passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

From His Slave to Luna - Rozdział #5 - autor itsvlada

From His Slave to Luna

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Celine odeszła w środku nocy. Las otaczał ją zewsząd, mroczny i cichy pod zasłoną północy. Jej stopy uderzały o nierówną ziemię, z każdym krokiem oddalając ją coraz bardziej od Midnight Crest. Spojrzała przez ramię, ciężar zdrady rodziny wciąż drapał ją od środka, lecz spokojna obecność Liry pchała ją dalej.

Idź dalej, zachęcała jej wilczyca.

Kiedy przekroczyła granicę zakazanego terytorium Crimson Fang, fala lęku przebiegła przez jej ciało. Wszyscy słyszeli o Leonie, bezwzględnym Alfie o upodobaniu do brutalności. Słyszała wystarczająco dużo opowieści, by znać jego reputację — nikomu nie okazywał litości, zwłaszcza włóczęgom. Ryzyko ciążyło jej na barkach, ale równie mocno ciążyła jej ciemna pewność, że nie ma dokąd pójść.

Ukryj nasz zapach, wyszeptała Celine do Liry, czując, jak moc wilczycy splata się z jej własną, gdy tkały wokół siebie niewidzialną zasłonę. Przecisnęła się przez zarośla, modląc się, by opowieści o nieustannych patrolach Leona były przesadzone.

Nagły szelest przerwał ciszę i zanim Celine zdążyła zareagować, ciężkie ramię złapało ją od tyłu.

„Zobaczcie, co my tu mamy”, warknął niski głos, zapach żelaza i dzikiej ziemi uderzył ją, gdy brutalnie pchnęli ją na ziemię. Trzy wilki, twarze ukryte w cieniu, górowały nad nią, ich oczy błyszczały drapieżną żądzą.

„Midnight Crest? Zgubiłaś się, ślicznotko?” jeden z nich szydził, zaciskając na niej palce do bólu, przyciągając ją tak blisko, że dostrzegła jego ostrą jak brzytwa drwinę. Celine zmusiła się do spokoju, skupiając się na sile Liry. Schowaj się. Ukryj wszystko.

„Jestem tylko włóczęgą”, powiedziała cicho, ale pewnym głosem. „Nie mam już gdzie pójść.”

Wilk stojący na czele prychnął, lustrując ją wzrokiem. „Włóczęga, tak? Jaki włóczęga zakrada się na terytorium Crimson Fang?”

Nie czekając na odpowiedź, szarpnął ją do przodu, a pozostali ustawili się po jej bokach, prowadząc głębiej w las. Gęstwina stawała się coraz ciemniejsza, zimniejsza i bardziej nieprzenikniona, aż w końcu zatrzymali się nagle na polanie zdominowanej przez masywną sylwetkę.

Alpha Leon stał tam, szeroki w barach i onieśmielający. Jego przenikliwe spojrzenie natychmiast wychwyciło jej obecność. Był potężną postacią, jego ciemne oczy ostre i śmiercionośne, gdy spoglądały na nią, oceniając ją w jednej chwili. Puls Celine przyspieszył, gdy walczyła, by dalej ukrywać swój zapach, modląc się, by nie przejrzał jej kłamstwa.

„Co to?” Głos Leona był chłodny, usta wykrzywione w lekkim grymasie obrzydzenia. „Włóczęga?”

Jeden z patrolujących wilków popchnął ją do przodu. „Przyłapaliśmy ją na podkradaniu się. Twierdzi, że nie ma już dokąd pójść.”

Wzrok Leona przygwoździł ją, jakby zdejmował z niej warstwa po warstwie każdą tarczę. Zmusiła się, by wytrzymać jego spojrzenie, każdy mięsień w jej ciele był napięty, gotowy do ucieczki, jeśli tylko zdecyduje się zaatakować.

„Włóczęga… na moim terytorium.” Zrobił powolny krok w jej stronę, jego oczy zwężały się, gdy studiował jej twarz, a wyraz twarzy stawał się coraz mroczniejszy. „Masz minutę, żeby mnie przekonać, dlaczego nie powinienem cię teraz zabić.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Celine zmusiła się, by spojrzeć w górę i wyglądać na tak spokojną, jak tylko zdołała pod jego ostrym jak brzytwa spojrzeniem.

— Przysięgam, jestem tylko samotniczką. Od jakiegoś czasu jestem sama… Jestem tu tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść.

— Powiedz mi, jak się nazywasz.

— Celine.

Zrobił powolny krok w jej stronę, jego ciemne oczy nieustępliwe. — Celine, brzmi tak znajomo. I mam uwierzyć, że przybyłaś do Crimson Fang, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych zamiarów.

Celine przełknęła ślinę, jej serce waliło jak młot. — Nie byłabym tu, gdybym miała inny wybór. Nie stanowię zagrożenia ani dla ciebie, ani dla twojej watahy.

Cisza wydłużała się, gęsta i dusząca, podczas gdy Leon nie przestawał jej mierzyć wzrokiem. W końcu skinął głową, ale jego wyraz twarzy pozostał zimny, kalkulujący.

— W porządku. Pozwolę ci zostać — powiedział, jego głos był niczym cichy grzmot odległego pioruna. — Ale niech będzie jasne — jeśli choćby podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci już żadne miejsce, gdzie mogłabyś uciec. — Uniósł podbródek, dając znak jednemu z członków swojej watahy. — Obserwuj ją uważnie.

Jeden z wilków wysunął się do przodu, jego oczy zwęziły się, gdy zaczął ją oceniać. Uczucie ulgi Celine trwało zaledwie ułamek sekundy, zanim poczuła na sobie baczną obserwację wszystkich wokół, ich spojrzenia ostre, podejrzliwe, nieufne. Będą śledzić każdy jej ruch, czekając, aż się potknie, aż zdradzi sekrety, których wszyscy się domyślali, że jej towarzyszą.

Leon znów odwrócił się do niej, jego intensywne spojrzenie nie złagodniało ani na chwilę. Pochylił się, jego głos był cichy, niebezpiecznie gładki. — Jeśli chcesz tu zostać, udowodnisz swoją lojalność.

Gardło Celine ścisnęło się. — Jak… mogę to zrobić?

Najmniejszy błysk zainteresowania pojawił się w jego ciemnych oczach. Pochylił się do przodu, na tyle blisko, że mogła poczuć bijące od niego ciepło, poczuć dziki, głęboki zapach, który oznaczał go jako Alfę. Jego dłoń sięgnęła, by odgarnąć kosmyk jej włosów za ucho, palce zatrzymały się na odrobinę za długo, cichy test jej granic.

— Drżysz — szepnął, jego ton był zwodniczo łagodny, jak jedwab oplatający żelazo.

— Nie boję się ciebie — skłamała Celine, jej głos był pełen przekory. Ale nie mogła ustąpić. Nie tu, nie teraz.

— Nie? — Jego dłoń opadła na jej szczękę, palce ledwie dotykając, kciuk przesunął się po jej policzku, co przesłało przez nią dreszcz. — A może powinnaś.

Słowa Leona sprawiły, że jej puls przyśpieszył, kuszące ostrzeżenie przeplatało się z groźbą. Wstrzymała oddech, gdy jego palce przesunęły się w dół po jej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był wystarczająco blisko. Gdyby pochyliła się choć o włos, ich usta musnęłyby się. Czuła, jak jego spojrzenie spada na jej usta, zatrzymując się tam, jego oczy ciemniały od czegoś surowego i niewypowiedzianego.

Każdy instynkt nakazywał jej się odsunąć, ale była jak zakorzeniona. Jej skóra mrowiła pod jego dotykiem, jej własne pragnienie walczyło z rozsądkiem. To była niebezpieczna gra i wiedziała o tym. Jej oddech urywał się przy każdym niemal-dotyku, każdym przeciągłym spojrzeniu.

Wargi Leona uniosły się w ledwie widocznym, przewrotnym uśmiechu. Pozwolił, by cisza zawisła między nimi, jego wzrok przesuwał się po niej powoli, niepokojąco szczegółowo.

— Zobaczmy, czy jesteś tak nieszkodliwa, jak twierdzisz. — Jego oczy utkwiły w jej, nieodwracalne, przenikliwe. — Powiedz mi, czy jesteś czysta?

Celine cofnęła się o krok. Przeszedł ją dreszcz, nogi się pod nią ugięły, a twarz zapłonęła wstydem. Ale ucieczka nie miała sensu, była uwięziona w pułapce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Celine zaczęła odnajdywać tu dziwny rodzaj ukojenia, choćby tylko dlatego, że nie była już całkiem sama. Felix był wyrzutkiem stada, śmiałkiem ciągle testującym granice z uśmieszkiem, który mówił, że nie obchodzi go, jakie będą konsekwencje. A potem była Helga – kobieta o stalowych oczach i nieugiętym skupieniu, która obserwowała wszystkich w stadzie z niemal macierzyńską opiekuńczością.

– Jesteś twardsza, niż wyglądasz, Celine – droczył się Felix, uchylając się, gdy zamachnęła się pięścią, która ledwie minęła jego szczękę. – Nie sądziłem, że wyrzutek potrafi tak walczyć.

– Chyba już mnie kiedyś niedoceniano – odparła, mając nadzieję, że jej odpowiedź nie zabrzmi tak niepewnie, jak się czuła. Każda umiejętność, którą pokazywała, była kolejnym ryzykiem, kolejną szansą, że Leon ją przejrzy.

Leon obserwował ją uważnie, jego spojrzenie było intensywne, gdy sparowała. Jego obecności nie dało się zignorować. Gdy w końcu opuściła gardę i łapała oddech, przeszedł przez pole w jej stronę, jego wzrok wędrował między nią a Felixem.

– Nieźle jak na wyrzutka – powiedział Leon, a w jego tonie pobrzmiewała ciekawość, jakby próbował zajrzeć pod jej skórę.

Próbowała mu spojrzeć w oczy, utrzymać neutralny wyraz twarzy. – Musiałam nauczyć się bronić.

Oczy Leona zwęziły się lekko. – Walczysz jak ktoś, kto miał więcej niż tylko trening przetrwania. – Zamilkł, czekając na jej reakcję. Testował ją – każde słowo było starannie dobrane, by pchnąć ją do ujawnienia się.

– Miałam swoje przejścia – odpowiedziała wymijająco, odmawiając podania szczegółów.

Zbliżył się do niej, nie odrywając oczu od jej twarzy, a w jego spojrzeniu rozbłysła mroczna intensywność. – Wyrzutek, który walczy jak córka Alfy. Interesujące.

Celine musiała coś powiedzieć, zmienić temat, cokolwiek, by go zmylić.

– Tak właśnie przetrwają wyrzutki, prawda? – odparła równym głosem, mając nadzieję, że nie wyczuje, jak mocno bije jej serce.

Uśmiech Leona się poszerzył, choć jego oczy pozostały czujne. Cofnął się, jakby pozwalając jej się wycofać. Ale spojrzenie, które jej posłał, było ciężkie od czegoś niewypowiedzianego, od pytania, które zawisło między nimi.

Później tej nocy Celine krążyła po swoim małym pokoju, jej myśli pędziły przez każde spojrzenie, każde słowo, które Leon skierował do niej tego dnia. Jego podejrzliwość narastała. Nigdy nie spotkała kogoś takiego jak on. Kogoś, kto potrafił ją rozebrać do kości, sprawić, że czuła się naga pod jego wzrokiem. Gdy jej myśli zaczęły wirować, do drzwi rozległo się pukanie – ostre i stanowcze.

Otworzyła je i zobaczyła Leona czekającego, jego ciemne oczy były nieprzeniknione.

– Chodź ze mną.

Serce Celine waliło, gdy podążała za nim przez kręte korytarze do jego kwatery, a powietrze wokół niego było gęste od władzy, jaką miał nad swoim stadem. Przełknęła ślinę, gdy otworzył drzwi, wskazując jej wejście do środka. Pokój był skąpo oświetlony, cienie wydłużały się po ścianach, potęgując poczucie niebezpieczeństwa, które od niego emanowało.

Zamknął za nią drzwi, jego spojrzenie przykuło ją do miejsca. – Chcę wiedzieć o tobie więcej, Celine – powiedział, krzyżując ramiona, każde słowo było przemyślanym naciskiem.

– Mówiłam ci, jestem tylko wyrzutkiem.

– Tylko wyrzutkiem? – przechylił głowę, kpiący uśmiech igrał na jego ustach. – Coś ukrywasz.

– Czego ode mnie chcesz, Leon?

Pozwolił ciszy wybrzmieć, potem pochylił się bliżej, a jego głos zniżył się do ochrypłego szeptu. – Ciebie. W moim łóżku.

Bezpośredniość jego słów uderzyła ją jak fizyczny cios, jej ręka odruchowo wystrzeliła, wymierzając mu siarczysty policzek. Echo uderzenia wypełniło pokój, lecz Leon tylko się uśmiechnął, a jego oczy pociemniały z satysfakcji.

– Nie jestem taką dziewczyną.

– Wiem. Masz skórę królewskiej krwi. Powiedz mi, Celine, kim naprawdę jesteś.

Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że wstrzymała oddech, a jej determinacja zaczęła się chwiać. Pochylił się jeszcze bardziej, jego głos był ledwo słyszalnym szeptem, gdy przeszukiwał jej oczy.

– Coś ukrywasz, prawda? Chcesz się podzielić?

Przesuń w górę, aby kontynuować

From His Slave to Luna

From His Slave to Luna

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa