"Wygląda pani, jakby próbowała dostać rolę w horrorze!" – kierowca odzywa się z irytacją przez otwarte okno. – "Takim, gdzie dziewczyna w eleganckiej sukni biegnie przez las i podejmuje fatalne decyzje."
Jego francuski jest bezbłędny, ale pod spodem słychać nieomylnie amerykański akcent.
Mrużę oczy w świetle reflektorów, klatka piersiowa unosi się gwałtownie, stopy krzyczą z bólu na asfalcie. "Zamierzasz być jedną z tych fatalnych decyzji?"
On się śmieje, naprawdę się śmieje, jakbym powiedziała coś uroczego. "To zależy, dokąd pani zmierza. Wyznaczam pewne granice – żadnych płytkich grobów ani sekt."
Samochód to nowszy model Peugeota, zadbany, ale bez ostentacji. Typ pojazdu, który sugeruje, że właściciel ma pieniądze, lecz nie musi się tym chwalić.
Gdy podchodzę bliżej do otwartego okna, widzę, jak kierowca pochyla się przez fotel pasażera. Wnętrze samochodu rozświetla światło: ciemne włosy, mocna szczęka, łatwy uśmiech, który nie sięga niebieskich oczu. Około trzydziestki, może pod koniec dwudziestki.
Brak obrączki. Brak widocznej broni.
Nie to, że te widoczne bronie są tymi, którymi trzeba się martwić.
"Potrzebuję podwózki" – mówię, wypowiadając oczywistość, bo mój umysł wciąż próbuje dogonić ciało. "Proszę."
Przez chwilę mi się przygląda – rozdarta suknia wieczorowa, bose stopy, tusz do rzęs, który czuję, jak spływa mi po policzkach – i coś w jego wyrazie twarzy się zmienia, łagodnieje.
Nie waż się. Nie waż się mnie żałować, bo ja—
"Wsiadaj," mówi zamiast tego i otwiera drzwi.
Wślizguję się na fotel pasażera i natychmiast uderza mnie zapach: ziemia, zielone rzeczy, coś przefermentowanego i znajomego.
Wino.
Pod nogami leżą próbki gleby w plastikowych woreczkach, a między siedzeniami tkwi podkładka z notatkami o poziomach cukru i kwasowości.
"Pas bezpieczeństwa," mówi, już ruszając z powrotem na drogę.
Niezdarnie szukam zapięcia, palce mam sztywne i zimne, mimo sierpniowego upału. Ruch sprawia, że czuję mięśnie nadwyrężone podczas schodzenia po treliażu.
"Więc." Rzuca mi spojrzenie z boku, ton ma rozmowny. "Co taka dziewczyna jak ty robi sama na takiej drodze, w takiej sukni i o takiej godzinie?"
"A co taki facet jak ty robi, jadąc samemu taką drogą, o takiej godzinie?" odbijam, bo uniki to jedyna obrona, jaka mi została.
"Słuszna uwaga." Zmienia bieg. "Sprawdzałem późną fermentację. Jeden z naszych zbiorników jest kapryśny i nie ufam nocnej zmianie, że się nim odpowiednio zaopiekuje. Twoja kolej."
Czyli pracuje w winnicy. To znaczy, że pewnie dokładnie wie, do kogo należy ziemia wzdłuż tej drogi.
"Miałam rozmowę o pracę" – mówię ostrożnie. – "Potencjalny pracodawca okazał się dupkiem, więc zrezygnowałam."
"Musiała to być niezła rozmowa." Jego wzrok znów przelatuje po mojej sukni, potem wraca na drogę. "Większość rozmów o pracę nie wymaga strojów od projektantów."
Spryciula.
"To miało być stanowisko związane z obsługą wydarzeń." Kłamstwo rodzi się samo. "Pracuję przy koordynacji cateringu. Pracodawca nie był zadowolony z mojej pracy podczas ważnego przyjęcia, więc doszło do... nieporozumienia."
"Nieporozumienia, które kończy się tym, że biegniesz boso ciemną drogą?"
"Był bardzo niezadowolony z mojej pracy."
Na jego twarzy pojawia się coś na kształt podejrzliwości. Ale jest zbyt uprzejmy, albo zbyt bystry, by drążyć. Tak czy inaczej, pozwala, by cisza rozciągnęła się na moment, zanim spyta: "Gdzie wcześniej pracowałaś? Przed tym... nieporozumieniem?"
"W winnicy." Patrzę na platanowce migające za oknem, ich cienie sięgają po szybie jak palce.
"Niech zgadnę..." Urwał, a gdy znów się odzywa, w głosie brzmi nuta, której wcześniej nie słyszałam. "Domaine Pasquier."
"Znasz ich?" pytam, choć odpowiedź już znam.
"Każdy w tym regionie ich zna." Jego szczęka niemal niezauważalnie się zaciska. "Pasquierowie mają swoją reputację. Zwłaszcza obecny właściciel – Frank Chevotet."
"Co z nim?" Odważam się spytać.
"Mówią, że kiedyś zwolnił sommeliera za to, że nalał mu kieliszek jego własnego wina i zapytał, czy mu smakuje." Uśmiecha się. "Frank nie potrafił go rozpoznać. Obarczył sommeliera winą za upokorzenie i wyrzucił go do rana."
Uśmiech pojawia się na moich ustach, zanim zdążę go powstrzymać. Ta historia jest prawdziwa – byłam tam, gdy się wydarzyła.
Frank zabawiał dystrybutorów, a biedny sommelier nie miał pojęcia, że człowiek podpisujący mu wypłatę nie rozpozna Merlota od Malbeka.
"Coś śmiesznego?" Dostrzega mój wyraz twarzy, ciekaw.
"Brzmi jak szczególny typ dupka," mówię, a to niedopowiedzenie niemal znowu mnie rozśmiesza.
"Tak, typ szczególny." Kręci głową. "A jak masz na imię, nieznajoma?"
Odwraca się w moją stronę, a światło wewnętrzne łapie jego oczy – jasnoniebieskie, niemal lodowe, otoczone zmarszczkami śmiechu, zbyt głębokimi jak na jego wiek.
To pytanie nie powinno być groźne. To najbardziej podstawowa społeczna wymiana. Ale moje imię jest teraz balastem – śladem, którym Frank może podążyć.
"Dlaczego chcesz wiedzieć?" pytam zamiast odpowiedzieć.
"Bo zamierzam zaproponować ci pracę, a to niegrzeczne zatrudniać kogoś, kogo imienia się nie zna." Mówi to swobodnie, jakby proponował mi gumę do żucia.
Tak właśnie kobiety trafiają do podcastów kryminalnych, szepcze racjonalna część mojego mózgu.
Ale ta nieracjonalna, ta, która dziś w nocy wyszła przez okno, już liczy szanse. Frank to zagrożenie gwarantowane. Ten nieznajomy jest tylko potencjalnym.
"Dlaczego byś to zrobił?" Staram się brzmieć chłodno, nieimponująco. "Nic o mnie nie wiesz."
"Jutro zaczyna się sezon winobrania." Rzuca mi spojrzenie, jego wyraz twarzy jest otwarty w sposób, który wydaje się niemal naiwny. "Brakuje nam rąk do pracy, a skoro pracowałaś przy wydarzeniach w Domaine Pasquier, to na pewno znasz się na rzeczy."
Patrzę na niego, czekając na haczyk. Nie pojawia się, a ja rzeczywiście potrzebuję schronienia, zanim dowiem się, jak zniszczyć Franka i odzyskać to, co moje.
"Valérie," słyszę, jak mówię; fałszywe imię dziwnie smakuje na języku. "Valérie Martin."
"Miło cię poznać, Valérie Martin." Wyciąga dłoń, nie spuszczając wzroku z drogi, i uśmiecham się automatycznie, ściskając ją. Jego dłoń jest szorstka, ciepła, spracowana uczciwą pracą. "Zaczynasz jutro."
"Nie powiesz chyba, że praca obejmuje też miejsce do spania?" Słowa ranią moją dumę. "Moje poprzednie miejsce opuściłam dość... nagle."
"Mamy kwatery pracownicze." Mówi to tak, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. "Nic wyszukanego, ale czyste i prywatne. Jesteś mile widziana."
Samochód skręca z głównej drogi w żwirowy podjazd i z mroku wyłania się winnica.
Jest mniejsza niż posiadłość Pasquierów, ale piękna w swojej prostocie – kamienne budynki nadgryzione wiekami, winorośle wspinające się po starych murach, wiejski dom z ciepłym światłem w oknach.
Żołądek ściska mi się ze znajomości.
Nie. To niemożliwe…
"Jaka to posiadłość?" Pytanie wychodzi zdławione, choć już znam odpowiedź. Czuję to w kościach.
"Domaine Côté," odpowiada, a imię spada jak wyrok.
Côté.
Rodzina, której mój dziadek nienawidził z furią, która mnie przerażała jako dziecko. Dom niebieskookiego chłopca, który nauczył mnie, że uprawa winorośli to cierpliwość.
Cholera.
"To nic wielkiego," mówi, błędnie odczytując moje milczenie jako rozczarowanie. "Ale powoli się odbudowujemy. Po... cóż, po pewnych problemach dwa lata temu."
Parkuje przy domu i prowadzi mnie do środka, wąskimi schodami do małego pokoju pod dachem. Proste meble, czysta pościel, okno z widokiem na winnicę.
To niczym nie przypomina złotej klatki, w której mieszkałam przez lata.
To jest idealne.
"Łazienka na końcu korytarza," mówi z progu. "Śniadanie o siódmej. Pracę zaczynamy o ósmej. Jakieś pytania?"
"Tylko jedno." Odwracam się do niego, a księżyc przez okno wydobywa teraz inne rysy jego twarzy – kąt kości policzkowych, szczególny odcień oczu. "Podałam ci swoje imię. Jak masz na imię ty?"
Uśmiecha się, łatwo i otwarcie, zupełnie bezbronnie – już zapomniałam, że mężczyźni mogą być tacy.
"Estienne," mówi. "Estienne Côté. To majątek mojego dziadka."
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sen to kraj, który odmawia mi wstępu.
Leżę w wąskim łóżku pod skosami, wpatrując się w belki stropowe, liczę sęki w drewnie, jakby mogły mi zdradzić coś użytecznego.
Estienne Côté.
Dwadzieścia lat temu był chłopcem o dzikich, ciemnych włosach i śmiechu, który przewracał mi żołądek do góry nogami. Teraz jest mężczyzną, który podniósł mnie z ciemnej drogi i zaoferował schronienie w domu najstarszego wroga mojej rodziny.
Ironia byłaby zabawna, gdyby nie była tak niebezpieczna.
Nie poznał cię, przypominam sobie po raz setny. Twój nos jest inny. Twoja waga się zmieniła. Nie jesteś już tamtą dziewczyną, którą znał.
Ale czy jestem tu bezpieczna?
Frank będzie mnie szukał—co do tego nie mam wątpliwości. Sprawdzi hotele, dworce kolejowe, lotniska. Skorzysta z przysług, wynajmie detektywów, rozszarpie każdy trop, dopóki mnie nie znajdzie.
Mogę tylko mieć nadzieję, że nie przyjdzie mu do głowy szukać tuż obok.
Kiedy pierwsze szare światło przesącza się przez zasłony, rezygnuję z udawania odpoczynku. Moje ciało pragnie ruchu, kary, czegokolwiek, co uciszyłoby hałas w mojej głowie.
W pośpiesznie spakowanej torbie znajduję strój do biegania—leginsy, sportowy stanik, luźną koszulkę, która ukrywa siniaki na ramionach. Gospodarstwo jest ciche, gdy wymykam się po schodach i wychodzę w świt.
Winorośle rozciągają się w równych rzędach aż po horyzont, ich liście łapią poranne światło jak małe zielone płomyki.
Zakręcam za róg i niemal zderzam się z szeroką piersią.
„Wstałaś wcześnie jak na kogoś, kto wyglądał, jakby uciekł z gotyckiej powieści,” mówi Estienne, podtrzymując mnie dłońmi, które są ciepłe i ostrożne.
Serce mi się wyrywa, tłumaczę sobie, że to przez bieganie.
„Nie mogłam spać,” udaje mi się powiedzieć, cofam się, żeby zwiększyć dystans. „Nowe miejsce, obce dźwięki.”
„Do kogutów trzeba się przyzwyczaić.” Idzie obok mnie. „Spędziłem prawie dwadzieścia lat w San Francisco, a w pierwszym tygodniu po powrocie chciałem codziennie o piątej rano popełnić drobiowe morderstwo.”
Śmiech wyrywa mi się, zanim zdążę go powstrzymać—zardzewiały, nieużywany, zaskakuje nas oboje.
„San Francisco?” Staram się mówić neutralnie, choć myśli pędzą mi w głowie. „To spora zmiana po prowincjonalnym winiarstwie.”
„Rozwój biznesu.” Wzrusza ramionami, a ten gest przyciąga moją uwagę do szerokości jego barków, swobodnego sposobu poruszania się. „Dużo się nauczyłem o marketingu i dystrybucji. Okazuje się, że wino łatwiej sprzedać, jeśli ludzie w ogóle wiedzą, że istnieje.”
Przyglądam mu się w czasie marszu. Szczęka jest teraz mocniejsza, dorosłość nadała jej kwadratowy kształt. Zmarszczki śmiechu wokół oczu są nowe, wyryte latami, o których nic nie wiem.
Ale te oczy—ten szczególny odcień bladego błękitu, prawie lodowate w pewnym świetle—te się nie zmieniły.
Czy naprawdę mnie nie widzi? Czy to tylko gra? Jakim cudem ja go nie poznałam?
„Gapisz się,” zauważa łagodnie.
Rumieniec zalewa mi policzki. „Przepraszam, próbowałam tylko ocenić, czy rzeczywiście jesteś taki uprzejmy dla obcych, czy może jest tu jakiś haczyk, którego nie dostrzegam.”
„Bez haczyków.” Jego uśmiech jest rozbrajająco szczery. „Chociaż mój dziadek twierdzi, że jestem zbyt ufny. Uważa, że Amerykanie zepsuli mnie swoim agresywnym optymizmem.”
„I co, mieli rację?”
„Pewnie.” Zatrzymuje się na szczycie niewielkiego wzgórza, wskazując na winnicę rozciągającą się poniżej. „Ale to optymizm ma uratować to miejsce. Oraz mnóstwo bardzo ciężkiej pracy.”
Poranne światło maluje winorośle na złoto i zieleń, a mimo wszystkiego czuję znajome przyciąganie.
Wino to cierpliwość.
„Jest tu pięknie,” mówię i naprawdę tak czuję.
„Ale walczy o przetrwanie.” W głosie Estienne’a słychać mniej lekkości. „Dwa lata temu dostaliśmy mocno po głowie. Byliśmy o krok od bankructwa.”
Przeczesuje ciemne włosy dłonią, a ten gest wywołuje we mnie wspomnienie chłopca, który tak samo robił, gdy brakowało mu słów.
„Przykro mi,” szepczę.
„Nic nie szkodzi.” Odwraca się w stronę domu. „Chodź, przedstawię ci ludziom, którzy naprawdę będą nadzorować twoją pracę. Uprzedzam—Henri jest sceptyczny wobec wszystkich, dopóki nie udowodnisz, że jesteś przydatna, a Margaux będzie próbowała nakarmić cię do granic możliwości.”
Idziemy w towarzyskim milczeniu, poranny bieg poszedł w niepamięć, a ja przyłapuję się na obserwowaniu jego ruchów—pewnych, ale nie aroganckich, czuje się dobrze w swoim ciele, w przeciwieństwie do mnie.
Wiejska kuchnia jest ciepła i jasna, wypełniona zapachem świeżego chleba i mocnej kawy. Przy kuchni stoi kobieta po sześćdziesiątce, srebrne włosy spięte w praktyczny kok, twarz poorana zmarszczkami, ale życzliwa.
„Margaux, to jest Valérie Martin,” ogłasza Estienne. „Dołączy do nas na czas zbiorów. Valérie, Margaux Allemand—zarządza tym domem i większością naszego życia, choć jest zbyt skromna, by to przyznać.”
Margaux wyciera ręce w fartuch i podchodzi do mnie, jej spojrzenie jest oceniające, ale nie nieprzyjazne. „Wyglądasz, jakbyś od tygodni nie jadła porządnego posiłku, dziecko. Usiądź, zanim padniesz.”
Matczyna troska w jej głosie zaskakuje mnie. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz ktoś się martwił, czy jadłam. „Nie chcę sprawiać kłopotu…”
„Bzdura.” Stanowczo prowadzi mnie do krzesła. „Estienne, idź znajdź Henriego. Pewnie już jest w wschodnim bloku i narzeka na remonty rusztowań.”
Estienne rzuca mi rozbawione wzruszenie ramion. „Mówiłem, że będzie chciała cię nakarmić. Wrócę za godzinę sprawdzić, jak ci idzie.”
Znika tylnymi drzwiami, a ja zostaję sama z Margaux, która podsuwa mi talerz chleba i sera.
„Jedz,” rozkazuje, po czym siada naprzeciwko z własną kawą. „Więc uciekasz przed czymś albo kimś.”
Prawie się dławię pierwszym kęsem. „Słucham?”
Zanim zdąży odpowiedzieć, otwierają się tylne drzwi i wchodzi ogorzały mężczyzna po czterdziestce, jego wyraz twarzy jest czujny i oceniający.
„To ta nowa?” Ogląda mnie jak bydło wątpliwej jakości.
„Henri Vasseur, nasz brygadzista,” mówi Margaux. „Henri, postaraj się jej nie przestraszyć zanim skończy śniadanie.”
„Niełatwo mnie przestraszyć,” odpowiadam, patrząc mu prosto w oczy.
W jego spojrzeniu mignęło coś jakby szacunek. „Zobaczymy. Zbiory zaczynają się za sześć dni, a nie wyglądasz na kogoś, kto pracował fizycznie.”
„Pozory mylą.”
Margaux cicho się śmieje. „Już ją lubię.”
Henri siada przy stole z własną kawą, a rozmowa schodzi na sprawy organizacyjne—harmonogramy, podziały obowiązków, kontrolę sprzętu. Słucham uważnie, zapamiętując informacje, gdy Margaux wspomina o sąsiednim majątku.
„Słyszeliście o chaosie na przyjęciu u Pasquierów wczoraj wieczorem?” Kręci głową z dezaprobatą. „Frank Chevotet ogłosił emeryturę i przekazał firmę jakiejś dziewczynie o połowę młodszej od siebie. Podobno swojej kochance.”
„Nie mogło się to przydarzyć bardziej zasłużonej rodzinie,” burczy Henri. „Ale powiem jedno—stary Léonard Pasquier był porządnym człowiekiem. On i Bastien kiedyś się przyjaźnili.”
Gardło mi się ściska. Bastien to dziadek Estienne’a. Patriarcha tego majątku, człowiek, którego mój dziadek kochał, a potem nienawidził z równą zaciekłością.
„Co się między nimi stało?” pytam.
„Interes nie wypalił, jakieś dwadzieścia lat temu.” Margaux wzdycha. „Ale nawet potem były zasady. To, co nam zrobiono dwa lata temu, złamało wszystko, co oznaczała ta stara rywalizacja. Léonard by się wstydził.”
„Frank to najgorsze, co mogło spotkać tę firmę,” potwierdza mrocznie Henri. „A teraz przekazał ją komuś jeszcze mniej kompetentnemu niż on sam. Cały region się śmieje.”
Wpatruję się w swój talerz, walcząc z emocjami—satysfakcją, że inni widzą Franka, jakim jest, wstydem z powodu moich kłamstw, a pod tym wszystkim dziwną, kruchą nadzieją.
Ci ludzie nienawidzą mojej firmy. Ale szanowali mojego dziadka.
I po raz pierwszy od ośmiu lat znalazłam ludzi, którzy widzą Franka Chevoteta dokładnie tak, jak na to zasługuje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Henri wręcza mi sekator o siódmej rano, wskazuje na rząd winorośli ciągnący się po horyzont i odchodzi bez słowa wyjaśnienia.
Płyń albo utoniesz, mówi jego postawa. Udowodnij, że coś potrafisz, albo nie marnuj mojego czasu.
Kucam między pierwszymi dwoma krzewami i od razu rozumiem, dlaczego dziadek nigdy nie pozwolił mi pracować przy winobraniu jako dziecku. Ta pozycja zabija dolną część pleców—zgarbiona do przodu, kolana ugięte, ramiona wyciągnięte pod kątem, do których ludzkie ciało nie zostało stworzone.
Po dwudziestu minutach uda płoną mi żywym ogniem. Po godzinie palce zapomniały, jak się chwyta.
"Trzymasz je źle," odzywa się głos gdzieś nade mną.
Mrużę oczy w porannym słońcu i dostrzegam Estienne'a stojącego na końcu mojego rzędu, z plastikową skrzynką opartą na ramieniu jakby nie ważyła nic.
"Czy istnieje dobry sposób na trzymanie narzędzi tortur?" pytam, rozprostowując skurczone palce.
"Kciuk na górze, nie pod spodem." Odkłada skrzynkę i kuca obok mnie, nagle tak blisko i ciepło. "O tak—widzisz? Chcesz, żeby nacisk rozkładał się na całą dłoń, a nie skupiał w stawie. Inaczej do obiadu będziesz mieć cieśń nadgarstka."
Poprawia mój chwyt delikatnymi, zgrubiałymi od pracy dłońmi, a mój wzrok zatrzymuje się na przyblakłej bliźnie biegnącej wzdłuż jego nadgarstka.
Dostał tę bliznę latem, kiedy go poznałam.
Wspomnienie wypływa ostre i nieproszone: sierpniowe popołudnie, zapach świeżo skoszonej trawy i miedzi, jego biała twarz, gdy krew przesiąkała przez prowizoryczny opatrunek.
Oczyszczał winorośle dwa razy szybciej niż zwykle, podczas gdy ja patrzyłam z kamiennego muru dzielącego nasze posiadłości. Ostrze się omsknęło. On nie wydał z siebie dźwięku, ale ja krzyknęłam za nas dwoje.
"Głos doświadczenia?" Kiwnęłam głową w stronę blizny.
"Wypadek przy pracy, miałem trzynaście lat." Uśmiecha się szeroko, bez zażenowania. "Chciałem zaimponować córce sąsiadów."
Serce mi zamiera.
On pamięta.
"Córce sąsiadów?" Staram się mówić obojętnie.
"Tak, była u nas na wakacjach." Jego wyraz twarzy łagodnieje od wspomnienia. "Chciałem ją zaimponować, więc postanowiłem oczyścić cały rząd w jedno popołudnie. Rozciąłem nadgarstek na trzeciej winorośli. Zakrwawiłem jej śliczne buty."
Pamiętam te buty. Białe trampki, które tata kupił mi w Paryżu, zniszczone nie do odratowania.
Pamiętam panikę w jego głosie, jak owijał koszulę wokół ręki, podczas gdy ja biegłam, krzycząc po pomoc. Potem znalazł nas mój dziadek.
Pamiętam wszystko.
"I udało się?" Mój głos brzmi dziwnie, zbyt napięty. "Zaimponowałeś jej?"
"Nigdy się nie dowiedziałem." Wstaje, otrzepuje kolana z ziemi. "Po tym lecie już jej nie widziałem."
Patrzę na niego, a przez sekundę świat się przechyla.
Jestem tu, chcę krzyczeć. Nie widzisz mnie?
Impuls jest tak gwałtowny, że aż pali w gardle.
Ale on patrzy na Valérie, włóczęgę w podartej koszuli, z ziemią za paznokciami. I widzi obcą.
Henri gwiżdże ostro z kilku rzędów dalej. Estienne wzrusza przepraszająco ramionami i wraca do swojej pracy, zostawiając mnie samą z poranionymi dłońmi i sercem, które nie przestaje walić.
W południe te pęcherze już pękły.
Ból jest najpierw ostry, potem tępy, w końcu nie czuję nic. Owijam dłonie taśmą z apteczki i tnąc dalej, dźwigając, idę przez upał.
Estienne pracuje razem z ekipą, a nie ponad nią. Obserwuję, jak przenosi skrzynki, do których potrzeba by dwóch zwykłych mężczyzn, zatrzymuje się, by pomóc komuś z techniką, żartuje z weteranami w patois, którego ledwo rozumiem.
Szacunek zyskuje pracą, nie rodowodem. Frank nigdy nie przepracował dnia w winnicy. Frank nie znał imion pracowników sezonowych.
Podczas popołudniowego sortowania zapominam o sobie.
Winogrona przechodzą przez moje dłonie w niekończącym się strumieniu, a pamięć mięśni przejmuje stery. Precyzyjny nacisk kciuka na skórkę, ocena sprężystości i napięcia, instynktowne oddzielanie przejrzałych od idealnych.
Robiłam to tysiąc razy w naszym laboratorium kontroli jakości, choć nigdy z brudnymi paznokciami i potem spływającym po kręgosłupie.
"Gdzie się tego nauczyłaś?" Głos Henriego sprawia, że podskakuję.
Stoi przy moim ramieniu, obserwując moje dłonie wąskimi, podejrzliwymi oczami.
"Czego?" pytam zbyt szybko.
"Test nacisku." Podnosi winogrono, które właśnie oceniłam, ogląda je, odkłada. "To nie jest metoda hobbystyczna."
Cholera.
"Babcia robiła wino," mówię, kłamiąc gładko. "Nauczyła mnie przed śmiercią."
"Babcia nauczyła cię laboratoryjnej oceny jakości jako rodzinnego hobby." Ton Henriego jasno pokazuje, jak bardzo mi wierzy.
"Była bardzo skrupulatna."
Patrzymy na siebie przez długą chwilę. Potem mruczy i wskazuje stół do sortowania na końcu namiotu.
"Kontrola jakości potrzebuje pomocy," mówi. "Zmieniam ci przydział."
To nie jest oskarżenie, ale też nie rozgrzeszenie. Odkłada mnie na później jako problem do rozwiązania, element układanki, który nie pasuje do obrazka, jaki przedstawiłam.
Na przerwie w południe ręce tak mi się trzęsą, że ledwo trzymam butelkę z wodą. Staram się to ukryć, przyciskając dłonie do ud, ale Estienne pojawia się obok z nową butelką i znaczącym spojrzeniem.
"Daj ręce," mówi cicho.
"Nic mi nie jest."
"Trzęsiesz się." Bez pytania bierze moje dłonie, odwracając je, by obejrzeć obrażenia. "Jezus, Valérie. Dlaczego nic nie powiedziałaś?"
"Bo nie przyszłam tu narzekać." Próbuję się wyrwać, ale jego chwyt jest czuły i pewny. "Przyszłam pracować."
"Duma jest godna podziwu." Wyciąga z kieszeni tubkę maści i zaczyna nią smarować moje pęcherze. "Upór prowadzący do infekcji to już głupota."
Jego palce są ciepłe na moich poranionych dłoniach. Przyglądam się jego twarzy, gdy pracuje—skupione brwi, lekko ściągnięte usta, rzęsy rzucające cień na kości policzkowe.
"Znowu się gapisz," mruczy, nie podnosząc wzroku.
"Dotykasz mnie," odpowiadam. "Trudno patrzeć gdzie indziej."
Na moment jego ręce nieruchomieją, a gdy spotyka mój wzrok, widzę w jego oczach coś nowego—ciekawość przechodzącą w coś głębszego.
"Opowiedz mi o Ameryce," słyszę swój głos. "Czemu wyjechałeś, czemu tu wróciłeś."
Patrzy na mnie długo, widzę, jak rozważa, czy odpowiedzieć, czy zignorować pytanie.
"Zdrowie dziadka już nigdy nie wróciło do dawnej formy," mówi w końcu, a surowość w jego głosie sprawia, że brakuje mi tchu. "Nie chce przyznać, jak bardzo problemy z sercem go spowolniły, ale widzę to za każdym razem, gdy unika winnicy w godzinach pracy."
"Przykro mi," szepcę i mówię szczerze.
"Firma prawie zbankrutowała dwa lata temu." Szczęka Estienne'a się zaciska. "Jeden z głównych konkurentów przeprowadził przeciw nam skoordynowaną kampanię. Straciliśmy czterdzieści procent kontraktów w pół roku. Stres przyspieszył jego pogorszenie."
"Wiesz, kto dokładnie to zrobił?" Pytanie drapie mnie w gardle.
Gdyby ktoś zrobił to firmie mojego dziadka—gdybym wróciła i zastała go umierającego ze stresu, patrząc na ruinę swojego życiowego dzieła—spaliłabym ich świat na popiół bez chwili wahania.
Oczy Estienne'a twardnieją i po raz pierwszy widzę pod jego swobodnym urokiem gniew—cierpliwy, uśpiony, czekający na właściwy moment.
"Domain Pasquier," mówi cicho. "Ich strateg prawie nas zniszczył. Gdziekolwiek jest, mam nadzieję, że cierpi."
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować