Celine zmusiła się, by spojrzeć w górę i wyglądać na tak spokojną, jak tylko zdołała pod jego ostrym jak brzytwa spojrzeniem.
— Przysięgam, jestem tylko samotniczką. Od jakiegoś czasu jestem sama… Jestem tu tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść.
— Powiedz mi, jak się nazywasz.
— Celine.
Zrobił powolny krok w jej stronę, jego ciemne oczy nieustępliwe. — Celine, brzmi tak znajomo. I mam uwierzyć, że przybyłaś do Crimson Fang, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych zamiarów.
Celine przełknęła ślinę, jej serce waliło jak młot. — Nie byłabym tu, gdybym miała inny wybór. Nie stanowię zagrożenia ani dla ciebie, ani dla twojej watahy.
Cisza wydłużała się, gęsta i dusząca, podczas gdy Leon nie przestawał jej mierzyć wzrokiem. W końcu skinął głową, ale jego wyraz twarzy pozostał zimny, kalkulujący.
— W porządku. Pozwolę ci zostać — powiedział, jego głos był niczym cichy grzmot odległego pioruna. — Ale niech będzie jasne — jeśli choćby podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci już żadne miejsce, gdzie mogłabyś uciec. — Uniósł podbródek, dając znak jednemu z członków swojej watahy. — Obserwuj ją uważnie.
Jeden z wilków wysunął się do przodu, jego oczy zwęziły się, gdy zaczął ją oceniać. Uczucie ulgi Celine trwało zaledwie ułamek sekundy, zanim poczuła na sobie baczną obserwację wszystkich wokół, ich spojrzenia ostre, podejrzliwe, nieufne. Będą śledzić każdy jej ruch, czekając, aż się potknie, aż zdradzi sekrety, których wszyscy się domyślali, że jej towarzyszą.
Leon znów odwrócił się do niej, jego intensywne spojrzenie nie złagodniało ani na chwilę. Pochylił się, jego głos był cichy, niebezpiecznie gładki. — Jeśli chcesz tu zostać, udowodnisz swoją lojalność.
Gardło Celine ścisnęło się. — Jak… mogę to zrobić?
Najmniejszy błysk zainteresowania pojawił się w jego ciemnych oczach. Pochylił się do przodu, na tyle blisko, że mogła poczuć bijące od niego ciepło, poczuć dziki, głęboki zapach, który oznaczał go jako Alfę. Jego dłoń sięgnęła, by odgarnąć kosmyk jej włosów za ucho, palce zatrzymały się na odrobinę za długo, cichy test jej granic.
— Drżysz — szepnął, jego ton był zwodniczo łagodny, jak jedwab oplatający żelazo.
— Nie boję się ciebie — skłamała Celine, jej głos był pełen przekory. Ale nie mogła ustąpić. Nie tu, nie teraz.
— Nie? — Jego dłoń opadła na jej szczękę, palce ledwie dotykając, kciuk przesunął się po jej policzku, co przesłało przez nią dreszcz. — A może powinnaś.
Słowa Leona sprawiły, że jej puls przyśpieszył, kuszące ostrzeżenie przeplatało się z groźbą. Wstrzymała oddech, gdy jego palce przesunęły się w dół po jej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był wystarczająco blisko. Gdyby pochyliła się choć o włos, ich usta musnęłyby się. Czuła, jak jego spojrzenie spada na jej usta, zatrzymując się tam, jego oczy ciemniały od czegoś surowego i niewypowiedzianego.
Każdy instynkt nakazywał jej się odsunąć, ale była jak zakorzeniona. Jej skóra mrowiła pod jego dotykiem, jej własne pragnienie walczyło z rozsądkiem. To była niebezpieczna gra i wiedziała o tym. Jej oddech urywał się przy każdym niemal-dotyku, każdym przeciągłym spojrzeniu.
Wargi Leona uniosły się w ledwie widocznym, przewrotnym uśmiechu. Pozwolił, by cisza zawisła między nimi, jego wzrok przesuwał się po niej powoli, niepokojąco szczegółowo.
— Zobaczmy, czy jesteś tak nieszkodliwa, jak twierdzisz. — Jego oczy utkwiły w jej, nieodwracalne, przenikliwe. — Powiedz mi, czy jesteś czysta?
Celine cofnęła się o krok. Przeszedł ją dreszcz, nogi się pod nią ugięły, a twarz zapłonęła wstydem. Ale ucieczka nie miała sensu, była uwięziona w pułapce.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celine zaczęła odnajdywać tu dziwny rodzaj ukojenia, choćby tylko dlatego, że nie była już całkiem sama. Felix był wyrzutkiem stada, śmiałkiem ciągle testującym granice z uśmieszkiem, który mówił, że nie obchodzi go, jakie będą konsekwencje. A potem była Helga – kobieta o stalowych oczach i nieugiętym skupieniu, która obserwowała wszystkich w stadzie z niemal macierzyńską opiekuńczością.
– Jesteś twardsza, niż wyglądasz, Celine – droczył się Felix, uchylając się, gdy zamachnęła się pięścią, która ledwie minęła jego szczękę. – Nie sądziłem, że wyrzutek potrafi tak walczyć.
– Chyba już mnie kiedyś niedoceniano – odparła, mając nadzieję, że jej odpowiedź nie zabrzmi tak niepewnie, jak się czuła. Każda umiejętność, którą pokazywała, była kolejnym ryzykiem, kolejną szansą, że Leon ją przejrzy.
Leon obserwował ją uważnie, jego spojrzenie było intensywne, gdy sparowała. Jego obecności nie dało się zignorować. Gdy w końcu opuściła gardę i łapała oddech, przeszedł przez pole w jej stronę, jego wzrok wędrował między nią a Felixem.
– Nieźle jak na wyrzutka – powiedział Leon, a w jego tonie pobrzmiewała ciekawość, jakby próbował zajrzeć pod jej skórę.
Próbowała mu spojrzeć w oczy, utrzymać neutralny wyraz twarzy. – Musiałam nauczyć się bronić.
Oczy Leona zwęziły się lekko. – Walczysz jak ktoś, kto miał więcej niż tylko trening przetrwania. – Zamilkł, czekając na jej reakcję. Testował ją – każde słowo było starannie dobrane, by pchnąć ją do ujawnienia się.
– Miałam swoje przejścia – odpowiedziała wymijająco, odmawiając podania szczegółów.
Zbliżył się do niej, nie odrywając oczu od jej twarzy, a w jego spojrzeniu rozbłysła mroczna intensywność. – Wyrzutek, który walczy jak córka Alfy. Interesujące.
Celine musiała coś powiedzieć, zmienić temat, cokolwiek, by go zmylić.
– Tak właśnie przetrwają wyrzutki, prawda? – odparła równym głosem, mając nadzieję, że nie wyczuje, jak mocno bije jej serce.
Uśmiech Leona się poszerzył, choć jego oczy pozostały czujne. Cofnął się, jakby pozwalając jej się wycofać. Ale spojrzenie, które jej posłał, było ciężkie od czegoś niewypowiedzianego, od pytania, które zawisło między nimi.
Później tej nocy Celine krążyła po swoim małym pokoju, jej myśli pędziły przez każde spojrzenie, każde słowo, które Leon skierował do niej tego dnia. Jego podejrzliwość narastała. Nigdy nie spotkała kogoś takiego jak on. Kogoś, kto potrafił ją rozebrać do kości, sprawić, że czuła się naga pod jego wzrokiem. Gdy jej myśli zaczęły wirować, do drzwi rozległo się pukanie – ostre i stanowcze.
Otworzyła je i zobaczyła Leona czekającego, jego ciemne oczy były nieprzeniknione.
– Chodź ze mną.
Serce Celine waliło, gdy podążała za nim przez kręte korytarze do jego kwatery, a powietrze wokół niego było gęste od władzy, jaką miał nad swoim stadem. Przełknęła ślinę, gdy otworzył drzwi, wskazując jej wejście do środka. Pokój był skąpo oświetlony, cienie wydłużały się po ścianach, potęgując poczucie niebezpieczeństwa, które od niego emanowało.
Zamknął za nią drzwi, jego spojrzenie przykuło ją do miejsca. – Chcę wiedzieć o tobie więcej, Celine – powiedział, krzyżując ramiona, każde słowo było przemyślanym naciskiem.
– Mówiłam ci, jestem tylko wyrzutkiem.
– Tylko wyrzutkiem? – przechylił głowę, kpiący uśmiech igrał na jego ustach. – Coś ukrywasz.
– Czego ode mnie chcesz, Leon?
Pozwolił ciszy wybrzmieć, potem pochylił się bliżej, a jego głos zniżył się do ochrypłego szeptu. – Ciebie. W moim łóżku.
Bezpośredniość jego słów uderzyła ją jak fizyczny cios, jej ręka odruchowo wystrzeliła, wymierzając mu siarczysty policzek. Echo uderzenia wypełniło pokój, lecz Leon tylko się uśmiechnął, a jego oczy pociemniały z satysfakcji.
– Nie jestem taką dziewczyną.
– Wiem. Masz skórę królewskiej krwi. Powiedz mi, Celine, kim naprawdę jesteś.
Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że wstrzymała oddech, a jej determinacja zaczęła się chwiać. Pochylił się jeszcze bardziej, jego głos był ledwo słyszalnym szeptem, gdy przeszukiwał jej oczy.
– Coś ukrywasz, prawda? Chcesz się podzielić?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Leon zabił za mniej.
Siedział w swoim fotelu, z łokciami opartymi o podłokietniki, palcami złożonymi w daszek, obserwując dziewczynę naprzeciwko z cierpliwością, której nie posiadał. Wyrzutki nie należeli do jego watahy. Nie dostawali drugiej szansy.
A jednak tu była.
Pachniała jak Midnight Crest, ale nie jak jego wojownicy. Tamta wataha cuchnęła krwią i arogancją—ta dziewczyna pachniała jak szron i coś delikatniejszego pod spodem. Coś kruchego.
Kłamstwa. Kłamstwa zawsze pachniały słodko.
"Uciekłam," powiedziała. Jej głos nie drżał. Jeśli się bała, dobrze to ukrywała. "Od rodziny. Od mojego partnera."
Wilk Leona krążył w nim, niespokojny. Głodny.
Myśl o jakimś samcu, który ją odrzucił—jego wilk zjeżył się na to. Leon stłumił reakcję, utrzymując znudzony ton. "Przemoc, odrzucenie, a teraz wtargnięcie. Jakaż to tragiczna historyjka."
Jej srebrne oczy błysnęły—przemknęło przez nie coś ostrego. "Nie wierzysz mi."
Uśmiechnął się kpiąco. "Nie."
Wyprostowała plecy. Nie uległa.
Nienawidził tego, że go to zaimponowało.
Leon wstał, ruszył w jej stronę powoli, celowo. Spięła się, ale nie cofnęła. To też go zirytowało.
"Zabijam wyrzutków," mruknął. "Nikt ci nie powiedział o tym, zanim wtargnęłaś na mój teren?"
"Nie miałam wyboru," powiedziała.
"Każdy ma wybór."
Uniosła podbródek. "Więc mnie zabij."
Jego wilk warknął.
To był instynkt—jego ręka wystrzeliła, uchwycił jej szczękę—delikatnie, ale wystarczająco mocno, by jej puls przyspieszył pod jego palcami.
Poczuł, jak jej oddech przyspiesza. Poczuł, jak miękka jest jej skóra, jak kruche są jej kości w porównaniu do jego. Pachniała czymś, czego nie potrafił określić, czymś, co sprawiało, że chciał się pochylić, wciągnąć ten zapach głęboko.
Błąd. Rozproszenie.
Leon puścił ją. Odwrócił się, zanim zrobiłby coś głupiego.
"Chcesz żyć?" Jego głos był szorstki, bardziej niż by chciał. "To udowodnij."
Zmarszczyła brwi.
"Zostaniesz," powiedział, nie patrząc na nią. "Będziesz pracować. Jeśli złapię cię na kłamstwie, jeśli podejrzewam, że jesteś tu z innego powodu niż przetrwanie—zabiję cię osobiście."
Zawahała się tylko na sekundę, potem skinęła głową.
Leon ruszył w stronę drzwi. Zanim wyszedł, zerknął przez ramię.
Jej srebrne oczy wciąż były na nim. Oceniły. Były zamknięte. Tajemnica, której nie miał czasu rozwiązywać. Jego wilk był innego zdania. I już to wystarczało, by trzymać się od niej z daleka.
Przesuń w górę, aby kontynuować