POV Bella
Bursztynowa butelka z tabletkami drżała w mojej dłoni, gdy odkręcałam nakrętkę. Dwie białe tabletki, jak co noc.
Camila udawała, że sprawdza makijaż w lusterku przeciwsłonecznym, dając mi iluzję prywatności, której już nie potrzebowałam.
"Wiesz, kiedyś ktoś cię przyłapie," powiedziała, poprawiając swoją charakterystyczną czerwoną szminkę. "I co wtedy? Twój idealny wizerunek pójdzie z dymem?"
"Niech się zastanawiają," odparłam, połykając tabletki na sucho. "Każdy w Ashford skrywa jakieś sekrety. Mój po prostu wymaga recepty."
Posiadłość Curtisów płonęła światłami na tle nocnego nieba przed nami. Muzyka pulsowała przez wypielęgnowane ogrody, gdzie młoda elita Akademii Ashford spotykała się na comiesięcznym rytuale drogich trunków i jeszcze tańszych plotek.
"Gotowa zagrać lodową księżniczkę?" zapytała Camila, gdy zbliżałyśmy się do wejścia.
"Nigdy nie przestaję," odparłam, układając twarz w wyćwiczoną perfekcję.
Impreza pochłonęła nas w całości—morze markowych ubrań i odziedziczonej pewności siebie. Przemieszczałam się przez tłum z wyuczonym wdziękiem, przyjmując powietrzne pocałunki i puste komplementy.
Wtedy na podjeździe zawyły motocykle, a moje serce uderzyło gwałtownie o żebra.
Cztery motocykle. Czterech jeźdźców.
Ale widziałam tylko jednego.
Ajax Spencer zsiadł z motocykla z płynną arogancją, która prześladowała moje sny odkąd skończyłam siedemnaście lat. Jego skórzana kurtka błysnęła w świetle ogrodowych lamp, gdy zdjął kask, a ciemne włosy opadły mu w doskonałym nieładzie.
Czas tylko wyostrzył jego rysy—zmienił pięknego chłopca, przez którego kiedyś się jąkałam, w coś znacznie bardziej niebezpiecznego.
"No super…" mruknęła Camila obok. "Barbarzyńcy przybyli."
Zmuszałam się, by odwrócić wzrok, ale szkody już zostały wyrządzone.
Wspomnienia uderzyły we mnie jak fala.
Trzy lata w Whitmore Preparatory—szkole z internatem, gdzie stare pieniądze wysyłają dzieci, by kształcić ich na godnych spadkobierców. Ajax przeniósł się tam w drugiej klasie liceum, dziki element pośród perfekcji z wyrachowania.
Obserwowałam go z daleka na korytarzach, zafascynowana kimś, komu nie zależało na zasadach, które nam wpojono od dzieciństwa.
Za każdym razem, gdy przechodził leniwym krokiem obok mojej szafki, mój puls zdradzał mnie. Ale podejście do niego oznaczało ryzyko odrzucenia przez kogoś, kto z wyboru stał poza naszym światem.
Byłam wtedy zbyt wielką tchórzinią, zbyt przerażoną reakcją rodziny, zbyt skupioną na idealnym wizerunku, którego musiałam się trzymać.
A potem Gala Fundacji Sinclairów zniszczyła wszystko, zanim cokolwiek się zaczęło.
Cztery lata temu stałam przy wieży z szampana, gdy Ajax Spencer ruszył prosto w moją stronę.
Bez ostrzeżenia. Bez wahania. Tylko ten niebezpieczny uśmiech i zdecydowany krok przecinający tłum.
Moje serce waliło w piersi. Każde wyćwiczone słowo wyparowało. Był zbyt blisko, zbyt nagły, zbyt intensywny. Moje ręce uniosły się odruchowo—odpychając, panikując. Zachwiał się, wymachując ramionami, i runął na wieżę.
Kryształ rozprysnął się. Szampan wystrzelił na wszystkie strony. Dziesiątki telefonów uchwyciły jego upadek, podczas gdy ja stałam jak sparaliżowana, wciąż z uniesionymi dłońmi, przerażona tym, co zrobiłam.
Każda okrutna uwaga, każde publiczne upokorzenie, które mnie spotkało—wszystko zaczęło się od jednego głupiego, nerwowego gestu, który zrujnował jakąkolwiek szansę, jaką mogliśmy mieć.
Tamten moment zrodził cztery lata wojny między mną a Ajaxem.
Wyrwałam się z zamyślenia w chwili, gdy Zack zagonił mnie przy basenie, ględząc o najnowszym nabytku swojego ojca, a ja przytakiwałam w odpowiednich momentach. Gdy w końcu zostawił mnie z Camilą i oglądałyśmy odbicie imprezy migoczące na wodzie—znaleźli nas.
No to zaczynamy…
"Czy to Bella Sinclair?" Słodkawy głos przeszył mnie od środka. "Nie wiedziałam, że Victoria rozdaje teraz zaproszenia charytatywne."
Laila Whitmore stanęła przede mną, jej ciało wciśnięte w sukienkę droższą niż samochody większości ludzi. Przyczepiła się do ramienia Ajaxa w chwili, gdy wszedł, a jej perfekcyjnie wypielęgnowane paznokcie wbijały się w jego skórzaną kurtkę niczym pazury.
"Laila," przywitałam się chłodno. "Widzę, że nowe pieniądze wciąż desperacko próbują kupić sobie znaczenie. To musi być dla ciebie wyczerpujące."
Tłum wokół nas ucichł, wyczuwając krew w wodzie. Oczy Ajaxa od razu skierowały się na mnie—rozbawione i niebezpieczne.
"Przynajmniej moja rodzina zdobyła fortunę w tym stuleciu," syknęła Laila. "Nie musimy żyć na koszt pradziadka i jego kolejowego monopolu."
"Nie, po prostu musisz błagać o zaproszenia na imprezy, na których nigdy nie będziesz naprawdę należeć." Uśmiechnęłam się słodko. "Ale nie martw się, desperacja jest ostatnio niemal modna."
Ajax zaśmiał się wtedy—cicho, szorstko, jakby dźwięk drapał mi kręgosłup. "Uważaj, Laila. Księżniczka ma najwyraźniej pazury."
"Tak?" Uśmiech Laili stał się zjadliwy. "Zobaczymy, jak ostre są, gdy będzie cała mokra."
Rzuciła się szybko—udając potknięcie, jej ramię zahaczyło o moje. Ale przewidziałam to i próbowałam się odsunąć. Jej dłoń wystrzeliła, pchając mnie mocno, a basen przybliżył się błyskawicznie.
Zimna woda wyrwała powietrze z moich płuc. Sukienka stała się ołowianą kulą, ciągnąc mnie w dół. Wynurzyłam się, łapiąc oddech, włosy przylepione do twarzy, tusz już się rozmazywał.
Wokół basenu wybuchł śmiech. Telefony pojawiły się niczym broń, rejestrując mój upadek na jutrzejszy festiwal w mediach społecznościowych.
Przez rozmazaną wodą chlorkową zobaczyłam Ajaxa zgiętego wpół, jego idealna twarz pękała od śmiechu.
To bolało bardziej niż sam upadek.
"O Boże, Bella!" Fałszywa troska Laili niosła się nad wodą. "Przepraszam! Te obcasy są po prostu niemożliwe do chodzenia. Wszystko w porządku?"
Walczyłam z wodą, mokra sukienka plątała się wokół nóg. "Idealnie," wydusiłam przez zaciśnięte zęby.
"Wyglądasz jak przemoczone szczurzydło," ktoś krzyknął, wywołując nową falę śmiechu.
"Lepiej wyglądać jak szczur, niż jak śmieć," odcięłam się, ale mój głos zadrżał, niwecząc efekt.
Ajax wyprostował się, ocierając łzy z oczu. Nasze spojrzenia spotkały się nad wodą i przez chwilę pozwoliłam mu zobaczyć wszystko—ból, upokorzenie, cień tej siedemnastoletniej dziewczyny, która kiedyś myślała, że warto go poznać.
Jego śmiech zamarł i przez moment wydawało mi się, że widzę na jego twarzy coś jakby żal.
"Chodź," powiedział, podchodząc do krawędzi basenu i wyciągając rękę. "Pomogę ci wyjść."
Ogarnęła mnie ulga. Może został w nim jeszcze jakiś cień przyzwoitości. Sięgnęłam, chwytając jego ciepłą, silną dłoń.
Podciągnął mnie do połowy—po czym puścił.
Wpadłam z powrotem do wody z jeszcze większym pluskiem, tym razem zanurzając się całkowicie. Tłum wybuchł histerycznym śmiechem, dwa razy głośniejszym niż wcześniej.
Wynurzyłam się znów, plując wodą i upokorzona do granic możliwości, podczas gdy Ajax uśmiechał się jak sam diabeł.
"Och, tak mi przykro," zawołał sarkastycznie przez ogłuszający śmiech, "musiała mi się omsknąć ręka. Chyba jesteś po prostu za śliska, żeby cię uratować."
"Bella!" Camila przepchnęła się przez tłum, klękając przy krawędzi basenu. "Chodź, złap mnie za rękę."
Dopłynęłam do niej, sukienka utrudniała każdy ruch, a dłonie ześlizgiwały się z brzegu, znowu wpadając do wody.
Jeszcze więcej śmiechu. Jeszcze więcej telefonów.
Jeszcze więcej dowodów na spektakularny upadek Belli Sinclair.
"To jest bezcenne," wykrzyknął Jake Murphy, najlepszy przyjaciel i pomagier Ajaxa. "Lodowa księżniczka wreszcie się roztopiła!"
"Zamknij się, kretynie," warknęła Camila, ale nikt się nie ruszył.
W końcu wygramoliłam się na brzeg, woda ściekała z mojej zniszczonej sukni.
Przylegała do każdego centymetra ciała, miejscami przezroczysta, dopełniając mojej przemiany z ashfordzkiej arystokratki w jutrzejszy wiralowy żart.
No to pięknie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Ajax
Śmiech palił mi gardło jak kwas, ale nie mogłem przestać. Nie, gdy wszyscy patrzyli. Nie, gdy Jake walił mnie po plecach, a paznokcie Laili wbijały zwycięstwo w moje ramię.
A potem oczy Belli spotkały moje po drugiej stronie wody i coś skręciło mi się w piersi.
Wyglądała na zdruzgotaną. Nie była już tą wypolerowaną, nietykalną księżniczką starej forsy z Ashford Academy, tylko kimś surowym, zranionym. Dziewczyna przesiąknięta chlorem, utrzymująca się na wodzie, była tą samą, którą znałem z Whitmore Prep—tą, przez którą za każdym razem, gdy przechodziła obok, czułem ucisk w piersi.
Śmiech utknął mi w gardle.
"Chodź," usłyszałem swój głos, gdy podchodziłem do krawędzi basenu. "Pozwól, że ci pomogę."
Jej twarz rozjaśniła się ulgą, a poczucie winy uderzyło mnie jak młot. Ale wtedy głos Jake'a przeciął ciszę: "Co ty robisz, stary?" i poczułem na sobie wzrok wszystkich, czekających.
Wyciągnąłem rękę. Ona sięgnęła, ufna, jej palce zimne i rozpaczliwe na mojej dłoni. Przez ułamek sekundy mogłem ją wyciągnąć. Powinienem był to zrobić.
Zamiast tego podciągnąłem ją do połowy i puściłem.
Runęła z powrotem z ogromnym pluskiem, a tłum oszalał. Teraz śmiech był ogłuszający, ale ja widziałem tylko szok na jej twarzy, gdy wynurzyła się na powierzchnię, zdrada przebijająca się przez jej opanowanie.
Jake wył ze śmiechu, klepiąc mnie po ramieniu, jakbym był jakimś bohaterem.
"Boże, to nigdy się nie nudzi," sapnął Jake obok mnie. "Ta gówniara wreszcie dostała, na co zasłużyła."
Ale patrząc, jak Bella znów utrzymuje się na wodzie, patrząc na mnie, jakbym właśnie wyrwał jej serce, znów miałem siedemnaście lat. Stałem przy tej przeklętej wieży z szampana z sercem walącym o żebra.
Cztery lata, a ja wciąż czułem kryształowe odłamki tnące przez mój smoking. Szampan palący oczy i upokorzenie głębsze niż jakakolwiek rana fizyczna.
Miesiące szkicowania jej profilu na marginesach zeszytu, zapamiętywania, jak podczas lekcji odgarniała włosy za ucho, jak przygryzała dolną wargę, gdy myślała. Kurwa, ćwiczyłem, co powiem, gdy w końcu będę miał szansę z nią porozmawiać.
Gala Fundacji Sinclair miała być idealna—mój wielki gest, moja chwila. Zamiast tego ona odepchnęła mnie, jakbym był skażony. Jakbym był nikim.
"Ajax, kochanie, przegapiasz show," zamruczała Laila, ale jej głos ledwo do mnie docierał.
Bella wychodziła z basenu, woda ściekała po jej ciele. Zniszczona sukienka przylegała do każdej krągłości, przezroczysta w świetle ogrodowych lamp. Piękna i zrujnowana—dokładnie tak, jak zostawiła mnie cztery lata temu.
Szła prosto do mnie. Bez wahania. Bez strachu. Tylko czysta, skupiona furia.
Policzek rozległ się na mojej twarzy jak błyskawica.
"Kiedy ci się znudzi bycie żałosnym dupkiem, Ajax?" Jej głos przeciął zaskoczoną ciszę. "A może bycie świnią to twój naturalny stan?"
Żałosny.
To słowo eksplodowało mi w piersi. Ulubiony zarzut mojego ojca, wygłaszany nad kryształową szklanką whisky. "Jesteś żałosny, Ajax. Rozczarowanie. Marnujesz nazwisko Spencerów."
"Ty mnie właśnie..." zacząłem, chwytając się za piekący policzek.
"Uderzyłam cię? Tak." Bella stała tam ociekająca wodą, tusz do rzęs spływał jak wojenny makijaż. "I zrobiłabym to znowu. Jesteś tylko tchórzem chowającym się za kurtką ze skóry i swoją bandą lizusów."
"To bogate, z ust kogoś, kto dosłownie wepchnął mnie w wieżę z szampana," odgryzłem się, stara rana znów się otworzyła. "Przynajmniej nie udaję idealnego, niszcząc ludzi."
"Miałam siedemnaście lat!" wypluła. "Męczysz mnie od czterech lat za jeden głupi moment z dzieciństwa?"
"Jeden głupi moment?" Zbliżyłem się, ignorując tłum napierający ze wszystkich stron. "Upokorzyłaś mnie przed wszystkimi, którzy się liczyli. Dziesiątki telefonów, Sinclair. Dziesiątki nagrań pokazujących Ajaxa Spencera nurkującego twarzą w szampanie i szkle."
"Upokorzyłam?" Jej śmiech był gorzki. "Przyszedłeś mnie wyśmiać, Spencer, zrobić jakiś okrutny żart, jak zawsze robiłeś ludziom takim jak ja."
"Ludziom takim jak ty?" warknąłem. "Czyli rozpieszczonym bachorom, którzy uważają, że mogą robić, co chcą, bez konsekwencji?"
"Przynajmniej nie jestem sadystycznym dupkiem, który podnieca się dręczeniem innych!" odparowała, jej głos drżał od wściekłości.
"Może powinnaś o tym pomyśleć, zanim postanowiłaś ze mną pogrywać," powiedziałem lodowato.
Coś dzikiego błysnęło w jej oczach, już otwierała usta, gotowa dalej się kłócić, ale Camila już ją odciągała.
"Chodź, Bella. Nie potrzebujesz tego." Camila rzuciła mi spojrzenie, które mogłoby zedrzeć farbę ze ściany. "Nie zrobiłeś już wystarczająco szkód, Spencer?"
Zniknęły w domu, zostawiając mnie tam z piekącym policzkiem i pustką w piersi.
"O ja pierdolę," zaśmiał się Jake, klepiąc mnie po ramieniu. "To było jak gra wstępna, jeśli kiedykolwiek taką widziałem. Ona cię chce, stary."
"To tylko lodowata suka bez smyczy," powiedziała Laila, jej palce kreśliły wzory na mojej klatce. "Powinieneś ją naprawdę czegoś nauczyć, kochanie. Pokazać, co się dzieje, gdy kładzie na tobie ręce."
"A właściwie," oczy Jake'a rozbłysły tym niebezpiecznym błyskiem, który znałem aż za dobrze. "Mam lepszy pomysł. Chcesz się na niej naprawdę odegrać? Zróbmy z tego coś ciekawego."
"Co wymyśliłeś?" zapytałem, choć już wiedziałem. Pomysły Jake'a zawsze oznaczały, że ktoś ucierpi.
"Zakład." Uśmiechnął się jak rekin czujący krew. "Masz czas do matury—co, trzy miesiące? Uwiedź księżniczkę Sinclairów. Spraw, by się w tobie zakochała. Naprawdę zakochała. A potem rzuć ją przy wszystkich."
"Genialne," westchnęła Laila, aż kipiąc z ekscytacji. "Wyobrażacie sobie? Idealna Bella Sinclair, zniszczona przez złego chłopca, którego rzekomo nienawidzi?"
"Ile?" usłyszałem swój głos.
"Pięć patyków, że ci się nie uda," Jake wyciągnął telefon, już pisząc do reszty. "Zerżnij ją, spraw, by cię błagała. Potem odejdź."
"Wchodzę w to," powiedziałem, a te słowa smakowały jak popiół.
Ale nawet gdy Jake wiwatował, nawet gdy Laila obsypywała mnie zwycięskimi pocałunkami po szyi, nie mogłem zapomnieć wyrazu w oczach Belli. Tego momentu czystego bólu, zanim zastąpiła go złość.
Powiedziała, że jestem żałosny. Tak samo jak mój ojciec. Tak samo jak moi bracia z ich idealnymi ocenami i własnymi biurami na rogu.
Ajax rozczarowanie. Ajax porażka. Ajax rodzinny wstyd, który do niczego nie dojdzie.
Może mieli rację. Może byłem tym, o czym wszyscy mówili—świnią, stratą, okrutnym żartem w drogiej skórze.
Ale jeśli taki właśnie jestem, to mogę być w tym najlepszy.
"To będzie epickie," wykrzyknął Jake, już w połowie pijany od samego oczekiwania. "Nietykalna grzeczna dziewczynka i zły chłopiec. Jak w filmie."
"Lepiej," powiedziałem, zmuszając się do uśmiechu, który czułem jak rozpryskujące się szkło. "To zemsta."
Wypiłem resztę drinka, pozwalając, by palenie zmyło wspomnienie Belli w tym basenie. Belli z siedemnastego roku życia, zawsze nieosiągalnej. Chłopaka, który rysował jej uśmiech na marginesach własnej duszy.
Tamten chłopak nie żyje. Umarł w chwili, gdy ona wepchnęła go w wieżę z szampana.
To, co zostało, to dokładnie to, co mi powiedziała—żałosny dupek.
Lepiej już żyć zgodnie z tą reputacją.
Przesuń w górę, aby kontynuować