passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hail to the New Queen - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

Hail to the New Queen

/

Rozdział 2

Rozdział 1

[Perspektywa Christiny]

Łóżko jest zimne, gdy się budzę. Hunter wyszedł od razu po— cóż, po tym, co w ostatnich czasach uchodzi między nami za intymność. Mechaniczne. Wydajne. Taki seks, który odhacza punkt na liście, ale sprawia, że czujesz się jeszcze bardziej samotna niż przedtem.

Nie zawsze tak było.

Telefon bzyczy na nocnym stoliku. Przypomnienie w kalendarzu: Bal Valdrenów – 19:00. Nie spóźnij się.

Jakbym mogła zapomnieć. Jakbym nie odliczała do tego wieczoru od dwóch lat.

Zmuszam się, by wstać z łóżka i łapię swoje odbicie w lustrze. Ciemne włosy splątane od snu, szare oczy podkrążone ze zmęczenia.

Dziewiętnaście lat mieszkam w tym dworze, odkąd moja matka— kimkolwiek była—zostawiła mnie na progu Valdrenów i zniknęła. Lady Maryanna mnie przygarnęła. Karmiła mnie, ubierała, uczyła razem ze swoimi dziećmi.

Nigdy nie była ciepła, nigdy czuła, ale wypełniła swój obowiązek. Więcej, niż zrobiłaby większość dla sieroty bez nazwiska i koneksji.

Dorastałam w cieniu Huntera i Vivienne Valdrenów, rodzeństwa i spadkobierców starego tytułu i jeszcze starszych długów. Ich ojciec przegrał rodzinny majątek w karty, zanim Vivienne się jeszcze urodziła, zostawiając ich z walącą się posiadłością i nazwiskiem, które co roku znaczyło coraz mniej.

A potem pojawiłam się ja— niemowlę i tajemnicze dary od zmarłej księżniczki, które trochę później wszystko przywróciły. Nowe pieniądze popłynęły do skarbca Valdrenów. Przeprowadzili się do tego dworu. Spłacili długi. Lady Maryanna twierdziła, że ona i księżniczka Clara były przyjaciółkami.

Z jakiegoś powodu nawet nie potrafię tego sobie wyobrazić.

Hunter był o pięć lat starszy, już wtedy uczący się dźwigać ciężar lordostwa, które niemal zniszczyło jego rodzinę. Ale był dla mnie dobry. Bawiliśmy się razem w ogrodach, budowaliśmy fortece w bibliotece, dzieliliśmy się szeptanymi sekretami.

Bronił mnie, gdy okrucieństwo Vivienne sięgało za daleko, gdy jej słowa doprowadzały mnie do łez w kącie. 'Jesteś jedną z nas', mawiał. 'Nie pozwól jej o tym zapomnieć.'

Gdy miałam czternaście lat i zorientowałam się, że moje uczucia przerodziły się w coś niebezpiecznego, on to zauważył. Uśmiechał się do mnie inaczej. Pozwalał, by jego dłoń musnęła moją, kiedy nikt nie patrzył.

Szczenięca miłość, powtarzałam sobie. Dziecinne zauroczenie, które zniknie.

Nie zniknęło. Zapuściło korzenie.

Gdy skończyłam siedemnaście lat, Lady Maryanna ogłosiła nasze zaręczyny. Pamiętam szok na twarzy Huntera— a potem powolny uśmiech, od którego serce mi szybowało. On też tego chciał. Chciał mnie.

Plotki zaczęły się niemal natychmiast.

Ona nie ma nic. Ani rodziny, ani majątku, ani koneksji. Dziedzic Valdrenów żeni się z nikim? Czysta fanaberia.

Słyszałam je na przyjęciach, na korytarzach, od służby, która zapominała, że słucham. Hunter też je słyszał. Widziałam, jak w jego oczach pojawia się zwątpienie, jak oddala się, kawałek po kawałku. Data ślubu była przekładana. Potem znowu. Jego dotyk stawał się coraz rzadszy, uśmiechy coraz bardziej wymuszone.

Dwa lata wymówek. Klimat polityczny nieodpowiedni. Matka uważa, że powinniśmy poczekać. Nie ma pośpiechu.

Dwa lata patrzenia, jak chłopak, który mnie kochał, staje się obcym.

Ale dziś— dziś udowodni wszystkim, że się mylą. To on zorganizował ten bal, zgromadził wszystkie wpływowe rodziny w kraju. Dziś wreszcie ogłosi datę naszego ślubu i uciszy plotki na zawsze.

Suknia wisząca na drzwiach jest pożyczona—jedna z odrzutów Vivienne, przerobiona na moją drobniejszą sylwetkę. Perły należały do babki Huntera. Nawet teraz niemal nic nie mam swojego.

Ubieram się ostrożnie. Suknia jest piękna w subtelny sposób—granatowy jedwab, który szepcze przy skórze, dość skromna, by Lady Maryanna nie miała zastrzeżeń.

Perły opadają chłodno na moją szyję. Skręcam ciemne włosy w prostą fryzurę, tę, która nie przyciąga uwagi.

Korytarz rozbrzmiewa głosami. Krótkie polecenia Lady Maryanny. Śmiech Vivienne, dźwięczny jak dzwonki. Niski pomruk Huntera.

Licząc do dziesięciu, wychodzę.

Moje miejsce jest trzy kroki za nimi. Zawsze tak było.

Vivienne lśni na schodach w złotogłowiu, telefon w ręku, by uchwycić chwilę dla swoich trzech milionów obserwatorów. Łapie mój wzrok i jej uśmiech się wyostrza—znajomy cień okrucieństwa, którym rani mnie od dzieciństwa. Lady Maryanna nigdy jej nie powstrzymała. Może nie mogła. Może nie chciała.

Lady Maryanna stoi w głębokim burgundzie, diamenty na szyi. Hunter czeka w czarnym smokingu, wysoki, doskonały i nie oglądający się za siebie.

Ani razu. Uderza mnie fala mdłości, którą próbuję stłumić.

Schodzę za nimi jak cień. Pożyczona suknia szepcze po marmurze. Pożyczone perły ciążą z każdym krokiem coraz bardziej.

Sala balowa przytłacza. Żyrandole rozpraszają światło na jedwabiach i szampanie. Zjechała się cała elita—dawna arystokracja kurczowo trzymająca się miejsc w parlamencie, technomiliarderzy kupujący wstęp do arystokratycznych kręgów, influencerzy dokumentujący wszystko. Stare pieniądze i nowa władza, smartfony błyszczą obok odziedziczonych diamentów.

I na samym przodzie, nie do przeoczenia: ród Montclairów. Kuzyni samej korony. Gdy choroba królowej się pogłębia—tabloidy śledzą każdą jej wizytę u lekarza, każde odwołane wystąpienie—wszyscy wiedzą, że Montclairowie są o jeden oddech od tronu. Najpotężniejsza rodzina w kraju, czekająca na przejęcie wszystkiego.

Co Valdrenowie daliby, by powiązać się z taką potęgą?

Odsuwam tę myśl. Dziś nie chodzi o politykę. Dziś chodzi o nas.

Krążę na obrzeżach, gdy rodzina się rozprasza. Patrzę, jak Hunter sprawnie prowadzi rozmowy, ściska dłonie, mówi to, co trzeba, odpowiednim osobom.

Kelner przechodzi z szampanem. Biorę kieliszek, by uspokoić ręce.

Dziś. Ogłosi to dziś.

"Panie i panowie." Głos Huntera rozcina gwar. Stoi już na scenie, jego obraz wyświetla się na ekranach po bokach podestu. "Proszę o uwagę."

Serce bije mi o pożyczone perły.

Tłum cichnie. Hunter podnosi kieliszek.

"Dziękujemy za przybycie. Rodzina Valdrenów ma zaszczyt was gościć. Ale mam dla was szczególny powód, by zebrać się tu dziś wieczorem."

To już. Zaciskam palce na kieliszku.

"Mam do ogłoszenia pewną wiadomość."

Tak. Wreszcie.

"Z radością ogłaszam moje zaręczyny—"

Sala wstrzymuje oddech. Ja także.

"—z Lady Catherine z rodu Montclair."

Słowa odbijają się od mojej świadomości. Błędne. To nie tak miało być.

A potem na scenę wchodzi kobieta. Wysoka. Elegancka. Blond włosy upięte, szafiry na szyi. Montclair. Kuzynka królewskiej rodziny.

Podchodzi do Huntera, a on obejmuje ją ramieniem.

Sala wybucha. Oklaski zalewają mnie jak fala. Setki głosów świętują złotą parę na scenie—dziedzica Valdrenów i kobietę o krok od królewskiej korony. Telefony unoszą się w połyskującej fali.

Stoję sparaliżowana.

Hunter ją całuje. Czule. Delikatnie. Tak, jak całował mnie, zanim plotki wszystko zatruły.

Lady Catherine z rodu Montclair. Nigdy w życiu jej nie widziałam. Jak długo to trwa? Jak długo to planował, gdy ja czekałam jak głupia?

Kieliszek szampana drży w mojej dłoni. Nikt nie zauważa. Nikt na mnie nie patrzy.

Dwa lata.

Dwa lata cierpliwości. Wiary w wymówki. Wmawiania sobie, że plotki się mylą, że coś dla niego znaczę, że pod tą powłoką dystansu i milczenia on wciąż mnie kocha.

'Jesteś jedną z nas', mawiał kiedyś.

Kłamał.

Nie spojrzał na mnie ani razu. Ani razu.

Tłum napiera w stronę sceny. Zostaję zepchnięta na margines, stoję przy ścianie w pożyczonej sukni, z pożyczonymi perłami i pożyczoną nadzieją rozsypującą się w proch.

Dziewiętnaście lat w tym domu. Dziewiętnaście lat wdzięczności za ochłapy, nadziei, że kiedyś naprawdę będę tu należeć.

A uczę się, kim dla tej rodziny byłam przez cały ten czas w odstępie jednego uderzenia serca.

Nikim.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Nie pamiętam, jak wyszłam z sali balowej. Jeszcze chwilę temu tonęłam w aplauzie przeznaczonym dla kogoś innego, a już stoję w korytarzu, którym przeszłam tysiąc razy, ale nie potrafię go rozpoznać przez dzwonienie w uszach.

Przyciskam plecy do zimnego marmuru i próbuję sobie przypomnieć, jak się oddycha.

Lady Catherine z rodu Montclair.

To imię powtarza się w mojej głowie jak piosenka, której nie mogę wyłączyć. Boli mnie klatka piersiowa, ale płacz wymagałby energii, której nie mam, więc po prostu stoję tu, wpatrując się w przeciwległą ścianę i czując wszystko i nic jednocześnie.

— Tu jesteś.

Znam ten głos. Słucham, jak mnie niszczy, odkąd byłam wystarczająco duża, by zrozumieć, czym jest okrucieństwo.

Vivienne pojawia się na końcu korytarza, jej złota suknia lśni przy każdym ruchu. — Szukaliśmy cię wszędzie. Źle się poczułaś?

Zatroskanie w jej głosie jest tak fałszywe, że aż imponujące.

— Nic mi nie jest.

— Na pewno? — Przechyla głowę, blond fale spływają jej na jedno ramię. — Wyglądałaś na naprawdę chorą, kiedy Hunter wygłaszał swoje ogłoszenie. Ale chyba rozumiałaś, że to nadchodzi? On potrzebuje odpowiedniej kandydatki, nie jakiejś—

— Vivienne.

Głos Huntera przecina korytarz. Pojawia się za swoją siostrą, i przez jedną szaloną chwilę myślę, że przyszedł wyjaśnić. Przeprosić. Powiedzieć mi, że to wszystko był straszny błąd.

Ale jego twarz jest blada i zamknięta, nie patrzy mi w oczy.

— Zostaw nas — mówi do Vivienne.

Sroży się. — Ja tylko—

— Teraz.

Coś w jego tonie sprawia, że cofa się o krok. Ale nie może oprzeć się jeszcze jednej ranie. Pochyla się do mnie, zniżając głos do szeptu:

— Cokolwiek sobie wyobrażałaś, to koniec. Pogódź się ze swoim miejscem.

I już jej nie ma, jedwab szeleści po korytarzu jak wąż cofający się w trawę.

Cisza, którą po sobie zostawia, jest gorsza niż jej okrucieństwo.

Hunter stoi cztery stopy ode mnie. Cztery stopy, dziewiętnaście lat i wszystko, czym kiedyś byliśmy.

Pamiętam, jak uczył mnie tańczyć w ogrodzie, śmiał się, gdy nadepnęłam mu na stopę. Jak bronił mnie przed okrucieństwem Vivienne, stojąc między nami jak tarcza. Jak patrzył na mnie, jakbym była kimś wartym ochrony, kimś, o kogo warto walczyć.

— Jesteś jedną z nas — mówił kiedyś. Zanim zaczęły się szepty. Zanim zaczął się powoli odsuwać, aż już nie mogłam go dosięgnąć.

Teraz nawet nie potrafi na mnie spojrzeć.

— Powiedz coś — udaje mi się wydusić.

Drży. — Christina—

— Dwa lata. Dwa lata czekania na ślub, który ciągle przekładałeś. I tak mi mówisz, że to koniec? Przed wszystkimi?

— To skomplikowane—

— Skomplikowane? — Słowo smakuje jak trucizna. — Ogłaszasz swoje zaręczyny z inną kobietą przed trzystoma ludźmi. Podczas gdy ja stoję w pożyczonych perłach jak idiotka. Co w tym skomplikowanego?

W końcu na mnie patrzy. W jego błękitnych oczach widzę coś, czego nie umiem nazwać — może winę. A może tylko litość. Taką litość, jaką okazuje się komuś, kogo zamierzasz zniszczyć.

— Montclairowie są kuzynami korony. Kiedy królowa umrze—

— Czyli chodzi o politykę.

— Wszystko sprowadza się do polityki. — Jego głos twardnieje. — Wiesz o tym. Żyjesz w tym świecie wystarczająco długo, by rozumieć, jak to działa.

— Rozumiem tyle, że pozwoliłeś mi wierzyć, że mamy przed sobą przyszłość. Przez lata. A przez cały ten czas wszystko planowałeś za moimi plecami.

— Nie planowałem— — Przerywa. Przeciąga dłonią po doskonałych włosach, burząc je po raz pierwszy, odkąd pamiętam. — To się rozwinęło. Catherine i ja... zaczęliśmy rozmawiać o możliwościach.

— Kiedy?

Nie odpowiada.

— Kiedy, Hunter?

— Sześć miesięcy temu.

To wyznanie wbija się we mnie jak ostrze między żebra. Sześć miesięcy. Sześć miesięcy dzielenia z nim łóżka. Nadziei. Wiary, że tej nocy w końcu mnie wybierze.

Sześć miesięcy kłamstw przy każdym dotyku, pocałunku, każdej wyszeptanej obietnicy.

— Czy kiedykolwiek mnie kochałeś?

To pytanie brzmi ciszej, niż zamierzałam. Bardziej bezbronne, niż chciałabym być przy nim.

Coś pęka w jego wyrazie twarzy. Przez moment widzę chłopca, który przynosił mi dodatkowe desery z kuchni. Który trzymał mnie za rękę podczas burz, bo wiedział, że się boję. Który sprawiał, że wierzyłam, iż mogę gdzieś przynależeć.

— To nie ma znaczenia, co czułem. Liczy się to, co jestem winien rodzinie. Moja powinność—

— Nie — mój głos drży. — Nie chowaj się za obowiązkiem. To była twoja decyzja. Wybrałeś ją. Miej chociaż odwagę być wobec mnie szczery.

Między nami rozciąga się cisza. Widzę, jak szuka słów, wymówek, czegokolwiek, co mogłoby sprawić, że to zaboli mniej.

Nie znajduje niczego.

— Przepraszam — w końcu mówi. — Powinienem był powiedzieć ci to inaczej.

— W ogóle nie powinieneś był musieć mi tego mówić. — Prostuję się, a coś we mnie twardnieje na zawsze. — Ale w jednym masz rację. Żyję w tym świecie wystarczająco długo. Wystarczająco długo, by wiedzieć, kiedy nie jestem już tu chciana.

— Christina—

— Wyjeżdżam. Jutro.

Te słowa zaskakują nas oboje. Ale gdy tylko je wypowiadam, wiem, że są prawdziwe.

Jego oczy się rozszerzają. — Co? Dokąd w ogóle pójdziesz?

— Gdziekolwiek. — Cofam się. — Dosłownie wszędzie jest lepsze niż tutaj.

— Matka nie—

— Twoja matka mnie nie posiada. — Robię kolejny krok, a on nie idzie za mną. Nigdy nie idzie za mną. — Nie mam tu nic. Właśnie to potwierdziłeś na oczach wszystkich ważnych ludzi. Nie mam więc powodu, by zostać.

Stoi zesztywniały w korytarzu, nagle młody i niepewny. Nie jest już pewnym siebie dziedzicem, który ogłosił swoje świetne zaręczyny wśród burzy oklasków. Jest tylko chłopcem, który nie wie, co zrobić, gdy jego wybory mają konsekwencje.

— Nie przetrwasz tam — mówi cicho. — Nie masz pieniędzy. Nie masz kontaktów. Nie masz nazwiska.

— Tutaj też nie mam nic. — Patrzę mu w oczy po raz ostatni. — Przynajmniej tam nie będę musiała udawać, że jest inaczej.

Odchodzę, zanim zdąży zareagować. Nogi niosą mnie do schodów, na trzecie piętro, gdzie trzymają pokoje dla gości i rzeczy, o których wolą zapomnieć.

Mój pokój czeka na końcu korytarza. Mały. Skromny. Taki, jaki daje się komuś, kogo trzyma się tylko z obowiązku.

Zamykam drzwi i opieram się o nie, ciężko oddychając.

Pożyczona suknia nagle staje się nie do zniesienia. Szarpię za zamek, aż ustępuje, pozwalając granatowemu jedwabiowi opaść u moich stóp. Perły lądują na toaletce, gdzie będą czekać, aż ktoś je odbierze.

Już mnie to nie obchodzi.

Zakładam stare ubrania — znoszony sweter, sprane spodnie. Ubrania, które naprawdę są moje.

Pokój jest tak pusty, jak zawsze. Jedna komoda. Okno wychodzące na ogrody z tyłu. Ściany, których nigdy nie pozwolono mi ozdobić.

Nigdy tu nie przynależałam. Dzisiejsza noc tylko to potwierdziła.

Jutro spakuję się. Wymyślę, dokąd pójść, jak przetrwać bez pieniędzy i nazwiska, które warto by nosić.

Dziś wieczorem siadam na brzegu wąskiego łóżka i pozwalam, by gniew wyciszył się w coś spokojniejszego. Coś ostrzejszego.

Mówiłam poważnie.

Jutro przestanę być duchem w domu Valdrenów. Jutro stanę się nikim — ale przynajmniej będę nikim na własnych zasadach.

Moje powieki opadają. Ostatnie, co widzę, zanim ogarnie mnie sen, to pożyczona suknia leżąca na podłodze jak zrzucona skóra.

Nie będę za nią tęsknić.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Poranek przychodzi zbyt szybko i zarazem zbyt wolno.

Budzę się z opuchniętymi oczami i pustką w klatce piersiowej. Pożyczona suknia wciąż leży zmięta na podłodze, granatowy jedwab rozlany jak siniak na zniszczonym dywanie.

Nie zawracam sobie głowy, by ją podnieść.

Pukanie do drzwi. Ostro. Sprawnie. Ktoś z personelu.

— Panna Christino. Śniadanie za dwadzieścia minut. Lady Maryanna prosi o pani obecność.

Prosi. Jakbym miała wybór.

Wlekę się do łazienki i obmywam twarz zimną wodą, aż opuchlizna ustępuje do czegoś niemal normalnego. Lustro pokazuje mi dziewczynę, której ledwo poznaję — szare oczy puste, ciemne włosy splątane od niespokojnego snu.

Ubieram się w rzeczy, które naprawdę należą do mnie. Proste rzeczy. Sweter wytarty miękki od lat prania. Dżinsy, które pasują, bo sama je kupiłam za zaoszczędzone monety.

Jadalnia lśni porannym światłem, gdy wchodzę. Kryształ, srebro i świeże kwiaty ułożone z matematyczną precyzją.

Lady Maryanna siedzi na czele stołu, filiżanka kawy zawieszona w powietrzu. Vivienne rozsiada się po jej prawej, złote włosy artystycznie rozczochrane, kaszmirowy sweter pewnie kosztuje więcej niż wszystko, co posiadam razem wzięte.

Krzesło Huntera stoi puste. Coś luzuje się w mojej piersi. Nie muszę znów stawiać mu czoła. Jeszcze nie.

— Christina. — Głos Maryanny brzmi jak zwykle wyważenie. — Usiądź.

Zajmuję swoje zwykłe miejsce. Trzy krzesła od Vivienne. Wystarczająco blisko, by być obecna, wystarczająco daleko, by być osobna.

Cisza rozciąga się nad stołem. Maryanna studiuje gazetę. Vivienne skubie croissanta z wyćwiczoną obojętnością.

Czekam na cios, mdłości i zawroty głowy utrudniają mi utrzymanie spokoju. Ale cios zawsze nadchodzi.

— Dobrze spałaś? — pyta Vivienne słodko. — Wyobrażam sobie, że to było trudne. Całe to wczorajsze zamieszanie.

Nie odpowiadam. Dziewiętnaście lat nauczyło mnie, że karmienie jej tylko czyni ją bardziej głodną.

— Catherine wyglądała absolutnie olśniewająco, prawda? Ta szafirowa suknia. Sposób, w jaki Hunter nie mógł oderwać od niej wzroku. — Wzdycha teatralnie. — Prawdziwa miłość to piękny widok.

Mocniej zaciskam palce na filiżance herbaty.

— Przypuszczam, że pójdziesz na ślub. Jako gość, oczywiście. Może usadzą cię gdzieś z tyłu, z tymi—

— Vivienne. — Głos Maryanny tnie powietrze jak lód. — Wystarczy.

Vivienne miga oczami. — Ja tylko—

— Powiedziałam dość. Zostaw nas.

Twarz Vivienne przechodzi przez szok, oburzenie, wreszcie ponurą akceptację. Odpycha się od stołu z większą siłą, niż to konieczne.

— Dobrze. — Rzuca mi spojrzenie obiecujące, że to nie koniec. — Miłej pogawędki.

Jej kroki dudnią w korytarzu. Gdzieś w domu trzaska drzwiami.

Cisza, która nastaje, jest inna. Cięższa.

Maryanna dolewa sobie kawy, ruchy ma precyzyjne i niespieszne.

— Nie powinna była mówić tych rzeczy — odzywa się w końcu. — To było nieżyczliwe.

Znany scenariusz. Słyszałam to setki razy. To było nieżyczliwe, Vivienne. Przeproś Christinę. Puste słowa, po których nic się nie zmienia. Vivienne przewracałaby oczami, mamrotałaby coś na kształt przeprosin, a potem wracała do swojego okrucieństwa zaraz po tym, jak matka się odwracała.

Maryanna nigdy nie wiedziała, co zrobić z córką. Nadal nie wie.

— Zawsze to mówi — odpowiadam. — A ty zawsze mówisz, że to nieżyczliwe. Nic się nie zmienia.

Coś mignęło na twarzy Maryanny. — Vivienne jest... trudna. Zawsze taka była. Próbowałam— — Urwała. — Ale to nie o tym chciałam rozmawiać.

Te wszystkie lata patrzenia, jak Vivienne rozszarpuje mnie na kawałki, podczas gdy Maryanna rzucała łagodne upomnienia, które nic nie znaczyły. Klapsy bez śladu.

Nigdy nie dołączała. Ale nigdy naprawdę nie powstrzymała tego też.

— Słyszałam, że powiedziałaś Hunterowi, że odchodzisz. — Jej głos pozostaje równy. — Że się pakujesz.

— Tak.

— Christina. — Pochyla się do przodu, jej głos mięknie. — Wiem, że było ci ciężko. Wiem, że Vivienne nie zawsze była miła. Jesteś częścią tego domu od dziewiętnastu lat. To coś znaczy.

— Naprawdę?

— Oczywiście, że tak. — Wyciąga dłoń przez stół, przez moment myślę, że naprawdę mnie dotknie. Nie robi tego. Jej palce zatrzymują się na obrusie, blisko, ale nie dotykają. — Jesteś rodziną, Christino. Może nie z krwi, ale rodziną mimo wszystko.

Te słowa powinny mnie ogrzać. Zamiast tego lądują jak kamienie w spokojnej wodzie.

— Rodziną — powtarzam.

— Wychowałam cię. Karmiłam. Dbałam, byś miała wykształcenie. Gdy potrzebowałaś nowych ubrań, zapewniłam je. Gdy byłaś chora, wzywałam lekarza.

Wylicza to jak pozycje w księdze rachunkowej. Długi, które zaciągałam przez dziewiętnaście lat.

— Spełniłam wobec ciebie swój obowiązek — kontynuuje. — I chciałabym myśleć, że byłaś tu... zadowolona.

Zadowolona. Nie szczęśliwa. Nie kochana. Zadowolona.

Absolutne minimum, dostarczone z precyzją i zapisane do przyszłego rozliczenia.

— Nie wiem, czego się spodziewałaś po Hunterze — mówi, w jej głosie pojawia się nuta ostrości. — Jest młody. Ambitny. Ciąży na nim presja, by zawrzeć korzystne małżeństwo — nie możesz tego pojąć.

— Spodziewałam się, że dotrzyma obietnicy.

— Obietnice między dziećmi nie— — Zatrzymuje się. — Chodzi mi o to, że możesz tu nadal mieć dobre życie. Wygodne życie. Nic nie musi się zmieniać.

— Oświadczył o swoich zaręczynach z inną kobietą przy trzystu osobach.

— Niefortunna sytuacja. Ale jesteś praktyczna, Christino. — Wreszcie patrzy na mnie wprost. — Dokąd w ogóle miałabyś pójść?

To pytanie boli, bo nie mam na nie odpowiedzi. Nie mam pieniędzy, kontaktów, perspektyw poza tym, co zapewnił ten dom.

I ona o tym wie.

— Zostań — mówi. Słowo jest miękkie, niemal delikatne. — Daj sobie czas. Ochłoń.

Patrzę na kobietę, która mnie wychowała. Nie ciepło, nie z miłością, ale konsekwentnie. Zapewniła mi dach nad głową i jedzenie na talerzu. Nauczyła, którym widelcem jeść i jak właściwie dygnąć. Nigdy nie nazwała mnie bezwartościową ani niechcianą, choć nigdy też nie nazwała mnie córką.

Zrobiła absolutne minimum. A teraz prosi, bym przyjęła to minimum na zawsze.

— Dlaczego ci zależy, czy odejdę?

Coś się zmienia w jej oczach. Błysk, którego nie potrafię odczytać.

— Bo cię wychowałam. Bo to twój dom.

— Naprawdę?

Opanowanie Maryanny nie pęka, ale jej palce mocniej zaciskają się na obrusie.

— Nie przesadzaj, Christino.

— Zadaję poważne pytanie. Przez dziewiętnaście lat nie wspięłaś się ani razu na trzecie piętro, żeby sprawdzić, co u mnie. Nigdy naprawdę nie powstrzymałaś Vivienne — tylko mówiłaś, by była miła, i liczyłaś na cud. — Urwałam. — Nieważne.

— Christino—

— Pomyślę o tym. — Kłamstwo przychodzi łatwo. — Potrzebuję trochę czasu.

Ulga miga na jej twarzy. — Dobrze. To rozsądne.

Odsuwam się od stołu.

— Christino. — Jej głos zatrzymuje mnie w drzwiach. — Cokolwiek zdecydujesz... Mam nadzieję, że zapamiętasz wszystko, co ta rodzina dla ciebie zrobiła.

Wszystko, co ta rodzina zrobiła.

Nie odwracam się. — Zapamiętam.

Schody do mojego pokoju wydają się teraz bardziej strome. Pożyczona suknia wciąż leży na mojej podłodze. Granatowy jedwab, zmięty i zapomniany.

Patrzę na nią przez dłuższą chwilę. Potem podchodzę do szafy i wyciągam małą torbę podróżną, którą przez lata trzymałam w ukryciu. Przygotowanie na wypadek awarii — tak sobie tłumaczyłam, gdy kupowałam ją za oszczędzone monety.

Tak na wszelki wypadek.

Lady Maryanna zaoferowała mi zadowolenie. Wygodną klatkę. Gwarancję, że nigdy nie będę dość dobra, nigdy dość chciana, nigdy naprawdę u siebie.

Wolę nie mieć nic na własnych zasadach, niż mieć wszystko na jej.

Kładę pustą torbę na łóżku i zaczynam.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hail to the New Queen

Hail to the New Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa