POV Bella
Głos Zane’a rozdarł noc, surowa furia pchała go w dół podjazdu. Jego pięści zaciskały się aż pobielały, ciało napięte do przemocy.
— Odwal się od niej, gnoju! Nie wyrządziłeś jej już dość krzywdy przez te lata?
Ajax wyszedł naprzód, dorównując Zane’owi agresją. — Odpuść, młodszy bracie. To cię nie dotyczy.
— Wszystko, co dotyczy mojej siostry, dotyczy mnie! — twarz Zane’a poczerwieniała. — Cztery lata, Spencer. Cztery pierdolone lata ją dręczyłeś! Te kawały, upokorzenia, ta impreza w zeszłym miesiącu—
— Zane… — próbowałam interweniować, ale przetoczył się nade mną jak walec.
— Pamiętasz drugą klasę? Rozpuszczałeś plotki, że jest zimna. Trzecia klasa? Postarałeś się, żeby nie była zapraszana na żadne imprezy. Mam wymieniać dalej?
Każde oskarżenie uderzało jak cios fizyczny. Szczęka Ajaxa zaciskała się z każdym z nich, ale nie zaprzeczał.
Bo to była prawda.
— A teraz co? — Zane zbliżył się, ciężko oddychając. — Próbujesz ją uwieść? Dodać ją do swojej kolekcji podbojów? A może to kolejna chora gra?
— Nie masz pojęcia, o czym mówisz — warknął Ajax.
— Doskonale wiem, o czym mówię! — Zane odepchnął Ajaxa mocno. — Wsadziłeś ją na tę śmiercionośną maszynę, gnałeś przez miasto z szaleńczą prędkością. Zwłaszcza z jej stanem—
— Zane, przestań! — Słowa wyrwały się z mojego gardła.
Obaj się na mnie spojrzeli, oczy Ajaxa zawęziły się, już kalkulował.
— Jakim stanem? — Jego głos stał się śmiertelnie cichy.
— Niczym. — Chwyciłam ramię Zane’a, paznokcie wbijały się w skórę. — Wychodzimy.
— Powiedz mi, że nie pozwoliłaś mu się pocałować — Zane wyrwał się, niedowierzanie malowało się na jego twarzy. — Powiedz mi, że nie jesteś aż tak głupia.
— Wystarczy. — Mój głos mógłby zamrozić ogień. — Do środka. Teraz.
— Bella— — Ajax zrobił krok w moją stronę.
— Nie. — Odsunęłam się, ciągnąc Zane’a za sobą. — Po prostu… nie.
— Co ukrywasz? — Ajax zażądał. — Co jest z tobą nie tak?
— Dobranoc, Ajax.
Przeciągnęłam Zane’a przez drzwi wejściowe i trzasnęłam nimi za nami. Dźwięk odbił się echem od marmurowego holu jak wystrzał.
— Co ty sobie myślałaś? — Zane wybuchł, gdy tylko zostaliśmy sami. — Pocałowałaś go? Jeździłaś z nim na motorze? Masz jakieś pragnienie śmierci?
— Prawie mu powiedziałeś! — Ręce mi się trzęsły, gdy chwyciłam się poręczy schodów. — Prawie mu powiedziałeś o—
— Przepraszam. — Jego gniew zgasł. — Po prostu zobaczyłem jak cię dotyka i straciłem panowanie. Ale Bella, to jest szaleństwo. Ajax Spencer? Naprawdę?
Przyłożyłam palce do ust. Wciąż paliły od pocałunku Ajaxa — desperackiego, głodnego, prawdziwego.
— Wiem, co robię.
— Naprawdę? — ton Zane’a złagodniał. — Bo z mojego punktu widzenia zakochujesz się w gościu, który uczynił z twojego życia piekło.
— To skomplikowane.
— Nie, nie jest. — Ujął mnie za ramiona, zmuszając bym spojrzała mu w oczy. — Jesteś chora, Bella. Naprawdę chora. A on jest niebezpieczny — nie tylko emocjonalnie, ale też fizycznie. Ten motocykl, wyścigi, to życie—
— Poczułam się naprawdę żywa na tym motorze. — To wyznanie wyrwało się zanim zdążyłam je powstrzymać. — Przez dwadzieścia minut nie byłam umierającą dziewczyną. Po prostu… byłam sobą.
Twarz Zane’a się załamała. — Bella—
— Muszę wziąć leki. — Odsunęłam się, wchodząc po schodach. — Dobranoc, Zane.
* * *
Cztery dni minęły w mgle doskonałych występów. Próby taneczne stały się jednocześnie torturą i zbawieniem.
— Pięknie! — pani Meyer klasnęła, gdy z Ajaxem zakończyliśmy kolejną bezbłędną próbę. — Znaleźliście swój rytm. Chemia między wami jest niepodważalna!
Chemia, tak.
Gdyby tylko wiedziała.
Dłoń Ajaxa rozłożyła się na moich plecach, prowadząc mnie przez skomplikowany obrót. Każdy dotyk przepalał materiał ubrania. Każdy oddech przy uchu wysyłał dreszcze wzdłuż kręgosłupa.
— Unikasz mnie poza próbami, gwiazdo — mruknął, na tyle cicho, że tylko ja mogłam usłyszeć.
— Jestem zajęta.
— Kłamczucha. — Uścisk jego dłoni się wzmocnił, przyciągnął mnie do siebie, przygotowując do podnoszenia. — Boisz się.
Podniósł mnie bez wysiłku, moje ciało wygięło się w idealnej formie. Przez trzy sekundy leciałam. Potem opuszczał mnie powoli, celowo, tak by nasze ciała ślizgały się po sobie.
— Nie boję się ciebie — wyszeptałam, niebezpiecznie blisko jego twarzy.
— Nie. — Jego ciemnozielone oczy płonęły w moich. — Boisz się siebie.
Gdy tylko muzyka ucichła, odskoczyłam, chwytając drżącymi dłońmi butelkę z wodą.
— Jutro o tej samej porze — zawołała pani Meyer. — Gala za niecałe dwa miesiące. Utrzymajcie ten poziom, a skradniecie całe show.
Inne pary przechodziły obok, rzucając nam zazdrosne spojrzenia. Madison Kinderman nawet nam przyklasnęła.
— Dobrze nam razem — powiedział Ajax, nie ruszając się z miejsca. — Kiedy przestajesz z tym walczyć.
Jesteśmy, i właśnie to jest problemem. Jesteśmy w tarapatach. Takich, które zaczynają się właśnie tak, a kończą katastrofą.
Trzy dni temu zadzwonił mój lekarz: wyniki pogarszały się, nowe tabletki, ostrzejszy harmonogram, mniej stresu. Przekaz był nieromantyczny i bezwzględny — chroń serce albo je stracisz.
Obiecałam, że to zrobię. Dla siebie. Dla wszystkich, którzy mnie kochali. Dla niego też. Im bliżej był Ajax, tym bardziej czułam, jak krawędzie mojego życia się strzępią.
— To tylko taniec — powiedziałam, bo to była najmniejsza prawda, jaką potrafiłam wydobyć.
— Nic między nami nie jest tylko czymś. — Odbił moje własne słowa. — Sama to powiedziałaś.
Utrzymałam jego spojrzenie przez jedno uderzenie serca — wystarczająco długo, by zapamiętać, jak wygląda, gdy wierzy w nas — a potem wybrałam jedyny sposób na przetrwanie, jaki mi został.
Odsunęłam się, odwróciłam i wyszłam, zanim muzyka mogła mnie zatrzymać. Zanim drzwi zamknęły się za mną, decyzja była podjęta: już nie przyjdę na próby walca.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Ajax
Tydzień. Jeden pieprzony tydzień niczego.
Walnąłem pięścią w lustro w sali prób, patrząc, jak pęknięcie rozchodzi się pajęczyną po naszych odbiciach.
Pani Meyer przestała już pytać, gdzie jest Bella. Inne pary tańczyły wokół mnie, jakbym był radioaktywny.
"Jest chora," powiedziałem pierwszego dnia. "Nagły wypadek rodzinny," drugiego. Trzeciego przestałem już wymyślać wymówki.
Krew pojawiła się na moich kostkach, więc chwyciłem rolkę plastra sportowego z wózka przy wieży stereo, owijając dłoń, nie podnosząc wzroku.
"Zapłacę za lustro," rzuciłem do nikogo konkretnego, beznamiętnym głosem, i przecisnąłem się obok rzędu par ćwiczących swoje piękne obroty bez nas.
Korytarz na zewnątrz brzęczał od gumowego pisku podeszw. Wbiegłem po schodach po dwa stopnie, łapiąc powietrze. Na zewnątrz, wczesna wiosna uderzyła mnie w twarz chłodem, który nie był wystarczająco zimny.
Przeciąłem dziedziniec. Potrzebowałem wysokości, miejsca, gdzie hałas nie mógłby mnie dogonić.
Thornton Hall był najbliżej. Wślizgnąłem się bocznymi drzwiami, zignorowałem windę i wspiąłem się — pięć pięter, potem wąska drabinka serwisowa. Na górze metalowe drzwi stawiały opór; pchnąłem je barkiem i wyszedłem w wiatr i niebo.
Dach był pusty, poza mechanicznym buczeniem wentylatorów i rozmazanym widokiem miasta za drzewami.
Zapaliłem papierosa. Potem drugiego. Przy trzecim dłoń przestała mi już drżeć na tyle, by utrzymać zapalniczkę.
Drzwi znowu huknęły i tak właśnie znalazł mnie Jake.
"Zakład wciąż aktualny, prawda?" Usiadł obok mnie, kradnąc paczkę. "Zostało półtora miesiąca, by złamać księżniczkę."
"Zamknij się, Jake."
"To nie jest ‘nie’." Zapalił, wydychając dym w szare niebo. "Chociaż z tego, co słyszałem, nieźle cię olewa. Nie da się uwieść kogoś, kto dosłownie ucieka na twój widok."
Cóż, tak. To chyba najgorsze. Wczoraj zobaczyła mnie na dziedzińcu i zwiała. Naprawdę pobiegła w szpilkach, a Camila za nią.
"Może się droczy," ciągnął Jake. "A może po prostu zorientowała się, jakim kolosalnym błędem był ten pocałunek —"
Moja dłoń wystrzeliła, zaciskając się na jego gardle. "Nie."
"Jezus, Ajax." Odepchnął mnie, kaszląc. "Naprawdę masz na jej punkcie świra."
"Nie chcę już o tym gadać."
"Jak chcesz. Ale jak nie doprowadzisz sprawy do końca, jesteś mi winien pięć tysięcy."
Kwota nie miała znaczenia; ona miała.
Bella opuściła próby i zamilkła, a każda sekunda, którą spędzałem słuchając Jake’a, była kolejną, podczas której mogła mi się wymknąć. Przeszedłem przez dach, kierując się w miejsca, do których ona uciekała, gdy świat przygniatał.
Biblioteka była jej ostatnim azylem. Sprawdziłem już wszędzie indziej — kawiarnię, budynek sztuk, nawet pieprzoną kaplicę.
Musiała tu być.
Znalazłem ją w jakiejś sekcji marketingowej, otoczoną czasopismami i podręcznikami. Wyczuła moją obecność, zanim się odezwałem, i widziałem, jak sztywnieje cała jej sylwetka.
"Nawet nie próbuj uciekać."
Bella odwróciła się, książki przyciśnięte do piersi jak tarcza. Jej wzrok powędrował ku wyjściom — główne już zablokowałem.
"Ajax, proszę —"
"Nie." Ruszyłem w jej stronę, obserwując, jak się cofa, aż oparła się plecami o regał. "Koniec z uciekaniem. Koniec z kłamstwami. Co się z tobą, do cholery, dzieje?"
"Nic się nie dzieje. Po prostu byłam zajęta —"
" Zajęta ." To słowo smakowało jak trucizna. "Tak zajęta, że opuściłaś pięć prób? Tak zajęta, że dosłownie uciekasz na mój widok?"
"Nie unikam cię."
"Nie pieprz mi tu kłamstw!" Słowa wybuchły ze mnie, odbijając się echem między regałami. "Po tym pocałunku wszystko w końcu wydawało się między nami normalne. Prawdziwe."
Skrzywiła się, a książki zadrżały w jej uścisku.
"Ty też to poczułaś." Zbliżyłem się, zamykając ją między sobą a półkami. "To, jak mnie pocałowałaś, jak na mnie patrzyłaś — jakbym był wszystkim."
"Przestań…"
"To przez Zane’a?" Mój głos zadrżał, zdradzając słabość, mimo woli. "Bo to głupie, Bella. Nie jesteś dzieckiem, ja też nie."
"To nie chodzi o Zane’a." Jej głos drżał, oczy lśniły łzami.
"To o co?" Uderzyłem dłonią w regał obok jej głowy. Książki posypały się na podłogę. "Co mogło —"
"Umieram!"
Te słowa wybuchły między nami. Czas się zatrzymał. Świetlówki bzyczały. Ktoś gdzieś w oddali się zaśmiał.
"Co?" Wyszeptałem zduszonym głosem.
Łzy spływały po jej twarzy, cała fasada runęła. "Umieram, Ajax, rozumiesz? Naprawdę, do cholery, umieram. Z tygodnia na tydzień, z dnia na dzień."
"To nie... To niemożliwe —"
"Rzadka genetyczna wada serca." Zaśmiała się, gorzko i złamana. "Te tabletki, które widziałeś? To nie leki na lęki. One powstrzymują moje serce przed całkowitym zatrzymaniem."
Nogi się pode mną uginały. "Te zniknięcia..."
"Pobyty w szpitalu. Badania. Nieudane leczenie." Otarła policzki brutalnym gestem. "Zane prawie ci to powiedział tamtej nocy. Mój nadopiekuńczy młodszy brat, który widział, jak się przewracam, więcej razy, niż ktokolwiek powinien."
"Musi coś być — operacja, leki —"
"Potrzebuję przeszczepu." Jej głos stał się kliniczny, odcięty od emocji. "Ale moje markery są tak rzadkie, że znalezienie dawcy graniczy z cudem. Pięć miesięcy, jeśli będę mieć szczęście. Może mniej."
Matematyka uderzyła mnie jak fala. Pięć miesięcy. Bal na zakończenie szkoły za półtora miesiąca.
"Więc cokolwiek to jest między nami, cokolwiek ze mną grasz... to musi się skończyć. Nie pozwolę ci patrzeć, jak umieram, i nie zakocham się w kimś, kto i tak mnie zostawi."
Te słowa zawisły między nami jak wyrok. Patrzyłem na nią, mózg mi szalał, nie mogąc pojąć, co właśnie usłyszałem.
Zakochać się.
Powiedziała zakochać się, a sposób, w jaki na mnie patrzyła — jakbym już łamał jej serce — sprawił, że coś mi się rozpadło w środku.
Dziewczyna, w której się zakochiwałem, mogła nie doczekać, aż zrozumiem, co dla mnie znaczy.
Może nie dożyć do następnych świąt. Ani swoich dwudziestych drugich urodzin. Ani żadnej z tysiąca chwil, które nagle, desperacko chciałem z nią dzielić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
