Perspektywa Evelyn
Proszę, bądź tam. Proszę, proszę, bądź tam.
Budzę się i sięgam w głąb siebie, zanim jeszcze otworzę oczy.
Nic tam nie ma. Jak zawsze. Już nawet nie czuję bólu w kościach, a jakoś to boli bardziej niż sam ból.
Harper się myliła. Kolejne urodziny, kolejne nic.
Mam dwadzieścia jeden lat, a wciąż jestem jedyną dziewczyną w stadzie bez wilka.
Wciągam sweter i wlokę się na dół. Potem zamieram w drzwiach do kuchni.
Wszędzie są balony, złote i białe, przyklejone do każdej szafki i krzesła. Nad oknem wisi krzywy baner, a wszędzie widać to niechlujne pismo. „WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO”.
Ethan stoi przy kuchence, przewraca naleśniki, po czym odwraca się na dźwięk moich kroków. „No i jest nasza solenizantka!”
Krzywię się, a on wskazuje na mnie łopatką, zanim zdążę się odezwać.
„Nie”, mówi. „Dzisiaj nie wolno ci być smutną. Wydałem taki zakaz.”
„Nie możesz tak po prostu wydawać zakazów, Ethan.”
„Jestem Betą tego stada i twoim starszym bratem. Jak najbardziej mogę.” Zsuwa talerz na stół. „Siadaj. Jedz. To rozkaz.”
Prawie się uśmiecham i siadam, zanim zobaczy łzy w moich oczach. Naleśniki w moje urodziny to nasza tradycja, i nawet w najgorszy dzień roku jej nie pominął.
„W przyszłym tygodniu jest zebranie zarządu”, mówi. „Masz już dwadzieścia jeden lat, czyli od teraz masz pełne prawa. Chcę, żebyś tam była.”
Prawie się dławię naleśnikiem. „Ja? Na zebraniu zarządu?”
„Tylko obserwuj. Poznaj atmosferę. Mama i tata chcieliby, żebyś kiedyś tam była.”
Kiedyś. Kiedy już nie będę tą zepsutą dziewczyną.
„Ach, i Luna Gloria przychodzi jak zawsze w południe.” Ethan zbiera nasze talerze. „Jared i Harper też wpadną na lunch. I poprosiłem, żeby Dominic zajrzał.”
„Poprosiłeś KOGO, żeby też wpadł?”
Dominic też tu będzie? O bogini, naprawdę się zgodził?
„Za późno. Idź się przebrać w coś ładnego.” Rzuca we mnie ścierką. „Potem pomóż mi nakryć do stołu.”
Zakładam swoją jasnoniebieską sukienkę, już żadnych białych obrzędowych, i pomagam Ethanowi się przygotować. Po trzech latach przywykłam do tego, żeby sama zaniżać swoje oczekiwania, zanim inni zrobią to za mnie.
W południe dzwoni dzwonek do drzwi i Luna Gloria wchodzi z naręczem białych róż i wielką miską makaronu.
Jest mamą Dominica i naszą Luną, chociaż straciła partnera tej samej nocy, kiedy my straciliśmy rodziców. Codziennie rano wstawała, trzymała swojego syna w całości i podtrzymywała całe stado.
Bogini, nie wiem, jak ona to zrobiła.
To najsilniejsza kobieta, jaką znam, i najbliższa matki, jaką kiedykolwiek miałam.
„Jest moja dziewczynka.” Całuje mnie w oba policzki. „Wszystkiego najlepszego, kochanie.”
Jared i Harper przychodzą pięć minut później.
Harper macha krzywym pudełkiem z ciastem, a Jared chowa się za stertą butelek z napojami. „Nie patrz na ciasto”, ostrzega mnie Harper. „Przewróciło się w samochodzie. Ale dalej jest pyszne. Chyba.”
Potem drzwi znowu się otwierają. Alpha Dominic wchodzi i siada na końcu stołu.
Naprawdę przyszedł.
„Wszystkiego najlepszego, Evelyn”, mówi cicho, a moje serce robi głupiego fikołka.
Spokojnie. Jest po prostu uprzejmy, bo Ethan go zaprosił.
Patrzy na Ethana, potem na mnie. „Mój ojciec byłby z was obojga dumny.”
Gloria sięga po moją dłoń, Harper mruga mocno w sufit, a Ethan wpatruje się w swój talerz. Przez chwilę wszyscy po prostu siedzimy razem w żałobie i nikt nie udaje, że jest w porządku.
Późnym popołudniem Gloria i Dominic wychodzą. Harper i Jared zostają, żeby kłócić się o pilota, a Ethan chodzi po korytarzu rozmawiając przez telefon w sprawach pracy.
Stoję przy zlewie zmywając naczynia, wpatrując się w szare, grudniowe niebo. Głos mamy nagle wraca do mnie znikąd.
„Dziś wieczorem poznasz swojego wilka.”
Chwytam się zlewu i łzy napływają zanim zdążę je powstrzymać. Wstrzymywałam je przez cały dzień, przez balony i opowieść Glorii, a teraz po prostu się ze mnie wylewają.
Obiecałaś, mamo.
Obiecałaś mi, a ona nigdy nie przyszła. Ty też nigdy nie wróciłaś.
Tęsknię za tobą tak bardzo, że aż boli. Oddałabym wszystko... mojego wilka, mój dyplom, wszystko, byle tylko usłyszeć twój śmiech jeszcze raz.
Teraz już szlocham, zgięta nad zlewem ze szklanką w dłoni. Głęboko w piersi coś się porusza, jakby słuchało każdego słowa.
Wtedy to mnie uderza.
Coś pęka w mojej piersi, ostro i głęboko. Potem każda kość w ciele łamie się naraz. Szklanka wysuwa mi się z dłoni i tłucze o podłogę. Uginają się pode mną kolana, opadam na kafelki, łapiąc powietrze.
Co się ze mną dzieje?
„Evelyn!” Ethan pada na kolana i chwyta mnie za ramiona. „Evie, popatrz na mnie!”
Nie mogę mu odpowiedzieć. Potrafię tylko krzyczeć.
„O, bogini…” Już mnie podnosi. „Musimy wyjść na dwór.”
Wyciąga mnie na tył domu, zanim moje nogi znów się uginają.
„Evelyn!” Jared wpada za nami przez tylne drzwi, a Harper tuż za nim. „Ethan, co się z nią dzieje?”
„Przemiana! Nie zbliżajcie się!”
Przemiana? Teraz? Po tylu latach?
Jared nie słucha. Klęka na trawie i chwyta moją dłoń.
„Dasz radę”, mówi, a jego głos drży. „Po prostu pozwól temu się stać. Nie walcz.”
Nie walczę. Nie umiem tego zatrzymać.
Kręgosłup mi się wygina, palce łamią. Krzyczę, aż tracę głos, a potem coś we mnie wreszcie odpuszcza.
Ból znika.
Stoję na czterech łapach. Świat nagle jest zbyt jasny i zbyt głośny.
Nikt się nie rusza. Harper zasłania usta obiema rękami, a Ethan patrzy na mnie, jakby widział ducha.
Spoglądam na swoje łapy. Są białe, nie kremowe ani srebrne, ale czysto lśniąco białe. I wcale nie jestem mała. Jestem ogromna.
Wtedy głos wypełnia moją głowę. Jest wyraźny, silny i cierpliwy.
„Nikt nie jest czysto białym wilkiem. Nikt poza nami.” Mój wilk robi pauzę, a ja czuję jej dumę. „I czekałam trzy lata, żeby ci to powiedzieć.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Evelyn
„Odpuść już, Evelyn. To wystarczy na dziś. Sprowadzę cię z powrotem.”
Jej głos prowadzi mnie, a moje ciało składa się z powrotem w sobie. Futro zmienia się w skórę, łapy w dłonie, i nagle leżę na zamarzniętej trawie, trzęsąc się.
Płaczę tak bardzo, że nie mogę oddychać. Już mnie nie boli, ani trochę. To po prostu trzy lata czekania wylewają się ze mnie naraz.
Ona jest prawdziwa. Ona tu jest. Nie jestem zepsuta. Nigdy nie byłam zepsuta.
Ethan pada na kolana i owija mnie kocem, zakładając go na moje nagie ramiona. Przyciąga mnie do swojej piersi i trzyma tak mocno, jakby bał się, że zniknę.
– Udało ci się, Evie… – Jego głos łamie się w połowie. – Udało ci się. Bogini, spójrz na siebie.
– Mam wilka. – Śmieję się przez łzy i wychodzi to brzydko i mokro. – Ethan… Ja naprawdę mam wilka.
– Wiem. – Całuje mnie w czubek głowy. – Wiem, że masz, mała.
Harper stoi obok nas, wycierając twarz obiema rękawami. Tusz do rzęs spływa jej po policzkach i w ogóle jej to nie obchodzi.
– Mówiłam ci! – Wskazuje na mnie drżącym palcem. – Dosłownie mówiłam ci wczoraj! Kości nie kłamią!
Jared stoi kilka kroków dalej, z założonymi rękami. Uśmiecha się do mnie tak szeroko, że widzę każdy ząb.
– Mówiłem ci – mówi. – To był ten rok.
Mówiłeś. Wczoraj tak mocno mnie pchałeś, jakbyś wiedział.
W środku Ethan sadza mnie na kanapie i nakłada na mnie jeszcze dwa koce. Harper robi gorącą czekoladę, a Jared opiera się o ścianę przy kominku, obserwując mnie.
Ledwo ich słyszę, bo mój wilk mówi.
„Masz tyle pytań.” Jej głos jest spokojny i głęboki. „Zadaj je.”
„Jak się nazywasz?” – pytam ją w myślach. W naszych myślach.
„Eliza.”
„Eliza.” Powtarzam to w głowie, tylko by poczuć to imię. „Dlaczego to trwało trzy lata? Gdzie byłaś?”
„Byłam tutaj przez cały czas” – mówi łagodnie. „Twoje ciało po prostu nie było gotowe, by mnie nieść po tym, co się stało.”
„A dziś już było?”
„Dziś już było.”
Gardło znowu mi się zaciska. Victoria się myliła. Lekarze się mylili. Wszyscy, którzy patrzyli na mnie tymi smutnymi oczami, się mylili.
– Evelyn? – Harper macha ręką przed moją twarzą. – Gapiesz się w przestrzeń. Ona z tobą rozmawia?
– Ma na imię Eliza. – Nie mogę przestać się uśmiechać. – I nie zamyka się.
„Niegrzeczne” – mówi Eliza i przysięgam, że brzmi rozbawiona.
„Dlaczego jesteśmy białe?” – pytam ją. „Nikt nie jest czysto biały. To nie ma sensu.”
Milczy przez chwilę. „Zrozumiesz, kiedy będziesz musiała.”
„To nie jest odpowiedź, Elizo.”
„To jedyna odpowiedź, jaką dziś dostaniesz.”
„Świetnie. Mam wilka od godziny, a ona już trzyma przede mną tajemnice…”
Jest prawie dziesiąta, gdy wszyscy szykują się do wyjścia. Harper przytula mnie trzy razy w drzwiach, a Ethan idzie posprzątać potłuczone szkło w kuchni.
Jared odprowadza mnie schodami do drzwi mojej sypialni. Zatrzymuje się na korytarzu i ściska moje ramię mocno i pewnie.
– Cokolwiek będzie dalej – mówi cicho – jestem tu. Śpij trochę, dobrze?
Jego dłoń jest ciepła na moim ramieniu i nie mogę się powstrzymać. Sprawdzam, tak jak sprawdza każda wilczyca. Czekam na iskry, na przyciąganie, na cokolwiek.
Nic się nie dzieje. To po prostu Jared, ciepły i znajomy, mój przyjaciel.
„To nie on” – szepcze Eliza łagodnie.
Żołądek ściska mi się tak szybko, że aż kręci mi się w głowie. Nie daję tego po sobie poznać.
Nie mój bratnia dusza. Okej. To w porządku. To niczego między nami nie zmienia.
Jared przez chwilę szuka czegoś na mojej twarzy, jakby na coś czekał. Potem tylko kiwa głową i puszcza mnie.
Nie pyta. Jakoś przez to boli trochę bardziej.
– Dobranoc, Evelyn. – Schodzi po schodach.
– Dobranoc, Jared. – Patrzę za nim, dopóki drzwi się za nim nie zamykają.
Jest najlepszym człowiekiem, jakiego znam. Dlaczego nie mógłby to być on? To byłoby takie proste.
Biorę najdłuższy prysznic w życiu. Potem zakładam na siebie najmiększą piżamę i kładę się do łóżka, a całe moje ciało zapada się w materac.
Przez trzy lata ten dzień kończył się moim płaczem w poduszkę. Odliczałam godziny do końca i udawałam, że śpię, gdy Ethan mnie sprawdzał.
Dziś jest inaczej. Dziś Eliza zwinięta jest we mnie, ciepła i ciężka, jakby zawsze tam była.
Po raz pierwszy od trzech lat nie czuję się jak połowa człowieka.
„Nigdy nie byłaś połową” – szepcze Eliza. – „Śpij już.”
Zamykam oczy, ale nie mogę zasnąć. Jest jedna myśl, której nie mogę się pozbyć.
To kto jest moim bratem dusz? Jeśli nie Jared?
Kiedy go spotkam, czy zrozumiem, że to on? A może więź bratnich dusz jest zbyt wyidealizowana?
Stukanie wyrywa mnie z półsnu. To niegrzeczne pukanie. Jest ciężkie i szybkie, trzęsie całymi drzwiami wejściowymi do naszego domu. Siadam w łóżku, serce mi wali.
Na dole słyszę kroki Ethana, potem otwieranie drzwi.
– Dominic? – Ethan brzmi na zaskoczonego. – Jest prawie północ. Co ty—
– Muszę z tobą porozmawiać. Teraz. – Głos Dominica jest spięty, a pod spodem jest w nim coś surowego.
Całe moje ciało nieruchomieje. To jego głos, ten sam, który słyszałam tysiąc razy. Ale teraz brzmi inaczej. Brzmi jak muzyka, jak coś, na co czekałam całe życie.
„Co się ze mną dzieje? Dlaczego on tak brzmi?”
Wtedy zapach unosi się po schodach i wpada przez szczelinę pod moimi drzwiami. Igły sosny i śnieg, zimny i czysty, tak silny, że moje palce zaciskają się na pościeli.
„Czekaj. Czy on... Czy Dominic to mój...? Nie. Nie mogę nawet dopuścić tej myśli.”
Eliza wyrywa się do przodu tak mocno, że odbiera mi dech.
„Bratnia dusza”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Evelyn
„Partner”, powtarza Eliza, jeszcze głośniej. „Evelyn, słyszałaś mnie? On jest naszym partnerem.”
„Nie. To niemożliwe. Jesteś nowa, jesteś zdezorientowana, pomyliłaś faceta.”
„Nie pomyliłam faceta. Idź, sama go powąchaj, głuptasie.”
Siedzę zamarznięta w łóżku, z prześcieradłami zaciśniętymi w pięściach. Dominic Sterling, Alfa, mężczyzna, o którym po cichu śniłam, odkąd byłam nastolatką, stoi w moim domu o północy.
I on jest moim partnerem. Dominic jest moim partnerem.
Coś narasta w mojej piersi i przyciskam dłoń do ust, żeby nie wybuchnąć śmiechem.
Przez lata powtarzałam sobie, żeby przestać mieć nadzieję. Przez lata patrzyłam, jak przechodzi obok mnie, jakbym była częścią mebli.
A przez cały ten czas to miało być o mnie. O mnie!
Wstaję z łóżka, zanim jeszcze zdążę podjąć decyzję. Coś ciągnie mnie w piersi w stronę schodów, ciepłe i słodkie, jakby ktoś wołał moje imię z daleka.
Co mam mu powiedzieć?
Cześć, myślę, że jesteśmy sobie przeznaczeni na zawsze?
Przygryzam wargę, żeby nie uśmiechać się jak idiotka. Już sobie to wyobrażam.
Podejdę do niego, a on chwyci mnie za rękę. Może mnie przytuli. Może pocałuje mnie od razu na korytarzu, a Ethan będzie musiał odwrócić wzrok.
Trzy lata najgorszych dni mojego życia, a teraz to. Nagle wszystko ma sens.
Idę korytarzem i zatrzymuję się przy wejściu do salonu. Dominic stoi przy drzwiach wejściowych z Ethanem, wciąż w płaszczu, z topniejącym śniegiem na ramionach.
Potem się odwraca i kiedy nasze spojrzenia się spotykają, cały świat się przechyla.
Iskry przebiegają po mojej skórze, gorące i jasne. Serce bije mi tak mocno, że nie słyszę już niczego innego.
O moja Bogini. Więc to o to wszystkim chodziło. Tak to właśnie jest.
I on to też czuje. Widzę to.
Jego wargi się rozchylają, a dłoń zaciska się na framudze drzwi tak mocno, że bieleją mu knykcie. Jego zielone oczy są pełne czegoś dzikiego, czegoś głodnego. Jakby chciał przejść przez pokój tak samo mocno, jak ja.
No to chodź tu. Na co czekasz?
Ale on się nie rusza. Coś na jego twarzy powstrzymuje go, walczy, jakby ciągnął za niewidzialny łańcuch.
Dlaczego? Dlaczego tam stoisz? Znaleźliśmy się, będziemy szczęśliwi. Czego jeszcze chcesz?
Wtedy jego twarz zamyka się jak drzwi. Staje się zimna. Szczęka się zaciska, a zielone oczy przesuwają się po mnie powoli, jakbym była problemem na jego biurku, który musi rozwiązać.
Nie. Nie patrz na mnie tak. To boli. Dlaczego to boli aż tak bardzo?
Ethan staje między nami. Jego plecy całkowicie zasłaniają mi Dominica.
"Wróć do łóżka, Evelyn," mówi cicho.
"Ethan, ale on—"
" Proszę ." Nie odwraca się. "Po prostu idź do łóżka."
Dlaczego na mnie nie patrzysz? Co się dzieje?
Odwracam się i wracam korytarzem. Za sobą słyszę, jak przemieszczają się do salonu. Nie idę na górę. Zatrzymuję się za rogiem, opieram plecy o ścianę i nasłuchuję.
"Poczułem jej przemianę z drugiego końca osady," mówi Dominic, nisko i szorstko. "Leon prawie przejął kontrolę. Ona jest moją partnerką, Ethan."
Moja dłoń ląduje na ustach.
Powiedział to. Naprawdę to powiedział.
Przez jedną krótką sekundę znowu jestem szczęśliwa, głupio i całkowicie szczęśliwa.
A jeśli chciał najpierw poprosić mojego brata o moją rękę?
"Ale przez lata była bez wilka," ciągnie. "Dopiero teraz przemieniła się po raz pierwszy, bez kontroli i bez żadnego treningu w wilczej postaci. A matka powiedziała mi, że jej sierść jest śnieżnobiała. Nikt nigdy tego nie widział."
"Dom…" Ethan zaczyna niepewnie.
"To mogłoby być wyjątkowe," przerywa mu Dominic. "Ale równie dobrze, a nawet bardziej prawdopodobne, może to być znak, że jej wilk jest niedorozwinięty. Mutacja, wielka słabość."
Wielka słabość?
Uśmiech zamiera mi na twarzy.
"Marka od lat nie ma Luny jako wizerunku publicznego, moja matka wciąż opłakuje," kontynuuje. "Inwestorzy chcą stabilności. Victoria już zna ludzi, zajmuje się wydarzeniami. Jest silna, potrafi zapanować nad salą. A Evelyn…"
Przestaje mówić, a ja przestaję oddychać.
"Evelyn nie rozkwitła," mówi w końcu. "Przez lata była przygnębiona i studiowała prawo stada. Nigdy nie była w sali konferencyjnej. Nigdy nie reprezentowała marki. Jest znakiem zapytania."
Kręcę głową do pustego korytarza.
Nie. Nie, on nie to miał na myśli.
Jest zmęczony. Jest w szoku. Za chwilę tu wejdzie i powie, że nic z tego nie miał na myśli.
Czekam, aż Ethan zawalczy o mnie. Cisza trwa zdecydowanie za długo.
"To moja siostra," mówi w końcu Ethan.
"Wiem," odpowiada cicho Dominic. Kolejna cisza. "Ale nie mogę jej uznać za swoją partnerkę. Nie jest gotowa, by zostać kolejną Luną."
Ethan nie protestuje, nie mówi nawet słowa w mojej obronie.
Coś pęka na środku mojego serca. Moje dłonie zaciskają się w pięści.
Jak śmiecie stać w moim domu i decydować, że nie jestem wystarczająca.
A ty, Ethan… po prostu stoisz i pozwalasz mu tak o mnie mówić?
„Leon z nim walczy,” warczy Eliza. „Jego wilk nas chce. To Dominic nie chce.”
Potem milknie, zwijając się gdzieś głęboko we mnie, jakby ją też bolało.
Myśli pędzą mi teraz w głowie, rozpaczliwe.
To się nauczę. Pójdę na kursy. Będę chodzić na każde spotkanie. Będę nosić sukienki i uśmiechać się do inwestorów. Po prostu daj mi szansę, Dominic. Jedną szansę.
Proszę. Będę kim tylko potrzebujesz. Będę lepsza od niej.
Ale nikt nie pojawia się za rogiem. Nikt nie mówi mojego imienia.
Oczy mnie pieką i wreszcie łzy spływają po policzkach. Osuwam się po ścianie, aż siedzę na zimnej podłodze, obejmując kolana.
Głupia dziewczyno. Naprawdę wierzyłaś, że cię przytuli.
Siedzę tak, aż łzy wyschną na mojej twarzy. Potem powoli coś we mnie staje się zimne i ciche. Mam dość płaczu w korytarzu, podczas gdy dwóch mężczyzn decyduje, ile jestem warta.
Wstaję i przechodzę prosto obok wejścia do salonu. Obaj podnoszą wzrok jednocześnie. Twarz Ethana blednie. Dominic się prostuje i w jego oczach pojawia się coś, czego nie potrafię odczytać.
Tak. Słyszałam wszystko.
Zdejmuję kurtkę z wieszaka, narzucam ją na piżamę i wsuwam się w buty.
"Evelyn." Głos Ethana jest ostrożny. "Evie, zaczekaj—"
Otwieram drzwi wejściowe i biegnę w stronę ciemnej linii drzew.
"Evelyn!" Ethan krzyczy z ganku. "Wracaj tu!"
Nie zatrzymuję się.
Przesuń w górę, aby kontynuować