passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Heiress of Ashes and Grapes - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

Heiress of Ashes and Grapes

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Henri wręcza mi sekator o siódmej rano, wskazuje na rząd winorośli ciągnący się po horyzont i odchodzi bez słowa wyjaśnienia.

Płyń albo utoniesz, mówi jego postawa. Udowodnij, że coś potrafisz, albo nie marnuj mojego czasu.

Kucam między pierwszymi dwoma krzewami i od razu rozumiem, dlaczego dziadek nigdy nie pozwolił mi pracować przy winobraniu jako dziecku. Ta pozycja zabija dolną część pleców—zgarbiona do przodu, kolana ugięte, ramiona wyciągnięte pod kątem, do których ludzkie ciało nie zostało stworzone.

Po dwudziestu minutach uda płoną mi żywym ogniem. Po godzinie palce zapomniały, jak się chwyta.

"Trzymasz je źle," odzywa się głos gdzieś nade mną.

Mrużę oczy w porannym słońcu i dostrzegam Estienne'a stojącego na końcu mojego rzędu, z plastikową skrzynką opartą na ramieniu jakby nie ważyła nic.

"Czy istnieje dobry sposób na trzymanie narzędzi tortur?" pytam, rozprostowując skurczone palce.

"Kciuk na górze, nie pod spodem." Odkłada skrzynkę i kuca obok mnie, nagle tak blisko i ciepło. "O tak—widzisz? Chcesz, żeby nacisk rozkładał się na całą dłoń, a nie skupiał w stawie. Inaczej do obiadu będziesz mieć cieśń nadgarstka."

Poprawia mój chwyt delikatnymi, zgrubiałymi od pracy dłońmi, a mój wzrok zatrzymuje się na przyblakłej bliźnie biegnącej wzdłuż jego nadgarstka.

Dostał tę bliznę latem, kiedy go poznałam.

Wspomnienie wypływa ostre i nieproszone: sierpniowe popołudnie, zapach świeżo skoszonej trawy i miedzi, jego biała twarz, gdy krew przesiąkała przez prowizoryczny opatrunek.

Oczyszczał winorośle dwa razy szybciej niż zwykle, podczas gdy ja patrzyłam z kamiennego muru dzielącego nasze posiadłości. Ostrze się omsknęło. On nie wydał z siebie dźwięku, ale ja krzyknęłam za nas dwoje.

"Głos doświadczenia?" Kiwnęłam głową w stronę blizny.

"Wypadek przy pracy, miałem trzynaście lat." Uśmiecha się szeroko, bez zażenowania. "Chciałem zaimponować córce sąsiadów."

Serce mi zamiera.

On pamięta.

"Córce sąsiadów?" Staram się mówić obojętnie.

"Tak, była u nas na wakacjach." Jego wyraz twarzy łagodnieje od wspomnienia. "Chciałem ją zaimponować, więc postanowiłem oczyścić cały rząd w jedno popołudnie. Rozciąłem nadgarstek na trzeciej winorośli. Zakrwawiłem jej śliczne buty."

Pamiętam te buty. Białe trampki, które tata kupił mi w Paryżu, zniszczone nie do odratowania.

Pamiętam panikę w jego głosie, jak owijał koszulę wokół ręki, podczas gdy ja biegłam, krzycząc po pomoc. Potem znalazł nas mój dziadek.

Pamiętam wszystko.

"I udało się?" Mój głos brzmi dziwnie, zbyt napięty. "Zaimponowałeś jej?"

"Nigdy się nie dowiedziałem." Wstaje, otrzepuje kolana z ziemi. "Po tym lecie już jej nie widziałem."

Patrzę na niego, a przez sekundę świat się przechyla.

Jestem tu, chcę krzyczeć. Nie widzisz mnie?

Impuls jest tak gwałtowny, że aż pali w gardle.

Ale on patrzy na Valérie, włóczęgę w podartej koszuli, z ziemią za paznokciami. I widzi obcą.

Henri gwiżdże ostro z kilku rzędów dalej. Estienne wzrusza przepraszająco ramionami i wraca do swojej pracy, zostawiając mnie samą z poranionymi dłońmi i sercem, które nie przestaje walić.

W południe te pęcherze już pękły.

Ból jest najpierw ostry, potem tępy, w końcu nie czuję nic. Owijam dłonie taśmą z apteczki i tnąc dalej, dźwigając, idę przez upał.

Estienne pracuje razem z ekipą, a nie ponad nią. Obserwuję, jak przenosi skrzynki, do których potrzeba by dwóch zwykłych mężczyzn, zatrzymuje się, by pomóc komuś z techniką, żartuje z weteranami w patois, którego ledwo rozumiem.

