Głos Lilith wypełnił pokój, gdy opowiadała o swoim najnowszym treningu. Jej rodzice patrzyli na nią z rozjaśnioną dumą, z szerokimi, pełnymi aprobaty uśmiechami.
– Jesteś taka utalentowana, Lilith – powiedziała matka. – Jesteś wszystkim, czym powinna być przyszła Luna.
– Lilith ma w sobie wrodzoną grację – dodał ojciec. – Jest praktycznie stworzona do tego, by być Luną.
Lilith odrzuciła złote włosy do tyłu, a na jej twarzy na moment pojawił się zadowolony uśmieszek. Po drugiej stronie pokoju, Celine siedziała na skraju kanapy, malutka i cicha, próbując stać się niewidzialną.
– Każdy mógłby być dobry po tylu ćwiczeniach – powiedziała cicho Celine, ledwie słyszalnym głosem.
Prychnął ostro jej ojciec. – Nie, Celine. To wymaga talentu. Prawdziwego talentu. – Jego spojrzenie spoczęło na niej, pełne rozczarowania. – Może powinnaś się bardziej postarać. Ucz się od siostry.
Słowa były ostre i zimne jak nóż, ale Celine zagryzła język. W pokoju zapanowała cisza, którą przerywał tylko dźwięk, gdy Lilith nachyliła się bliżej, jej głos był słodki, ale szyderczy.
– Może gdybyś przestała bujać w obłokach, byłabyś w czymś przyzwoita – rzuciła Lilith z cukierkowym uśmiechem.
Celine milczała, ale w jej głowie szalały gorzkie wspomnienia – Lilith zakradająca się do jej pokoju, wyrywająca strony z jej dzienników, nabazgrane okrutne notki, jak „Jesteś nic niewarta” albo „Nikt nigdy cię nie zechce”.
Zawsze była tą lepszą córką.
Piękno Lilith było niezaprzeczalne, jej ciemny blond lśnił jak złoto, a przenikliwe niebieskie oczy zarówno rozkazywały, jak i hipnotyzowały. Celine, w porównaniu z nią, czuła się bladym odbiciem. Jej miękkie, srebrzyste blond włosy łapały światło niczym blask księżyca, a półksiężycowate znamię na policzku było cechą, z której Lilith bezlitośnie drwiła.
Imię „brzydula” podążało za Celine jak cień.
Ale tamtego wieczoru, gdy wymknęła się z rodzinnego pokoju w chłodne nocne powietrze, zamiast bólu w piersi pojawiła się iskierka nadziei. Czuła to od dni – głębokie, magnetyczne przyciąganie. Gdzieś w stadzie Midnight Crest czekał na nią jej przeznaczony partner.
Ta myśl ją ogrzewała. Jej usta wygięły się w mały, sekretny uśmiech, gdy wyobrażała sobie życie, w którym wreszcie będzie wolna.
Ale dwa dni później jej świat się rozpadł.
Główna sala stada wrzała energią, gdy Celine weszła do środka, z sercem bijącym jak oszalałe. Jej wzrok natychmiast padł na Luke’a – wojownika o szerokich ramionach i surowej sile. Jej klatka piersiowa ścisnęła się, gdy uderzyło ją rozpoznanie niczym piorun. On jest mój.
Ale zanim zdążyła się ruszyć, rozległ się znajomy głos.
– Luke! Tu jesteś – zawołała Lilith, bez trudu wsuwając ramię pod jego.
Celine zamarła, gdy siostra nachyliła się do niego, szepcząc coś, co wywołało u niego cichy śmiech. Jego ramię objęło Lilith w talii, zaborczo.
– Luke? – wydusiła Celine, jej głos drżał.
Uniósł wzrok, wyraz twarzy miał uprzejmy, lecz zdystansowany. – Celine – powiedział krótko, skinął głową.
Usta Lilith wygięły się w okrutny uśmiech. – Och, Celine, nie wiedziałaś? – Przesunęła palcami po piersi Luke’a. – Luke i ja… cóż, właśnie rozmawialiśmy o naszej przyszłości. Wygląda na to, że to mój partner.
Te słowa ją zmiażdżyły, powietrze uciekło z jej płuc.
– Nie – wyszeptała Celine, kręcąc głową. – Nie możesz – on jest mój.
Spojrzenie Lilith stwardniało, uśmiech stał się jeszcze chłodniejszy. – Twój? – powtórzyła z cichym śmiechem. Jej oczy prześlizgnęły się po Celine z pogardą. – Naprawdę myślałaś, że ktoś taki jak on mógłby chcieć ciebie?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stado zebrało się na szerokim dziedzińcu pod bezchmurnym niebem. Celine trzymała się blisko krawędzi tłumu, zaciśnięte dłonie miała przy bokach. Już głęboko w sobie wiedziała, dlaczego wszyscy zostali wezwani. Ale jakaś jej część wciąż kurczowo trzymała się nadziei, że może—choćby tylko może—rodzice okażą się sprawiedliwi.
„Jak wszyscy wiecie,” zaczął jej ojciec, „zostaliśmy pobłogosławieni dwiema córkami, ale tylko jedna może przewodzić stadu. Dziś ogłaszamy, że Lilith została wybrana na waszą przyszłą Lunę.”
Stado wybuchło oklaskami, niektórzy nawet wiwatowali. Oddech Celine ugrzązł w gardle. Ledwo zdołała pojąć jego słowa, zanim jej wzrok spoczął na Lilith, stojącej kilka kroków za ojcem, z dłonią splecioną z dłonią Luke’a. Wyraz twarzy siostry był mieszanką triumfu i zadowolenia, a każde spojrzenie rzucone w stronę Celine było jak sztylet drwiny.
Rozpacz ścisnęła gardło Celine. Przepchnęła się przez tłum, jej głos był drżący, ale stanowczy. „Ojcze,” zawołała, wychodząc naprzód, „to ja jestem starszą bliźniaczką. To ja powinnam być prawowitą Luną.” Rozejrzała się po tłumie, szukając wsparcia, ale znalazła tylko puste spojrzenia, kilka sceptycznych rzutów oka i zadowolony uśmiech Lilith.
Spojrzenie ojca stwardniało. „Celine, Lilith lepiej nadaje się do przewodzenia. Jest silniejsza, bardziej szanowana. Wybór jest oczywisty.”
Serce Celine ścisnęło się boleśnie, a upokorzenie rozbrzmiało echem po całym zgromadzeniu. Czuła na sobie każde spojrzenie—oceniające, odrzucające, pełne litości. „Ale... jestem pierworodną. Trenowałam równie ciężko, zrobiłam wszystko—”
Przerwał jej ostrym gestem. „Dość, Celine. Nie przynoś wstydu sobie ani naszej rodzinie. Lilith udowodniła swoją wartość. To dla stada.”
Głos Lilith zabrzmiał, przesiąknięty fałszywym współczuciem. „To nic osobistego, Celine. Niektórzy z nas po prostu są stworzeni do wielkości.”
Tłum mruczał z aprobatą. Luke patrzył na Lilith z otwartym uwielbieniem, a serce Celine rozpadło się na kawałki, gdy zobaczyła, jak składa pocałunek na czole jej siostry, jakby przypieczętowując zdradę.
Waga tego wszystkiego spadła na nią jak lawina, a świadomość była ostra i gorzka. Zawsze była outsiderką, zastępstwem, tolerowaną, ale nigdy naprawdę chcianą. Jej rodzina ją zdradziła, wybierając Lilith na przywódczynię—by zabrać wszystko, o czym Celine marzyła.
Przełykając ślinę, odwróciła się, z przygarbionymi ramionami zmuszając się do opuszczenia dziedzińca. Ale gdy to robiła, matka pochyliła się ku niej, a jej głos był jadowitym szeptem, przeznaczonym tylko dla Celine.
„Potrzebowaliśmy tylko jednej córki, by rządziła. Nie utrudniaj tego bardziej, niż musi być.”
Przesuń w górę, aby kontynuować