passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Halfblooded Princess - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

Halfblooded Princess

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Ostatni gwizdek brzmi jak dzwon śmierci.

Wilki Graysona miażdżą Kły dwunastoma punktami—dwa przyłożenia w ostatnich dziesięciu minutach, podczas gdy obrona Rhysa rozpada się wokół niego.

Stałam na linii bocznej z moją podkładką, udając, że jestem do czegoś potrzebna, patrząc, jak złoto-czarna sekcja wybucha radością, podczas gdy książę wampirów stoi samotnie na pięćdziesiątym jardzie.

Jego koledzy z drużyny przechodzą obok niego bez spojrzenia, a ich trener nawet nie sili się na mowę pocieszenia. Po prostu stoi, sztywne ramiona, wpatrzony w tablicę wyników, jakby mógł zmienić cyfry samą siłą woli.

Wtedy przez stadion rozbrzmiewa głos dyrektora.

"Grayson Imler poprowadzi połączoną drużynę na mistrzostwach regionalnych. Gratulacje!"

Gromkie brawa i widzę mojego ojca, promieniejącego jakby ktoś wręczył mu słońce. Złoty wilk przyjmuje swą koronę z pokorną wdzięcznością, która zwodzi wszystkich oprócz mnie.

Znam ten uśmiech, znam satysfakcję ukrytą pod nim.

"Pełny skład połączonej drużyny przedstawia się następująco..." Wyłączam się na imionach, aż ostatnie spada jak granat. "Rhys Vance."

Tłum cichnie na jedno bezdechowe uderzenie serca, po czym szepty rozlewają się jak pożar.

Książę wampirów się załapał—ledwo, pewnie—co oznacza, że będzie grał pod dowództwem Graysona, wykonywał rozkazy swojego największego rywala, służył wilkowi, który właśnie publicznie go zniszczył.

Grayson podchodzi prosto do Rhysa i klepie go w ramię, jakby byli starymi przyjaciółmi.

"Cieszę się, że najlepszy wampir dostał się do drużyny." Jego głos niesie się po stadionie, ustawiony na maksymalny efekt. "Nie mogę się doczekać, aż nauczę cię, jak wygląda prawdziwe przywództwo."

Śmiech przetacza się przez tłum, a Rhys nie drgnie, nie mrugnie, ale widzę, jak jego dłonie zaciskają się w pięści wzdłuż ciała. Znam to uczucie—żyję z nim, odkąd pojawiłam się w tej szkole.

Tłum się rozprasza, a ja wymykam się, zanim ktokolwiek zauważy, że córka głównego trenera nie świętuje. Moi eskortujący są rozproszeni chaosem zwycięstwa, pewnie sądząc, że będę trzymać się ojca jak grzeczny półkrwi.

Myślą źle.

Odnajduję Rhysa w pustym korytarzu przy sali treningowej. Stoi plecami do mnie, sztywne ramiona, jedną dłoń opiera o ścianę, jakby musiał się na niej wesprzeć, by nie upaść.

Świetlówki rzucają ostre cienie na jego srebrno-karmazynową koszulkę—barwy przegranej drużyny, teraz tylko przypomnienie wszystkiego, co poszło nie tak.

"Przyszłaś popatrzeć, jak upadły książę liże rany?" Jego głos jest płaski, kierowany do ściany, nie do mnie.

"Nie." Moje kroki odbijają się echem w ciszy, gdy zbliżam się do niego. "Przyszłam porozmawiać."

"O czym?" Nadal się nie odwraca. "O mojej spektakularnej porażce? O moim nowym stanowisku tresowanego psa twojego brata? A może przyszłaś się chełpić—półkrwi w końcu widzi, jak książę wampirów upada."

"O windzie."

To sprawia, że się odwraca. Jego szare oczy są zimne, ale pod powierzchnią coś pęka—coś surowego, co desperacko próbuje ukryć. Ręce ma nadal zaciśnięte w pięści, aż bieleją kostki.

"Co z nią?"

"Pomogłeś mi." Patrzę mu w oczy. "Gdy się rozpadałam, gdy nikomu innemu by nie zależało, to ty mnie przez to przeprowadziłeś. Wiedziałeś dokładnie, czego potrzebuję."

"I co z tego?"

"Widziałam cię dziś wieczorem." Podchodzę bliżej. "Widziałam, jak twoja obrona się sypie, twoi koledzy unikają twojego wzroku, a mój brat upokarza cię na oczach całej szkoły."

Jego szczęka się zaciska, pod skórą drga mięsień. "Twój punkt?"

"Rozpoznałam ten wyraz na twojej twarzy—ten, w którym trzymasz się w całości, bo rozpadnięcie się nie wchodzi w grę."

Zatrzymuję się kilka kroków od niego.

"Byłeś przy mnie, gdy się rozsypywałam. Może chcę się odwdzięczyć."

Śmieje się—ostry, gorzki dźwięk odbijający się od betonowych ścian. "Chcesz mi pomóc? Półkrwi kundel chce ratować księcia wampirów?"

"Półkrwi kundel wie, jak to jest być samemu w pokoju pełnym ludzi, którzy cię nienawidzą."

Nie reaguję na jad w jego głosie.

"Mój brat kontroluje każdą część mojego życia. Jego wataha chodzi za mną wszędzie—widziałeś ich, moich osobistych strażników. Nie mam tu nikogo. Żadnych sojuszników. Żadnych przyjaciół. Tylko rodzinne nazwisko, które znaczy, że jestem albo plamą do ukrycia, albo narzędziem do wykorzystania."

Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy. Szyderstwo znika, zastąpione czymś, co prawie przypomina zrozumienie.

"Brzmi tragicznie." Ale jego głos stracił ostrość. "Co to ma wspólnego ze mną?"

"Jesteśmy tacy sami, Rhys." Pozwalam tym słowom wybrzmieć. "Oboje udajemy, że jesteśmy kimś, kim nie jesteśmy. Oboje ukrywamy, kim naprawdę jesteśmy, bo alternatywą jest zniszczenie."

Jego szczęka się napina, mięsień w policzku drga raz, dwa razy.

"Chcę ochrony." To słowo wisi między nami jak wyzwanie. "Przed prześladowaniem. Przed kontrolą Graysona. Przed tym wszystkim."

"Ochrony." Zbliża się, a ja wyczuwam jego zapach—chłodny i luksusowy, zmieszany z trawą, potem i czymś ciemniejszym pod spodem. "A co dokładnie oferujesz w zamian?"

"Wiem, kim jesteś, Rhys."

Zastyga. Kompletnie, nienaturalnie nieruchomy.

"Domyśliłam się sama," ciągnę, utrzymując równy głos, choć puls bije mi w żebrach jak młotem. "Bursztyn w twoich oczach. To, że wiedziałeś o przemianach hybrydów. To, jak przeprowadziłeś mnie przez tę zmianę, jakbyś robił to tysiąc razy wcześniej."

"Nic nie wiesz."

"Wiem wystarczająco."

Patrzę mu w oczy, modląc się, by nie słyszał, jak mocno bije mi serce. Prawda jest taka, że nie wiem—nie na pewno. Mam teorie, podejrzenia, kawałki, które nie do końca do siebie pasują. Ale on o tym nie wie.

"I oferuję ci, że cokolwiek to jest, zostanie zakopane na zawsze. Nikt się nigdy nie dowie. Nie ode mnie."

Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy—pęknięcie w lodzie, błysk czegoś, co prawie przypomina nadzieję. Otwiera usta, by odpowiedzieć, gdy po korytarzu rozlegają się kroki.

Rhys odsuwa się, jakbym go sparzyła, a maska opada na jego twarz tak szybko, że aż imponująco—zimna obojętność, arystokratyczna nuda, idealny książę wampirów, którego nigdy nie przyłapano by w pustym korytarzu z półkrwią.

Grupa zawodników skręca za róg, śmiejąc się z czegoś z meczu. Gdy nas zauważają, Rhys już patrzy przeze mnie, jakbym była ze szkła.

"Gratulacje z okazji zwycięstwa twojego brata," mówi głośno, by usłyszeli. Jego głos to czysty lód, wszelki ślad wrażliwości zniknął. "Jestem pewien, że rodzina Imlerów jest bardzo dumna."

Mija mnie bez kolejnego spojrzenia, jego ramię muska moje na tyle mocno, by wydawało się to celowe.

Patrzę, jak znika za rogiem, srebrno-karmazynowa koszulka pochłonięta przez cienie.

Zawodnicy mijają mnie z ciekawskimi spojrzeniami—córka trenera sama na korytarzu z kapitanem wampirów, to wzbudzi plotki—ale trzymam kamienną twarz, dopóki nie znikną.

Moi eskortujący pojawiają się na końcu korytarza, na twarzach już maluje się podejrzliwość. "Gdzie byłaś?"

"W łazience." Ruszam w ich stronę, starając się trzymać głos na wodzy. "Kolejka była długa."

Nie wierzą mi, widzę to po tym, jak wymieniają spojrzenia, jak ten wyższy rozszerza nozdrza, jakby próbował wyczuć zapach.

Ale nie naciskają—są tu, by mnie pilnować, nie przesłuchiwać—i ruszają za mną, gdy kieruję się do wyjścia.

Rhys nie powiedział "tak", ale nie powiedział też "nie".

Nie wyśmiał mnie, nie zagroził, że mnie zniszczy za to, że znam jego sekret.

Przez jeden niechroniony moment, zanim przeszkodziły nam kroki, zobaczyłam coś za jego maską—coś, co wyglądało prawie jak ulga. Jakby czekał, aż ktoś go w końcu dostrzeże.

Znajdę go znowu. I następnym razem nie pozwolę mu odejść bez odpowiedzi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Pierwszy wspólny trening drużyny zaczyna się jak wypowiedzenie wojny. Przychodzę wcześniej, żeby rozstawić sprzęt, ciągnąc worki do szarżowania po boisku, podczas gdy poranna rosa przesiąka przez moje trampki.

Mój ojciec przechadza się wzdłuż linii bocznej z notatnikiem, udając, że nie widzi, jak zmagam się z blokiem cięższym ode mnie.

"Potrzebujesz pomocy?"

Podnoszę wzrok. Jeden z wampirów—wysoki, ciemnowłosy, srebrny strój napięty na szerokich ramionach—przygląda mi się z czymś pomiędzy rozbawieniem a ciekawością.

"Poradzę sobie."

"Jak chcesz." Wzrusza ramionami i biegnie w stronę swoich, rzucając mi jeszcze jedno spojrzenie przez ramię z uśmieszkiem mówiącym, że zapamięta to na późniejsze docinki.

Zawodnicy napływają na boisko falami. Wilki zajmują lewą stronę, złote koszulki połyskują w popołudniowym świetle. Wampiry zbierają się po prawej, srebro i karmazyn przesuwają się w upiornej synchronizacji.

Nikt nie przekracza niewidzialnej linii pośrodku.

Grayson przychodzi ostatni, bo oczywiście. Przemierza obiekt jakby był właścicielem każdego źdźbła trawy, zatrzymuje się, by poklepać po ramieniu swoich wilków i wymienić słowa, ostentacyjnie ignorując wampiry.

Przywilej kapitana—prawo do udawania, że połowa jego drużyny nie istnieje.

Rhys stoi pośród swoich wampirów, ręce skrzyżowane, twarz nieczytelna. Nasze spojrzenia spotykają się na jedną elektryzującą sekundę, zanim odwraca wzrok.

Nie rozmawialiśmy od tamtego korytarza. Od kiedy kroki przerwały to, co chciał powiedzieć. Ta niewiedza zżera mnie od dni, ale nie zamierzam go ścigać.

Wykonałam swój ruch. Następny należy do niego.

Gwizdek ojca przecina napięcie. "Ćwiczenie pokazowe. Jeden na jednego. Kapitan daje przykład."

Uśmiech Graysona mógłby zasilić światła stadionu. "Z przyjemnością pokażę wampirom, jak to się robi, trenerze."

"Vance." Ojciec wskazuje boisko. "Twoja kolej."

Cisza rozciąga się tak długo, że słyszę własne serce.

Kapitan kontra najlepszy wampir—wszyscy rozumieją, o co naprawdę chodzi.

Grayson rozgrzewa ramiona, już świętując zwycięstwo, którego jeszcze nie zdobył, gdy Rhys wchodzi na boisko bez słowa, szare oczy wpatrzone w cel.

Stają naprzeciw siebie w odległości dziesięciu jardów, a gwizdek rozbrzmiewa.

Grayson rusza naprzód, cały siła i agresja, zakładając, że Rhys rozpadnie się jak w meczu finałowym. Ale Rhys uskakuje w ostatniej chwili—płynnie, bez wysiłku—a szarża Graysona trafia w pustkę.

Mój brat potyka się, odzyskuje równowagę, rzuca się ponownie. Rhys wymyka się jakby był z dymu.

"Dalej, Grayson!" krzyczy jeden z wilków. "Połóż go!"

Za trzecim razem zaczyna się robić ciekawie. Grayson angażuje się w pełni, nurkując nisko, żeby złapać Rhysa w pasie. Ale Rhys opuszcza ramię i rusza naprzód, wykorzystując impet Graysona przeciwko niemu.

Uderzenie rozbrzmiewa po całym boisku, gdy mój brat ląduje na ziemi z taką siłą, że aż podskakuje, a Rhys stoi nad nim przez tę jedną, idealną sekundę.

Nie chełpi się. Nie świętuje.

Pozwala, by chwila mówiła sama za siebie.

Gwizdek ojca rozlega się ponownie. "Następne ćwiczenie."

A potem kolejne. I kolejne.

Rhys rozkłada Graysona na czynniki pierwsze, każde obalenie jest coraz bardziej stanowcze.

Zadowolenie znika z twarzy mojego brata. Wilki przestają dopingować. Wampiry milczą, ale widzę, jak ich kręgosłupy się prostują, a podbródki unoszą—duma odradza się z popiołów.

Przy ostatnim ćwiczeniu Grayson jest ubłocony i łapie oddech, podczas gdy Rhys nawet się nie spocił. Schodzi z boiska bez spojrzenia za siebie, zostawiając brata w całkowitym upokorzeniu.

Wymykam się do szatni, gdy wszyscy są zajęci, niby żeby uporządkować sprzęt, który zdecydowanie nie potrzebuje porządkowania. Wnętrze jest ciche, puste, rzędy szafek stoją jak niemi świadkowie.

Myślę, że jestem sama, zanim zimne dłonie chwytają mnie za ramiona i obracają.

Plecy uderzają o szafki z metalicznym szczękiem, a Rhys nagle jest wszędzie—o cal ode mnie, tak blisko, że widzę trawiaste plamy na jego koszulce i połysk potu na skórze.

Jego zapach uderza we mnie, inny niż wcześniej. Dziksi. Mniej opanowany.

"Chciałaś ochrony." Jego głos jest niski, szorstki. "Dam ci ochronę."

Serce przyspiesza. "Tak po prostu?"

"Na moich warunkach."

Jego dłonie wciąż trzymają mnie za ramiona, przygważdżając do zimnego metalu. Powinnam go odepchnąć. Powinnam być wściekła, ale nie mogę przestać wbijać palców w szafkę za plecami, paznokcie rysują metal.

"Jakich warunkach?"

Jego usta wyginają się w coś, co nie jest uśmiechem, gdy pochyla się bliżej, a jego oddech muska moją twarz. "Zostaniesz moją dziewczyną."

Słowa padają jak granaty. Patrzę na niego, pewna, że się przesłyszałam. "Słucham?"

"Oficjalnie. Publicznie. Ty pod moim ramieniem, żeby wszyscy widzieli."

Jego szare oczy wwiercają się w moje; nie ma w nich już chłodu.

"Każdego dnia twój brat będzie patrzył, jak przechodzisz przez te korytarze ze mną. Każdego dnia zobaczy dokładnie, do kogo należy jego ukochana siostra."

Zatrzymuję oddech. Słowo należy powinno mnie rozwścieczyć—powinno sprawić, że odepchnę go i powiem, że nie jestem niczyją własnością. Zamiast tego coś skręca się we mnie nisko, gorące i niechciane.

"Należy." Wypowiadam to słowo przez ściśnięte gardło. "To ciekawy sposób opisania transakcji."

"To jest transakcja?" Przechyla głowę, przyglądając mi się. "To ty przyszłaś do mnie z propozycją. Ochrona za milczenie. Ja tylko... dodaję warunki."

"Warunki korzystne dla ciebie."

"Warunki korzystne dla nas obojga."

Pochyla się jeszcze bliżej, a ja mocniej wtulam się w szafkę, ale nie mam dokąd uciec.

"Chcesz, żeby brat dał ci spokój? Nic go bardziej nie wkurzy niż widok ciebie z jego największym wrogiem. Chcesz, żeby przestali cię dręczyć? Nikt nie tknie tego, co moje."

"Nie jestem twoja."

"Jeszcze nie." Jego usta muskają krawędź mojego ucha, a moje kolana zagrażają, że się ugną. "Ale będziesz. Przynajmniej oficjalnie. To, co prywatnie..." Jego głos przechodzi w szept. "To zależy od ciebie."

Moje serce bije tak mocno, że jestem pewna, iż to słyszy. "Dlaczego? Czemu tego chcesz?"

Odsuwa się akurat tyle, by spojrzeć mi w oczy.

"Bo podobało mi się patrzeć na twarz twojego brata, gdy rzuciłem go na ziemię. Podobało bardziej niż jakikolwiek zdobyty przeze mnie punkt." Coś ciemnego mignęło w jego spojrzeniu. "Chcę widzieć ten wyraz codziennie. I ty mi w tym pomożesz."

"Więc jestem bronią." Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. "Narzędziem przeciwko Graysonowi."

"Już byłaś narzędziem." Mówi to bez okrucieństwa, po prostu stwierdza fakt. "Dla brata. Dla ojca. Dla wszystkich w tej szkole, którzy widzą w tobie tylko półkrwi córkę trenera."

Jego kciuk muska moją obojczyk, lekko jak piórko.

"Ze mną chociaż coś dostaniesz w zamian."

Odsuwa się od szafki i cofa. Zimne powietrze wlewa się tam, gdzie przed chwilą było jego ciepło, i nienawidzę, jak bardzo odczuwam tę stratę.

"Przemyśl to." Już idzie w stronę drzwi, już odzyskuje kontrolę, podczas gdy ja wciąż opieram się o szafki, jakbym zapomniała, jak się chodzi. "Wiesz, gdzie mnie znaleźć."

Drzwi zamykają się za nim, a ja zostaję nieruchoma, serce wali, jego zapach wciąż na mojej skórze.

Każda racjonalna część mnie krzyczy, by wyjść i powiedzieć mu dokładnie, gdzie może wsadzić swoje warunki i aroganckie przekonanie, że zgodzę się na wszystko.

Ale teraz rządzi mną nie rozsądek, tylko to jedno słowo: należy.

O jego ustach przy uchu i kciuku na moim obojczyku, i o tym, jak patrzył na mnie, jakby byłam czymś wartym zdobycia.

Myślę o twarzy mojego brata, gdy zobaczy nas razem—o szoku, wściekłości, utracie kontroli, którą tak ceni.

I myślę o słowach Rhysa.

Już byłaś narzędziem.

Ma rację. Całe życie byłam wykorzystywana—przez brata, ojca, wszystkich, którzy widzieli we mnie tylko dźwignię lub problem. Przynajmniej tym razem to ja bym wybierała.

Przynajmniej tym razem dostałabym coś w zamian.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Halfblooded Princess

Halfblooded Princess

48 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

48

Treść

Aa