Szacunek zyskuje pracą, nie rodowodem. Frank nigdy nie przepracował dnia w winnicy. Frank nie znał imion pracowników sezonowych.

Podczas popołudniowego sortowania zapominam o sobie.

Winogrona przechodzą przez moje dłonie w niekończącym się strumieniu, a pamięć mięśni przejmuje stery. Precyzyjny nacisk kciuka na skórkę, ocena sprężystości i napięcia, instynktowne oddzielanie przejrzałych od idealnych.

Robiłam to tysiąc razy w naszym laboratorium kontroli jakości, choć nigdy z brudnymi paznokciami i potem spływającym po kręgosłupie.

"Gdzie się tego nauczyłaś?" Głos Henriego sprawia, że podskakuję.

Stoi przy moim ramieniu, obserwując moje dłonie wąskimi, podejrzliwymi oczami.

"Czego?" pytam zbyt szybko.

"Test nacisku." Podnosi winogrono, które właśnie oceniłam, ogląda je, odkłada. "To nie jest metoda hobbystyczna."

Cholera.

"Babcia robiła wino," mówię, kłamiąc gładko. "Nauczyła mnie przed śmiercią."

"Babcia nauczyła cię laboratoryjnej oceny jakości jako rodzinnego hobby." Ton Henriego jasno pokazuje, jak bardzo mi wierzy.

"Była bardzo skrupulatna."

Patrzymy na siebie przez długą chwilę. Potem mruczy i wskazuje stół do sortowania na końcu namiotu.

"Kontrola jakości potrzebuje pomocy," mówi. "Zmieniam ci przydział."

To nie jest oskarżenie, ale też nie rozgrzeszenie. Odkłada mnie na później jako problem do rozwiązania, element układanki, który nie pasuje do obrazka, jaki przedstawiłam.

Na przerwie w południe ręce tak mi się trzęsą, że ledwo trzymam butelkę z wodą. Staram się to ukryć, przyciskając dłonie do ud, ale Estienne pojawia się obok z nową butelką i znaczącym spojrzeniem.

"Daj ręce," mówi cicho.

"Nic mi nie jest."

"Trzęsiesz się." Bez pytania bierze moje dłonie, odwracając je, by obejrzeć obrażenia. "Jezus, Valérie. Dlaczego nic nie powiedziałaś?"

"Bo nie przyszłam tu narzekać." Próbuję się wyrwać, ale jego chwyt jest czuły i pewny. "Przyszłam pracować."

"Duma jest godna podziwu." Wyciąga z kieszeni tubkę maści i zaczyna nią smarować moje pęcherze. "Upór prowadzący do infekcji to już głupota."

Jego palce są ciepłe na moich poranionych dłoniach. Przyglądam się jego twarzy, gdy pracuje—skupione brwi, lekko ściągnięte usta, rzęsy rzucające cień na kości policzkowe.

"Znowu się gapisz," mruczy, nie podnosząc wzroku.

"Dotykasz mnie," odpowiadam. "Trudno patrzeć gdzie indziej."

Na moment jego ręce nieruchomieją, a gdy spotyka mój wzrok, widzę w jego oczach coś nowego—ciekawość przechodzącą w coś głębszego.

"Opowiedz mi o Ameryce," słyszę swój głos. "Czemu wyjechałeś, czemu tu wróciłeś."

Patrzy na mnie długo, widzę, jak rozważa, czy odpowiedzieć, czy zignorować pytanie.

"Zdrowie dziadka już nigdy nie wróciło do dawnej formy," mówi w końcu, a surowość w jego głosie sprawia, że brakuje mi tchu. "Nie chce przyznać, jak bardzo problemy z sercem go spowolniły, ale widzę to za każdym razem, gdy unika winnicy w godzinach pracy."

"Przykro mi," szepcę i mówię szczerze.

"Firma prawie zbankrutowała dwa lata temu." Szczęka Estienne'a się zaciska. "Jeden z głównych konkurentów przeprowadził przeciw nam skoordynowaną kampanię. Straciliśmy czterdzieści procent kontraktów w pół roku. Stres przyspieszył jego pogorszenie."

"Wiesz, kto dokładnie to zrobił?" Pytanie drapie mnie w gardle.

Gdyby ktoś zrobił to firmie mojego dziadka—gdybym wróciła i zastała go umierającego ze stresu, patrząc na ruinę swojego życiowego dzieła—spaliłabym ich świat na popiół bez chwili wahania.

Oczy Estienne'a twardnieją i po raz pierwszy widzę pod jego swobodnym urokiem gniew—cierpliwy, uśpiony, czekający na właściwy moment.

"Domain Pasquier," mówi cicho. "Ich strateg prawie nas zniszczył. Gdziekolwiek jest, mam nadzieję, że cierpi."

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Słowa zawisły w powietrzu między nami, a ja poczułem, jak w moim żołądku tworzy się mały supeł. Zmuszam dłonie, by pozostały nieruchome w jego uścisku, ale za moimi żebrami osiada cichy niepokój.

„Skąd wiesz, że to kobieta?” pytam, a w moim głosie pojawia się irytacja, która zaskakuje nas oboje.

Estienne podnosi wzrok znad moich zabandażowanych dłoni, a na jego twarzy mignęło zaskoczenie. „Co masz na myśli?”

„Powiedziałeś 'ona'. Powiedziałeś konkretnie: 'gdziekolwiek ona jest.'” Powoli cofam ręce, składając je na kolanach tam, gdzie nie może poczuć ich drżenia. „Skąd wiesz, że osobą odpowiedzialną nie był sam Frank?”

Przez dłuższą chwilę mi się przygląda, widzę, że analizuje wszystko na nowo, jakby każde pytanie traktował poważnie.

„Frank Chevotet to tępy instrument,” mówi w końcu. „To, co nam się przytrafiło, nie było tępe.”

„To nie znaczy, że to była kobieta.” Staram się, by mój ton pozostał neutralny. „To tylko znaczy, że to nie był Frank. Mógł wynająć konsultantów.”

„Mógł.” Estienne kiwa głową, przyznając mi rację. „Ale ludzie z branży tak nie uważają. Od lat krążą plotki, że za Frankiem stoi ktoś inny.”

„Plotki to nie dowody,” mówię. „Brzmi to tak, jakby ktoś postanowił, że złoczyńcą musi być kobieta.”

Estienne sztywnieje, jego swobodna postawa prawie niedostrzegalnie się napina. „Nie to powiedziałem.”

„Naprawdę?” naciskam. „Mój ojciec miał tak samo, wiesz. Za każdym razem, gdy w jego interesach coś szło nie tak, winna była zawsze jakaś kobieta.”

„Nie jestem twoim ojcem,” mówi cicho Estienne.

„Nie,” zgadzam się. „Ale popełniasz te same założenia co on. To, że uznałeś, iż odpowiedzialna musi być kobieta, mówi więcej o twoich oczekiwaniach niż o dowodach.”

Jego szczęka się zaciska i przez chwilę myślę, że przesadziłam.

Ale nie daje się sprowokować. Zamiast tego bierze powolny oddech, a gdy znów się odzywa, jego głos jest miarowy i opanowany.

„Masz rację, plotki to nie dowód,” mówi. „I masz rację, że nie powinienem wyciągać wniosków na podstawie płci. Ale opieram się na czymś, co naprawdę się wydarzyło.”

Zmiana w jego tonie sprawia, że żołądek mi się ściska.

„Pewnej wiosny odwiedziła nas kobieta,” ciągnie Estienne, jego oczy błądzą gdzieś daleko, jakby wspominał. „Powiedziała, że jest dziennikarką, pisze o winach regionalnych dla jakiegoś magazynu o stylu życia. Miała referencje, wizytówki. Przyprowadziła nawet fotografa.”

Zimny dreszcz przebiega mi po kręgosłupie.

„Poprosiła o zwiedzanie posiadłości,” kontynuuje Estienne, „o rozmowę z moim dziadkiem na temat naszej historii i metod. Chciała zrozumieć, czym Domaine Côté różni się od większych winnic.”

„O co pytała?” Słowa wymykają mi się, zanim zdołam je powstrzymać.

Estienne marszczy lekko brwi na mój przejaw ciekawości, ale odpowiada.

„O wszystko. Pytała o nasze harmonogramy nawadniania, kontrakty z dostawcami, których dystrybutorów najbardziej cenimy. Chciała znać nasze koszty produkcji, marże zysku, plany na następne pięć lat.”

Każdy szczegół spada jak kamień do spokojnej wody, wywołując kręgi niepokoju na mojej piersi.

Pytania, które opisuje—są podręcznikowym przykładem wywiadu konkurencyjnego.

„Mój dziadek był taki dumny,” mówi Estienne, a ostra nuta w jego głosie tnie do żywego. „Pokazał jej oryginalne kamienne piwnice, które zbudował jego pradziadek. Pozwolił spróbować wina z beczek, które nie były gotowe nawet dla rodziny.”

Gardło mi się zaciska.

„Powiedział, że wydawała się naprawdę zainteresowana,” kontynuuje Estienne. „Nie jak inni dziennikarze, którzy chcieli tylko szybkiego cytatu i zdjęcia. Zadawała pytania pogłębiające temat. Sprawiła, że poczuł, iż jego historia się liczy.”

Niepokój w mojej piersi rozlewa się teraz dalej, sącząc się żyłami jak lodowata woda.

„Ostatnie, co mu powiedziała,” mówi Estienne cicho, „to że ma nadzieję, iż artykuł przyniesie mu uznanie, na jakie zasłużył.”

Ziemia usuwa mi się spod nóg.

Znam te słowa. Znam je, bo sama je wypowiedziałam.

To ja byłam tą dziennikarką.

Pamiętam, jak Bastien Côté rozjaśniał się na twarzy, gdy pytałam o historię majątku. Pamiętam dumę w jego głosie, gdy opowiadał o technikach przekazywanych przez cztery pokolenia.

Pamiętam, że pomyślałam, iż przypomina mi mojego własnego dziadka—ta sama pasja, ten sam szacunek dla ziemi.

Pamiętam, jak tamtego wieczoru przesłałam Frankowi raport, notując każdą możliwość zakłócenia.

Zniszczenie, które później zorganizowałam.

„Trzy miesiące później kontrakty zaczęły być zrywane,” ciągnie Estienne, nieświadomy, że właśnie opisuje mi w twarz moją własną robotę. „Dystrybutorzy, z którymi współpracowaliśmy od dekad, nagle znaleźli lepsze opcje.”

Muszę coś powiedzieć. Cisza się przeciąga, robi się podejrzana.

„To okropne,” udaje mi się wydusić, a mój głos brzmi dla mnie obco. „Zdradzić czyjeś zaufanie w ten sposób… to okrucieństwo.”

„Oczywiście magazyn nigdy nie opublikował tego artykułu,” mówi Estienne, patrząc mi w twarz z natężeniem, które sprawia, że chcę odwrócić wzrok. „Sprawdzaliśmy. Nie było takiej dziennikarki w żadnej redakcji, jaką udało nam się znaleźć.”

„Czy ktoś jeszcze ją widział?” pytam, bo muszę wiedzieć, jak bardzo grozi mi niebezpieczeństwo. „Czy ktoś by ją rozpoznał, gdyby ją zobaczył?”

„Nie wiem.” Estienne powoli kręci głową. „Byłem wtedy jeszcze w San Francisco. Kiedy wróciłem, dziadek raz mi ją opisał—blond włosy, profesjonalny sposób bycia, bardzo dobrze znająca się na winach. Ale wtedy już zaczął się gubić. Stres zabrał mu zbyt wiele.”

Boże… Zrobiłam to wszystko, bo liczby mówiły, że są zagrożeniem dla naszego udziału w rynku.

Miałam perukę i soczewki.

Nigdy nie zastanowiłam się, co stanie się z ludźmi stojącymi za tymi liczbami.

Wiedziałam, a i tak to zrobiłam. Powtarzałam sobie, że chłopiec, którego pokochałam mając dziesięć lat, nie ma nic wspólnego z konkurentem, którego muszę wyeliminować mając dwadzieścia dziewięć.

Mówiłam sobie, że wspomnienia z dzieciństwa nie mają miejsca w salach konferencyjnych, że sentyment to słabość, na którą nie mogę sobie pozwolić, że dziedzictwo mojego dziadka znaczy więcej niż jakieś pół-zapomniane lato.

Myliłam się.

Myliłam się katastrofalnie, niewybaczalnie.

„Wiesz, co to z nim zrobiło?” Głos Estienne’a staje się niższy, szorstki. „Patrzenie, jak wszystko, co zbudował, wali się w gruzy, kiedy był już za stary i za chory, by się bronić? Stres odjął mu lata życia. Lekarze mówili, że jego serce byłoby dziś dwa razy silniejsze, gdyby nie to, że lęk go wyniszczył.”

Myślę o własnym dziadku, o tym, jak rozświetlały mu się oczy, gdy mówił o winnicy.

Bastien Côté kochał swoją ziemię tak samo. A ja pomogłam go za to zniszczyć.

„Przepraszam,” szepczę, a słowa są całkowicie nieadekwatne do tego, co zrobiłam. „Bardzo mi przykro, że to spotkało twoją rodzinę.”

Estienne patrzy na mnie dziwnie i przez przerażający moment myślę, że mnie przejrzał—że widzi przez fałszywe imię i zmieniony wygląd prawdziwą kobietę pod spodem.

„Mówisz to tak, jakbyś naprawdę to czuła,” zauważa cicho.

„Czuję,” mój głos łamie się na prawdzie ukrytej w kłamstwie. „Nikt nie powinien mieć odebranego swojego dziedzictwa.”

Znów ujmuje moją dłoń, delikatnie i ciepło, a ja mam ochotę ją cofnąć, bo nie zasługuję na jego dobroć.

„Trzęsiesz się,” mówi.

„Jestem zmęczona,” kłamię. „To był długi dzień.”

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Heiress of Ashes and Grapes

Heiress of Ashes and Grapes

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa