passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

First Rule: Don't Fall For The Enemy - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

First Rule: Don't Fall For The Enemy

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1

PUNKT WIDZENIA MIRY

Moje odbicie wpatrywało się we mnie z lśniących drzwi windy i przez ułamek sekundy prawie się nie rozpoznałam. Zniknęła agent Mira Weston z jej dzikimi lokami i buntowniczymi zielonymi oczami.

Na jej miejscu stała Elise Hart, wyrafinowana, profesjonalna, perfekcyjnie kontrolowana. Dwa lata przygotowań doprowadziły do tej chwili i nie mogłam sobie pozwolić na najmniejszy błąd.

"Czterdzieste siódme piętro," oznajmiła winda mechanicznym głosem.

Serce waliło mi o żebra, gdy drzwi rozsunęły się, ukazując nieskazitelne marmurowe lobby poziomu wykonawczego Roth Corporation. Wszystko tutaj krzyczało władzą i pieniędzmi, od sięgających sufitu okien z widokiem na miasto po abstrakcyjną sztukę, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż domy większości ludzi.

"Pani Hart?" Podeszła kobieta po pięćdziesiątce, jej uśmiech był równie ostry jak jej dopasowany garnitur. "Jestem Margaret Rowan, sekretarka pana Rotha. Jest gotów panią przyjąć."

"Dziękuję." Mój głos zabrzmiał pewnie, nie zdradzając żadnego z wewnętrznego chaosu.

Prowadziła mnie korytarzem wyłożonym portretami biznesowych podbojów Adriana Rotha; budynków, które nabył, firm, które wchłonął, życiorysów, które niewątpliwie zniszczył w swojej wspinaczce na szczyt. Każde zdjęcie było jak ostrzeżenie, ale zaszłam zbyt daleko, by się teraz wycofać.

"Tędy proszę," powiedziała Margaret, otwierając masywne dębowe drzwi. "Panie Roth, pani Hart przybyła."

Biuro za nimi było świątynią męskiej władzy. Ciemne drewno, skóra i stal dominowały w przestrzeni, ale to mężczyzna za mahoniowym biurkiem kontrolował każdą cząsteczkę tlenu w pomieszczeniu. Adrian Roth wstał z krzesła z drapieżną gracją, a ja poczułam, jak moja starannie zbudowana pewność siebie się chwieje.

Wyglądał młodziej niż się spodziewałam, najwyżej na trzydzieści kilka lat, z kruczoczarnymi włosami i oczami tak ciemnymi, że zdawały się pochłaniać światło.

Zdjęcia w moich aktach badawczych nie uchwyciły surowego magnetyzmu, który emanował z niego falami, ani sposobu, w jaki jego obecność zdawała się wypełniać każdy kąt biura.

"Pani Hart." Jego głos był jak starzała whisky, gładki, odurzający i niebezpieczny. "Proszę usiąść."

Przeszłam przez pokój na nogach, które wydawały się podejrzanie niepewne, nadświadomie rejestrując jego spojrzenie śledzące każdy mój ruch. Gdy usiadłam w fotelu naprzeciwko jego biurka, on pozostał stojąc, studiując mnie z intensywnością łowcy oceniającego zdobycz.

"Imponujące kwalifikacje," powiedział, przeglądając to, co przypuszczalnie było moim sfabrykowanym CV. "MBA z Harvardu, pięć lat w Goldman Sachs, znakomite rekomendacje. Proszę mi powiedzieć, co sprawia, że uważa się pani za wykwalifikowaną na stanowisko mojej osobistej asystentki?"

"Dobrze radzę sobie pod presją, panie Roth. Jestem efektywna, dyskretna i rozumiem, że doskonałość nie jest opcją, tylko wymogiem." Słowa płynęły gładko, wyćwiczone do perfekcji. "Przeprowadziłam research na temat pańskiej firmy. Potrzebuje pan kogoś, kto potrafi przewidywać pańskie potrzeby, a nie tylko na nie reagować."

Powolny uśmiech wykrzywił jego usta, a w tych północnych oczach błysnęło coś niebezpiecznego. "Research. Jak dokładny był ten research, pani Hart?"

Dzwonki alarmowe krzyczały w mojej głowie. W jego tonie było coś drapieżnego, jakby mnie testował. "Wystarczająco dokładny, by wiedzieć, że nie toleruje pan przeciętności, że ceni pan lojalność ponad wszystko i że nie ma pan cierpliwości dla ludzi, którzy marnują pański czas."

"Istotnie." W końcu usiadł, odchylając się w krześle bez przerywania kontaktu wzrokowego. "A co sprawia, że myśli pani, że poradzi sobie pani z pracą dla kogoś takiego jak ja?"

Pytanie zawisło w powietrzu między nami, obciążone implikacjami, których nie byłam pewna, czy chcę rozszyfrować. "Kogoś takiego jak pan?"

"Wymagającego, bezkompromisowego. Niektórzy mogliby powiedzieć... niebezpiecznego."

Mój puls przyspieszył, ale zmusiłam się, by utrzymać jego spojrzenie. "Nie daję się łatwo zastraszyć, panie Roth."

"Nie?" Wstał ponownie, poruszając się wokół biurka płynnymi krokami, które przypominały mi panterę krążącą wokół ofiary. "Większość ludzi uważa mnie za przytłaczającego."

Zatrzymał się bezpośrednio przed moim krzesłem, tak blisko, że mogłam poczuć jego wodę kolońską, coś ciemnego i drogiego, co sprawiało, że kręciło mi się w głowie. "Proszę wstać."

"Słucham?"

"Proszę wstać, pani Hart. Chcę się pani lepiej przyjrzeć."

Każdy instynkt krzyczał, żebym odmówiła, żeby zachować profesjonalne granice, ale byłam tu z powodu. Wstałam powoli, boleśnie świadoma, jak ten ruch zbliżył nas jeszcze bardziej. Jego oczy przesunęły się po mnie z bezczelnym uznaniem, zatrzymując się na krzywej moich ust, zanim znów spotkały moje spojrzenie.

"Interesujące," wymruczał, okrążając mnie jak rzeźbę, którą rozważał kupić. "Wygląda pani pięknie."

"Co?!" Byłam wstrząśnięta do szpiku kości.

Zatrzymał się za mną i poczułam ciepło jego ciała na plecach. "Fascynująca."

To słowo wysłało elektryczność wzdłuż mojego kręgosłupa. Tak nie powinny przebiegać rozmowy o pracę. Do diabła, tak nie powinna przebiegać żadna profesjonalna interakcja. Ale Adrian Roth najwyraźniej działał według własnych zasad.

"Panie Roth—"

"Proszę mi powiedzieć, Elise. Mogę mówić Elise? Co dokładnie wie pani o lojalności?"

Przesunął się z powrotem na moją stronę, tak blisko, że mogłam zobaczyć złote drobinki w jego ciemnych oczach. "Lojalność trzeba sobie zasłużyć, nie można jej żądać."

"Sprytna odpowiedź. Ale się nie zgadzam." Jego ręka przesunęła się do długopisu leżącego na biurku, a mój oddech zamarł, gdy jego palce, długie, eleganckie, całkowicie męskie, owinęły się wokół niego. "Z mojego doświadczenia wynika, że lojalność jest absolutna. Nie ma stopni, nie ma warunków. Albo jest się całkowicie moim, albo nie jest się dla mnie nikim."

Posesywna nuta w jego głosie sprawiła, że mój żołądek zadrżał w sposób, który nie miał nic wspólnego ze strachem, a wszystko z zdradliwym pociągiem, na który nie mogłam sobie pozwolić.

"Rozumiem," udało mi się powiedzieć, dumna z tego, jak stabilny pozostał mój głos.

"Naprawdę?" Wyciągnął długopis w moją stronę, a gdy po niego sięgnęłam, jego palce celowo musnęły moje. Kontakt był elektryzujący, wysyłając wstrząsy w górę mojego ramienia prosto do mojego wnętrza. "Proszę tu podpisać, a stanowisko jest pani."

Wpatrywałam się w kontrakt, który położył na biurku, moja ręka lekko drżała, gdy trzymałam długopis. To była moja szansa, by dostać się do jego organizacji, znaleźć dowody, których potrzebowałam, by go pogrążyć.

Ale coś w sposobie, w jaki mnie obserwował, zadowolony błysk w jego oczach, sprawiło, że czułam, jakbym podpisywała coś znacznie bardziej wiążącego niż umowa o pracę.

"Wynagrodzenie jest hojne," powiedziałam, próbując zyskać czas na jasne myślenie.

"Nagradzam tych, którzy dobrze mi służą." Słowa niosły niedwuznaczne seksualne podteksty, które sprawiły, że ciepło zebrało się nisko w moim brzuchu. "Bardzo dobrze indeed."

Podpisałam szybko, zanim mogłam stracić odwagę, i oddałam mu długopis. Nasze palce znów się dotknęły i tym razem byłam pewna, że kontakt był celowy. Testował mnie, przekraczał granice, a najgorsze było to, że moje ciało reagowało dokładnie tak, jak zamierzał.

"Witam w Roth Corporation, Elise." Uniósł moją dłoń do ust i złożył delikatny pocałunek na moich kostkach, który wysłał ogień przez moje żyły. "Mam przeczucie, że będziemy bardzo dobrze współpracować. Do zobaczenia w poniedziałek."

Odprawił mnie machnięciem ręki, odwrócił się i powrócił na swoje miejsce.

Kiedy wychodziłam z jego biura na drżących nogach, jedna myśl odbijała się w mojej głowie z krystaliczną jasnością: Adrian Roth był znacznie bardziej niebezpieczny i magnetyczny, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.

Czego nie wiedział - czego nawet ja ledwo pozwalałam sobie pamiętać - to to, że nie przyszłam tu przypadkiem. Byłam tu, by zniszczyć Adriana Rotha. Dla kogoś, kogo kochałam. Dla kogoś, kogo pomógł zniszczyć. Ale pochowałam żal tak głęboko, że prawie mogłam udawać, że nie istnieje.

I byłam w poważnych tarapatach.

Miałam go pogrążyć. Zamiast tego, już byłam dla niego mokra.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PUNKT WIDZENIA MIRY

"Dzień dobry, pani Hart." Głos Margaret przebił się przez moje zdenerwowanie, gdy wysiadłam z windy dokładnie o 7:30. "Pan Roth pije kawę czarną, bez cukru, i będzie chciał przejrzeć swój harmonogram przed pierwszym spotkaniem o dziewiątej."

Kiwnęłam głową, ściskając skórzane portfolio jak koło ratunkowe. "Oczywiście. Gdzie będę pracować?"

"Tutaj." Wskazała na eleganckie biurko ustawione bezpośrednio przed drzwiami gabinetu Adriana. "Będziesz jego pierwszą linią obrony. Wszystko przechodzi teraz przez ciebie."

Ciężar tych słów osiadł na moich barkach, gdy przyglądałam się mojemu nowemu miejscu pracy. Biurko było nieskazitelne, wyposażone w dwa monitory, system telefoniczny, który wyglądał bardziej skomplikowanie niż panel kontrolny statku kosmicznego, i doskonały widok na wszystkich wchodzących i wychodzących z piętra zarządu.

"Już jest," kontynuowała Margaret, ściszając głos. "Jest tu od szóstej. Nie sypia zbyt wiele."

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zatrzeszczał interkom. "Elise." Głos Adriana wywołał niepożądany dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. "Do mojego gabinetu. Natychmiast."

Margaret uniosła brew. "Powodzenia."

Wygładziłam spódnicę i zapukałam do ciężkich dębowych drzwi przed wejściem. Adrian stał przy sięgających od podłogi do sufitu oknach, jego szerokie ramiona rysowały się na tle porannego nieba. Zdjął marynarkę, a biała koszula opinająca jego plecy nie ukrywała potężnej sylwetki.

"Jesteś punktualna," powiedział nie odwracając się. "Doceniam to."

"Wierzę w nadawanie właściwego tonu od pierwszego dnia."

Odwrócił się wtedy i ponownie uderzyła mnie intensywność jego spojrzenia. "Powiedz mi, Elise, co sądzisz o moim widoku?"

Podeszłam bliżej okna, boleśnie świadoma jego obecności obok. Miasto rozciągało się pod nami, labirynt stali i szkła, który zdawał się uginać pod jego wolą. "Jest imponujący. Stąd widać wszystko."

"Dokładnie." Jego głos spadł do tego niebezpiecznego szeptu, który przyspieszał moje tętno. "Lubię mieć oko na to, co moje."

Zaborczy ton w jego głosie sprawił, że odwróciłam się, by na niego spojrzeć. "Pańskie imperium?"

"Między innymi." Jego oczy przemknęły po mojej twarzy z niepokojącą uwagą. "Mam przeczucie, że ty i ja bardzo dobrze się zrozumiemy, Elise."

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zadzwonił jego telefon. Ruszył, by odebrać, a ja wykorzystałam to rozproszenie, by dokładniej przyjrzeć się jego gabinetowi, zauważając rozmieszczenie komputera, zamknięte szafki na dokumenty, mały sejf ukryty za obrazem przedstawiającym wzburzone morze.

"To był burmistrz," powiedział, odkładając słuchawkę. "Wygląda na to, że potrzebuje przysługi. Odwołaj moje spotkanie na lunch i zamiast tego umów telekonferencję na pierwszą."

"Oczywiście." Zrobiłam notatki w tablecie. "Coś jeszcze?"

"Tak." Podszedł bliżej, tak blisko, że znów mogłam poczuć tę odurzającą wodę kolońską. "Chcę, żebyś wiedziała, że nie wierzę w sekrety między nami. Jeśli jest coś, o czym uważasz, że powinienem wiedzieć, powiesz mi. Prawda?"

Zaschło mi w gardle. "Naturalnie. Pełna przejrzystość."

"Dobrze." Jego uśmiech był ostry jak ostrze. "Nienawidzę, gdy ktoś mnie okłamuje."

Reszta poranka minęła w wirze telefonów, konfliktów w harmonogramie i polityki korporacyjnej, od której kręciło mi się w głowie. Adrian był wymagający, dokładny i absolutnie bezwzględny w swoich interesach. Obserwowałam, jak z chirurgiczną precyzją niszczy propozycję konkurencji, by później oczarować żonę senatora, aby poparła jego najnowszy projekt deweloperski.

Do lunchu byłam wyczerpana i boleśnie świadoma, jak mało właściwie wiedziałam o człowieku, którego miałam badać.

"Ciężki poranek?"

Podniosłam wzrok i zobaczyłam znajomą twarz, Jesse'ego, choć wyglądał inaczej w mundurze ochroniarza. Jego piaskowe włosy były starannie uczesane, a jego swobodny uśmiech był dokładnie tym, czego potrzebowałam po godzinach intensywnego nadzoru Adriana.

Uśmiechnęłam się do niego i skrzyżowałam ramiona, studiując jego wygląd.

Jesse był moim chłopakiem od dwóch lat. Kiedy powiedziałam mu o moich planach infiltracji imperium Adriana Rotha, zgłosił się na ochotnika, by mi pomóc.

Plan zakładał, że ja wejdę jako Asystentka Wykonawcza Adriana Rotha, a on jako zwykły ochroniarz. W ten sposób mogliśmy oboje zdobyć różne informacje o wrogu.

"Można tak powiedzieć," powiedziałam, wdzięczna za krótką przerwę. "Jak ci mija pierwszy dzień?"

"Fascynująco. To miejsce ma więcej kamer bezpieczeństwa niż Fort Knox." Oparł się o moje biurko, jego głos był swobodny, ale oczy czujne. "Twój szef wydaje się... intensywny."

"To jedno słowo na to."

"Inni strażnicy opowiadali mi historie. Podobno ostatnia asystentka zrezygnowała po dwóch tygodniach. Coś o 'nieodpowiednim zachowaniu.'"

Dreszcz przebiegł mi po plecach. "Jaki rodzaj nieodpowiedniego zachowania?"

"Nie byli konkretni, ale—"

"Panno Hart." Głos Adriana przeciął naszą rozmowę jak nóż. Żadne z nas nie słyszało, jak otwierają się drzwi jego gabinetu. Przenosił wzrok ze mnie na Jesse'ego, który zastygł na jego nagłe pojawienie się. "Kim jest pani przyjaciel?"

Jesse wyprostował się, jego postawa natychmiast stała się profesjonalna. "Jesse Morrison, proszę pana. Ochrona budynku."

Oczy Adriana zwęziły się, gdy studiował Jesse'ego z drapieżną uwagą. "Rozumiem. I jest pan tutaj, ponieważ?"

"Przedstawiam się nowemu personelowi, proszę pana. Upewniam się, że wszyscy znają protokoły bezpieczeństwa."

"Jak... skrupulatnie z pana strony." Ton Adriana był lodowaty. "Jestem pewien, że panna Hart docenia pańską... dbałość o szczegóły."

Podtekst był jasny jak szkło. Adrian zauważył zażyłość między Jessem a mną i zdecydowanie mu się to nie podobało.

"Powinienem wrócić do obchodu," powiedział Jesse, rozumiejąc aluzję. "Miło było panią poznać, panno Hart."

Po jego wyjściu Adrian pozostał w drzwiach, obserwując mnie tymi nieodgadnionymi ciemnymi oczami. "Stary znajomy?"

"Właśnie się poznaliśmy," powiedziałam ostrożnie. "Wydaje się miły."

"Miły." Adrian powtórzył to słowo, jakby miało gorzki smak. "Nie przepadam szczególnie za miłymi ludźmi, Elise. Mają tendencję do rozczarowywania."

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zniknął z powrotem w swoim gabinecie, pozostawiając mnie zastanawiającą się, w co dokładnie się wpakowałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Z PERSPEKTYWY MIRY

TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ

"Znowu wracasz późno." Głos Jessego przeciął ciemność, gdy wślizgnęłam się do naszego wspólnego mieszkania tuż przed północą. Siedział na kanapie, wciąż w pełni ubrany, z kubkiem zimnej kawy w dłoniach.

"Adrian kazał mi reorganizować cały system segregowania dokumentów," powiedziałam, upuszczając torebkę i zrzucając szpilki. Po trzech tygodniach w tej pracy zostawanie po godzinach stało się rutynowe jak oddychanie. "Ten człowiek jest obsesyjny, jeśli chodzi o organizację."

"To już czwarty wieczór w tym tygodniu, Mira." Jesse wstał, jego zaniepokojenie widoczne było w ułożeniu ramion. "Co tam naprawdę się dzieje?"

Chciałam mu powiedzieć o małym urządzeniu podsłuchowym, które w końcu udało mi się umieścić za regałem Adriana, albo o tym, jak zapamiętałam kombinację do jego prywatnego sejfu. Zamiast tego powiedziałam: "Jest wymagającym szefem. Wiedziałeś, że nie będzie łatwo."

"Wymagający to jedno. To wydaje się inne." Jesse podszedł bliżej, ściszając głos. "Inni strażnicy rozmawiają. Mówią, że nigdy nie zatrzymał asystentki na tak długo, nigdy nie pracował z nikim tak blisko."

"Może po prostu lepiej radzę sobie z tą pracą niż jego poprzednie asystentki."

"Albo może gra w zupełnie inną grę."

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, mój telefon zawibrował z wiadomością od Adriana: "Potrzebuję cię wcześniej jutro. 7:00 rano punktualnie. Mamy pracę do wykonania."

Jesse zobaczył, jak czytam wiadomość i potrząsnął głową. "Widzisz, o czym mówię? To tak, jakby cię posiadał."

"To mój szef, Jesse. Oczywiście, że ma swoje oczekiwania."

"Tu nie chodzi o oczekiwania i dobrze o tym wiesz." Jego frustracja była namacalna, gdy zaczął krążyć po małym salonie. "Widzę, jak na ciebie patrzy, gdy myślisz, że nikt nie widzi. To nie jest tylko biznes dla niego."

Chciałam temu zaprzeczyć, ale wspomnienie ciemnych oczu Adriana śledzących każdy mój ruch, sposób, w jaki jego głos się zmieniał, gdy byliśmy sami, sprawiało, że słowa Jessego brzmiały niepokojąco prawdziwie.

"Jesteś przewrażliwiony," powiedziałam, ale mój głos był pozbawiony przekonania.

"Naprawdę?" Jesse przestał krążyć i odwrócił się, by spojrzeć mi prosto w twarz. "Mira, znam cię. Jesteśmy razem od dwóch lat. Potrafię zauważyć, kiedy coś się zmieniło."

"Nic się nie zmieniło."

"Bzdura." Słowo zabrzmiało ostrzej niż zamierzał, i sfrustrowany przeczesał dłońmi swoje piaskowe włosy. "Wracasz co wieczór wyglądając, jakbyś przeszła przez emocjonalną wyżymaczkę. Prawie ze mną nie rozmawiasz, chyba że o pracy. A kiedy na mnie patrzysz, to jakbyś patrzyła przeze mnie."

"To nieprawda—"

"Czyżby?" Podszedł bliżej, jego niebieskie oczy badały moją twarz. "Kiedy ostatnio jedliśmy razem kolację? Kiedy ostatnio naprawdę rozmawialiśmy o tej misji? Nawet już o tym ze mną nie rozmawiasz. Jakby to już nic dla ciebie nie znaczyło."

Otworzyłam usta, by odpowiedzieć i zdałam sobie sprawę, że nie mogę. Ostatnie trzy tygodnie były rozmyte intensywną obecnością Adriana, późnowieczornymi rozmowami, które wydawały się zbyt intymne, i momentami, które przyspieszały moje tętno w sposób niezwiązany ze strachem.

"Widzisz?" Głos Jessego był teraz cichszy, przenikał do niego ból. "Nawet nie pamiętasz."

"Jesse, ta praca jest pochłaniająca. Wiesz, jak jest ważna—"

"Ważniejsza niż my?" Pytanie zawisło między nami jak naładowana broń. "Bo tak to wygląda, Mira. Jakbyś wybierała pracę zamiast mnie."

"Niczego nie wybieram. To tylko praca."

"Naprawdę?" Podszedł bliżej, na tyle blisko, że mogłam zobaczyć ból w jego oczach. "Bo sposób, w jaki wymawiasz jego imię, nie brzmi jak praca. Sposób, w jaki zmienia się twoja twarz, gdy o nim mówisz, nie wygląda jak praca."

Moje serce waliło o żebra. "Co sugerujesz? To śmieszne." Ale nawet gdy to mówiłam, czułam rumieniec wpełzający mi na szyję. "On jest celem, Jesse. Niczym więcej."

"W takim razie to udowodnij."

"Jak?"

"Pocałuj mnie." Jego dłonie znalazły moje ramiona, jego dotyk był delikatny, ale nalegający. "Pocałuj mnie tak, jakbyś to naprawdę czuła. Jakbym nie był tylko nagrodą pocieszenia."

Wpatrywałam się w niego, w tego mężczyznę, który stał przy moim boku przez dwa lata niebezpiecznych zadań, który trzymał mnie, gdy koszmary nie pozwalały mi spać, który ani razu nie zakwestionował mojej zdolności do wykonywania pracy. Do teraz.

"Jesse—"

"Proszę." Jego głos lekko się załamał. "Muszę wiedzieć, że cokolwiek się tam dzieje, jakąkolwiek ma nad tobą władzę, wciąż jesteś moja. Że wciąż jesteśmy razem."

Rozpacz w jego głosie złamała coś we mnie. To nie było w porządku wobec niego. Nic z tego nie było w porządku. Zasługiwał na lepszą dziewczynę niż ta, która wracała co wieczór myśląc o głosie innego mężczyzny, dotyku innego mężczyzny, ciemnych oczach innego mężczyzny, które zdawały się przenikać prosto do jej duszy.

"Przepraszam," wyszeptałam, sięgając, by dotknąć jego twarzy. "Tak bardzo przepraszam."

"Za co?"

"Za to, że sprawiłam, że zwątpiłeś w nas. Za to, że pozwoliłam, by ta praca tak się skomplikowała." Pochyliłam się bliżej, wystarczająco blisko, by poczuć jego znajomą wodę kolońską, by zobaczyć złote plamki w jego niebieskich oczach.

"Mira," Jesse westchnął, jego dłonie zacisnęły się na moich ramionach.

"Nie musisz z nikim konkurować," powiedziałam w końcu i uniosłam się, by go pocałować.

Pocałunek był desperacki, niemal gwałtowny, oboje próbowaliśmy odzyskać coś, co wydawało się wymykać. Ramiona Jessego objęły mnie, przyciągając do siebie z desperacją, która dorównywała mojej. Przez chwilę pozwoliłam sobie zatracić się w znajomym komforcie jego objęć, w sposobie, w jaki jego usta poruszały się na moich, w stabilnym biciu jego serca pod moimi dłońmi.

Ale nawet gdy go całowałam, nawet gdy próbowałam przelać całą moją miłość i zapewnienie w ten kontakt, zdradliwa część mojego umysłu zastanawiała się, jak by to było pocałować kogoś innego.

Kogoś o ciemnych włosach i jeszcze ciemniejszych oczach, kogoś, którego obecność sprawiała, że moja skóra płonęła, a puls przyspieszał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

First Rule: Don't Fall For The Enemy

First Rule: Don't Fall For The Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa