passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hail to the New Queen - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Hail to the New Queen

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Poranek przychodzi zbyt szybko i zarazem zbyt wolno.

Budzę się z opuchniętymi oczami i pustką w klatce piersiowej. Pożyczona suknia wciąż leży zmięta na podłodze, granatowy jedwab rozlany jak siniak na zniszczonym dywanie.

Nie zawracam sobie głowy, by ją podnieść.

Pukanie do drzwi. Ostro. Sprawnie. Ktoś z personelu.

— Panna Christino. Śniadanie za dwadzieścia minut. Lady Maryanna prosi o pani obecność.

Prosi. Jakbym miała wybór.

Wlekę się do łazienki i obmywam twarz zimną wodą, aż opuchlizna ustępuje do czegoś niemal normalnego. Lustro pokazuje mi dziewczynę, której ledwo poznaję — szare oczy puste, ciemne włosy splątane od niespokojnego snu.

Ubieram się w rzeczy, które naprawdę należą do mnie. Proste rzeczy. Sweter wytarty miękki od lat prania. Dżinsy, które pasują, bo sama je kupiłam za zaoszczędzone monety.

Jadalnia lśni porannym światłem, gdy wchodzę. Kryształ, srebro i świeże kwiaty ułożone z matematyczną precyzją.

Lady Maryanna siedzi na czele stołu, filiżanka kawy zawieszona w powietrzu. Vivienne rozsiada się po jej prawej, złote włosy artystycznie rozczochrane, kaszmirowy sweter pewnie kosztuje więcej niż wszystko, co posiadam razem wzięte.

Krzesło Huntera stoi puste. Coś luzuje się w mojej piersi. Nie muszę znów stawiać mu czoła. Jeszcze nie.

— Christina. — Głos Maryanny brzmi jak zwykle wyważenie. — Usiądź.

Zajmuję swoje zwykłe miejsce. Trzy krzesła od Vivienne. Wystarczająco blisko, by być obecna, wystarczająco daleko, by być osobna.

Cisza rozciąga się nad stołem. Maryanna studiuje gazetę. Vivienne skubie croissanta z wyćwiczoną obojętnością.

Czekam na cios, mdłości i zawroty głowy utrudniają mi utrzymanie spokoju. Ale cios zawsze nadchodzi.

— Dobrze spałaś? — pyta Vivienne słodko. — Wyobrażam sobie, że to było trudne. Całe to wczorajsze zamieszanie.

Nie odpowiadam. Dziewiętnaście lat nauczyło mnie, że karmienie jej tylko czyni ją bardziej głodną.

— Catherine wyglądała absolutnie olśniewająco, prawda? Ta szafirowa suknia. Sposób, w jaki Hunter nie mógł oderwać od niej wzroku. — Wzdycha teatralnie. — Prawdziwa miłość to piękny widok.

Mocniej zaciskam palce na filiżance herbaty.

— Przypuszczam, że pójdziesz na ślub. Jako gość, oczywiście. Może usadzą cię gdzieś z tyłu, z tymi—

— Vivienne. — Głos Maryanny tnie powietrze jak lód. — Wystarczy.

Vivienne miga oczami. — Ja tylko—

— Powiedziałam dość. Zostaw nas.

Twarz Vivienne przechodzi przez szok, oburzenie, wreszcie ponurą akceptację. Odpycha się od stołu z większą siłą, niż to konieczne.

— Dobrze. — Rzuca mi spojrzenie obiecujące, że to nie koniec. — Miłej pogawędki.

Jej kroki dudnią w korytarzu. Gdzieś w domu trzaska drzwiami.

Cisza, która nastaje, jest inna. Cięższa.

Maryanna dolewa sobie kawy, ruchy ma precyzyjne i niespieszne.

— Nie powinna była mówić tych rzeczy — odzywa się w końcu. — To było nieżyczliwe.

Znany scenariusz. Słyszałam to setki razy. To było nieżyczliwe, Vivienne. Przeproś Christinę. Puste słowa, po których nic się nie zmienia. Vivienne przewracałaby oczami, mamrotałaby coś na kształt przeprosin, a potem wracała do swojego okrucieństwa zaraz po tym, jak matka się odwracała.

Maryanna nigdy nie wiedziała, co zrobić z córką. Nadal nie wie.

— Zawsze to mówi — odpowiadam. — A ty zawsze mówisz, że to nieżyczliwe. Nic się nie zmienia.

Coś mignęło na twarzy Maryanny. — Vivienne jest... trudna. Zawsze taka była. Próbowałam— — Urwała. — Ale to nie o tym chciałam rozmawiać.

Te wszystkie lata patrzenia, jak Vivienne rozszarpuje mnie na kawałki, podczas gdy Maryanna rzucała łagodne upomnienia, które nic nie znaczyły. Klapsy bez śladu.

Nigdy nie dołączała. Ale nigdy naprawdę nie powstrzymała tego też.

— Słyszałam, że powiedziałaś Hunterowi, że odchodzisz. — Jej głos pozostaje równy. — Że się pakujesz.

— Tak.

— Christina. — Pochyla się do przodu, jej głos mięknie. — Wiem, że było ci ciężko. Wiem, że Vivienne nie zawsze była miła. Jesteś częścią tego domu od dziewiętnastu lat. To coś znaczy.

— Naprawdę?

— Oczywiście, że tak. — Wyciąga dłoń przez stół, przez moment myślę, że naprawdę mnie dotknie. Nie robi tego. Jej palce zatrzymują się na obrusie, blisko, ale nie dotykają. — Jesteś rodziną, Christino. Może nie z krwi, ale rodziną mimo wszystko.

Te słowa powinny mnie ogrzać. Zamiast tego lądują jak kamienie w spokojnej wodzie.

— Rodziną — powtarzam.

— Wychowałam cię. Karmiłam. Dbałam, byś miała wykształcenie. Gdy potrzebowałaś nowych ubrań, zapewniłam je. Gdy byłaś chora, wzywałam lekarza.

Wylicza to jak pozycje w księdze rachunkowej. Długi, które zaciągałam przez dziewiętnaście lat.

— Spełniłam wobec ciebie swój obowiązek — kontynuuje. — I chciałabym myśleć, że byłaś tu... zadowolona.

Zadowolona. Nie szczęśliwa. Nie kochana. Zadowolona.

Absolutne minimum, dostarczone z precyzją i zapisane do przyszłego rozliczenia.

— Nie wiem, czego się spodziewałaś po Hunterze — mówi, w jej głosie pojawia się nuta ostrości. — Jest młody. Ambitny. Ciąży na nim presja, by zawrzeć korzystne małżeństwo — nie możesz tego pojąć.

— Spodziewałam się, że dotrzyma obietnicy.

— Obietnice między dziećmi nie— — Zatrzymuje się. — Chodzi mi o to, że możesz tu nadal mieć dobre życie. Wygodne życie. Nic nie musi się zmieniać.

— Oświadczył o swoich zaręczynach z inną kobietą przy trzystu osobach.

— Niefortunna sytuacja. Ale jesteś praktyczna, Christino. — Wreszcie patrzy na mnie wprost. — Dokąd w ogóle miałabyś pójść?

To pytanie boli, bo nie mam na nie odpowiedzi. Nie mam pieniędzy, kontaktów, perspektyw poza tym, co zapewnił ten dom.

I ona o tym wie.

— Zostań — mówi. Słowo jest miękkie, niemal delikatne. — Daj sobie czas. Ochłoń.

Patrzę na kobietę, która mnie wychowała. Nie ciepło, nie z miłością, ale konsekwentnie. Zapewniła mi dach nad głową i jedzenie na talerzu. Nauczyła, którym widelcem jeść i jak właściwie dygnąć. Nigdy nie nazwała mnie bezwartościową ani niechcianą, choć nigdy też nie nazwała mnie córką.

Zrobiła absolutne minimum. A teraz prosi, bym przyjęła to minimum na zawsze.

— Dlaczego ci zależy, czy odejdę?

Coś się zmienia w jej oczach. Błysk, którego nie potrafię odczytać.

— Bo cię wychowałam. Bo to twój dom.

— Naprawdę?

Opanowanie Maryanny nie pęka, ale jej palce mocniej zaciskają się na obrusie.

— Nie przesadzaj, Christino.

— Zadaję poważne pytanie. Przez dziewiętnaście lat nie wspięłaś się ani razu na trzecie piętro, żeby sprawdzić, co u mnie. Nigdy naprawdę nie powstrzymałaś Vivienne — tylko mówiłaś, by była miła, i liczyłaś na cud. — Urwałam. — Nieważne.

— Christino—

— Pomyślę o tym. — Kłamstwo przychodzi łatwo. — Potrzebuję trochę czasu.

Ulga miga na jej twarzy. — Dobrze. To rozsądne.

Odsuwam się od stołu.

— Christino. — Jej głos zatrzymuje mnie w drzwiach. — Cokolwiek zdecydujesz... Mam nadzieję, że zapamiętasz wszystko, co ta rodzina dla ciebie zrobiła.

Wszystko, co ta rodzina zrobiła.

Nie odwracam się. — Zapamiętam.

Schody do mojego pokoju wydają się teraz bardziej strome. Pożyczona suknia wciąż leży na mojej podłodze. Granatowy jedwab, zmięty i zapomniany.

Patrzę na nią przez dłuższą chwilę. Potem podchodzę do szafy i wyciągam małą torbę podróżną, którą przez lata trzymałam w ukryciu. Przygotowanie na wypadek awarii — tak sobie tłumaczyłam, gdy kupowałam ją za oszczędzone monety.

Tak na wszelki wypadek.

Lady Maryanna zaoferowała mi zadowolenie. Wygodną klatkę. Gwarancję, że nigdy nie będę dość dobra, nigdy dość chciana, nigdy naprawdę u siebie.

Wolę nie mieć nic na własnych zasadach, niż mieć wszystko na jej.

Kładę pustą torbę na łóżku i zaczynam.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Torba podróżna leży na moim łóżku, niemal już pełna.

Po śniadaniu z Lady Maryanną — po jej ostrożnych słowach o wdzięczności i obowiązku i wszystkim, co ta rodzina zrobiła — przyszłam prosto tutaj. Zaczęłam pakować się w chwili, gdy zamknęły się za mną drzwi.

Składam ostatni sweter i kładę go na wierzchu. Pożyczona suknia wciąż leży zmięta na podłodze tam, gdzie ją zostawiłam poprzedniej nocy. Granatowy jedwab, perły oddane do aksamitnego pudełka na komodzie.

Nie będę potrzebować ani jednego, ani drugiego tam, dokąd idę.

Telewizor mruczy w rogu, popołudniowe wiadomości, które włączyłam dla tła, podczas gdy decyduję, na który dworzec autobusowy się udać. Sprawdzam szafę po raz ostatni. Puste wieszaki kołyszą się jak oskarżenia.

Dokąd pójdę? Nie wiem. Jak przetrwam bez pieniędzy i nazwiska, które warto by nosić? Tego też nie wiem. Ale oferta Maryanny — jej komfortowa klatka przebrana za obowiązek — leży we mnie jak trucizna.

Wolę głodować na własnych warunkach.

Ton telewizora się zmienia. Coś w głosie reportera każe mi się odwrócić — powaga, która nie należy do zwykłych popołudniowych wiadomości.

Wiadomości z ostatniej chwili.

Na ekranie pałac okryty czernią. Flagi opuszczone do połowy masztu. Straż stojąca nieruchomo, podczas gdy kwiaty piętrzą się pod żelaznymi bramami niczym ofiary złożone grobowi.

„— potwierdzone przed chwilą. Jej Wysokość Królowa Lorea zmarła.”

Zamieram, z ręką wciąż na mojej torbie podróżnej.

Reporter mówi z cichą czcią. Pałac pogrążony w żałobie. Tłumy gromadzące się na głównym placu stolicy. Świece zapalane przez nieznajomych, którzy kochali kobietę, której nigdy nie spotkali.

Królowa nie żyje.

Opadam na skraj łóżka, a wiadomości i fala zawrotu głowy zalewają mnie. Królowa była chora od miesięcy — wszyscy o tym wiedzieli. Tabloidy śledziły każdą jej wizytę u lekarza, każde odwołane wyjście, każdy zaniepokojony szept pracowników pałacu.

A teraz już jej nie ma. Ostatnia z jej rodu.

To oznacza, że Dom Montclair jest następny. Rodzina Catherine. Kuzyni korony, przez pokolenia o jedno uderzenie serca od tronu.

Ironia uderza mnie jak policzek.

Hunter nie tylko mnie zeszpecił zeszłej nocy. Zapewnił sobie przyszłość. Catherine teraz zostanie królową, a Hunter — Hunter będzie królewskim małżonkiem. Będzie stał u jej boku w pałacu, nosząc koronę, której Valdren nie powinien nigdy dotknąć.

Wybrał idealnie. Strategicznie. Wymienił mnie na tron, kiedy stałam w pożyczonych perłach, wierząc, że może naprawdę mnie kocha.

Śmieję się, ale wychodzi to złamane. Gorzko.

„W swoich ostatnich chwilach” — kontynuuje reporter — „Jej Wysokość ujawniła szokującą wiadomość. Królowa wyznała istnienie tajnego spadkobiercy — ukrytego wnuka, trzymanego w tajemnicy przed opinią publiczną przez niemal dwie dekady.”

Moja dłoń nieruchomieje na zamku torby.

„Tożsamość pozostaje nieujawniona, ale źródła z pałacu potwierdzają—”

„Wierzysz w te bzdury?”

Odwracam się. Vivienne stoi w moich drzwiach, ubrana w coś designerskiego i ostrego. Wskazuje na telewizor.

„Jakiś bękart wychodzący, żeby ukraść tron Catherine. Jakże to dla niej niewygodne.”

„Królowa właśnie umarła,” mówię cicho.

„Tak, i zostawiła po sobie niezły bałagan.” Vivienne ogląda paznokcie z pozornym znudzeniem. „Chociaż to chyba nie ma znaczenia. Jakiekolwiek sierotę wykopali, nie przetrwa tygodnia przeciwko Montclairom. Rodzina Catherine przygotowywała się na to od pokoleń.”

Już kalkuluje, jak to wpłynie na szanse jej brata. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.

Wtedy to słyszę. Żwir chrzęści na zewnątrz. Niski pomruk drogiego silnika.

Głowa Vivienne gwałtownie odwraca się w stronę okna. Czarny samochód podjeżdża pod dwór. Smukły. Oficjalny.

Z królewskim herbem na drzwiach.

„Co u licha—” Znika z mojego progu, obcasy stukają o drewnianą podłogę.

Stoję nieruchomo. Królewski herb. Tutaj. Pewnie przyszli poinformować Valdrenów o procedurach sukcesji, biorąc pod uwagę zaręczyny Huntera z Catherine. Może muszą omówić harmonogram. Wesele. Koronację.

A jednak schodzę na dół. Ciekawość, może. Albo masochizm. Albo po prostu potrzeba, by zobaczyć jeszcze raz przyszłość, którą Hunter wybrał zamiast mnie.

Przedpokój już zatłoczony, gdy przybywam. Lady Maryanna stoi sztywno przy drzwiach wejściowych, postawa nienaturalnie spięta. Hunter krąży za nią, twarz starannie pusta.

Zostaję z tyłu. Trzy kroki w tyle, jak zawsze.

Mężczyzna w pałacowym mundurze stoi w wejściu, uniform czarno-złoty, nienagannie wyprasowany. Jego oczy omiatają pokój — mijają Maryannę, mijają Huntera, mijają Vivienne — i zatrzymują się na mnie.

Na mnie.

„Panna Christina.” Skłania głowę. „Zostaje pani natychmiast wezwane do pałacu.”

Prawie się śmieję. „Chyba chodzi panu o Lady Catherine. Montclairowie mieszkają po drugiej stronie miasta. Mogę podać drogę, jeśli—”

„Jej Wysokość Królowa Lorea była pani babką,” ciągnie, jakbym nie mówiła. „Pani matką była księżniczka Clara, jedyna dziedziczka tronu.”

„Nie.” Słowo pada, zanim zdążę się powstrzymać. „To—nie. Pomylił pan osobę.”

„Jest pani jedyną żyjącą spadkobierczynią. Tron należy się pani z urodzenia.”

„To niemożliwe.” Mój głos podnosi się, pęka na krawędziach. „Jestem nikim. Nie mam rodziców. Nie mam rodziny. Jestem sierotą, która dziewiętnaście lat temu pojawiła się na tych drzwiach z niczym oprócz koca.”

Wyraz twarzy mężczyzny się nie zmienia. „Jest pani księżniczką Christiną Ashford. Pani tożsamość była ukrywana dla pani ochrony.”

„Przestań.” Trzęsę się teraz, dłonie drżą mi przy bokach. „Przestań to mówić. Nie wiem, kto panu to powiedział, ale się mylą. Kłamią. Ja nie—nie mogę być—”

Patrzę na Lady Maryannę, oczekując, że wyjaśni pomyłkę. Zaśmieje się z niedorzeczności. Powie temu mężczyźnie, że ewidentnie się pomylił i odeśle go z powrotem.

Ale jej twarz biała. Nie zdezorientowana. Nie zaskoczona.

Przerażona.

I nagle zdaję sobie sprawę, z grozą która ścina mi oddech—ona nie zamierza go poprawić.

Bo nie ma co poprawiać.

„Wiedziałaś,” szepczę.

Maryanna nie odpowiada. Nie rusza się. Ale prawda jest wypisana w każdej sztywnej linii jej ciała.

„Wiedziałaś przez cały ten czas.” Mój głos się łamie. „Dziewiętnaście lat. Wiedziałaś, kim jestem. Wiedziałaś, co mi zabierasz. A pozwoliłaś mi wierzyć—sprawiłaś, że wierzyłam, że jestem nikim—”

„Christina.” Hunter podchodzi, wyciągając do mnie rękę.

Odsuwam się gwałtownie. „Nie. Nie waż się mnie dotykać.”

Patrzę na Vivienne, zastygłą w pół szyderstwa, z szokiem przebijającym się przez jej opanowanie. Na Huntera, którego twarz zszarzała. Na Maryannę, która zbudowała swoje imperium na kościach dziecka, które miała chronić.

Oni wiedzieli. Może nie wszyscy—może nie Hunter, może nie Vivienne—ale Maryanna wiedziała.

I wybrała to mimo wszystko.

„Panno Christino.” Mężczyzna w mundurze wskazuje drzwi. „Samochód czeka.”

Powinnam odmówić. Zażądać dowodów, dokumentów, potwierdzenia. Nalegać, że to wszystko jakaś wyrafinowana pomyłka albo okrutny żart.

Ale patrzę na twarz Maryanny—na strach, którego nie potrafi ukryć—and wiem, że to nie jest żart.

Wchodzę na górę po raz ostatni. Torba leży na łóżku, spakowana, by zniknąć w nicości.

Podnoszę ją.

Kiedy schodzę, rodzina Valdrenów wciąż stoi nieruchomo w holu, jak tableau winy. Przechodzę obok nich bez słowa. Obok pożyczonych obrazów. Obok skradzionych mebli. Obok dziewiętnastu lat kłamstw.

Mężczyzna otwiera drzwi samochodu.

Wsiadam, ściskając torbę, która mieści wszystko, co posiadam.

Przez przyciemnianą szybę patrzę, jak dwór oddala się za mną. Dom, który nigdy nie był moim domem. Rodzina, która nigdy nie była moją rodziną.

Odchodzę. Tak jak planowałam.

Ale już nie jako duch.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

[Perspektywa Huntera]

Samochód znika na podjeździe, a ja nie mogę się ruszyć.

Królewski herb płonie pod moimi powiekami. Te czarne drzwi zamykające się. Twarz Christiny w chwili, zanim się odwróciła—nie łzawa rozpacz, której się spodziewałem. Coś gorszego.

Jasność.

Jakby wreszcie zobaczyła mnie takim, jakim naprawdę jestem.

„Hunter.” Głos mojej matki przecina ciszę pierwszy, ostry jak świeżo naostrzone ostrze. „Hunter, słuchasz?”

Nie słucham.

Jej słowa spływają po mnie, nie osiadając, sylaby, które nic nie znaczą wobec obrazu wypalonego w mojej głowie i mdłości w gardle. Christina podnosząca ten zniszczony worek podróżny. Ten sam worek, który spakowała, by zniknąć w nicość—teraz niesie ją ku wszystkiemu.

Dziewczyna, która nauczyła się tańczyć w naszej sali balowej, jej mała dłoń w mojej, gdy liczyłem kroki, a ona śmiała się z mojego okropnego rytmu.

Dziewczyna, która trzymała mnie za rękę podczas burz, gdy byliśmy dziećmi, zanim zrozumiałem, że grzmot nie może nas naprawdę skrzywdzić.

Dziewczyna, którą obserwowałem, jak dorasta od cichego dziecka do kogoś pięknego, kogoś, czyje szare oczy sprawiały, że ściskało mnie w piersi w sposób, którego nie chciałem analizować.

Dziewczyna, której pozwoliłem, by Vivienne ją dręczyła, bo powstrzymanie tego wymagałoby, bym rzeczywiście stanął po którejś stronie.

Dziewczyna, którą porzuciłem, bo szepty innych ludzi były ważniejsze niż to, co sam wiedziałem, że jest prawdą.

Arystokracja.

Kosmiczny żart pisze się sam. Hunter Valdren, strategiczny geniusz, rozegrał się sam ze spektakularną precyzją.

„To da się naprawić,” mówi matka, już planując. Jej głos ma ten szczególny ton, którego używa, układając szachowe figury. „Musimy natychmiast skontaktować się z naszymi sojusznikami. Montclairowie będą musieli poczekać—”

„Naprawić?” Pisk Vivienne przebija mój stupor. Krąży po holu jak uwięzione zwierzę, jedwabny szlafrok wiruje przy każdym nerwowym obrocie. „Jak to naprawić? Ona zostanie królową!”

Powinienem zareagować. Powiedzieć coś stanowczego i uspokajającego, jak mnie uczono od dziecka. Ale nie mogę przestać widzieć oczu Christiny. Tego, jak spojrzały przeze mnie, jakbym już był duchem.

Dwa lata.

Dwa lata powolnego wycofywania się. Pozwalania, by szepty i polityczne kalkulacje niszczyły to, co mieliśmy. Dwa lata patrzenia, jak czeka, aż stanę się człowiekiem, którym obiecałem być, podczas gdy ja stawałem się kimś mniejszym.

Pamiętam pierwszy szept wyraźnie. Lord Preston na przyjęciu, jego głos niósł się wystarczająco daleko. „Chłopak Valdrenów, zaręczony z tą sierotą? Bez rodziny, bez fortuny, bez kontaktów. Sentymenci zrujnują ich wszystkich.”

Wmawiałem sobie, że to nieistotne. Że znam wartość Christiny lepiej niż oni.

Ale szepty nie ustawały. Na każdym balu, każdym spotkaniu politycznym, każdym zebraniu, na którym starałem się być traktowany poważnie. Protekcjonalne uśmiechy. Uważne pytania, czy nie zmieniłem zdania. Subtelna sugestia, że poślubienie jej będzie dowodem głupoty, naiwności, niekompetencji do prawdziwej władzy.

I słuchałem. Boże, słuchałem.

„Ona nas zniszczy!” Vivienne odwraca się ku matce. „Po wszystkim, co zrobiłyśmy—”

„Znajdziemy sposób.” Matka zachowuje zimną krew, ale widzę pęknięcia. „Zawsze znajdujemy.”

„Muszę z tobą porozmawiać.” Mój głos brzmi obco. „Na osobności.”

Oczy matki się wyostrzają. Vivienne zaczyna protestować, ale jedno moje spojrzenie ją ucisza.

Podążam za matką do jej gabinetu, tej świątyni mahoniu i sekretów. Drzwi zamykają się za nami z ciężarem. Znajomy zapach skóry i starych książek nie daje ukojenia.

„Coś wiedziałaś.”

To nie jest pytanie. Widziałem, jak pobladła w holu, słyszałem oskarżenia Christiny. To nie było zaskoczenie.

To było zdemaskowanie.

„Hunter—”

„Nie.” Podchodzę bliżej. „Nie zbaczaj z tematu. Ta twoja mina, gdy padło jej imię. Wiedziałaś.”

Opanowanie matki jest legendarne. Widziałem, jak negocjuje z wrogimi politykami bez mrugnięcia okiem. Ale teraz coś pęka, ledwie zauważalnie.

„Podejrzewałam.” Jej głos jest ostrożny, każde słowo wyważone. „Podejrzenie to nie to samo, co pewność.”

„Co podejrzewałaś? Że dziewczyna, którą wychowałaś, może być związana z koroną? Że był powód, by zaaranżować nasze zaręczyny?”

„Zaręczyny były korzystne z wielu powodów—”

„Naciskałaś na to. Latami.” Przechadzam się do okna, potem z powrotem. „Nawet kiedy miałem wątpliwości, nawet gdy zaczęły się szepty, nalegałaś, żebym się jej trzymał. Nigdy nie pozwoliłaś mi zapomnieć o obietnicy danej jej. Dlaczego?”

Przechodzi do biurka, palcami sunie po polerowanym drewnie. Jej diamenty łapią światło poranka.

„Gdybyś ją poślubił,” odzywa się wreszcie. „Gdybyś zrobił to, do czego latami cię przygotowywałam—”

„Przygotowywałaś mnie?”

„Bylibyśmy chronieni.”

To słowo brzmi dziwnie. „Chronieni przed czym?”

W jej oczach pojawia się strach. Prawdziwy strach, jakiego nigdy u niej nie widziałem. Moja matka, która stawiła czoła bankructwu i odbudowała naszą rodzinę z niczego. Moja matka, która nigdy nie okazała słabości nikomu.

Jest przerażona.

„Przed dokładnie tym, co dzieje się teraz.”

„Co to znaczy?”

„To znaczy, że twoja drobna rozgrywka z Montclairami mogła nas wszystkiego pozbawić.” Jej opanowanie jeszcze bardziej się kruszy. „Christina miała być związana z tą rodziną. Lojalna poprzez małżeństwo. A ty to wszystko odrzuciłeś dla czego? Sojuszu politycznego, który uważałeś za sprytniejszy?”

Przewraca mi się w żołądku. „Wykorzystywałaś ją.”

„Próbowałam przetrwać.”

„Wykorzystywałaś nas oboje.”

„Chciałam chronić tę rodzinę!” Jej głos się podnosi, potem łamie. Oddycha. Opanowuje się. „Nie rozumiesz, co jest stawką.”

„To mi wyjaśnij.”

„Nie mogę.” Patrzy mi w oczy. „Jeszcze nie. Muszę najpierw ocenić, jak wielkie są szkody.”

Cisza się przeciąga. Patrzę na tę kobietę—moją matkę, moją architektkę—i uświadamiam sobie, że nigdy tak naprawdę jej nie znałem. Jakąkolwiek grę prowadziła, jakiekolwiek sekrety skrywała, sięgają głębiej, niż sobie wyobrażałem.

„Co teraz?” pytam.

„Teraz milczysz. Trzymasz się z dala od prasy. Pozwól mi się tym zająć.”

„A Christina?”

Coś niemal jak żal przemyka przez jej twarz. „Christina już cię nie dotyczy.”

Ale to nieprawda. Nie było prawdą od lat, bez względu na to, jak bardzo próbowałem sprawić, by tak było.

Opuszczam jej gabinet z większą liczbą pytań niż odpowiedzi. Moje kroki odbijają się echem w korytarzach, którymi chodzę od zawsze, mijam portrety przodków, którzy zbudowali tę rodzinę na fundamentach, których dopiero zaczynam rozumieć.

Moja matka grała w grę, o której istnieniu nie miałem pojęcia. Grę z zasadami, których nigdy mnie nie nauczyła. Ze stawką, której nigdy mi nie zdradziła.

I wszedłem prosto w jej pułapkę—a potem z niej wyszedłem, nie rozumiejąc nawet, co zrobiłem.

Wciąż widzę Christinę w wieku piętnastu lat, pierwszy raz, gdy zauważyłem, że wyrosła na piękność. Tę jej rumieniącą się twarz, gdy przyłapałem ją na patrzeniu na mnie. To, jak wtedy zabiło mi serce i jak wmawiałem sobie, że to nic.

Wciąż widzę ją w wieku siedemnastu lat, kiedy wsunąłem pierścionek na jej palec, a ona spojrzała na mnie, jakbym zawiesił księżyc. Gdy wierzyłem, że mogę zasłużyć na to spojrzenie.

Wciąż widzę jej twarz z zeszłej nocy, w sali balowej. Chwilę, gdy padło moje ogłoszenie. To, jak światło zgasło w jej oczach, gdy trzysta osób wiwatowało.

Dwa lata wycofywania się. Dwa lata słuchania szeptów zamiast własnego serca.

I teraz już wie. Nie tylko co zrobiłem, ale kim jestem.

Tchórz. Głupiec. Człowiek, który wyrzucił coś cennego, bo był zbyt słaby, by o to walczyć.

Twarz Christiny mnie prześladuje. Ta straszna jasność.

Ona mnie zobaczyła. Naprawdę zobaczyła.

I miała rację we wszystkim.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hail to the New Queen

Hail to the New Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa