a pięć warczących wilków.

Nie mogę oddychać, nie mogę się ruszyć, mogę tylko patrzeć.

"Evie, schowaj się!" Mama popycha mnie za swoje krzesło i odwraca się w stronę sceny.

Szary wilk uderza ją w bok i upada na ziemię. Jej bransoletka sunie po marmurze i zatrzymuje się tuż przy moim bucie.

Nie… Nie, mamo, wstawaj. Proszę, wstań, nie dam sobie rady bez ciebie.

"Evelyn!" Ramiona Ethana zaciskają się wokół mojej talii i ciągnie mnie do tyłu. "Nie patrz na nią! Nie patrz!"

"Puść mnie, ona się jeszcze rusza!" Szarpię się w ramionach brata. "Ethan, proszę!"

Nie puszcza mnie. Po prostu biegnie ze mną w ramionach.

Wciąż pamiętam każdą sekundę. Moi rodzice zginęli tego dnia w ataku wyrzutków. Ethan mnie uratował. Ale jaką cenę za to zapłacił?

Gdyby mnie nie zabrał, może nasi rodzice wciąż by żyli…

"Hej, pani? Wsiada pani czy nie?"

Mężczyzna w szarym garniturze trzyma drzwi windy i marszczy czoło. Stoję w lobby firmy Sterling & Parker Cosmetics. W pierwszy dzień pracy, z identyfikatorem w dłoni, zamarznięta nie wiadomo jak długo.

Świetnie, Evelyn. Nadal odpływasz publicznie jak wariatka.

"Przepraszam." Wchodzę do środka i wciskam się w róg. "Proszę na dwunaste."

Drzwi się zamykają, ale moja głowa wciąż wraca do tej sali balowej.

Zawsze jest najgorzej o tej porze roku. Jutro są moje urodziny, skończę dwadzieścia jeden lat, a jutro jest także rocznica.

Trzy lata od nocy, kiedy straciłam rodziców.

Beta James Parker ze stada Sterling, i jego prawdziwa partnerka.

Dziś rano znów stałam przed szafą i patrzyłam na tę białą sukienkę. Wciąż jest w pokrowcu z pralni, wciąż idealna, a ja nie potrafię jej ani założyć, ani wyrzucić.

Bo wtedy to naprawdę byłby koniec, prawda?

Wtedy tamta noc naprawdę byłaby końcem ich historii.

Tego wieczoru nie przemieniłam się, jak powinnam. Czułam ją tuż pod skórą, a potem mama upadła na podłogę i moja wilczyca po prostu... zniknęła.

Nie wróciła od tamtej pory. Nadal nie mam wilka.

"To psychologiczne," powtarza mi lekarz stada na każdej kontroli. "Twoja trauma prawdopodobnie blokuje pierwszą przemianę. Daj sobie czas, Evelyn."

Trzy lata to za mało? Ile jeszcze ode mnie chcecie?

Ale wszyscy byli mili i wspierali mnie przez cały ten czas.

Oprócz Victorii, oczywiście.

Ona nigdy nie zawracała sobie głowy miłymi słowami. Ta zarozumiała przyjaciółka Ethana nazwała mnie kiedyś wadliwą na wiosennym bankiecie, wystarczająco głośno, by pół stołu się śmiało.

To wciąż boli bardziej, niż kiedykolwiek przyznam. Głównie dlatego, że czasami myślę, że może ma rację.

Winda zatrzymuje się na czwartym piętrze i dwie kobiety z działu księgowości wchodzą do środka. Milkną, gdy mnie widzą, a jedna posyła mi ten miękki, pełen współczucia uśmiech.

Wiem, co myślą.

Biedna Evelyn bez wilka, znów ma swój smutny tydzień.

"Dzień dobry," mówię, bo milczenie byłoby jeszcze gorsze.

"Dzień dobry, kochanie." Klepie mnie po ramieniu jak zagubionego szczeniaka. "Trzymaj się, dobrze?"

"Trzymaj się"... Wow, dzięki wielkie. To naprawdę wszystko naprawia.

Kiwnę głową i wpatruję się w numery pięter.

Połowa stada mówi do mnie tym ostrożnym głosem, a druga połowa po prostu zapomniała, że istnieję. Tylko we wtorki i czwartki nie czuję się niewidzialna.

Wolontariat w dziale prawnym firmy mojego taty, tej samej, gdzie trzy lata temu odbył się atak. Segreguję dokumenty zgodności, spory prawne stada i papiery, których nikt inny nie chce dotykać.

Przynajmniej w ten sposób mogę być częścią rodzinnego biznesu.

To jedyne miejsce, gdzie mój dyplom coś znaczy. Jedyne miejsce, gdzie ktoś naprawdę mnie potrzebuje.

Drzwi otwierają się na dwunastym, wychodzę. Za każdym razem mijam te szklane ściany i za każdym razem powtarzam sobie, żeby nie patrzeć. Ale i tak patrzę.

Alfa Dominic siedzi na szczycie długiego stołu konferencyjnego z podwiniętymi rękawami. Stuka długopisem o teczkę, podczas gdy czterech mężczyzn w garniturach mówi do niego.

Nie gap się na niego. Naprawdę, Evelyn, nie waż się na niego patrzeć.

Oczywiście się gapię. Od zawsze miałam cichą, beznadziejną fascynację nim i nigdy mi nie przeszło.

On nigdy nawet nie spojrzał na ciebie dwa razy. Dla niego jesteś tylko córką zmarłego Betę jego ojca. Smutną młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela. Nic więcej, nic mniej.

Ściskam pasek torby i przyspieszam do działu prawnego, gdzie mogę się schować za papierami jak zwykle.

"Evelyn?" Serce podchodzi mi do gardła na dźwięk jego głosu za plecami.

Odwracam się, a Dominic stoi w drzwiach sali konferencyjnej. Wszyscy czterej mężczyźni patrzą na mnie przez szkło.

"Dominic… Cześć." Mój głos brzmi zdecydowanie za wysoko.

Przez długą chwilę przygląda się mojej twarzy bez uśmiechu.

"Możesz na chwilę podejść?" Odstępuje, żeby mnie wpuścić. "Mam do ciebie pytanie."

Nigdy mnie nie wołał, ani razu przez trzy lata, a teraz trzyma otwarte drzwi, jakby czekał.

I nie podoba mi się, dokąd to może prowadzić.

Czego mógłby ode mnie chcieć?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Evelyn

Wchodzę do sali konferencyjnej i staram się iść tak, jakby moje serce nie waliło jak oszalałe. Cztery garnitury już zniknęły, a drzwi cicho zamykają się za mną.

Spokój. Normalność.

Jesteś już dorosłą kobietą. Nie nastolatką z głupim zauroczeniem do najlepszego przyjaciela swojego brata.

Dominic opiera się o brzeg stołu, skrzyżowane ramiona. Patrzy na mnie, jakby rozważał coś ważnego, a ja nie potrafię odgadnąć co.

A jeśli chce powiedzieć, że myślał o tym od dawna i teraz pragnie, żebym została jego wybraną partnerką?

No cóż, realistycznie rzecz biorąc, to raczej mało prawdopodobne, ale może chociaż zaprosi mnie na randkę?

Rozmawialiśmy więcej, odkąd zaczęłam pracę w dziale prawnym. Dwa razy pytał o moją opinię w sprawach zgodności, a raz nawet zostawił mi kawę na biurku, z moim imieniem na kubku.

Może to właśnie to.

Może w końcu chce ze mną porozmawiać, i to nie o pracy.

Pozwalam sobie na odrobinę nadziei, choćby na sekundę.

– Kwartalne zgłoszenia sporów... – prostuje się. – Masz aktualne liczby? Potrzebuję podsumowania dla zewnętrznej kancelarii do końca dnia.

Praca. Oczywiście, że chodzi o pracę, idiotko.

Nadzieja rozpada się tak szybko, że zostaje po niej tylko pustka. Jestem wolontariuszką w dziale prawnym i młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela, więc czego w ogóle się spodziewałam?

– Jasne. – Utrzymuję spokojny ton, jakbym nie zdążyła w myślach zaplanować naszego ślubu w trzy sekundy. – Zbiorę je dziś rano i wyślę podsumowanie przed trzecią.

– Dobrze. – Kiwając głową, sięga po telefon.

Powiedz coś jeszcze. Cokolwiek, byle nie o zgłoszeniach.

– Ciężki tydzień? – pytam i od razu mam ochotę zapaść się pod ziemię.

– Zawsze. – Już przewija wiadomości. – Dzięki, Evelyn.

To cała rozmowa. I koniec, zanim zdążę się nawet uśmiechnąć.

Dzięki, Evelyn.

Jakbym była drukarką, która wreszcie zaczęła działać.

Wychodzę i cicho zamykam drzwi, żeby nikt nie zauważył, jak bardzo mam ochotę nimi trzasnąć.

Dział prawny pachnie starym papierem i przypaloną kawą — i jeszcze nigdy nie cieszyłam się na jego widok tak bardzo. Opadam na krzesło i przyciągam do siebie poranne akta.

Najpierw dokumenty sporu o ogrodzenie między dwoma domami watahy. Potem mediacja właścicielsko-najemcza między rodzinami Harlow i Brennan, które od kilku tygodni kłócą się o zepsuty bojler.

– Miała to naprawić do piątku! – pan Brennan wbija palec w stół. – Minęły już dwa piątki!

– Bo to ty go popsułeś! – pani Harlow odbija piłeczkę.

Dobrze. Głęboki oddech. Radziłaś sobie z gorszymi rzeczami niż bojler.

– Spójrzmy na umowę najmu. – Przesuwam kartkę po stole i stukam w odpowiedni punkt. – Naprawy należą do właściciela, ale jeśli szkoda powstała z winy najemcy, koszty dzieli się na pół. Każdy z was płaci połowę, a bojler będzie naprawiony do poniedziałku.

Otwierają usta, ale zaraz je zamykają.

Pierwsza wzdycha pani Harlow. – Dobrze. Po połowie.

Tak. Udało mi się. Mnie, tej wadliwej.

Czuję się z tym dobrze przez minutę. Potem przypominam sobie, że nikt z kierownictwa nigdy nie przeczyta tej sprawy i nikt się nie dowie, że to moja zasługa.

W południe niosę stertę skończonych akt na piętro korporacyjne. W połowie korytarza słyszę jej śmiech. Victoria stoi przy oknach z dwoma młodszymi menedżerami, jak zwykle perfekcyjna – włosy i garnitur bez zarzutu.

Zauważa mnie i jej głos nagle staje się głośniejszy.

Tylko nie dziś. Nie dzień przed rocznicą.

– O, nasza biedna dziewczyna z defektem. Trzy lata od osiągnięcia dojrzałości i wciąż bez wilka – mówi, patrząc prosto na mnie. – Czytałam, że po takim czasie szanse spadają prawie do zera. To nie jest przykre?

Obaj menedżerowie patrzą na mnie. Jeden szybko odwraca wzrok, jakby było mu za mnie wstyd, a drugi się uśmiecha złośliwie.

Nie płacz. Nie waż się jej tego dać.

Chcę odpowiedzieć ciętą ripostą, czymś co zetrze jej uśmiech z twarzy. Ale wszystkie słowa ulatują, a w głowie zostaje tylko prawie do zera.

Po prostu ją zignoruj. Teraz to najlepsze rozwiązanie, żeby pokazać jej i wszystkim wokół, że cię to nie rusza.

Odkładam akta na najbliższe biurko, odwracam się i odchodzę.

Nie biegnę, bo nie pozwolę jej zobaczyć, jak uciekam.

– Już wychodzisz? – woła, zadowolona, jakby już wygrała. – Myślałam, że pogadamy, jak to jest być prawie nikim.

Ale wszystko, co mogę zrobić, by zachować choć resztki dumy w ten okropny dzień, to po prostu odejść.

Podróż windą w dół ciągnie się w nieskończoność. Gdy popycham drzwi parkingu, ledwo trzymam się w całości.

Ona ma rację, prawda? Prawie nikt. Dokładnie tym jestem.

– Hej, Evie! Gotowa na dzisiejszy trening? – Jared opiera się o swój czarny samochód, wciąż w patrolowych ubraniach.

Teraz jest Gamą na stażu w naszej watasze, wkrótce zostanie szefem ochrony. Ale przede wszystkim od zawsze był moim najlepszym przyjacielem. I po każdej zmianie potajemnie ze mną trenuje.

Żebym mogła stać się silniejsza. Żebym kiedyś była bardziej wartościowa dla tej watahy.

Jared rzuca tylko jedno spojrzenie na moją twarz i przestaje się uśmiechać. Nie zadaje ani jednego pytania, tylko otwiera drzwi od strony pasażera i czeka.

Dzięki ci, Bogini.

Dzięki ci, że ktoś wie, kiedy nie pytać.

Wsiadam i patrzę przez okno. Włącza silnik, rusza na drogę i przez kilka minut jedynym dźwiękiem jest szum silnika i mój nierówny oddech.

Patrzy na mnie co kilka sekund, czuję to.

Jakby sprawdzał, czy nadal jestem cała. Zawsze tak robi.

– W dniu, w którym będę zarządzać tym całym przedsięwzięciem – mówi cicho – pierwsze, co zrobię, to przeniosę każdego, kto kiedykolwiek sprawił, że płakałaś.

Odwracam się, by na niego spojrzeć. Zaciska dłonie na kierownicy, szczęka napięta. Jego ciepłe, brązowe oczy są utkwione w drodze, ale w głosie słychać, że mówi to z głębi serca.

Coś ciepłego rozlewa się w mojej piersi. Nikt jeszcze tak za mną nie stanął.

Jesteś taki słodki, Jared. Nawet nie wiesz, jak bardzo było mi to potrzebne.

Patrzę na jego profil w popołudniowym świetle i myśl, której nie zdążyłam powstrzymać, dociera do mnie nagle.

Czy mówi to jako mój przyjaciel? Czy może chodzi mu o coś więcej?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Evelyn

„Jeszcze raz.” Głos Jareda przecina matę. „Opadła ci lewa ręka.”

Ocieram pot z czoła i unoszę pięści. Sala treningowa jest prawie pusta o tej porze, jedyne dźwięki to szum wentylacji i mój ciężki oddech.

Wszyscy inni w tym budynku mają wilka, na którym mogą polegać. Są szybsi, silniejsi, goją się przez noc.

Ja mam tylko swoje pięści, stopy i to, co Jared potrafi mi wbić do głowy dwa razy w tygodniu.

Więc pracujesz ciężej niż wszyscy oni. Taki jest układ.

Nie wolno ci być zmęczoną ani narzekać.

Znowu rusza na mnie, a ja schylam się pod jego ramieniem i wymykam się na bok, tak jak mnie uczył. Mój łokieć trafia go w żebra i wydaje z siebie stłumiony jęk.

„Lepiej.” Nawet nie przerywa, tylko znów zamachuje się. „Teraz szybciej.”

„Przecież idę szybciej!” Blokuję, ale cios i tak cofa mnie o krok. „Jared, co z tobą dzisiaj?”

Zazwyczaj zwalnia, kiedy jestem zmęczona. Dziś cisnął mnie już z godzinę, a za każdym razem, gdy myślę, że koniec, on tylko mówi jeszcze raz.

„Nic.” Krąży wokół mnie z podniesionymi rękami. „Jutro masz urodziny. Chcę tylko, żebyś była bystrzejsza.”

Bystrzejsza na co? Na stanie w ostatnim rzędzie z świeczką w ręce?

Coś w jego głosie brzmi dziwnie, ale jestem zbyt zmęczona, by się kłócić. Zadaję jeszcze jeden cios, a on łapie mnie za nadgarstek i uśmiecha się do mnie z góry.

„Dobra, mała zabójczyni.” Puszcza mnie. „Na dziś wystarczy.”

W końcu. Jestem pewna, że zaraz odpadną mi ręce.

„Zbieraj rzeczy.” Jared rzuca mi butelkę z wodą i zerka na telefon. „Harper już jest na dachu i mówi, że jak się spóźnimy, zeżre nasze pierożki.”

„I zrobiłaby to.” Jęczę i idę za nim w stronę windy.

Taras na dachu to nasze miejsce. Nikt z dyrektorskich pięter nie przychodzi tu po szóstej. Więc jesteśmy tylko my, wiatr i całe miasto u naszych stóp.

Harper, moja najlepsza przyjaciółka i kuzynka Jareda, już czeka na starej ławce z trzema torbami jedzenia na wynos na kolanach. Macha do nas pudełkiem frytek.

„Pachniecie jak skarpetka z siłowni,” mówi, marszcząc nos. „Ale siadajcie. Mam dobre pierożki.”

„Jesteś aniołem.” Siadam obok niej i kradnę pierożka, zanim Jared zdąży.

To najlepsza część całego mojego tygodnia.

Jemy z nogami opartymi o poręcz. Harper mówi z pełnymi ustami, jak zawsze, i wymachuje pałeczkami, opowiadając o swoim projekcie szklarni.

„Mam sześć roślin, które przetrwały tuż obok tojadu,” mówi z dumą. „Sześć! Wszystko inne, co testowałam, padło w dwa dni.”

„To ogromne.” Jared pokazuje na nią pierożkiem. „To powinno być priorytetem bezpieczeństwa. Możemy je posadzić wzdłuż każdego ogrodzenia na całym terenie.”

„Słucham?” Harper mruży oczy. „To moje dzieci, nie twoje bronie.”

„Twoje dzieci mogą uratować naszych ludzi, Harper.”

Rzuca frytką prosto w jego czoło. Odbija się i ląduje mu na kolanach, a on ją zjada bez mrugnięcia okiem. Śmieję się tak, że prawie dławię się makaronem.

Boże, kocham tych dwóch idiotów. Nie wiem, co bym bez nich zrobiła.

Wtedy Harper nagle milknie. Odkłada pałeczki i już wiem, co zaraz powie.

„Więc,” mówi cicho. „Jutro, co?”

Patrzę na panoramę miasta, na wieżowiec Sterling & Parker, który świeci się na złoto na tle wieczornego nieba.

Tata nazywał ten budynek swoim drugim domem. Mama żartowała, że jest zazdrosna o wieżowiec. Nieważne, że oboje całe życie spędzili na pracy i sprawach watahy, zostawiając moje wychowanie starszemu bratu.

A teraz oboje odeszli, a budynek wciąż stoi. Jak to ma być w porządku?

„To nie tylko moje urodziny, więc…” mówię cicho.

Nie kończę, bo nie mogę. Oboje wiedzą, co znaczy jutro, i żadne nie każe mi tego wypowiedzieć na głos.

Minęły już trzy lata, a wciąż czuję, jakby to się stało zeszłej nocy.

Jared przesuwa się bliżej, aż jego ramię styka się z moim. Nie próbuje nic naprawiać. Po prostu jest, ciepły i solidny.

„Cokolwiek się stanie jutro,” mówi, „to nie zmieni tego, kim jesteś, Evelyn.”

Zawsze wiesz, co powiedzieć. Jak ty to robisz?

Opieram się na nim odrobinę i pierwszy raz tego dnia naprawdę mogę oddychać.

Harper porusza brwiami, patrząc na mnie znad pierożka. „Wiesz, co się jeszcze może wydarzyć, jeśli jutro odezwie się twój wilk? Może wreszcie dowiesz się, kto jest twoim partnerem. Tak jak marzyłaś od dzieciństwa!”

„Harper…” Jęczę i chowam twarz w dłoniach.

„Co? To nadal romantyczne!” Szturcha Jareda łokciem. „ No powiedz, Jar?”

Jared nagle bardzo zajmuje się swoim makaronem. Jego uszy robią się czerwone i nie patrzy na żadną z nas.

O co mu chodzi ostatnio? Cały tydzień zachowuje się dziwnie.

„Bardziej prawdopodobne, że nie będzie żadnego wilka,” mówię. „I żadnego partnera, więc proszę, nie dawajcie mi nadziei.”

Ale ta myśl i tak się wkrada.

Jeśli naprawdę pojawi się mój wilk, czy moim partnerem może być Dominic?

Wyobrażam sobie, jak patrzy na mnie po drugiej stronie stołu konferencyjnego i naprawdę mnie dostrzega. Mówi moje imię, jakby coś dla niego znaczyło.

Przestań. Już dość razy się zawiodłaś w tym życiu.

Harper przygryza wargę i przygląda mi się uważnie, jakby bała się, że ją spłoszę. „Mogę cię o coś dziwnego zapytać?”

„Ty zawsze pytasz o dziwne rzeczy.”

„Czułaś ostatnio coś?” pyta. „Jakiekolwiek znaki?”

Nie. Odpowiedź zawsze brzmi: nie. Po prostu powiedz nie i daj temu spokój.

Otwieram usta, żeby to powiedzieć. Ale zatrzymuję się, bo coś mnie dręczyło cały tydzień i bałam się to wypowiedzieć na głos.

„Bolą mnie kości,” mówię powoli.

Oczy Harper robią się ogromne. Siada tak gwałtownie, że jej pudełko z jedzeniem spada na ziemię.

„Evelyn.” Jej głos przechodzi w szept. „Miałam to samo zanim pojawił się mój wilk! Cztery dni wcześniej czułam, jakby wewnątrz kości miałam bóle wzrostowe.”

Nie. Nie róbcie mi tego. Nie dawajcie mi nadziei, nie przeżyję, jeśli ją znów stracę.

Serce zaczyna mi bić tak mocno, że słyszę je w uszach. Patrzę na Jareda, a on też na mnie patrzy, całkiem nieruchomy.

Harper łapie mnie za ramię i ściska tak mocno, że aż boli.

„To objaw wilka,” szepcze. „Evelyn, ona może wreszcie nadejść.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fight For Me, Alpha

Fight For Me, Alpha

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa