Wiśnia
Wpuściłem się do środka, zauważając klucze Dylana w misce na stole. Moje serce biło mocno w mojej klatce piersiowej jak młot pneumatyczny, przesadzając z reakcją na fakt, że jest w domu. Upuściłem swoje własne klucze w misce z hukiem. Chwilę później drzwi do gabinetu Dylana się otwarły.
Dylan wypełnił otwór drzwi. Jego ramiona były tak szerokie, że prawie dotykały obu stron futryny, i wydawał się górować nade mną, nawet mimo długiego korytarza między nami. Zawsze czułem się przytłoczony przez jego obecność. Jego ciemne oczy znalazły się...Ja w słabym świetle, walczyłem, aby ukryć, jak bardzo jego spojrzenie na mnie wpływało. Jego mocne rysy były tak przystojne, wypełnione całą dzikością piękna Boga Księżyca, której tylko najbardziej utalentowani artyści w naszej wataze mogli mieć nadzieję uwiecznić w swoich rzeźbach. Czułem przyciąganie Dylana tak samo jak pełnia księżyca.
Chciałem do niego pójść. Wargi piekły mnie, jakby mówiły mi, żebym ich użył tak, jak chciałem. "Pocałuj go", wydawało mi się, że szeptzą.
Gdyby tylko...
Zamiast tego stwierdziłem oczywiste, "Jesteś w domu".
p>Spiorogłowił. "Myślałem, że jesteś Bertem." Na mojej twarzy pojawiło się zamieszanie, więc dodał: "Pożyczył ciężarówkę. Wysyła klucze."
Kiwnąłem głową, próbując ukryć rozczarowanie na mojej twarzy. Oczywiście Dylan nie wyszedł z własnej woli ze swojego gabinetu, żeby mi przywitać. Starałem się nie czuć zbyt zazdrosny, że ma więcej czasu dla Berta, swojego Beta i przyjaciela, niż dla mnie.
Utrzymując swój ton beztroski, zaproponowałem: "Otworzę butelkę. Chcesz coś do picia?"
Jego ciemne brwi się uniosły.
"Nie dziękuję, mam jeszcze sporo do zrobienia przed zakończeniem dzisiaj." Odsuwając się, jego drzwi do studia zatrzaskały się za nim.I tak, przestrzeń, która wydawała się pełna jego obecności, stała się pusta.
W mojej klatce piersiowej czułem rozczarowanie. Ale głębokim oddechem przypomniałem sobie, że musiał ciężko pracować. Przecież był przyszłym Alfą naszej watahy, Starsmoon, a praca Alfy nigdy się nie kończy.
Do diabła, rozumiałem, jakie obciążenie spoczywało na Dylanie, biorąc pod uwagę, żeSpędziłem ostatni rok jako cień dla jego mamy, Heather, Luny z Starsmoon. Codziennie pomagałem jej w jej obowiązkach. Kiedy zaczynałem uczyć się mojej przyszłej roli Luny, byłem zaskoczony ilością niezbędnej pracy, którą Heather robiła w tle. Codziennie odwiedzała członków stada, którzy byli chorzy lub mieli osobiste problemy - nie było dla niej zbyt małe ani zbyt duże wyzwanie. Upewniała się, że znała się na życiu wszystkich członków swojego stada. Spędzała również dużo czasu na działaniach społecznych.Praca w lokalnej społeczności. Nauczyła mnie, że wataha musi mieć silne więzy z lokalną społecznością. Jako zmieniające się istoty, mamy prawdziwą potrzebę odosobnienia raz w miesiącu, gdy się przemieniamy, ale ważne jest, aby małe miasteczko nie zaczęło nas podejrzewać, więc musimy zadbać, abyśmy się od niego nie izolowali.
Zawsze szanowałem Heather jako Lunę naszej watahy i byłem pod wrażeniem i zainspirowany jej troską o społeczność ludzką w okolicy. Większość dni,Uczestniczyłem w kościele, centrum społecznościowym, klubie młodzieżowym, szkole lub bibliotece na wydarzeniu z nią, przygotowując się do roli Luni, która pewnego dnia stałaby się moja.
Wchodząc do mojej sypialni, wyjęłam pokrowce na poduszki, które zrobiłam w domu mojego taty w Seattle. Były białe z delikatnym wzorem wiśniowych kwiatów rozrzuconych po nich. Zrobiłam je dla salonu. Zawsze dobrze się czułam, projektując i tworząc coś ze swoim imieniem: Cherry. Moja mama zaczęła tę tradycję. ZawszeMoja mama lubiła mi przynosić rzeczy z wiśniami. Pamiętałem, jak lubiła mnie zaskakiwać rzeczami, sukienkami, pluszakami, kocami, wszystkim, co było obsypane tym błyszczącym czerwonym owocem. Wydawało mi się, że wciąż słyszę jej radosne szeptanie do ucha, "Dla mojej Wiśni."
Przeszyła mnie kłująca tęsknota. Moja mama odeszła kilka lat temu, gdy miałem szesnaście lat. Dopiero rok i pół później Alfa Starsmoon i Luna przyprowadzili mnie tutaj, do małego miasteczka Lord Hill, gdzie Dyl...
żyliśmy. Żyć z moim... towarzyszem. Nasz Alpha i Luna, rodzice Dylana, od dawna przewidzieli, że Dylan i ja jesteśmy sobie przeznaczeni. Powiedzieli nam zarówno Dylanowi, jak i mnie, gdy on miał nastoletni wiek, a ja jedenaście lat, że shifter Bóg Księżyca, Nuu-Chah, poprowadził ich wizją, że należymy do siebie.Byliśmy przeznaczonymi towarzyszami. Poczułem falę frustracji, gdy przeszedł przez mnie ten fakt - przeznaczeni towarzysze, którzy ledwo do siebie rozmawialiśmy. Nawet nie dzieliliśmy się sypialnią. Spojrzałem wokół mojego pokoju, na podwójne łóżko, szafę,oraz toaletka zapełniona tylko moimi rzeczami.
Jego mama i tata chcieli, żebyśmy mieszkali razem, żebyśmy mogli się nawzajem poznać przed oficjalnym połączeniem się podczas naszego ceremonii księżycowej. Kiedy się właśnie wprowadzałam, Dylan zaproponował, żebyśmy mieli osobne pokoje. Wtedy pomyślałam, że jest prawdziwym dżentelmenem. Ale prawie po roku, nasza ceremonia księżycowa prawdopodobnie już niebawem, a nasze osobne pokoje się nie zmieniły.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wiśnia
Troska przebiegła przeze mnie. Po raz tysięczny zastanawiałem się, czy z mną wszystko w porządku. Dylan nie okazał żadnego znaku przyciągania do mnie. Wydawał się w ogóle niezainteresowany mną w ten sposób. Nawet mnie nie pocałował, a mieszkaliśmy razem przez cały rok.
Gorączka przelała się przez moją skórę, gdy ktoryś z moich zwykłych fantazji przechodził przez moje myśli: Wysoki, muskularny Dylan wchodzący przez drzwi mojej sypialni, jego ciemne oczy zgarniające moje, zanim również byWziął mnie w swoje ramiona i pocałował. Ale tu się świat marzeń często kończył, tak jak zawsze. W końcu, nie miałem dużego doświadczenia w tej kwestii. Kim próbowałem oszukać? Nie miałem żadnego doświadczenia seksualnego.
Nic.
Bezradność mnie ogarnęła. Prawdą było, że od momentu, gdy nasz Alfa i Luna powiedzieli mi, że Dylan jest moim przeznaczonym partnerem, dorastałem z wiarą, że między nami wszystko po prostu się wydarzy. Nie jest tak, że celowo zachowywałem się dla Dylana, ale przypuszczam, że w mojej nieufności czekałem na odpowiedni moment.
wróciłem wtedy, gdy fantazjowałem o całowaniu kogoś, i zawsze, gdy się rozweselałem, zawsze przedstawiałem sobie Dylana.Zirytowany, wyszedłem z mojego pokoju do kuchni, zapalając światło. Dni dopiero zaczęły się wydłużać, gdy nadszedł wiosenny skok. Ale niedługo dni będą dłuższe, i będziemy mieć więcej czasu wieczorami, aby spędzić razem jakość czasu z Dylanem. Myśl o tym przywróciła mi wesoły krok.
Wyciągnąłem Instant Pot i postanowiłem zrobić danie Dylana.Ulubiona potrawa. Po podsmażeniu mięsa, wrzuciłem je do garnka. Gdy przyprawiałem mięso i bogaty zapach wypełnił kuchnię, ogarnęło mnie uczucie sympatii. Zaczynałem lepiej poznawać Dylana przez ostatni rok. Znałem jego ulubione kolacje, filmy i sporty, ale czy to wystarczyło? Wstyd przeszył mnie.
Tłumiąc swoje obawy, zajęłem się przygotowywaniem reszty obiadu, obierając ziemniaki i marchewki, gotując je, a potem przygotowując bogaty bulion do duszenia jagnięciny.Byłem pewny, że ugotowałem wystarczająco dla trzech osób. Jeśli Bert, Beta Dylana, przynosił klucze, istniało duże prawdopodobieństwo, że zostanie na kolację. Uśmiechnąłem się, myśląc o tym łagodnym zmieniającym się osobniku, który miał nawyk odwiedzania w okolicach posiłków. Był tylko o kilka lat starszy ode mnie, więc byliśmy przyjaciółmi jak szczeniaki. Jako małe dzieci, mieliśmy razem te same lekcje w wataze, potem byliśmy w liceum, aby zdawać egzaminy. Bert był tym, przez którego poznałem Dylana; przyjacielem, które mieliśmy wspólnie.
BNajlepsze czasy dla Dylana i mnie wydawały się być wtedy, gdy Bert był z nami, jedząc obiad lub oglądając film. Czasami, gdy nasz przyjaciel był w pobliżu, Dylan wydawał się zapominać o swojej chłodności, którą był uparty w okazywaniu wobec mnie, i stawał się miły, może nawet uśmiechnięty. Ale to nigdy nie trwało.
Kiedy skończyłem gotować, spojrzałem na zegar - 18:30. Nie chciałem przeszkadzać w pracy Dylanowi. Nie było jeszcze tak późno, a on powiedział, że ma wiele do zrobienia. Postanowiłem wylać sobie szklankę wina.
Wziąłem butelkę wina i ustawiłem kuchenkę oraz piekarnik na niską temperaturę, żeby utrzymać ciepło. Wycofałem się do salonu, żeby na niego poczekać.Włączając lampki, usiadłem w rogu skórzanej kanapy. Przez ostatni rok starałem się uczynić pokój bardziej przytulnym. Dodałem trochę ciepła, zmieniając kolorowe zasłony na kremowe z pastelową lamówką. Popijając wino, przypomniałem sobie, że skończyłem pokrowce na poduszki. Zabierając je, szybko posypałem wcześniej nagość skórzanej kanapy moimi gotowymi dziełami. Widząc końcówkęUstawienie gotowych produktów w ich zamierzonym miejscu sprawiło mi przyjemność po popołudniu spędzonym w domu mojego taty. Mogłam przenieść moją maszynę do szycia tutaj, ale trzymanie jej u taty oznaczało, że za każdym razem, gdy miałam kreatywny projekt do wykonania, mogłam go odwiedzić. On nadal pracował dla firmy, ale często pracował z domu. Po tym jak się wyprowadziłam, wiedziałam, że docenia moje wizyty, zwłaszcza po śmierci mojej mamy.
Podziwiając, jak delikatne tekstylia komponują się z kanciastymi liniami kanapy, zastanawiałam się, czy są one wspaniałym uzupełnieniem.zachłysnąłem się winem, a moje myśli znów powróciły do zastanawiania się, czy ostry charakter Dylana, tak kłujący w moją stronę, z czasem nie stanie się bardziej łagodny.
Jak gdyby zaczarowane przez moje myśli, odgłos kroków w korytarzu oznajmił jego przybycie. Serce zabiło mi mocniej. Wziąłem kolejny łyk wina, a mój gardłoNagle staje się suchy.
"Doskonały czas, obiad jest gotowy" - powiedziałem, gdy Dylan dołączył do mnie.
Jego ciemne brwi złączyły się. "Oh... nie jestem bardzo głodny. Miałem duży lunch." Jakby widział moje rozczarowanie, dodał kolejną wymówkę. "Poza tym, jestem trochę przytłoczony sprawami związku."
Zniknął w kuchni i wrócił z butelką wody. Mamrotał: "Lepiej wracać do tego".
Jego kroki ucichły, a pustka, którą pozostawił za sobą, zdawała się we mnie brzęczeć. Moje apetyt
Chociaż apetyt mi zniknął, nie chciałem marnować jedzenia, więc zmusiłem się do nakładania na talerz. Jednak przy dźwięku mojego skrobienia sztućcami jako jedynym towarzystwu, samotność osiedliła się we mnie, czując się tak gęsta i nieunikniona jak noc.Przesuń w górę, aby kontynuować