First Rule: Don't Fall For The Enemy autor Nina Soelian
First Rule: Don't Fall For The Enemy
Opis
Wyslano mnie, by zniszczyc Adriana Rotha. Zamiast tego, skonczylam na kolanach przed kims, kogo mialam nienawidzic. Przybylam pod przykrywka-Elise Hart, idealna asystentka, wypolerowane klamstwa, misja zniszczenia jego imperium od srodka. Ale Adrian? On mnie przejrzal. Rozbieral mnie wzrokiem. Zlamal kazda zasade, ktora uwazalam za wyryta w kamieniu. "Albo jestes calkowicie moja... albo nie jestes dla mnie nikim." Teraz kazde spotkanie przypomina gre wstepna. Kazdy rozkaz brzmi jak obietnica. "Powiedz mi, ze tego nie czujesz" - szepnal-tuz przed tym, jak prawie pozwolilam mu sie pocalowac. Mam chlopaka. Misje. Wendette. Ale Adrian Roth trzyma dlon na moich plecach, szepcze mi do ucha i patrzy na mnie wzrokiem, ktory mowi, ze juz do niego naleze. A najgorsze? Chce nalezec.
Rozdział 1
Mar 9, 2026
PUNKT WIDZENIA MIRY
Moje odbicie wpatrywało się we mnie z lśniących drzwi windy i przez ułamek sekundy prawie się nie rozpoznałam. Zniknęła agent Mira Weston z jej dzikimi lokami i buntowniczymi zielonymi oczami.
Na jej miejscu stała Elise Hart, wyrafinowana, profesjonalna, perfekcyjnie kontrolowana. Dwa lata przygotowań doprowadziły do tej chwili i nie mogłam sobie pozwolić na najmniejszy błąd.
"Czterdzieste siódme piętro," oznajmiła winda mechanicznym głosem.
Serce waliło mi o żebra, gdy drzwi rozsunęły się, ukazując nieskazitelne marmurowe lobby poziomu wykonawczego Roth Corporation. Wszystko tutaj krzyczało władzą i pieniędzmi, od sięgających sufitu okien z widokiem na miasto po abstrakcyjną sztukę, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż domy większości ludzi.
"Pani Hart?" Podeszła kobieta po pięćdziesiątce, jej uśmiech był równie ostry jak jej dopasowany garnitur. "Jestem Margaret Rowan, sekretarka pana Rotha. Jest gotów panią przyjąć."
"Dziękuję." Mój głos zabrzmiał pewnie, nie zdradzając żadnego z wewnętrznego chaosu.
Prowadziła mnie korytarzem wyłożonym portretami biznesowych podbojów Adriana Rotha; budynków, które nabył, firm, które wchłonął, życiorysów, które niewątpliwie zniszczył w swojej wspinaczce na szczyt. Każde zdjęcie było jak ostrzeżenie, ale zaszłam zbyt daleko, by się teraz wycofać.
"Tędy proszę," powiedziała Margaret, otwierając masywne dębowe drzwi. "Panie Roth, pani Hart przybyła."
Biuro za nimi było świątynią męskiej władzy. Ciemne drewno, skóra i stal dominowały w przestrzeni, ale to mężczyzna za mahoniowym biurkiem kontrolował każdą cząsteczkę tlenu w pomieszczeniu. Adrian Roth wstał z krzesła z drapieżną gracją, a ja poczułam, jak moja starannie zbudowana pewność siebie się chwieje.
Wyglądał młodziej niż się spodziewałam, najwyżej na trzydzieści kilka lat, z kruczoczarnymi włosami i oczami tak ciemnymi, że zdawały się pochłaniać światło.
Zdjęcia w moich aktach badawczych nie uchwyciły surowego magnetyzmu, który emanował z niego falami, ani sposobu, w jaki jego obecność zdawała się wypełniać każdy kąt biura.
"Pani Hart." Jego głos był jak starzała whisky, gładki, odurzający i niebezpieczny. "Proszę usiąść."
Przeszłam przez pokój na nogach, które wydawały się podejrzanie niepewne, nadświadomie rejestrując jego spojrzenie śledzące każdy mój ruch. Gdy usiadłam w fotelu naprzeciwko jego biurka, on pozostał stojąc, studiując mnie z intensywnością łowcy oceniającego zdobycz.
"Imponujące kwalifikacje," powiedział, przeglądając to, co przypuszczalnie było moim sfabrykowanym CV. "MBA z Harvardu, pięć lat w Goldman Sachs, znakomite rekomendacje. Proszę mi powiedzieć, co sprawia, że uważa się pani za wykwalifikowaną na stanowisko mojej osobistej asystentki?"
"Dobrze radzę sobie pod presją, panie Roth. Jestem efektywna, dyskretna i rozumiem, że doskonałość nie jest opcją, tylko wymogiem." Słowa płynęły gładko, wyćwiczone do perfekcji. "Przeprowadziłam research na temat pańskiej firmy. Potrzebuje pan kogoś, kto potrafi przewidywać pańskie potrzeby, a nie tylko na nie reagować."
Powolny uśmiech wykrzywił jego usta, a w tych północnych oczach błysnęło coś niebezpiecznego. "Research. Jak dokładny był ten research, pani Hart?"
Dzwonki alarmowe krzyczały w mojej głowie. W jego tonie było coś drapieżnego, jakby mnie testował. "Wystarczająco dokładny, by wiedzieć, że nie toleruje pan przeciętności, że ceni pan lojalność ponad wszystko i że nie ma pan cierpliwości dla ludzi, którzy marnują pański czas."
"Istotnie." W końcu usiadł, odchylając się w krześle bez przerywania kontaktu wzrokowego. "A co sprawia, że myśli pani, że poradzi sobie pani z pracą dla kogoś takiego jak ja?"
Pytanie zawisło w powietrzu między nami, obciążone implikacjami, których nie byłam pewna, czy chcę rozszyfrować. "Kogoś takiego jak pan?"
"Wymagającego, bezkompromisowego. Niektórzy mogliby powiedzieć... niebezpiecznego."
Mój puls przyspieszył, ale zmusiłam się, by utrzymać jego spojrzenie. "Nie daję się łatwo zastraszyć, panie Roth."
"Nie?" Wstał ponownie, poruszając się wokół biurka płynnymi krokami, które przypominały mi panterę krążącą wokół ofiary. "Większość ludzi uważa mnie za przytłaczającego."
Zatrzymał się bezpośrednio przed moim krzesłem, tak blisko, że mogłam poczuć jego wodę kolońską, coś ciemnego i drogiego, co sprawiało, że kręciło mi się w głowie. "Proszę wstać."
"Słucham?"
"Proszę wstać, pani Hart. Chcę się pani lepiej przyjrzeć."
Każdy instynkt krzyczał, żebym odmówiła, żeby zachować profesjonalne granice, ale byłam tu z powodu. Wstałam powoli, boleśnie świadoma, jak ten ruch zbliżył nas jeszcze bardziej. Jego oczy przesunęły się po mnie z bezczelnym uznaniem, zatrzymując się na krzywej moich ust, zanim znów spotkały moje spojrzenie.
"Interesujące," wymruczał, okrążając mnie jak rzeźbę, którą rozważał kupić. "Wygląda pani pięknie."
"Co?!" Byłam wstrząśnięta do szpiku kości.
Zatrzymał się za mną i poczułam ciepło jego ciała na plecach. "Fascynująca."
To słowo wysłało elektryczność wzdłuż mojego kręgosłupa. Tak nie powinny przebiegać rozmowy o pracę. Do diabła, tak nie powinna przebiegać żadna profesjonalna interakcja. Ale Adrian Roth najwyraźniej działał według własnych zasad.
"Panie Roth—"
"Proszę mi powiedzieć, Elise. Mogę mówić Elise? Co dokładnie wie pani o lojalności?"
Przesunął się z powrotem na moją stronę, tak blisko, że mogłam zobaczyć złote drobinki w jego ciemnych oczach. "Lojalność trzeba sobie zasłużyć, nie można jej żądać."
"Sprytna odpowiedź. Ale się nie zgadzam." Jego ręka przesunęła się do długopisu leżącego na biurku, a mój oddech zamarł, gdy jego palce, długie, eleganckie, całkowicie męskie, owinęły się wokół niego. "Z mojego doświadczenia wynika, że lojalność jest absolutna. Nie ma stopni, nie ma warunków. Albo jest się całkowicie moim, albo nie jest się dla mnie nikim."
Posesywna nuta w jego głosie sprawiła, że mój żołądek zadrżał w sposób, który nie miał nic wspólnego ze strachem, a wszystko z zdradliwym pociągiem, na który nie mogłam sobie pozwolić.
"Rozumiem," udało mi się powiedzieć, dumna z tego, jak stabilny pozostał mój głos.
"Naprawdę?" Wyciągnął długopis w moją stronę, a gdy po niego sięgnęłam, jego palce celowo musnęły moje. Kontakt był elektryzujący, wysyłając wstrząsy w górę mojego ramienia prosto do mojego wnętrza. "Proszę tu podpisać, a stanowisko jest pani."
Wpatrywałam się w kontrakt, który położył na biurku, moja ręka lekko drżała, gdy trzymałam długopis. To była moja szansa, by dostać się do jego organizacji, znaleźć dowody, których potrzebowałam, by go pogrążyć.
Ale coś w sposobie, w jaki mnie obserwował, zadowolony błysk w jego oczach, sprawiło, że czułam, jakbym podpisywała coś znacznie bardziej wiążącego niż umowa o pracę.
"Wynagrodzenie jest hojne," powiedziałam, próbując zyskać czas na jasne myślenie.
"Nagradzam tych, którzy dobrze mi służą." Słowa niosły niedwuznaczne seksualne podteksty, które sprawiły, że ciepło zebrało się nisko w moim brzuchu. "Bardzo dobrze indeed."
Podpisałam szybko, zanim mogłam stracić odwagę, i oddałam mu długopis. Nasze palce znów się dotknęły i tym razem byłam pewna, że kontakt był celowy. Testował mnie, przekraczał granice, a najgorsze było to, że moje ciało reagowało dokładnie tak, jak zamierzał.
"Witam w Roth Corporation, Elise." Uniósł moją dłoń do ust i złożył delikatny pocałunek na moich kostkach, który wysłał ogień przez moje żyły. "Mam przeczucie, że będziemy bardzo dobrze współpracować. Do zobaczenia w poniedziałek."
Odprawił mnie machnięciem ręki, odwrócił się i powrócił na swoje miejsce.
Kiedy wychodziłam z jego biura na drżących nogach, jedna myśl odbijała się w mojej głowie z krystaliczną jasnością: Adrian Roth był znacznie bardziej niebezpieczny i magnetyczny, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.
Czego nie wiedział - czego nawet ja ledwo pozwalałam sobie pamiętać - to to, że nie przyszłam tu przypadkiem. Byłam tu, by zniszczyć Adriana Rotha. Dla kogoś, kogo kochałam. Dla kogoś, kogo pomógł zniszczyć. Ale pochowałam żal tak głęboko, że prawie mogłam udawać, że nie istnieje.
I byłam w poważnych tarapatach.
Miałam go pogrążyć. Zamiast tego, już byłam dla niego mokra.
First Rule: Don't Fall For The Enemy
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101