Siedzę po turecku na swoim dziecięcym łóżku, plecami oparta o wezgłowie, obserwując, jak mój najlepszy przyjaciel Nico wierci się, jakby czekał na pluton egzekucyjny.
Mój pokój wciąż ma te same lawendowe ściany, co wtedy, gdy miałam czternaście lat, ten sam wyblakły plakat jakiegoś boysbandu, którego nawet nie pamiętam, żebym lubiła. W rogu tapeta odłazi, tam gdzie wilgoć dobrała się do niej lata temu, nigdy nie chciało mi się tego naprawić.
Nico był moim cieniem odkąd mieliśmy sześć lat – te same zdarte kolana, te same sekrety, te same lepkie, letnie popołudnia, kiedy dzieliliśmy się lodami na moim ganku.
Zna moje drugie imię, mój lęk przed burzą, dokładnie wie, jak piję kawę. Dziś wieczorem jego dłonie drżą, gdy po raz setny poprawia okulary, a ja już wiem, co zaraz powie, zanim jeszcze otworzy usta.
Wiedziałam od tygodni, może miesięcy.
Po tym, jak za długo zwleka przy pożegnaniach. Po tym, jak patrzy na mnie, gdy myśli, że nie patrzę. Po tym, jak jego głos mięknie i staje się dziwny, kiedy wypowiada moje imię.
"Gigi..." Ochrząkuje i jego głos łamie się, jakbyśmy byli znowu w gimnazjum. "Ja... zawsze... wiesz, ja..."
Pauza ciągnie się boleśnie, wypełniona tylko buczeniem starego kaloryfera i odległym dźwiękiem przejeżdżającego samochodu na ulicy poniżej. Chcę mu pomóc, sama dokończyć zdanie, by zakończyć tę agonię, ale nie robię tego.
Jakaś okrutna część mnie musi zobaczyć, czy poradzi sobie sam.
"Kocham cię." Słowa wypadają z niego w pośpiechu, jakby zrywał plaster. "Tak, naprawdę cię kocham. Czy... zostaniesz moją dziewczyną?"
To wyznanie wisi między nami, małe i drżące, a ja czuję tylko falę zażenowania z drugiej ręki, wymieszaną z czymś bliskim rozczarowania.
Chciałam coś poczuć. Motylki. Iskrę. Cokolwiek, co powiedziałoby mi, że to jest właściwe, że Nico jest odpowiedzią na jakieś pytanie, które zadawałam sobie przez całe życie.
A zamiast tego jest tylko Nico, słodki, znajomy i zupełnie nieinspirujący. Ten sam chłopak, który w zerówce jadł klej, teraz prosi mnie, żebym została jego dziewczyną, z odwagą szczeniaka po burzy.
"Nico," mówię, układając twarz w delikatny uśmiech, który dopracowałam na takie właśnie chwile, "jesteś moim najlepszym przyjacielem. Nie chcę tego stracić."
Mówię prawdę. Przeważnie.
Na litość boską, to było najsłabsze wyznanie w moim życiu. Bez wstępu, bez odwagi, tylko mokre, szczenięce oczy i trzęsące się dłonie.
Dlaczego wszyscy mężczyźni, których znam, są zrobieni z mokrej bibuły?
Trochę siebie nienawidzę za to myślenie, ale nic nie poradzę.
Nico kiwa głową, zdruzgotany, ale rozpaczliwie starający się tego nie okazać, szczęka zaciśnięta, jakby fizycznie powstrzymywał łzy.
"Tak, nie, rozumiem. To... tak. Przyjaciele. Spoko." Wstaje gwałtownie, prawie przewracając moje krzesło przy biurku. "Powinienem już iść. Jest późno. Dobranoc, Gigi."
"Dobranoc," powtarzam cicho i słucham, jak jego kroki nikną na schodach.
Drzwi wejściowe zatrzaskują się za nim dźwiękiem ostateczności.
Opadam na poduszki i wpatruję się w sufit, śledząc pęknięcia w tynku, które znam na pamięć od dziecka. Gdzieś tam, myślę, muszą być mężczyźni, którzy nie drżą, kiedy proszą o to, czego chcą.
Mężczyźni z kręgosłupem. Mężczyźni, którzy biorą, zamiast błagać. Mężczyźni, którzy spojrzeliby mi w oczy i powiedzieli „Chcę cię” jakby to był fakt, a nie pytanie.
"Gianna." Głos mojej matki przebija się przez ciszę z dołu. Za spokojny. Skontrolowany w ten sposób, który oznacza, że zaraz wydarzy się coś strasznego. "Chodź tutaj. Musimy porozmawiać."
Znajduję ją przy kuchennym stole, dłonie oplecione wokół kubka kawy, która dawno wystygła. Światło w kuchni jest ostre, nieprzyjemne, brzęczy cicho jak zawsze – od trzech lat planujemy wymienić tę żarówkę.
Nigdzie nie widać mojego ojca. Pewnie w restauracji, w barze albo gdziekolwiek znika, gdy rzeczywistość staje się zbyt ciężka.
Ale mama nie płacze przez to. Nigdy nie widziałam mojej matki płaczącej. Nie wtedy, gdy zmarła Nonna, nie gdy złamałam rękę spadając z płotu sąsiadów, nigdy.
Po prostu siedzi tam sztywna, rozkładając pomarszczone papiery na stole jak zdjęcia z sekcji zwłok.
"Co to wszystko?" Siadam na krześle naprzeciwko niej, przeglądając dokumenty.
Wyciągi bankowe tonące w czerwonej farbie. Monity windykacyjne z groźnymi nagłówkami. List od prawnika, który sprawia, że żołądek spada mi do samych stóp.
"Pizzeria jest bankrutem." Jej głos jest płaski, kliniczny, jakby czytała listę zakupów. "Trzy pokolenia Rossich – chleb i sos – a twój ojciec wszystko przegrał."
"Jak to… przegrał?"
"Jego bukmacher już krąży." W jej tonie jest coś, co zamraża mi krew w żyłach. "To nie przenośnia, Gianna. Naprawdę krąży. Tacy ludzie, którzy łamią rzeczy, które nie odrastają."
Patrzę na nią, próbując to przetrawić.
Pizzeria. Nasze rodzinne dziedzictwo.
Miejsce, gdzie nauczyłam się wałkować ciasto, gdzie babcia przekazała mi swój sekretny przepis na sos, gdzie trzy pokolenia Rossich zbudowały coś prawdziwego. Koniec.
"Ile on jest winien?"
"Więcej, niż kiedykolwiek będziemy mieć. Mamy sześćdziesiąt dni, zanim stracimy wszystko. Restaurację. Dom..." Zawiesza głos i w końcu patrzy mi w oczy. Są puste. Wydrążone. "Może więcej. Może kości."
Serce mi wali, panika wspina się po gardle jak żywa istota.
"Nie możemy tego stracić... Mogę pomóc, zrobię wszystko," mówię i czuję to w każdej komórce ciała. "Powiedz mi, jak możemy to naprawić. Znajdę inną pracę. Dwie. Trzy. Przerwę—"
"Zrobisz to," przerywa mi. "Na tym to polega."
Te słowa zamrażają mnie w miejscu. Nie sama zgoda, ale... sposób, w jaki to mówi. Jakby już wszystko zostało postanowione. Jakby jakiś układ już zapadł, a ja właśnie teraz dowiaduję się, jaka jest moja rola.
Śmieję się krótko, ostro, niewierząc. "Co to niby znaczy? Co ty mówisz?"
Ale mama nie odpowiada. Po prostu wstaje, odsuwa krzesło z przeciągłym zgrzytem, który roznosi się po cichej kuchni, i odchodzi bez słowa. Jej drzwi do sypialni zamykają się, słyszę klik zamka.
Siedzę tam długo, patrząc na liczby, które oznaczają zagładę mojej rodziny, próbując nadać im inne znaczenie. Nie mają.
W końcu wchodzę po schodach do pokoju. Przebieram się w piżamę. Myję zęby. Przechodzę przez wszystkie gesty zwykłego wieczoru, bo co innego mogę zrobić?
Cokolwiek mama zaplanowała, jakakolwiek cena została ustalona, poradzę sobie. Jestem silna. Jestem Rossi.
Idę spać z uśmiechem, bo przecież córki mają ratować swoje rodziny, prawda? Od tego są dobre córki. Poświęcają się. Znaczą się.
Uśmiech zostaje zamrożony na mojej twarzy jeszcze długo po tym, jak łzy zaczynają płynąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następnego ranka wsiadam do wczesnego autobusu na drugi koniec miasta, obserwując przez zabrudzone szyby, jak zmienia się okolica.
Popękane chodniki i lombardy ustępują miejsca zamkniętym podjazdom i żywopłotom przyciętym z chirurgiczną precyzją.
Jeżdżę tą trasą już prawie dwa lata. Pięć dni w tygodniu, czasem sześć, szoruję podłogi i składam pościel dla trzech mężczyzn, których nazwisko otwiera drzwi i zamyka trumny.
Bracia Moretti—samo wcielenie mafii.
Każdy w naszej dzielnicy zna to nazwisko, nawet jeśli udaje, że nie. Wszyscy wiedzą, co oznaczają czarne samochody i mężczyźni z bronią. Wszyscy wiedzą, żeby patrzeć w drugą stronę.
Nigdy tak naprawdę nie wgłębiałam się w szczegóły ich pracy. Nie zadawałam pytań, nie przesiadywałam w drzwiach, nie pozwalałam, by mój wzrok za długo zatrzymywał się na mężczyznach w drogich garniturach, którzy przychodzili i odchodzili o dziwnych porach.
Bardziej interesował mnie dochód—koperta z gotówką, którą ich consigliere, Enzo, wciskał mi w dłoń w każdy piątek, pieniądze, których moja rodzina potrzebowała, żeby mieć światło i żeby wierzyciele dali nam spokój.
Biedni ludzie nie mają luksusu sumienia ani zasad.
To powtarzam sobie za każdym razem, gdy poleruję srebra, które prawdopodobnie zapłaciły za czyjeś milczenie, albo szoruję marmurowe podłogi w domu zbudowanym na krwi. Podejrzewałam coś podejrzanego od pierwszego dnia.
Ochroniarze przy bramie z kiepsko ukrytą bronią. Wygłuszone pokoje. Sposób, w jaki rozmowy milkły, gdy tylko wchodziłam, jakby ktoś nacisnął przycisk wyciszenia. Po prostu wolałam nie wiedzieć.
Nieświadomość nie była szczęściem, ale była przetrwaniem.
Posiadłość rozciąga się na zboczu niczym śpiąca bestia—kamień, żelazo i duma starych pieniędzy. Idę w stronę wejścia dla służby jak zawsze, przebieram się w ciasnym pokoju dla personelu i zaczynam obchód.
Odkurzam bibliotekę pełną tysięcy oprawionych w skórę książek, których nikt nigdy nie czyta. Poleruję poręcz wielkich schodów, aż w ciemnym drewnie mogę zobaczyć swoje odbicie.
Opróżniam popielniczki w gabinecie, który zawsze pachnie cygarami i czymś jeszcze—ciemnym, metalicznym, zapachem, którego nie chcę rozpoznawać.
Myśli błądzą mi do braci, jak zawsze.
Luca, najstarszy. Trzydzieści cztery lata, stalowoszare oczy, które patrzą przez ludzi tak, jakby już byli martwi. Rządzi imperium z zimną precyzją, nigdy nie podnosi głosu, nigdy nie musi.
Przez dwa lata słyszałam, jak śmieje się tylko raz—dźwięk tak pusty, że przez kilka godzin potem miałam ciarki na skórze. Ledwie zauważa moje istnienie, co mi odpowiada. Bycie niewidzialną dla Luci Morettiego wydaje się bezpieczne.
Matteo, środkowy brat. Trzydzieści jeden lat i urok sączący się z niego jak miód z domieszką arszeniku. Uśmiecha się zbyt często, dotyka zbyt łatwo, sprawia, że wszystko brzmi jak zaproszenie i groźba jednocześnie.
Gdzie Luca jest zimą, Matteo jest ogniskiem—pięknym, dopóki nie podejdziesz zbyt blisko i nie zorientujesz się, że już płoniesz.
A potem jest Santo. Najmłodszy, dwadzieścia osiem lat, cały w milczeniu i napięciu. To on naprawdę mówi mi „dzień dobry”, gdy mija mnie na korytarzu.
To on kiedyś podał mi szklankę wody bez pytania, kiedy szorowałam kuchenną podłogę w lipcowym upale. Jego bladozielone oczy wydają się prawie łagodne—dopóki nie przestają takie być.
Rękawy pełne tatuaży na silnych ramionach, na które staram się nie patrzeć.
To o takich mężczyznach śnię.
Nie o miękkich chłopcach, którzy jąkają się przy wyznaniach. Nie o Nico z jego drżącymi dłońmi i mokrymi oczami szczeniaka. O mężczyznach jak Moretti. Niebezpiecznych. Władczych.
Mężczyznach, którzy biorą, co chcą, nie pytając o pozwolenie. Mężczyznach, którym nigdy nie zadrżałaby ręka, gdyby po mnie sięgnęli.
Nie żeby kiedykolwiek zauważyli kogoś takiego jak ja. Jestem służbą. Niewidzialna. Pod nimi pod każdym względem. Fantazja, która nigdy nie stanie się rzeczywistością.
Poleruję okna we wschodnim korytarzu, gdy Matteo pojawia się za rogiem, telefon przyciśnięty do ucha, mówiąc szybkim włoskim, który odbija się echem od marmurowych ścian.
„No, no, ascoltami...” Jego głos jest ostry, niecierpliwy. „Nie obchodzi mnie, co myśli Ferraro! Miał swoją szansę. Teraz płaci jak wszyscy.”
Pauza. Zimny śmiech. „To przypomnij mu, co się dzieje z ludźmi, którzy marnują mój czas. Sì. Sì, dokładnie. Ciao.”
Zatrzymuje się w pół kroku, gdy mnie widzi. Rozmowa się kończy, ale jego wzrok nie. Patrzy na mnie. Naprawdę patrzy.
To długie, przenikliwe spojrzenie, które zawsze sprawia, że mam wrażenie, jakby zdejmował ze mnie skórę warstwa po warstwie, widząc każdy sekret, który kiedykolwiek zakopałam.
Nie ma znaczenia, że mam na sobie bezkształtny uniform. Nie ma znaczenia, że włosy mam ściśle upięte, że w jednej ręce trzymam szmatkę, a w drugiej płyn do czyszczenia.
Pod spojrzeniem Matteo Morettiego mogłabym równie dobrze stać zupełnie naga. Odsłonięta. Sklasyfikowana.
Boże, co bym dała, żeby taki mężczyzna naprawdę mnie zobaczył. Żeby mnie chciał. Żeby patrzył na mnie jak na coś wartego posiadania, a nie na coś, co trzeba posprzątać.
Potem chowa telefon do kieszeni i odchodzi, jego kroki odbijają się echem po marmurze, aż znika za zakrętem. Ani słowa do mnie.
„Matteo!” Ostry głos rozbrzmiewa w korytarzu. Santo pojawia się za rogiem chwilę później, szczęka napięta od ledwie skrywanego gniewu.
Jak zwykle cały na czarno—bojówki, dopasowana koszulka, jakby był wiecznie gotów do wojny, która jeszcze się nie zaczęła.
„Jeszcze nie skończyliśmy. Nie możesz po prostu odejść, kiedy—”
Zatrzymuje się, gdy mnie widzi. Wściekłość na sekundę znika z jego twarzy, zastąpiona czymś łagodniejszym. Te bladozielone oczy przebiegają po mnie—nie tak, jak patrzył Matteo, ale jakby naprawdę widział mnie jako mnie.
„Dzień dobry, Gianna.” Szybki uśmiech, pojawia się i znika, ledwie drganie ust.
„Dzień dobry, panie Santo,” udaje mi się powiedzieć, a policzki zalewa mi gorąco.
I już. Jestem zapomniana. Jego twarz znów twardnieje, uwaga wraca do pustego korytarza, w którym zniknął jego brat.
„Matteo, mio Dio!” Rusza za nim, buty stukają o marmur, a gdzieś w oddali słyszę, jak ich głosy się podnoszą. Wściekły włoski. Zatrzaskujące się drzwi.
Później znajduję Enzo w kuchni, przeglądającego listy zapasów ze zwykłą, cichą skrupulatnością.
„Wyglądasz na zmartwioną, signorina,” zauważa, nie odrywając wzroku od papierów.
„Ciężka noc. Sprawy rodzinne.”
„Ah.” Kiwa powoli głową i mam wrażenie, że wie więcej, niż mówi. Zawsze tak ma. „Rodzina jest skomplikowana. Zwłaszcza w takich domach jak ten.”
Chcę zapytać, co to znaczy. Chcę zapytać o wiele rzeczy—o braci, o interesy, o to, dlaczego ktoś taki jak Enzo pozostaje lojalny wobec takich ludzi.
Ale biedne dziewczyny, które zadają za dużo pytań, nie pracują tu długo. Więc tylko kiwam głową, dziękuję mu za nic konkretnego i wracam do pracy.
Podróż autobusem do domu wydaje się dziś dłuższa niż zwykle. Patrzę przez okno, obserwuję jak rezydencje znikają, ustępując miejsca bodegom i siatkowym ogrodzeniom, i staram się nie myśleć o tym, jak patrzył na mnie Matteo.
Staram się nie pamiętać, jak Santo wypowiedział moje imię.
Tacy mężczyźni jak Moretti nigdy nie spojrzą na mnie tak, jak ja patrzę na nich. Jestem dla siebie fantazją, ale dla nich? Jestem tylko meblem. Tłem. Dziewczyną, która szoruje im podłogi i znika.
Ale, Boże, co to za fantazja.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Bolą mnie stopy od całodziennego stania. Wieczorne powietrze jest chłodne, gdy idę długim podjazdem w stronę głównej drogi, gdzie przystanek autobusowy czeka jeszcze pół mili dalej.
Dziesięć godzin szorowania, polerowania i udawania, że nie zauważam krwi, która czasami plami marmur w zachodnim skrzydle.
Chrzęst żwiru za mną sprawia, że się odwracam.
Obok mnie podjeżdża elegancki czarny samochód, taki, który kosztuje więcej niż dom mojej rodziny. Pewnie więcej niż cała nasza ulica. Przyciemniana szyba zjeżdża w dół i serce mi zamiera.
Luca Moretti.
Stalowoszare oczy. Blizna przecinająca linię włosów jak odznaka przemocy. Ani jednej nitki nie na miejscu w jego czarnym garniturze.
Patrzy na mnie jak na wszystko inne — jakby już zdecydował o moim losie i tylko czekał, aż do niego dołączę.
— Wsiadaj — mówi. To nie prośba.
Waham się, palce zaciskają się na pasku torby. — Poradzę sobie, signore Moretti. Przystanek nie jest daleko. Nie chcę sprawiać kłopotu.
— To pół mili. Stałaś na nogach przez dziesięć godzin. — Jego głos jest płaski, rzeczowy. — Wsiadaj.
Skąd wie, ile pracowałam? Czy mnie obserwował?
Drzwi otwierają się od środka, popychane jego ręką.
Wślizguję się na skórzane siedzenie, zanim zdążę to przemyśleć, zanim racjonalna część mojego umysłu przypomni mi, że wsiadanie do samochodów z niebezpiecznymi mężczyznami to sposób, w jaki dziewczyny takie jak ja znikają.
W samochodzie pachnie drogimi perfumami i czymś ciemniejszym. Skórą. Władzą. Nim.
Boże, z bliska jest jeszcze bardziej onieśmielający. Ostry zarys jego szczęki. Kontrolowany bezruch dłoni na kierownicy.
Sposób, w jaki zajmuje przestrzeń bez najmniejszego wysiłku — nie tylko tę fizyczną, ale i powietrze, ciszę, wszystko.
Wszystko w nim emanuje komendą — takim rodzajem autorytetu, który nie musi podnosić głosu, by zostać posłuchanym.
— Gdzie mieszkasz? — pyta, wracając na podjazd.
Podaję mu adres, głos mam pewniejszy, niż się czuję.
Cisza między nami rozciąga się jak żywy organizm. Nie wiem, co zrobić z rękami, więc składam je na kolanach i próbuję nie wpatrywać się w niego.
Próbuję nie zauważać, jak zachodzące słońce zatrzymuje się na jego bliźnie, albo jak jego palce stukają raz, tylko raz, w kierownicę, po czym znów nieruchomieją.
— Pracujesz u nas od dwóch lat — mówi w końcu, nie odrywając wzroku od drogi. — Nigdy się nie spóźniłaś. Nigdy nie narzekałaś. Enzo dobrze o tobie mówi.
— Ja... dziękuję, signore. Staram się dobrze wykonywać swoją pracę.
— To coś więcej niż dobra praca. — Rzuca mi krótkie spojrzenie, stalowoszare oczy oceniające. — Wiem o sytuacji twojej rodziny. Pizzerii. Długach twojego ojca.
Żołądek mi się ściska. — Skąd pan...
— Wiem wszystko, co dzieje się na moim terenie. — Jego ton nie zostawia miejsca na dyskusję. — Twój ojciec jest winien pieniądze ludziom, którzy pracują dla ludzi, którzy odpowiadają przede mną.
Przełykam z trudem. — Nie wiedziałam o tym.
— Nie miałaś wiedzieć. — Kolejne krótkie spojrzenie. — Ale obserwowałem cię, Gianna. Próbujesz naprawić błędy rodziców uczciwą pracą.
Coś miga w jego wyrazie twarzy — może szacunek, a może tylko ciekawość. — Godne podziwu. Większość na twoim miejscu już dawno poszłaby na skróty.
— Nie ma w tym nic godnego podziwu — mówię cicho, zaskoczona własną szczerością. — To po prostu coś, co się robi dla rodziny. To wszystko, co mam.
— Naprawdę? — Skręca na autostradę, światła miasta zaczynają rozmazywać się za oknem. — Nie wszyscy w to wierzą. Nie każdy poświęciłby własną przyszłość, żeby posprzątać po kimś innym.
— Zrobiłabym wszystko dla rodziny. — Słowa wypadają szybciej, niż mogę je powstrzymać, mocne i zdecydowane. — Wszystko. Nie są idealni, ale są moi. I nie pozwolę im utonąć, jeśli mogę coś zrobić, żeby ich uratować.
Luca milczy przez dłuższą chwilę. Jedynym dźwiękiem jest szum silnika i szept opon na asfalcie.
Zastanawiam się, czy nie powiedziałam za dużo. Czy nie odsłoniłam się za bardzo. Tacy mężczyźni jak on pewnie postrzegają wrażliwość jako słabość, a słabość — jako coś do wykorzystania.
— Uważaj, co obiecujesz, signorina — mówi w końcu, głosem niskim. — Niektórzy mężczyźni wzięliby cię za słowo. Niektórzy wykorzystają tę lojalność przeciwko tobie.
Czy to ostrzeżenie? Czy coś zupełnie innego?
Przyglądam się jego profilowi w blaknącym świetle, chłonąc szczegóły, które dotąd mogłam podziwiać tylko z daleka, pośród tłumu. Ostre rysy jego twarzy.
Sposób, w jaki jego szczęka niemal niedostrzegalnie się napina, gdy myśli. To, jak obejmuje kierownicę — kontrolowanie, precyzyjnie, jak wszystko, co robi.
Jakby to było być pożądaną przez takiego mężczyznę? Mieć całą tę moc i kontrolę skierowaną tylko na mnie? Być dostrzeżoną, a nie niewidzialną?
Myśl pojawia się niespodziewanie i natychmiast ją odpycham. Fantazje tego typu są niebezpieczne. Tacy jak Luca Moretti nie chcą takich jak ja. Jesteśmy dla nich meblami. Tłem. Przydatni, dopóki nie przestaniemy być potrzebni.
— Gapiesz się — mówi, nie patrząc na mnie.
Policzki zalewa mi rumieniec. — Przepraszam, nie chciałam.
— Nie przepraszaj. — Jego głos jest cichy, niemal łagodny. — Po prostu nie rób z tego nawyku.
Samochód skręca w moją ulicę. Mój dom wygląda przy tym pojeździe jeszcze bardziej obskurnie — łuszcząca się farba, zarośnięty trawnik, światło na ganku popsute od miesięcy.
Powinnam się wstydzić. Może trochę się wstydzę. Ale bardziej czuję się... bezpieczna. Wygodna. Co jest szaleństwem, bo Luca Moretti pewnie zabił więcej osób, niż ja zjadłam ciepłych posiłków.
Ale jest w nim coś. Ta pewność. Jakby nic złego nie mogło się wydarzyć, gdy on jest obok. Jakby cały świat wolałby się ugiąć, niż mu się sprzeciwić.
— Dziękuję za podwiezienie, signore Moretti.
— Luca — poprawia mnie.
Mrugam. — Słucham?
— Moje imię. Używaj go. — Jego oczy spotykają moje na krótką chwilę i coś między nami przelatuje — coś, czego nie potrafię nazwać. Elektryczne. Niebezpieczne. — Skończyliśmy już z formalnościami.
— Ja... dziękuję. Luca.
Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy — tak szybko, że prawie tego nie dostrzegam. Błysk ciepła, natychmiast ugaszony.
— Odpocznij, Gianna. Wyglądasz na zmęczoną. I... — Zawiesza głos i przez chwilę wydaje się niemal ludzki. — Uważaj na siebie. W najbliższych tygodniach. Wszystko się zmieni.
Zanim zdążę zapytać, co ma na myśli, odwraca wzrok, odprawiając mnie jednym spojrzeniem.
Wysiadam z samochodu na drżących nogach. Patrzę, jak odjeżdża w głąb ulicy, tylne światła świecą na czerwono w ciemności jak oczy drapieżnika znikającego w nocy.
Zna moje imię. Obserwował mnie. I po raz pierwszy od dwóch lat Luca Moretti naprawdę mnie zobaczył.
Wchodzę do domu z jego imieniem na ustach i jego zapachem wciąż przylepionym do moich ubrań.
Luca.
Przesuń w górę, aby kontynuować