passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fight For Me, Alpha - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Fight For Me, Alpha

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Evelyn

„Odpuść już, Evelyn. To wystarczy na dziś. Sprowadzę cię z powrotem.”

Jej głos prowadzi mnie, a moje ciało składa się z powrotem w sobie. Futro zmienia się w skórę, łapy w dłonie, i nagle leżę na zamarzniętej trawie, trzęsąc się.

Płaczę tak bardzo, że nie mogę oddychać. Już mnie nie boli, ani trochę. To po prostu trzy lata czekania wylewają się ze mnie naraz.

Ona jest prawdziwa. Ona tu jest. Nie jestem zepsuta. Nigdy nie byłam zepsuta.

Ethan pada na kolana i owija mnie kocem, zakładając go na moje nagie ramiona. Przyciąga mnie do swojej piersi i trzyma tak mocno, jakby bał się, że zniknę.

– Udało ci się, Evie… – Jego głos łamie się w połowie. – Udało ci się. Bogini, spójrz na siebie.

– Mam wilka. – Śmieję się przez łzy i wychodzi to brzydko i mokro. – Ethan… Ja naprawdę mam wilka.

– Wiem. – Całuje mnie w czubek głowy. – Wiem, że masz, mała.

Harper stoi obok nas, wycierając twarz obiema rękawami. Tusz do rzęs spływa jej po policzkach i w ogóle jej to nie obchodzi.

– Mówiłam ci! – Wskazuje na mnie drżącym palcem. – Dosłownie mówiłam ci wczoraj! Kości nie kłamią!

Jared stoi kilka kroków dalej, z założonymi rękami. Uśmiecha się do mnie tak szeroko, że widzę każdy ząb.

– Mówiłem ci – mówi. – To był ten rok.

Mówiłeś. Wczoraj tak mocno mnie pchałeś, jakbyś wiedział.

W środku Ethan sadza mnie na kanapie i nakłada na mnie jeszcze dwa koce. Harper robi gorącą czekoladę, a Jared opiera się o ścianę przy kominku, obserwując mnie.

Ledwo ich słyszę, bo mój wilk mówi.

„Masz tyle pytań.” Jej głos jest spokojny i głęboki. „Zadaj je.”

„Jak się nazywasz?” – pytam ją w myślach. W naszych myślach.

„Eliza.”

„Eliza.” Powtarzam to w głowie, tylko by poczuć to imię. „Dlaczego to trwało trzy lata? Gdzie byłaś?”

„Byłam tutaj przez cały czas” – mówi łagodnie. „Twoje ciało po prostu nie było gotowe, by mnie nieść po tym, co się stało.”

„A dziś już było?”

„Dziś już było.”

Gardło znowu mi się zaciska. Victoria się myliła. Lekarze się mylili. Wszyscy, którzy patrzyli na mnie tymi smutnymi oczami, się mylili.

– Evelyn? – Harper macha ręką przed moją twarzą. – Gapiesz się w przestrzeń. Ona z tobą rozmawia?

– Ma na imię Eliza. – Nie mogę przestać się uśmiechać. – I nie zamyka się.

„Niegrzeczne” – mówi Eliza i przysięgam, że brzmi rozbawiona.

„Dlaczego jesteśmy białe?” – pytam ją. „Nikt nie jest czysto biały. To nie ma sensu.”

Milczy przez chwilę. „Zrozumiesz, kiedy będziesz musiała.”

„To nie jest odpowiedź, Elizo.”

„To jedyna odpowiedź, jaką dziś dostaniesz.”

„Świetnie. Mam wilka od godziny, a ona już trzyma przede mną tajemnice…”

Jest prawie dziesiąta, gdy wszyscy szykują się do wyjścia. Harper przytula mnie trzy razy w drzwiach, a Ethan idzie posprzątać potłuczone szkło w kuchni.

Jared odprowadza mnie schodami do drzwi mojej sypialni. Zatrzymuje się na korytarzu i ściska moje ramię mocno i pewnie.

– Cokolwiek będzie dalej – mówi cicho – jestem tu. Śpij trochę, dobrze?

Jego dłoń jest ciepła na moim ramieniu i nie mogę się powstrzymać. Sprawdzam, tak jak sprawdza każda wilczyca. Czekam na iskry, na przyciąganie, na cokolwiek.

Nic się nie dzieje. To po prostu Jared, ciepły i znajomy, mój przyjaciel.

„To nie on” – szepcze Eliza łagodnie.

Żołądek ściska mi się tak szybko, że aż kręci mi się w głowie. Nie daję tego po sobie poznać.

Nie mój bratnia dusza. Okej. To w porządku. To niczego między nami nie zmienia.

Jared przez chwilę szuka czegoś na mojej twarzy, jakby na coś czekał. Potem tylko kiwa głową i puszcza mnie.

Nie pyta. Jakoś przez to boli trochę bardziej.

– Dobranoc, Evelyn. – Schodzi po schodach.

– Dobranoc, Jared. – Patrzę za nim, dopóki drzwi się za nim nie zamykają.

Jest najlepszym człowiekiem, jakiego znam. Dlaczego nie mógłby to być on? To byłoby takie proste.

Biorę najdłuższy prysznic w życiu. Potem zakładam na siebie najmiększą piżamę i kładę się do łóżka, a całe moje ciało zapada się w materac.

Przez trzy lata ten dzień kończył się moim płaczem w poduszkę. Odliczałam godziny do końca i udawałam, że śpię, gdy Ethan mnie sprawdzał.

Dziś jest inaczej. Dziś Eliza zwinięta jest we mnie, ciepła i ciężka, jakby zawsze tam była.

Po raz pierwszy od trzech lat nie czuję się jak połowa człowieka.

„Nigdy nie byłaś połową” – szepcze Eliza. – „Śpij już.”

Zamykam oczy, ale nie mogę zasnąć. Jest jedna myśl, której nie mogę się pozbyć.

To kto jest moim bratem dusz? Jeśli nie Jared?

Kiedy go spotkam, czy zrozumiem, że to on? A może więź bratnich dusz jest zbyt wyidealizowana?

Stukanie wyrywa mnie z półsnu. To niegrzeczne pukanie. Jest ciężkie i szybkie, trzęsie całymi drzwiami wejściowymi do naszego domu. Siadam w łóżku, serce mi wali.

Na dole słyszę kroki Ethana, potem otwieranie drzwi.

– Dominic? – Ethan brzmi na zaskoczonego. – Jest prawie północ. Co ty—

– Muszę z tobą porozmawiać. Teraz. – Głos Dominica jest spięty, a pod spodem jest w nim coś surowego.

Całe moje ciało nieruchomieje. To jego głos, ten sam, który słyszałam tysiąc razy. Ale teraz brzmi inaczej. Brzmi jak muzyka, jak coś, na co czekałam całe życie.

„Co się ze mną dzieje? Dlaczego on tak brzmi?”

Wtedy zapach unosi się po schodach i wpada przez szczelinę pod moimi drzwiami. Igły sosny i śnieg, zimny i czysty, tak silny, że moje palce zaciskają się na pościeli.

„Czekaj. Czy on... Czy Dominic to mój...? Nie. Nie mogę nawet dopuścić tej myśli.”

Eliza wyrywa się do przodu tak mocno, że odbiera mi dech.

„Bratnia dusza”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Evelyn

„Partner”, powtarza Eliza, jeszcze głośniej. „Evelyn, słyszałaś mnie? On jest naszym partnerem.”

„Nie. To niemożliwe. Jesteś nowa, jesteś zdezorientowana, pomyliłaś faceta.”

„Nie pomyliłam faceta. Idź, sama go powąchaj, głuptasie.”

Siedzę zamarznięta w łóżku, z prześcieradłami zaciśniętymi w pięściach. Dominic Sterling, Alfa, mężczyzna, o którym po cichu śniłam, odkąd byłam nastolatką, stoi w moim domu o północy.

I on jest moim partnerem. Dominic jest moim partnerem.

Coś narasta w mojej piersi i przyciskam dłoń do ust, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

Przez lata powtarzałam sobie, żeby przestać mieć nadzieję. Przez lata patrzyłam, jak przechodzi obok mnie, jakbym była częścią mebli.

A przez cały ten czas to miało być o mnie. O mnie!

Wstaję z łóżka, zanim jeszcze zdążę podjąć decyzję. Coś ciągnie mnie w piersi w stronę schodów, ciepłe i słodkie, jakby ktoś wołał moje imię z daleka.

Co mam mu powiedzieć?

Cześć, myślę, że jesteśmy sobie przeznaczeni na zawsze?

Przygryzam wargę, żeby nie uśmiechać się jak idiotka. Już sobie to wyobrażam.

Podejdę do niego, a on chwyci mnie za rękę. Może mnie przytuli. Może pocałuje mnie od razu na korytarzu, a Ethan będzie musiał odwrócić wzrok.

Trzy lata najgorszych dni mojego życia, a teraz to. Nagle wszystko ma sens.

Idę korytarzem i zatrzymuję się przy wejściu do salonu. Dominic stoi przy drzwiach wejściowych z Ethanem, wciąż w płaszczu, z topniejącym śniegiem na ramionach.

Potem się odwraca i kiedy nasze spojrzenia się spotykają, cały świat się przechyla.

Iskry przebiegają po mojej skórze, gorące i jasne. Serce bije mi tak mocno, że nie słyszę już niczego innego.

O moja Bogini. Więc to o to wszystkim chodziło. Tak to właśnie jest.

I on to też czuje. Widzę to.

Jego wargi się rozchylają, a dłoń zaciska się na framudze drzwi tak mocno, że bieleją mu knykcie. Jego zielone oczy są pełne czegoś dzikiego, czegoś głodnego. Jakby chciał przejść przez pokój tak samo mocno, jak ja.

No to chodź tu. Na co czekasz?

Ale on się nie rusza. Coś na jego twarzy powstrzymuje go, walczy, jakby ciągnął za niewidzialny łańcuch.

Dlaczego? Dlaczego tam stoisz? Znaleźliśmy się, będziemy szczęśliwi. Czego jeszcze chcesz?

Wtedy jego twarz zamyka się jak drzwi. Staje się zimna. Szczęka się zaciska, a zielone oczy przesuwają się po mnie powoli, jakbym była problemem na jego biurku, który musi rozwiązać.

Nie. Nie patrz na mnie tak. To boli. Dlaczego to boli aż tak bardzo?

Ethan staje między nami. Jego plecy całkowicie zasłaniają mi Dominica.

"Wróć do łóżka, Evelyn," mówi cicho.

"Ethan, ale on—"

" Proszę ." Nie odwraca się. "Po prostu idź do łóżka."

Dlaczego na mnie nie patrzysz? Co się dzieje?

Odwracam się i wracam korytarzem. Za sobą słyszę, jak przemieszczają się do salonu. Nie idę na górę. Zatrzymuję się za rogiem, opieram plecy o ścianę i nasłuchuję.

"Poczułem jej przemianę z drugiego końca osady," mówi Dominic, nisko i szorstko. "Leon prawie przejął kontrolę. Ona jest moją partnerką, Ethan."

Moja dłoń ląduje na ustach.

Powiedział to. Naprawdę to powiedział.

Przez jedną krótką sekundę znowu jestem szczęśliwa, głupio i całkowicie szczęśliwa.

A jeśli chciał najpierw poprosić mojego brata o moją rękę?

"Ale przez lata była bez wilka," ciągnie. "Dopiero teraz przemieniła się po raz pierwszy, bez kontroli i bez żadnego treningu w wilczej postaci. A matka powiedziała mi, że jej sierść jest śnieżnobiała. Nikt nigdy tego nie widział."

"Dom…" Ethan zaczyna niepewnie.

"To mogłoby być wyjątkowe," przerywa mu Dominic. "Ale równie dobrze, a nawet bardziej prawdopodobne, może to być znak, że jej wilk jest niedorozwinięty. Mutacja, wielka słabość."

Wielka słabość?

Uśmiech zamiera mi na twarzy.

"Marka od lat nie ma Luny jako wizerunku publicznego, moja matka wciąż opłakuje," kontynuuje. "Inwestorzy chcą stabilności. Victoria już zna ludzi, zajmuje się wydarzeniami. Jest silna, potrafi zapanować nad salą. A Evelyn…"

Przestaje mówić, a ja przestaję oddychać.

"Evelyn nie rozkwitła," mówi w końcu. "Przez lata była przygnębiona i studiowała prawo stada. Nigdy nie była w sali konferencyjnej. Nigdy nie reprezentowała marki. Jest znakiem zapytania."

Kręcę głową do pustego korytarza.

Nie. Nie, on nie to miał na myśli.

Jest zmęczony. Jest w szoku. Za chwilę tu wejdzie i powie, że nic z tego nie miał na myśli.

Czekam, aż Ethan zawalczy o mnie. Cisza trwa zdecydowanie za długo.

"To moja siostra," mówi w końcu Ethan.

"Wiem," odpowiada cicho Dominic. Kolejna cisza. "Ale nie mogę jej uznać za swoją partnerkę. Nie jest gotowa, by zostać kolejną Luną."

Ethan nie protestuje, nie mówi nawet słowa w mojej obronie.

Coś pęka na środku mojego serca. Moje dłonie zaciskają się w pięści.

Jak śmiecie stać w moim domu i decydować, że nie jestem wystarczająca.

A ty, Ethan… po prostu stoisz i pozwalasz mu tak o mnie mówić?

„Leon z nim walczy,” warczy Eliza. „Jego wilk nas chce. To Dominic nie chce.”

Potem milknie, zwijając się gdzieś głęboko we mnie, jakby ją też bolało.

Myśli pędzą mi teraz w głowie, rozpaczliwe.

To się nauczę. Pójdę na kursy. Będę chodzić na każde spotkanie. Będę nosić sukienki i uśmiechać się do inwestorów. Po prostu daj mi szansę, Dominic. Jedną szansę.

Proszę. Będę kim tylko potrzebujesz. Będę lepsza od niej.

Ale nikt nie pojawia się za rogiem. Nikt nie mówi mojego imienia.

Oczy mnie pieką i wreszcie łzy spływają po policzkach. Osuwam się po ścianie, aż siedzę na zimnej podłodze, obejmując kolana.

Głupia dziewczyno. Naprawdę wierzyłaś, że cię przytuli.

Siedzę tak, aż łzy wyschną na mojej twarzy. Potem powoli coś we mnie staje się zimne i ciche. Mam dość płaczu w korytarzu, podczas gdy dwóch mężczyzn decyduje, ile jestem warta.

Wstaję i przechodzę prosto obok wejścia do salonu. Obaj podnoszą wzrok jednocześnie. Twarz Ethana blednie. Dominic się prostuje i w jego oczach pojawia się coś, czego nie potrafię odczytać.

Tak. Słyszałam wszystko.

Zdejmuję kurtkę z wieszaka, narzucam ją na piżamę i wsuwam się w buty.

"Evelyn." Głos Ethana jest ostrożny. "Evie, zaczekaj—"

Otwieram drzwi wejściowe i biegnę w stronę ciemnej linii drzew.

"Evelyn!" Ethan krzyczy z ganku. "Wracaj tu!"

Nie zatrzymuję się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Dominica

Nie ruszam się. Nie mogę. Po prostu stoję w korytarzu i wpatruję się w drzwi, które właśnie zamknęła moja prawdziwa bratnia dusza.

Zmuszam się, by oddychać i myśleć jak Alfa, jak prezes. Nie jak człowiek z sercem.

Dwanaście dni do zebrania zarządu.

Trzy tygodnie do kwartalnej kolacji z inwestorami.

A potem wiosenna premiera, pierwsza kampania od lat, w której Luna jest twarzą marki. Od miesięcy analitycy pytają, gdzie jest nowa Luna Sterling.

Victoria może odpowiedzieć na to pytanie jutro. Ma relacje z dystrybutorami i kontakty w prasie. Była sprawdzana i się sprawdziła.

Evelyn nie.

"Dom." Głos Ethana jest szorstki za mną. "Idziesz za nią, czy mam to zrobić ja?"

"Daj mi minutę."

"To moja siostra, Dominic." Podchodzi bliżej, zaciśnięte pięści przy bokach. "Nie dostajesz minuty."

"Dokładnie wiem, kim ona jest." Zamykam oczy. "Właśnie w tym tkwi cały problem."

Bo naprawdę ją znam. Znam ją od lat, zauważałem wszystko, nawet kiedy udawałem, że nie.

Za każdym razem mówi 'dziękuję' windzie, kiedy drzwi się otwierają, i przeprasza krzesła, w które uderzy. Najpierw zjada skórkę z kanapek, a środek zostawia na koniec, jakby to była nagroda.

A gdy śmieje się za mocno, uroczo chrumka, potem czerwieni się i udaje, że to był kaszel.

Jest bystra, mądra, zabawna i nieświadoma tego. I zupełnie poza zasięgiem.

Jestem Alfą, prezesem. Ona jest młodszą siostrą mojego najlepszego przyjaciela.

Miała osiemnaście lat i przeżywała żałobę. Ja miałem dwadzieścia dwa, byłem najmłodszym Alfą po śmierci ojca. Przysiągłem przy grobie jej rodziców, że będę się nią opiekował.

Co oznaczało trzymać ręce i wzrok przy sobie.

Co by pomyślał Ethan, gdyby wiedział, jak na nią patrzę? Gdyby wiedział, co sobie wyobrażam, gdy o niej myślę? Że jestem tym typem mężczyzny, który pragnie dziewczyny, którą przysiągł chronić?

Więc pozostałem chłodny i zdystansowany, każdą rozmowę i interakcję skracałem do minimum.

Wmawiałem sobie, że to słuszne. I działało przez trzy lata.

Aż dziś poczułem jej przemianę. Leon niemal rozerwał mnie od środka. Jej zapach wciąż unosi się w korytarzu, dziki miód i zimny deszcz. Za każdym razem, gdy oddycham, usta mi wysychają.

Właśnie dlatego nie mogę temu ufać.

Jeśli teraz ją wybiorę, to ona wybiera mnie, czy więź wybiera za nią?

Czy chciałaby zostać Luną i znieść całą presję i odpowiedzialność związaną z tym tytułem? A co się z nią stanie, gdy cała wataha zobaczy jej porażkę?

Przerabiam każdy scenariusz w głowie, wciąż od nowa.

W każdym jednym Victoria daje radę. I nie dlatego, że Evelyn nie wystarcza. Tylko dlatego, że termin jest niemożliwy.

Powtarzam to jak modlitwę. Każda komórka mojego ciała nazywa mnie kłamcą.

'Jest twoja,' warczy Leon, 'a Eliza jest moja. To ona ci jest potrzebna i dobrze o tym wiesz!'

'Muszę dokonać właściwego wyboru.' Zaciskam szczękę. 'Dla watahy. Dla samej Evelyn. I zrobię to.'

Leon uderza w moją czaszkę tak mocno, że przed oczami pojawiają się białe plamy. Potem zaczynają mi drżeć ręce i patrzę na nie.

Nigdy nie drżały. Ani na pogrzebie ojca, ani w żadnej sali konferencyjnej, ani podczas żadnej walki.

"Przestań," cedzę przez zęby.

'Zmuś mnie,' warczy Leon.

Ethan patrzy na moje ręce i widzę, że rozumie. Bez słowa wychodzę przez drzwi wejściowe.

Na zewnątrz jej zapach jest wszędzie, tak słodki, że aż ściska mnie w piersi, prowadzi prosto w sosny. Nie ukryła go.

Chce, żebym ją znalazł.

Podążam za nim za obręb posiadłości, głęboko w śnieg.

Leon tak wściekle krąży we mnie, że ledwo idę prosto. 'Wypuść mnie. Pozwól mi do niej iść.'

'Nie.'

'Jest zraniona. Nie czujesz tego? Cierpi przez ciebie!'

Oczywiście, że to czuję, mnie też to boli. Przechodzi przez więź falami, ostrymi i ciężkimi, każda z nich sprawia, że chcę paść na kolana.

To właściwa decyzja. Musi nią być.

Znajduję ją w małej przerwie między drzewami. Stoi w śniegu w kurtce i piżamie, ze skrzyżowanymi ramionami, jakby właśnie wyszła sprawdzić pogodę.

Czeka na mnie.

Nasze spojrzenia się spotykają, a więź uderza we mnie tak mocno, że muszę się zatrzymać. Jej policzki są mokre i jaskrawo różowe, ale oczy jasne i pewne.

Bogini. Jest tak piękna, że aż boli.

"Powiedz, po co przyszedłeś, Alfo Dominic ," mówi bez cienia emocji.

Jej głos nie drży. To mój nie chce się wydobyć. Otwieram usta, a Leon rzuca się do przodu tak mocno, że czuję w ustach smak miedzi. Obraz rozmazuje mi się na brzegach pola widzenia, a dłonie drżą mi po bokach.

'Nie,' błaga Leon. 'Dominic, nie rób tego. Stracisz ją na zawsze.'

'Wiem... Wiem, ale muszę to zrobić.'

W końcu zmuszam się, by wypowiedzieć słowa, jedno po drugim. "Ja, Dominic Sterling, Alfa Watahy Sterling, odrzucam cię, Evelyn Parker, jako moją prawdziwą bratnią duszę."

Ból niemal mnie rozdziera. Przeszywa mnie prosto przez pierś, jakby ktoś gołymi rękami rozszarpał mi żebra. Leon wyje we mnie, dźwięk tak surowy i złamany, że odbija się echem w moich kościach.

Ręce nie przestają mi drżeć. Zaciskam je w pięści, ale to nic nie pomaga.

Oddychaj. Stój prosto. Jesteś Alfą. Stój prosto.

Patrzę na nią i czekam, aż się rozpadnie, ale Evelyn się nie rusza. Po prostu trzyma mój wzrok i stoi niewzruszona jak skała. I to boli bardziej niż cokolwiek.

Unosi podbródek, a jej głos jest czysty i spokojny mimo zimnego powietrza.

"Ja, Evelyn Parker, przyjmuję twoje odrzucenie, Dominic Sterling, Alfo Watahy Sterling."

Uderza mnie to jak drugi cios, jeszcze mocniej niż pierwszy. Więź napina się między nami jak drut, który zaraz pęknie.

Potem ona odwraca się i odchodzi.

Nie biegnie, nie ogląda się za siebie. Po prostu idzie przez śnieg równym krokiem, jakby opuszczała przeciągające się spotkanie.

Patrzę, jak znika między drzewami, i stoję tak, zamrożony jak głupiec.

Potem Leon całkiem milknie na dłuższą chwilę.

'Zobaczysz,' mówi w końcu bardzo cicho. 'Zobaczysz, co właśnie zrobiłeś.'

Nie. To była słuszna decyzja. To był jedyny logiczny wybór.

Prawda?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fight For Me, Alpha

Fight For Me, Alpha

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa