passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Halfblooded Princess autor Nina Soelian

Discover
/
Young and in Love (YA/teen)
/
Halfblooded Princess
Halfblooded Princess

Halfblooded Princess

Passion Exclusives

dot

Paranormal miejski

dot
eye

1.9K

Opis

Sloane Imler jest polkrwi w swiecie, ktory nie wybacza mieszanej krwi. Akademia Blackmoor miala byc nowym poczatkiem - miejscem, gdzie moglaby udowodnic, ze jest kims wiecej niz brudnym sekretem swojego brata i cichym powodem do wstydu dla ojca. Zamiast tego, od pierwszego dnia stala sie celem. Zbyt ludzka dla wilkolakow. Zbyt wilcza dla wampirow. Nikt jej nie chce. Zwlaszcza Rhys Vance. Dziedzic wampirow. Najwiekszy rywal jej brata. Okrutny, piekny i zdeterminowany, by zamienic jej zycie w pieklo. Ale okrucienstwo ma swoje pekniecia. A rzeczy, ktore Sloane zaczyna dostrzegac w ksieciu wampirow, nie pasuja do potwora, ktorego udaje. Cos sie nie zgadza - jego slowa mowia jedno, czyny drugie, a niebezpieczna sila przyciagania miedzy nimi staje sie coraz trudniejsza do zignorowania. W Blackmoor niewlasciwa linia krwi moze sprawic, ze zostaniesz wykluczony. Zla tajemnica moze kosztowac zycie. A pragnienie niewlasciwej osoby? To moze sprawic oba.

Wymuszona intymność
Wilkołak
Playboy
Fałszywy związek miłosny
Zemsta
Dramat

Rozdział 1

Nov 1, 2026

Perspektywa Sloane

"Mogę cię zawieźć."

Kluczyki mojego ojca są już w jego dłoni, razem z tym ostrożnym wyrazem twarzy—tym, który pojawia się, gdy próbuje być obecny, nie przyznając, dlaczego ta obecność jest ważna.

"Pojadę autobusem."

"Sloane…"

"Muszę to zrobić sama." Moje palce zaciskają się na pasku torby, aż skóra wciska się w dłoń.

Co właściwie mam na myśli: muszę udowodnić, że potrafię przetrwać gdzieś, gdzie nie wygładzasz mi drogi przed sobą.

Co jeszcze mam na myśli: przestań patrzeć na mnie, jakbym już przegrywała.

Odkłada kluczyki. Kiwa głową i nie próbuje już dyskutować.

On właściwie nigdy nie dyskutuje. Nie o moim bracie Graysonie. Nie o tym, jak wataha szepcze za moimi plecami. Nie o niczym, co wymagałoby, żeby naprawdę zawalczył o swoją córkę półkrwi.

Po prostu puszcza. Więc ja odchodzę.

Autobus pachnie dieslem i czyimś niedokończonym śniadaniem. Opieram czoło o szybę i patrzę, jak przedmieścia przerzedzają się w las, zwyczajne ustępuje miejsca pradawnemu w czterdzieści pięć minut.

Pakiet orientacyjny leży otwarty na moich kolanach—cztery wydziały, cztery grupy gatunkowe, moja to Wampiry i Wilkołaki. Większość ludzi nigdy nie dowie się o istnieniu Blackmoor. Poznajesz to miejsce tylko, jeśli urodziłeś się nadnaturalny, ożeniłeś się w tym świecie albo, jak moja matka, wpadłeś w ramiona wilkołaka i urodziłeś córkę półkrwi, o której wataha wolałaby zapomnieć.

Żelazne bramy Akademii Blackmoor otwierają się jakby czekały na mnie, choć nie czekały. Nikt tu na mnie nie czekał, i wolę, żeby tak zostało.

Kampus rozciąga się przede mną w gotyckim przepychu—kamienne budynki obrośnięte bluszczem, gargulce na każdym rogu jakby byli osobiście urażeni moim wyborem stroju.

Grupa studentów przechodzi przez główny dziedziniec, ich ruchy są zbyt płynne, zbyt precyzyjne. Wilkołaki, oczywiście. Widać to po tym, jak chodzą w szyku, wataha nawet wtedy, gdy po prostu idą na zajęcia.

Sprawdzam pakiet orientacyjny po raz trzeci. Każdy budynek wygląda, jakby mógł być główną wieżą, a "w lewo" stało się pojęciem, któremu już nie ufam.

"Wyglądasz na zagubioną."

Głos dobiega zza moich pleców—niski, gładki, z nutą rozbawienia, która sprawia, że prostuję się wyżej.

Odwracam się, a moje płuca zapominają, jak oddychać.

Ciemne włosy opadające na czoło, oszałamiające szare oczy, które chwytają światło i nie chcą go puścić. Szczęka ostra jak nóż, policzki jeszcze ostrzejsze. Twarz, która sprawia, że rozumiesz, dlaczego ludzie piszą straszne wiersze.

"Nie jestem zagubiona." Kłamstwo tak oczywiste, że ledwie można je nazwać słowami. "Po prostu… chwilowo mam wyzwania przestrzenne."

Jego usta się wyginają. To jeszcze nie uśmiech, ale wystarczająco blisko, żeby moje palce mocniej zacisnęły się na pakiecie orientacyjnym. "Wyzwania przestrzenne. To coś nowego."

"Jestem bardzo kreatywna w zaprzeczaniu."

Teraz się uśmiecha—pełnym, prawdziwym uśmiechem skierowanym tylko do mnie. Coś głęboko w moim brzuchu się ściska.

"Jesteś nowa," mówi. To nie pytanie.

"Aż tak to widać?"

"Trzymasz mapę do góry nogami."

Spoglądam na pakiet. Ma rację. Gorąco wspina mi się na szyję, ale on już podchodzi bliżej. Na tyle blisko, że czuję jego zapach—coś chłodnego i drogiego, jak zimowe noce w miejscach, w których nigdy nie byłam.

"Rejestracja jest w tę stronę." Kiwając głową w stronę kamiennego budynku. "Zaproponuję ci towarzystwo."

"Nie musisz—"

"Wiem." Jego spojrzenie spada na moją twarz. Na moje usta. Na linię mojej szyi. "Chcę."

Idziemy razem, mijając ogromny stadion, który dominuje nad wschodnią częścią kampusu. Przez otwarte bramy widzę boisko—słupki błyszczą, sztandary w złocie i srebrze wiszą na murach.

"Grasz?" Skinęłam głową w stronę stadionu.

"Rozgrywający Fangów." Mówi to mimochodem, jakby bycie rozgrywającym drużyny wampirów było zwykłym hobby. "Pierwszy mecz sezonu już za tydzień. Wilki kontra Fangi."

"Niech zgadnę—stara rywalizacja, krwawe waśnie, dramatyczne pokazy w przerwie, podczas których ktoś na pewno zostaje okaleczony?"

"Szybko łapiesz." Znowu ten uśmiech i mój puls robi coś głupiego. "To komu będziesz kibicować?"

"Jeszcze nie zdecydowałam. Przekonaj mnie."

Zatrzymuje się, odwraca całkowicie w moją stronę, a ciężar jego uwagi przygniata moją skórę jak coś namacalnego.

"Wilki są dobre. Zorganizowane. Wygrywają, bo słuchają rozkazów." Podchodzi bliżej. "Kły wygrywają, bo jesteśmy lepsi."

"Pokorni też."

"Pewność siebie to nie arogancja, kiedy możesz ją udowodnić." Jego głos staje się niższy. "Trzymaj się właściwej drużyny, a nie pożałujesz."

"A przez właściwą drużynę masz na myśli..."

"Oczywiście Kły." Jego szare oczy zatrzymują się na moich. "Dbamy o swoich."

Te słowa osiadają gdzieś za moimi żebrami. Dbamy o swoich.

Nigdy nie byłam niczyja. Nikt nigdy się mną nie opiekował, poza ojcem, a nawet to przychodziło owinięte poczuciem winy i unikaniem.

"Jestem Sloane, tak w ogóle," słyszę, jak mówię.

"Rhys." Wyciąga rękę. "Rhys Vance."

Jego palce zaciskają się na moich — chłodna skóra na tle mojej ciepłej — a kontakt przeszywa moje ramię dreszczem. Żadne z nas nie puszcza, stojąc naprzeciwko Hali Rejestracji, a ja nie potrafię się zmusić, by ruszyć w stronę wejścia.

Wtedy cień pada na nas oboje. "Sloane."

Głos mojego brata przecina tę chwilę i za szybko cofam dłoń.

Grayson stoi trzy kroki dalej, złocisty i perfekcyjny w koszulce Wilków. Zbliża się do mnie dwoma krokami, jego ramię otacza moje ramiona w geście, który z daleka wygląda na opiekuńczy.

Jego palce wbijają mi się w obojczyk tak mocno, że muszę zacisnąć szczękę, żeby nie syknąć z bólu.

"Dzięki za oprowadzenie jej, Vance." Uśmiech Graysona nie sięga jego oczu. "Dalej ja się tym zajmę. Siostra właśnie przyjechała — muszę ją zakwaterować."

Wyraz twarzy Rhysa się zmienia i ciepło znika z jego twarzy jakby ktoś wyciągnął korek. Jego wzrok przesuwa się z Graysona na mnie i coś zaskakuje za tymi szarymi oczami.

"Imler," mówi powoli. "Nie wiedziałem."

"A czemu miałbyś?" Uścisk Graysona się wzmacnia. "Była uczona w domu. Trzymana z dala od spraw stada. Wiesz, jak to jest z... delikatnymi."

Pauza przed delikatnymi jest zamierzona.

Tak samo jak sposób, w jaki szczęka Rhysa się zaciska.

"Witaj w Blackmoor." Rhys patrzy na mnie jeszcze raz. Cokolwiek widział wcześniej — zainteresowanie, iskrę, możliwość — zniknęło.

Jego twarz jest kamienna, gdy odwraca się i odchodzi, nie oglądając się za siebie. Grayson prowadzi mnie za róg i z chwilą, gdy znikamy z pola widzenia, jego uścisk staje się brutalny.

"Co ty, kurwa, sobie myślisz?"

"Rozmawiałam z kimś." Mój głos wychodzi cichszy, niż bym chciała. "Tego też mi nie wolno? Jestem zbyt półkrwi, żeby rozmawiać z przystojnym chłopakiem, który był dla mnie miły?"

"Wiesz w ogóle, kto to jest?" Śmieje się, ale nie ma w tym radości. "Rhys Vance. Kapitan Kłów. Ja jestem kapitanem Wilków. Od pierwszego roku mamy się ze sobą na pieńku, a ty jesteś tu pięć minut i już z nim flirtujesz tam, gdzie wszyscy mogą to zobaczyć!"

"Nie flirtowałam..."

"Masz pojęcie, jak to wygląda?"

Puszcza mnie z takim impetem, że chwieję się do tyłu. Moja torba zsuwa mi się z ramienia i spada na ziemię.

"Latami budowałem tu swoją reputację. Latami, Sloane. A moja siostra półkrwi pojawia się i od razu zaczyna spoufalać się z wrogiem."

Słowo półkrwi uderza jak policzek. Nigdy wcześniej nie powiedział tego w ten sposób — jakby miało zgniły smak w jego ustach. Siostra półkrwi.

Pół człowiek. Pół wilkołak.

Brudny sekret, którego nasza rodzina udaje, że nie ma. "Grayson, nie wiedziałam..."

"I to jest właśnie, kurwa, problem."

Prostuje koszulkę, znów przybierając postawę złotego syna, jakiego wszyscy oczekują.

"Nie masz pojęcia, jak to tutaj działa. Więc powiem ci, jak będzie. Znajdź swój pokój, siedź tam, dopóki nie przyjdę i nie wyjaśnię ci zasad i nie rozmawiaj z nikim bez mojej zgody."

Jego złote oczy wwiercają się w moje, kiedy pochyla się bliżej, a ja czuję się jeszcze mniejsza.

"Zwłaszcza z wampirami. Zwłaszcza z nim."

"Nie jestem dzieckiem..."

"Jesteś zagrożeniem." W jego głosie nie ma nic braterskiego. "Mamy jasność?"

Nie odpowiadam, a on nawet nie czeka na odpowiedź. Grayson odwraca się i odchodzi wielkimi krokami, już sięgając po telefon, już zajmując się ważniejszymi sprawami niż siostra, która komplikuje mu życie samym swoim istnieniem.

Moje ramię pulsuje tam, gdzie mnie ścisnął. Jutro będą siniaki — zawsze są, zawsze były, pewnie zawsze będą. Schylam się po torbę, a moje ręce się trzęsą.

Myślę o uśmiechu Rhysa. O tym, jak zniknął w chwili, w której poznał moje nazwisko. Nie wiem, czy ta chłodność była przez moją krew, czy przez mojego brata.

Nie wiem, która odpowiedź bolałaby bardziej.

Halfblooded Princess

Halfblooded Princess

48 Rozdziały

close

book

48

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095