Z PERSPEKTYWY MIRY
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
"Znowu wracasz późno." Głos Jessego przeciął ciemność, gdy wślizgnęłam się do naszego wspólnego mieszkania tuż przed północą. Siedział na kanapie, wciąż w pełni ubrany, z kubkiem zimnej kawy w dłoniach.
"Adrian kazał mi reorganizować cały system segregowania dokumentów," powiedziałam, upuszczając torebkę i zrzucając szpilki. Po trzech tygodniach w tej pracy zostawanie po godzinach stało się rutynowe jak oddychanie. "Ten człowiek jest obsesyjny, jeśli chodzi o organizację."
"To już czwarty wieczór w tym tygodniu, Mira." Jesse wstał, jego zaniepokojenie widoczne było w ułożeniu ramion. "Co tam naprawdę się dzieje?"
Chciałam mu powiedzieć o małym urządzeniu podsłuchowym, które w końcu udało mi się umieścić za regałem Adriana, albo o tym, jak zapamiętałam kombinację do jego prywatnego sejfu. Zamiast tego powiedziałam: "Jest wymagającym szefem. Wiedziałeś, że nie będzie łatwo."
"Wymagający to jedno. To wydaje się inne." Jesse podszedł bliżej, ściszając głos. "Inni strażnicy rozmawiają. Mówią, że nigdy nie zatrzymał asystentki na tak długo, nigdy nie pracował z nikim tak blisko."
"Może po prostu lepiej radzę sobie z tą pracą niż jego poprzednie asystentki."
"Albo może gra w zupełnie inną grę."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, mój telefon zawibrował z wiadomością od Adriana: "Potrzebuję cię wcześniej jutro. 7:00 rano punktualnie. Mamy pracę do wykonania."
Jesse zobaczył, jak czytam wiadomość i potrząsnął głową. "Widzisz, o czym mówię? To tak, jakby cię posiadał."
"To mój szef, Jesse. Oczywiście, że ma swoje oczekiwania."
"Tu nie chodzi o oczekiwania i dobrze o tym wiesz." Jego frustracja była namacalna, gdy zaczął krążyć po małym salonie. "Widzę, jak na ciebie patrzy, gdy myślisz, że nikt nie widzi. To nie jest tylko biznes dla niego."
Chciałam temu zaprzeczyć, ale wspomnienie ciemnych oczu Adriana śledzących każdy mój ruch, sposób, w jaki jego głos się zmieniał, gdy byliśmy sami, sprawiało, że słowa Jessego brzmiały niepokojąco prawdziwie.
"Jesteś przewrażliwiony," powiedziałam, ale mój głos był pozbawiony przekonania.
"Naprawdę?" Jesse przestał krążyć i odwrócił się, by spojrzeć mi prosto w twarz. "Mira, znam cię. Jesteśmy razem od dwóch lat. Potrafię zauważyć, kiedy coś się zmieniło."
"Nic się nie zmieniło."
"Bzdura." Słowo zabrzmiało ostrzej niż zamierzał, i sfrustrowany przeczesał dłońmi swoje piaskowe włosy. "Wracasz co wieczór wyglądając, jakbyś przeszła przez emocjonalną wyżymaczkę. Prawie ze mną nie rozmawiasz, chyba że o pracy. A kiedy na mnie patrzysz, to jakbyś patrzyła przeze mnie."
"To nieprawda—"
"Czyżby?" Podszedł bliżej, jego niebieskie oczy badały moją twarz. "Kiedy ostatnio jedliśmy razem kolację? Kiedy ostatnio naprawdę rozmawialiśmy o tej misji? Nawet już o tym ze mną nie rozmawiasz. Jakby to już nic dla ciebie nie znaczyło."
Otworzyłam usta, by odpowiedzieć i zdałam sobie sprawę, że nie mogę. Ostatnie trzy tygodnie były rozmyte intensywną obecnością Adriana, późnowieczornymi rozmowami, które wydawały się zbyt intymne, i momentami, które przyspieszały moje tętno w sposób niezwiązany ze strachem.
"Widzisz?" Głos Jessego był teraz cichszy, przenikał do niego ból. "Nawet nie pamiętasz."
"Jesse, ta praca jest pochłaniająca. Wiesz, jak jest ważna—"
"Ważniejsza niż my?" Pytanie zawisło między nami jak naładowana broń. "Bo tak to wygląda, Mira. Jakbyś wybierała pracę zamiast mnie."
"Niczego nie wybieram. To tylko praca."
"Naprawdę?" Podszedł bliżej, na tyle blisko, że mogłam zobaczyć ból w jego oczach. "Bo sposób, w jaki wymawiasz jego imię, nie brzmi jak praca. Sposób, w jaki zmienia się twoja twarz, gdy o nim mówisz, nie wygląda jak praca."
Moje serce waliło o żebra. "Co sugerujesz? To śmieszne." Ale nawet gdy to mówiłam, czułam rumieniec wpełzający mi na szyję. "On jest celem, Jesse. Niczym więcej."
"W takim razie to udowodnij."
"Jak?"
"Pocałuj mnie." Jego dłonie znalazły moje ramiona, jego dotyk był delikatny, ale nalegający. "Pocałuj mnie tak, jakbyś to naprawdę czuła. Jakbym nie był tylko nagrodą pocieszenia."
Wpatrywałam się w niego, w tego mężczyznę, który stał przy moim boku przez dwa lata niebezpiecznych zadań, który trzymał mnie, gdy koszmary nie pozwalały mi spać, który ani razu nie zakwestionował mojej zdolności do wykonywania pracy. Do teraz.
"Jesse—"
"Proszę." Jego głos lekko się załamał. "Muszę wiedzieć, że cokolwiek się tam dzieje, jakąkolwiek ma nad tobą władzę, wciąż jesteś moja. Że wciąż jesteśmy razem."
Rozpacz w jego głosie złamała coś we mnie. To nie było w porządku wobec niego. Nic z tego nie było w porządku. Zasługiwał na lepszą dziewczynę niż ta, która wracała co wieczór myśląc o głosie innego mężczyzny, dotyku innego mężczyzny, ciemnych oczach innego mężczyzny, które zdawały się przenikać prosto do jej duszy.
"Przepraszam," wyszeptałam, sięgając, by dotknąć jego twarzy. "Tak bardzo przepraszam."
"Za co?"
"Za to, że sprawiłam, że zwątpiłeś w nas. Za to, że pozwoliłam, by ta praca tak się skomplikowała." Pochyliłam się bliżej, wystarczająco blisko, by poczuć jego znajomą wodę kolońską, by zobaczyć złote plamki w jego niebieskich oczach.
"Mira," Jesse westchnął, jego dłonie zacisnęły się na moich ramionach.
"Nie musisz z nikim konkurować," powiedziałam w końcu i uniosłam się, by go pocałować.
Pocałunek był desperacki, niemal gwałtowny, oboje próbowaliśmy odzyskać coś, co wydawało się wymykać. Ramiona Jessego objęły mnie, przyciągając do siebie z desperacją, która dorównywała mojej. Przez chwilę pozwoliłam sobie zatracić się w znajomym komforcie jego objęć, w sposobie, w jaki jego usta poruszały się na moich, w stabilnym biciu jego serca pod moimi dłońmi.
Ale nawet gdy go całowałam, nawet gdy próbowałam przelać całą moją miłość i zapewnienie w ten kontakt, zdradliwa część mojego umysłu zastanawiała się, jak by to było pocałować kogoś innego.
Kogoś o ciemnych włosach i jeszcze ciemniejszych oczach, kogoś, którego obecność sprawiała, że moja skóra płonęła, a puls przyspieszał.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA MIRY
"Liczby Meridianu się nie zgadzają," powiedziałam, wskazując na arkusz kalkulacyjny świecący na ekranie laptopa Adriana. Było po dziesiątej, a światła miasta migotały pod nami przez sięgające od podłogi do sufitu okna jego biura. "Ich prognozowany wzrost przychodów jest zbyt agresywny."
"Pokaż mi." Adrian przysunął się bliżej na skórzanej kanapie, jego ramię musnęło moje, gdy studiował ekran. Ten kontakt wysłał falę gorąca przez moje żyły i musiałam zmusić się do skupienia na liczbach zamiast na tym, jak jego woda kolońska przyprawiała mnie o zawrót głowy.
Sześć tygodni. Sześć tygodni tego niemożliwego napięcia, późnych nocy, które wydawały się zbyt intymne, rozmów, które krążyły wokół iskrzącego między nami pociągu.
Znałam jego harmonogram co do minuty, wiedziałam, że pije czarną kawę dokładnie o 7:30 rano, wiedziałam, że zostaje późno w każdy wtorek, by przeglądać raporty akwizycyjne.
Dlaczego więc wciąż tu byłam, torturując się jego bliskością?
"Tutaj," powiedziałam, przewijając w dół, by podświetlić problematyczną sekcję. "Liczą na piętnastoprocentową ekspansję rynku, która nigdy nie miała miejsca w tym sektorze."
"Sprytna dziewczynka." Jego głos był niski, pełen uznania. "Cały mój zespół prawny to przeoczył."
"Może byli rozproszeni prognozami zysków."
"Albo może nie zwracają uwagi tak, jak powinni." Odwrócił się, by spojrzeć na mnie w pełni, i poczułam się uwięziona intensywnością jego ciemnego spojrzenia. "Ty widzisz wszystko, prawda, Elise?"
Sposób, w jaki wypowiedział moje fałszywe imię, sprawił, że zadrżał mi żołądek. "Po prostu wykonuję swoją pracę."
"Czy to wszystko, czym to jest?" zapytał cicho. "Tylko praca?"
Wpatrywałam się w ekran laptopa, bojąc się spojrzeć mu w oczy. "Czym innym miałoby być?"
"Nie wiem." Jego szczerość mnie zaskoczyła. "To właśnie czyni to niebezpiecznym."
Niebezpieczne. Słowo zawisło między nami jak ostrzeżenie. Przesunął się na kanapie, jego kolano otarło się o moje, i poczułam jak elektryczność przeszywa moją nogę. Jego ramię spoczywało na oparciu kanapy, jego palce były zaledwie kilka centymetrów od mojego ramienia.
"Powinniśmy skończyć przeglądać te dokumenty," powiedziałam głosem, który nie był całkiem pewny.
"Powinniśmy?" Było coś innego w jego tonie dziś wieczorem, coś surowego i szczerego, co przyspieszyło mój puls. "Powiedz mi coś, Elise."
"Co?"
"Czy myślisz kiedyś o przekraczaniu granic?"
Wstrzymałam oddech. "Jakich granic?"
"Tych, które oddzielają to, co powinniśmy robić, od tego, co chcemy robić." Jego głos spadł do ledwie słyszalnego szeptu. "Tych, które każą nam siedzieć tutaj i udawać, że tego nie czujemy."
"Czego nie czujemy?" Ale nawet gdy pytałam, wiedziałam, że to był błąd. Bo odpowiedź była zapisana w sposobie, w jaki na mnie patrzył, w napięciu, które iskrzyło między nami za każdym razem, gdy byliśmy sami.
"Tego." Wskazał między nami. "Cokolwiek to jest, co sprawia, że każde spotkanie czuje się jak gra wstępna, każda rozmowa jak uwodzenie."
Gorąco zalało moje policzki. "Adrian—"
"Wiesz, co jest zabawne?" powiedział, jego głos cichy, prawie bezbronny. "Jesteś jedyną osobą tutaj, której nie podejrzewam."
Popełniłam fatalny błąd, odwracając się, by na niego spojrzeć. Jego ciemne oczy były utkwione w moich ustach, studiując je, jakby je zapamiętywał. Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że wstrzymałam oddech.
"Przy wszystkich innych ciągle zastanawiam się, czego ode mnie chcą, co ukrywają, jaką grę prowadzą," kontynuował. "Ale przy tobie..."
"Przy mnie co?" szepnęłam.
"Przy tobie zapominam być podejrzliwy." Jego oczy spotkały się z moimi. "Sprawiasz, że zapominam o wielu rzeczach, o których powinienem pamiętać."
To było niebezpieczne terytorium. Bardziej niebezpieczne niż jakakolwiek tajna operacja, którą kiedykolwiek prowadziłam. Bo sposób, w jaki na mnie patrzył, surowa szczerość w jego głosie, sprawiały, że też chciałam zapomnieć. Sprawiały, że chciałam zapomnieć o Jessem, o misji, o wszystkim oprócz magnetycznego przyciągania ciągnącego mnie ku niemu.
"To nie jest—" zaczęłam, ale słowa zamarły, gdy pochylił się bliżej.
"Wiem, że to skomplikowane," powiedział, jego oddech ciepły na moim policzku. "Wiem, że są zasady, granice, których nie powinniśmy przekraczać. Ale nie mogę przestać o tobie myśleć."
Jego palce znalazły mój podbródek, przechylając moją twarz ku niemu. Dotyk był elektryzujący, wysyłając ogień przez moje nerwy. "Myślę o tobie podczas spotkań. Kiedy próbuję spać. Kiedy powinienem skupiać się na czymkolwiek innym."
"Jesteś moim szefem," zdołałam powiedzieć.
"Zapomnij o tym." Jego kciuk przesunął się wzdłuż mojej szczęki, i zadrżałam pod jego dotykiem. "Zapomnij o biurze, firmie, wszystkim oprócz tej chwili."
"Adrian—"
"Czego chcesz, Elise?" Pytanie było szorstkie, zdesperowane. "Nie tego, czego powinnaś chcieć. Nie tego, co jest profesjonalne. Czego naprawdę chcesz?"
Wpatrywałam się w jego ciemne oczy, czując, jak tonę w ich głębi. Czego chciałam? Chciałam się w niego wtulić, pozwolić jego dłoniom odkrywać moje ciało, posmakować jego ust i zapomnieć o wszystkim, co mnie tu sprowadziło. Chciałam być Elise Hart, nie Mirą Weston. Chciałam, żeby to było prawdziwe.
"Chcę..." zaczęłam, po czym przerwałam, gdy jego palce przesunęły się z mojego podbródka, by spocząć lekko na krzywiźnie mojego biodra.
"Powiedz mi," nalegał.
"Chcę przestać udawać, że to się nie dzieje."
Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy; triumf, ulga, głód. "Więc przestań udawać."
Pochylił się powoli, dając mi czas na odsunięcie się, na zachowanie profesjonalnego dystansu, który był mądrą rzeczą do zrobienia. Ale nie mogłam się ruszyć. Jego obecność przytłaczała wszystko, zapach jego wody kolońskiej, ciepło promieniujące z jego ciała, sposób, w jaki jego oczy trzymały mnie w niewoli.
"Powiedz stop," wymruczał, jego usta o oddech od moich. "Powiedz stop, a się cofnę. Powiedz stop, a będziemy udawać, że to się nigdy nie wydarzyło."
Moje usta się rozchyliły. Moje ciało przechyliło się ku niemu bez świadomej myśli, przyciągane magnetyzmem, którego nie mogłam zwalczyć. Jego palce przycisnęły się mocniej do mojego biodra, i poczułam, jak topnieję pod jego dotykiem.
To był ten moment. To była chwila, której się obawiałam i której pragnęłam od tygodni. Jego oddech był ciepły na moich ustach, jego woda kolońska odurzająca, jego obecność pochłaniająca każdą racjonalną myśl w mojej głowie.
'Wróg,' mój mózg nagle krzyknął. 'Jesse. Plan. Misja.'
Odskoczyłam tak gwałtownie, że prawie spadłam z kanapy.
"Nie mogę," wydyszałam, przyciskając dłonie do piersi, jakbym mogła spowolnić moje galopujące serce.
Adrian mrugnął, zmieszanie i ból przemknęły przez jego rysy, zanim jego wyraz twarzy się zamknął. Jego szczęka się zacisnęła i przez moment myślałam, że może się sprzeciwić. Zamiast tego kiwnął raz głową, profesjonalnie, i oparł się z powrotem o kanapę.
"Oczywiście," powiedział, jego głos starannie kontrolowany. "Masz absolutną rację. To jest niewłaściwe."
Nagłe przejście od intymności do zimnego profesjonalizmu było jak policzek. Wstałam na drżących nogach, moje ciało wciąż brzęczało od niespełnionego pragnienia, wciąż bolało od jego prawie-dotyku.
"Powinnam iść," powiedziałam, nie ufając sobie na tyle, by na niego spojrzeć. "Jest późno."
"Tak. Powinnaś iść."
Zebrałam swoje rzeczy drżącymi rękami, nadświadomie czując jego oczy na sobie, napięcie, które wciąż iskrzyło w powietrzu między nami. Gdy dotarłam do drzwi, jego głos mnie zatrzymał.
"Elise?"
Zatrzymałam się, ale nie odwróciłam. "Tak?"
"To nic nie zmienia między nami. Profesjonalnie, mam na myśli."
"Oczywiście, że nie," skłamałam.
Ale oboje wiedzieliśmy, że wszystko się zmieniło. Gdy szłam do windy na niepewnych nogach, wciąż czułam ducha jego dotyku na mojej skórze, wciąż mogłam posmakować obietnicy jego pocałunku. W windzie złapałam swoje odbicie w wypolerowanych drzwiach, zarumienione policzki, rozszerzone źrenice, spuchnięte usta mimo braku pocałunku.
Zacisnęłam uda razem, próbując zignorować wilgoć między nimi, ból, który zdradzał dokładnie, jak bardzo go pragnęłam. Moje ciało zareagowało na niego w sposób, który nie miał nic wspólnego z misją i wszystko wspólnego z surowym pociągiem, którego nie mogłam już zaprzeczać.
'Niech go szlag,' pomyślałam wściekle, gdy winda zjeżdżała w dół. 'I niech szlag trafi mnie za to, że go pragnę.'
Bo prawda była taka, że zakochiwałam się w Adrianie Rothu. Mocno. I to przerażało mnie bardziej niż jakikolwiek wróg, z którym kiedykolwiek się zmierzyłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA MIRY
"Dzień dobry, panie Roth." Zachowałam rzeczowy i profesjonalny ton, stawiając jego kawę na biurku dokładnie o ósmej. Czarną, bez cukru, dokładnie taką, jaką lubił. "Spotkanie o dziewiątej trzydzieści z zarządem zostało potwierdzone, a kontrakty Pattersona są gotowe do podpisu."
Adrian podniósł wzrok znad komputera i przez ułamek sekundy coś przemknęło w tych ciemnych oczach; może rozpoznanie, a może żal. Ale jego wyraz twarzy tak szybko wrócił do uprzejmej obojętności, że mogłam to sobie wyobrazić.
"Dziękuję, panno Hart," powiedział, zachowując starannie neutralny ton. "Czy jest coś jeszcze wymagającego mojej natychmiastowej uwagi?"
"Kwartalne prognozy, o które pan prosił, są w pańskiej skrzynce, a lunch z senatorem McKinleyem został przełożony ze względu na zmianę lokalizacji." Sprawdziłam tablet z wyćwiczoną skutecznością, dumna z tego, jak stabilny pozostał mój głos. "Czy to wszystko?"
"Tak. To wszystko."
Odwróciłam się, by wyjść, a moje obcasy ostro stukały o marmurową podłogę. To było profesjonalne, zdystansowane i kontrolowane. Tak musiało być, jeśli miałam przetrwać to szaleństwo, które ogarnęło mnie zeszłej nocy.
"Panno Hart?"
Zatrzymałam się przy drzwiach, nie odwracając się. "Tak, proszę pana?"
Chwila ciszy rozciągnęła się między nami, ciężka od niewypowiedzianych słów. "Nieważne. Proszę zamknąć za sobą drzwi."
Z powrotem przy moim biurku, rzuciłam się w wir pracy z żelazną determinacją. Telefony, planowanie, korespondencja, cokolwiek, by zająć umysł i powstrzymać ciało przed wspominaniem ciepła jego palców na moim biodrze, szeptu jego oddechu przy moich ustach.
Poranek wlókł się w paradzie spotkań i telekonferencji. Adrian okresowo wychodził ze swojego biura na różne spotkania, ale nasze interakcje były ściśle służbowe. Był perfekcyjnie uprzejmy, całkowicie profesjonalny i absolutnie doprowadzający do szału.
Bo mimo zimnego dystansu, który oboje zachowywaliśmy, czułam na sobie jego spojrzenie, palące spojrzenia, gdy myślał, że nie patrzę, gorące spojrzenia, które sprawiały, że moja skóra mrowiła od niechcianej świadomości.
"Czy mogłaby pani przynieść mi akta Hendersona?" Jego głos przez interkom był starannie kontrolowany.
"Oczywiście, panie Roth."
Znalazłam akta i zapukałam do jego drzwi, wchodząc na jego wezwanie. Stał przy oknie, z rękami splecionymi za plecami w pozie, która powinna wyglądać na zrelaksowaną, ale w jakiś sposób wyrażała ledwo powstrzymywane napięcie.
"Proszę zostawić na biurku," powiedział nie odwracając się.
Położyłam akta, nadświadomie rejestrując ciszę rozciągającą się między nami. Powietrze wydawało się naładowane, elektryczne, jak moment przed wybuchem burzy.
"Czy będzie coś jeszcze?" zapytałam.
Odwrócił się wtedy, a intensywność jego spojrzenia sprawiła, że wstrzymałam oddech. "Jest pani w tym bardzo dobra."
"Słucham?"
"W compartmentalizacji." Podszedł bliżej, a ja walczyłam z chęcią cofnięcia się. "Bardzo profesjonalnie. Większość ludzi miałaby trudności z zachowaniem takiego opanowania po..."
Nie dokończył zdania, ale oboje wiedzieliśmy, co miał na myśli. Po zeszłej nocy. Po tym momencie, gdy prawie przekroczyliśmy linię, która zmieniłaby wszystko.
"Nie wiem, o czym pan mówi," powiedziałam spokojnie.
"Nie wie pani?" Jego głos spadł do tego niebezpiecznego szeptu, który przyspieszał mój puls. "Większość ludzi czułaby się niekomfortowo. Niezręcznie. Ale pani radzi sobie z tym pięknie."
"Nie ma z czym sobie radzić. Jesteśmy profesjonalistami."
"Tak," zgodził się, ale sposób, w jaki jego oczy zatrzymały się na moich ustach, sugerował, że pamięta dokładnie, jak nieprofesjonalni prawie byliśmy. "Jesteśmy."
"Jeśli to wszystko—"
"To wszystko." Cofnął się, czar prysł. "Dziękuję, panno Hart."
Uciekłam do swojego biurka, z sercem walącym o żebra. To była tortura. Każda interakcja wydawała się naładowana znaczeniem, każde spojrzenie przepełnione elektrycznością. Jak miałam zachować profesjonalny dystans, gdy potrafił rozbroić mnie jednym spojrzeniem?
O jedenastej trzydzieści byłam gotowa wspinać się po ścianach. Mój telefon zawibrował z wiadomością od Jessego: "Możemy złapać lunch? Muszę porozmawiać. Café Luna o 12:30?"
Wpatrywałam się w wiadomość, czując napływającą ulgę. Tak. Lunch z Jessem pomoże mi odzyskać równowagę, przypomnieć sobie, dlaczego tu jestem i co jest stawką. Zaczęłam pisać odpowiedź, próbując wymyślić, jak podejść do Adriana w sprawie przedłużonej przerwy na lunch, gdy kroki zbliżyły się do mojego biurka.
Podniosłam wzrok i zobaczyłam Adriana stojącego obok mojego boksu, z nieczytelnym wyrazem twarzy. Bez słowa położył coś na moim biurku, elegancką czarną kartę kredytową z wytłoczonym złotym logo Roth Corporation.
Uniosłam brew, zdezorientowana. "Do czego to jest? Chce pan, żebym coś panu kupiła?"
"Niech pani kupi sobie sukienkę," powiedział po prostu.
Zamrugałam, pewna, że się przesłyszałam. "Przepraszam?"
"Sukienkę. Coś eleganckiego. Profesjonalnego, ale..." Zrobił pauzę, jego oczy przesunęły się po mnie w sposób, który sprawił, że moja skóra płonęła. "Przykuwającego uwagę."
"Nie rozumiem. Po co miałabym—"
"Jest dziś kolacja," kontynuował, jego głos przybierając ten rozkazujący ton, który nauczyłam się rozpoznawać. "Ważna biznesowa kolacja z bardzo istotnymi klientami. Potrzebuję kogoś, komu ufam, by mi towarzyszył."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. "Towarzyszył?"
"Jako moja partnerka."
Zaschło mi w ustach. "Pańska partnerka?"
"Proszę to traktować jako rozszerzenie swoich obowiązków." Jego uśmiech był ostry, niebezpieczny. "Klienci są staroświeccy. Oczekują stabilności, tradycji. Odnoszącego sukcesy mężczyzny z inteligentną, piękną kobietą u boku."
"Panie Roth, nie sądzę—"
"Umowa Meridian zależy od tej kolacji, Elise." Użycie mojego imienia wywołało dreszcze wzdłuż kręgosłupa. "Ci ludzie muszą zobaczyć, że nie jestem tylko bezwzględnym biznesmenem. Muszą zobaczyć, że rozumiem wartość... partnerstwa."
Wpatrywałam się w kartę kredytową, mój umysł pracował na wysokich obrotach. To było niebezpieczne terytorium, bardziej niebezpieczne niż cokolwiek, z czym się zmierzyłam od rozpoczęcia tego zadania.
Wyzwanie w jego głosie było niemożliwe do przeoczenia. Testował mnie, przekraczał granice, sprawdzał, jak daleko się posunę. A najgorsze było to, że mimo każdej racjonalnej myśli krzyczącej, żeby powiedzieć nie, część mnie chciała powiedzieć tak.
"Kiedy jest ta kolacja?" usłyszałam swój głos.
"O ósmej. Wyślę samochód, który odbierze panią o siódmej trzydzieści." Jego uśmiech stał się drapieżny. "Niech pani założy coś, co sprawi, że każdy mężczyzna w tym pomieszczeniu będzie żałował, że nie jest mną."
Zaborczy ton w jego głosie sprawił, że mój żołądek zadrżał w sposób, który nie miał nic wspólnego ze strachem, a wszystko z zdradliwym pociągiem, którego nie mogłam kontrolować.
Kiedy wrócił do swojego biura, wpatrywałam się w kartę kredytową na moim biurku, z telefonem wciąż otwartym na wiadomości od Jessego.
Moje ręce lekko drżały, gdy odpisywałam: "Nie mogę na lunch. Coś wypadło w pracy. Innym razem?"
Wysłałam, zanim mogłam zmienić zdanie, wiedząc, że podejmuję decyzję, która zmieni wszystko. Ale gdy podniosłam kartę kredytową, czując jej ciężar w dłoni, nie potrafiłam przejmować się konsekwencjami.
Adrian Roth chciał, żebym była jego partnerką. I niech mi Bóg pomoże, chciałam powiedzieć tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować