Zmęczonym wzrokiem mrużę oczy na dwóch ogromnych głazach, które skrywają portal do Krain poza naszą. To jest to. Wreszcie idę do Akademii. Byłbym podekscytowany, gdyby nie strasznie bolała mnie głowa. Nie powinienem był tyle pić wczoraj wieczorem. Nawet nie widzę kolorów prawidłowo.
Wokół mnie są moi przyjaciele i koledzy, którzy dziś zostaną przyjęci do Akademii. Widzę Thorn rozmawiający z ojcem, Arię obejmującą matkę, Trinity żegnającą się z dziewczyną... wszystko to bardzo...poruszające chwile, które wydają się mieć.
Ja już miałem swoją. Przyszła wraz z książką zasad i regulacji dotyczących zachowania przyszłej Królowej Wolvendomu. Byłem zmuszony zapamiętać pierwszą stronę. Moje dni rozrzutności i zabaw oficjalnie się skończyły. Bez mężczyzn, bez alkoholu, bez obłędów. Bez całusów. Bez zabawy. Muszę być uprzejmy i szanowany. Muszę prowadzić moich ludzi we właściwym kierunku, mając Boginię jako swoje przewodnictwo. Jej wola musi być moją wolą.
Jakczy cokolwiek z tego się wydarzy?
W momencie, kiedy dostanę się na Akademię, spalę tę cholerną książkę.
"Zbierzcie się, dzieci" - mówi Wielka Mistrzyni Atlas. Ona rządzi Akademią i tylko ona może nas wprowadzić. Jej zielone oficjalne szaty rozpościerają się wokół niej, kiedy staje pomiędzy każdym głazem, czekając, aż ostatni z nas zbliży się do miejsca.
Aria natychmiast jest przy moim boku, oczy lśniące z radości i niepowstrzymanego podekscytowania. "Czy Ty wierzysz w to? W końcu idziemy!"
"Och. Weź się w garść, Ari," prześmiewczo mówi Trinity, usadzając się po drugiej stronie mnie. "Wiesz, że tam będziemy przećwiczeni i znokautowani."
"Ćwiczenia to tylko dla pierwszego roku, Tri. Słyszałam, że w drugim roku jest o wiele lepiej. Nawet będziemy mogli spotkać się z starszymi wilkami! Słyszałam, że są też gorący. Rozpływam się, smakołykiem—"
"Skup się, Ari," warkam, potrzebując usłyszeć przemowę Wielkiej Mistrzyni. Powiedziano mi, że muszę słuchać każdego jej słowa, jeśli chcę przejść dalej."
ugh mój pierwszy rok. Mówią, że pierwszy rok jest najtrudniejszy. To jest moment, gdy najmocniejsi są wybierani do przejścia dalej, a słabi albo umierają, rezygnują, albo są wydalani.Akademia Wilkołaków to nie jest zwykły uniwersytet dla ludzi. Tam uczymy się niezbędnych umiejętności, by przetrwać nadchodzącą wojnę. Uczymy się tak jak ludzie, ale nauka ich nauki i technologii nie jest dla nas zasadnicza. Mamy Księżycową Boginię. Mamy portale. Mamy Jej błogosławioną magię. Mamy telepatię stadną. Jaki lepszy sposób na to, aby...Do komunikacji niż to?
Lycanie nie podzielają naszego sentymentu. Włączyli naukę i magię Bogini do swojego królestwa, stając się jeszcze bardziej zaawansowani niż ludzie. Zarozumiałe i aroganckie szuje. Dobrze, że tam się nie urodziłem. Nie mam wątpliwości, że nie pasowałbym do nich.
"Młodzi, muszę was zakotwiczyć w podróży do kolejnej fazy waszego życia. Proper można do was zwracać dopiero gdy znajdujecie się na terenie akademii" - zatrzymuje się, uśmiechając się tak samo.Patrzy na nas ozięble, ale nie dociera do tego jej spojrzenie.
Jej oczy są chłodnymi, ostrymi ostrzami, obserwującymi i zauważającymi wszystko. Jej spojrzenie nagle spotyka się z moim, a ja opuszczam je, aby ukazać pokorę. Dawno mnie tak nie przerażała.
Luna wie, jak długo żyje. Jest jedynym ocalałym zrujnowanego przez Hekate świątyni Bogini. Wygląda na nie starszą niż czterdziestkę. Choć starzejemy się wolno, jej wiek jest tajemnicą.
Niektórzy mówią, że tak jest, ponieważ jest bliżej Luny niż ktokolwiek z nas. Niektóre...ay nosi dusze swoich martwych sióstr ze sobą.
Mój pewniak to pierwsza opcja. W końcu to właśnie ona przekazała wolę Bogini mojemu przodkowi i wspólnie założyliśmy szkoły, zdobywając miejsce władzy, które niemal przewyższa nawet tron królewski.
Wielka Mistrzyni Atlas zwraca się w stronę głazów i kładzie na nich dłoń, odmawiając coś, co sprawia, że powietrze na mojej skórze się unosi.
Głazy zaczynają świecić miękkim zielonym światłem, zaraz przed ziemią pod moimi nogami trzęsie się ziemia.
"Ojej", mówię, machając ręką, próbując utrzymać równowagę. Aria chwyta się mojego skórzanej rękawa na tyle mocno, żeby go rozszarpać. "Puść mnie Ario!"
"Upadnę!" Piskliwie się wykrzykuje przed wejściem we mnie i Trinity.
Szybko skręcam na bok, trzymając ją za ramię, żeby nie wpadła do kałużi błotnej wody obok nas.
"Jesteś moim zbawieniem", wysiłkuje się, prostując się, gdy drżenie ustaje.
"Jesteś moim zbawieniem", wysiłkuje się, prostując się, gdy drżenie ustaje.
"Jesteś moim zbawieniem", wysiłkuje się, prostując się, gdy drżenie ustaje.
„Nie tylko przechodzicie przez portal” kontynuuje Wielka Mistrzyni, a moje spojrzenie sunie pośród rozstępu pomiędzy każdym jasno oświetlonym głazem. „Przechodzicie między krainami i w związku z tym będziecie potrzebować zgody Bogini. Jeśli uznana zostaniecie za niegodnych uczestnictwa w akademii, portal odrzuci was natychmiastowo.”Nagle Trinity szturchnęła mnie w ramię, a kiedy spojrzałem na nią pytająco, jedynie odchyliła głowę w stronę Thorne'a, który teraz stał obok niej..
"Hej tam, łebku," kpi on i moje palce skręcają się przy głębokim barytonie jego głosu.
"Hej," uśmiecham się nieśmiało, modląc się do Bogini, żebym jeszcze nie pociągnęła na czerwono. "Gotowa na to?" mówię, gestykulując w stronę mówiącej Wielkiej Mistrzyni.
On wzrusza ramionami. "Będziesz tam. Nic innego się nie liczy."
Poczerwieniam. To właśnie takie słowa sprawiają, że mam ochotę przytulić się do niego i całować go, aż obydwoje stracimy oddech.
Jakby potrafił czytać mojemyśli, jego usta schodzą do moich i moje wnętrze się rozgrzewa. Cholera.
„O matko Bogini, idźcie już do cholery do pokoju!” wygania Trinity szeptem, a Thorne chichocze, zanim przywróci swoją uwagę.
Patrzę jeszcze przez chwilę, obserwując jego piękny profil boczny, wrywając linie i okna w moją pamięć. Nie mam pojęcia, dlaczego nagle czuję się poważny. Poczucie niepokoju osiada nade mną, i nie mogę go się pozbyć.
Przekręcam ramiona, zmuszając się do...
Zmuszam się, żeby wysłuchać końcowych słów Pani Mistrzyni. „Musisz być spokojny i zaufać jej, żeby poprowadziła cię we właściwe miejsce. Teraz” - mówi, pochylając głowę w stronę portalu - „Akademia czeka.”Zgodnie z życzeniem Wielkiej Mistrzyni, ustajemy w kolejce. Otrzymuję dużo miejsca, podobnie jak moi znajomi. Nikt nie chce narazić się na złość księżniczki, spadając na jej buty. Ani buty jej przyjaciela.
Tak, czasami potrafię być podenerwowany.
Cały czas
e.Blond wilkołak na przodzie kolejki wydaje się mieć atak lęku i ciągle krąży wokół portalu, jakby był jakimś złem, którego musi unikać. Ludzie za mną śmieją się i niektórzy robią się zniecierpliwieni.
Ja tylko przesuwam się z nóżki na nóżkę, serce bijące w ekscytacji.
"Co jeśli mnie odrzuci?" Kobieta pyta wysokim, nieśmiałym głosem, drażniąc moje uszy.
"No cóż, spróbuj jeszcze raz za rok! Ba!" Ktoś śmieje się z tyłu.
"Zejdź na psy z linii, nieudaczniku!" Inny krzyczy i śmieje się.
Wielka Władczyni czule głaszcze blond włosy. "Możesz zawsze spróbować raz jeszcze z następnym zestawem, kochanie. Nie ma się czego bać. To jest wola Bogini. Ona nie chce z Tobą nic złego. Połóż dłonie na powierzchni i pozwól, by cię prowadziła tam, gdzie należysz."
Dziewczyna połyka tak głośno, że tłum to słyszy, ale wyciąga ręce przed siebie i kładzie je na świecącej powierzchni betpomiędzy każdym głazem.
W mgnieniu oka znika. Słychać westchnienia i okrzyki wokół mnie, ale ja widziałem to wiele razy. To nic dziwnego.
Wielka Mistrzyni patrzy w górę z portalu, przesuwając wzrokiem wzdłuż linii w poszukiwaniu czegoś. Kogoś. Odchylam się do tyłu, opierając się o ciepło Thorne'a, starając się ukryć przed nią. Instynktownie jego ręka obejmuje mój pas, przyciągając mnie jeszcze bliżej do niego, a jego nos muska moje włosy.
Mój wzrok zamyka się pod wpływem dotyku palców Thorne'a
moje serce zaczyna bić mocniej, nawet jeśli to tylko casualowy dotyk.Ale zaklęcie zostaje nagle przerwane, gdy Wielka Mistrzyni Atlas woła, "Księżniczko Astrid?"
Moje oczy otwierają się, aby zobaczyć spodek Instruction mistrzyni na mnie. Odpowiadam jej spojrzeniem i ostrożnie wychodzę z ramion Thorne'a, gdy ona mnie przywołuje do przodu.
Jako Księżniczka, powinnam być pierwsza, która przechodzi przez portal, ale nie spieszę się, żeby zostawić moich przyjaciół jeszcze.
Trinity sChwyta moje ramię. "Powodzenia dziewczyno! Widzimy się po drugiej stronie!" piszczy, szeroko się uśmiechając. Aria wygląda na łzawo oczy. Dramatyczne królowe. Zobaczę ich za kilka minut. Dlaczego są tak emocjonalne?
Patrzę na nie z rozbawieniem i idę przed szeregiem, ignorując zazdrosne spojrzenia rówieśników.
"Musisz zawsze przestrzegać protokołu, Księżniczko. Nie znoszę nieposłuszeństwa" - mówi Wielka Mistrzyni, gdy zatrzymuję się przed nią. Klikając językiem, wyraża swoje niezadowolenie.
re."Porozmawiaj z moim ojcem w takim razie," mruczę, przechodząc obok niej.
"Wyciągnij ręce," mówi surowo, irytacja wyraźnie słyszana w jej głosie, ale mnie to nie obchodzi. Nienawidzę gdy mówią mi co mam robić. Nienawidzę ludzi, którzy próbują mnie kontrolować. Nienawidzę być komuś podlegać.
Wyciągam ręce i krok po kroku zbliżam się do portalu. Mój oddech ucieka kiedy powietrze wokół mnie nagle zaczyna syczeć od nadnaturalnej energii. Włosy na mojej skórze stają dęba, a mój słuchtak szybko się rozwinie, ścigając się z ekscytacją i obawami.
Mieniące się kolorami wirujące przez portal są hipnotyzujące i znajduję się znowu krok do przodu.
Wielka Pani mówi, ale już jej nie słyszę. Mój świat, moje myśli zostały zredukowane do niskiego brzęczenia, które wydaje się wibrować przez moje całe istnienie.
"Astrid..." głos, który jest jednocześnie młody i starodawny, piękny i zadziwiający, męski i żeński woła mnie
Z dala, zanurzony w transie, krok stawiam naprzód."Astrid..."
Podążając za duchowym dźwiękiem, kładę dłoń na powierzchni portalu.
Nagle szarpnę się, gdy niewidzialne ręce mnie chwytają i rzucają do portalu.
Następnie, spadam.
Świat wokół mnie rozpływa się w zamazany obraz, a ziemia spod moich stóp znika. Krzyczę, gdy wiatr rwie mi włosy i odzież. Serce mi podskakuje, gdy opadam w próżnię jak człowiek-rakieta spadający z
Podniebnie.Zamykam oczy, gdy zaczynają boleć i przygotowuję się na uderzenie, gdy scenerie zaczynają się zmieniać -
Wjeżdżam głową na twardą skałę. Jękam, lekko się przesuwając. Może nie twardą, jest zaskakująco gładka.
Dźwięk kobiecego śmiechu sprawia, że otwieram szeroko oczy. Mrużę oczy na jasne światło wiszące nad moją głową i ludzi patrzących na mnie.
"Czy ona jest w porządku?"
"Skąd ona się wzięła?"
"Zniknęła nagle.""The voices attack me all at once and I clutch my ears, whimpering. Too loud. Everything is too loud.
A cackling sound suddenly fills the air and a loud voice booms across the space. "Uwaga, studenci! Musicie się zebrać na oficjalne przemówienie w sali Króla Lykanów za dziesięć minut. Pamiętajcie, za spóźnienie będziecie karani!"
The crowd around me disperses and I drop my hands from my ears, confused as hell. Król Lykanów? W Akademii Wilkołaków? Co w...
Czy trzy królestwa się dzieje?Wstaję, jękając z bólu w plecach. Ludzie prześlizgują się obok mnie szybko, pędząc gdzieś do tej sali i zaciśniam oczy, próbując rozpoznać twarze, które widzę, ale nie rozpoznaję tych ludzi.
Co więcej, wyglądają i pachną nieprawidłowo.
Jak... Lykany.
To nie może być prawda.
"Przepraszam", mówię, próbując zatrzymać pierwszą osobę, którą widzę, ale zostaję odepchnięty na bok.
Patrzę na odchodzącego mężczyznę zaskoczony. Czy chNie wiem, kim jestem? Jak on śmie mnie popychać?
Pochmurnie się patrzę i próbuję jeszcze raz. I jeszcze raz.
Z powodzeniem zatrzymuję kobietę, która patrzy na mnie jak na śmiecia. "Gdzie jestem? Gdzie to jest?"
Patrzy na mnie wstrętem, szeroko otwierając nozdrza, gdy wymyka swoją dłoń z mojego uścisku. "Nie dotykaj mnie, wilku. Kto wpuścił szczura? To jest Szkoła Lycanów. Co wilk tutaj robi?" mówi szeptem, odchodząc, wydaje się zirytowana.
Obracam się, czując się zagubiony i wyglądając tak samo.
Czym ja się zajmuję w Szkole Lycanów?Przesuń w górę, aby kontynuować
W czasach, gdy wszystkie trzy rasy żyły razem jako jedno i Lycans panowali nad królestwem, był książę. Nazywano go Hekate i był dziedzicem tronu.
Mówiono, że Hekate urodził się w nocy krwiawego księżyca. Przeklęty, tak go nazywano. Dziwny, mówiono. Przepowiednia nieszczęścia, tak go nazwano. Kapłanka Bogini Księżyca spojrzała na niego i powiedziała Królowi i Królowej, że przyniesie zniszczenie królestwu. Lepiej by było, gdyby zginął jako dziecko.
Ale Król Cassius i Królowa
Królowa Sylvi przez wieki próbowała urodzić dziecko, lecz bezowocnie. Nie chcieli zabić swojego dziecka. Patrząc na jego bladawe włosy i skórę pocałowaną przez księżyc, trzymając go przy piersi, królowa Sylvi powiedziała gorączkowo do kapłanki: "On jest tylko dzieckiem. Nie możesz go potępić na śmierć. Wychowam go prawidłowo. Będzie dobrym, potężnym królem."I tak go wychowała, nie bacząc na konsekwencje.
Jak mawiają, złe nawyki mogą zaczynać się jako małe pędy, ale jeśli pozwoli się im rozwinąć, będą rosły jak
Na widok tego, co jego syn zrobił, Król wezwał go, domagając się wyjaśnienia za śmierć zwierzęcia. Książę Hekate oponował, twierdząc, że zwierzę było zbyt słabe. Jak mogło umrzeć od kilku ciosów, zapytał.
Aby utrzymać żądzę krwi Księcia Hekate pod kontrolą, jego ojciec polecił, aby był zamknięty w swoich komnatach i pozwolony tylko na wizyty jego nauczycieli i kapłanki, która miała nauczyć go sposobów. Jego matka błagała Króla, abyBył gotów złagodzić karę, ale odmówił.
Hekate nie mógł się doczekać wyjścia z pokoju i zachowywał się jak najlepiej potrafił, udając nawet przed ojcem, że poprawił się pod wpływem prowadzącej go kapłanki. Wkrótce został wypuszczony z izby, a właśnie wtedy prawdziwa natura księcia wyszła na jaw.
Jego ludzka służąca właśnie czesała mu włosy. Grzebień skroił mu skalp i wydarł się z bólu, uniosłszy się ze swojego miejsca. "Czy nie umiesz obchodzić się z grzebieniem?"„Już więcej, Ido?”
Upadła na podłogę i chwyciła jego stopy, drżąc. „Przebacz mi, Wielmożny. Jeśli trzeba, ukarz mnie. Popełniłam błąd.”
„Na pewno nie musisz już używać swoich rąk,” szepnął, patrząc na gładkie smukłe palce opasujące jego małą stopę, a ochrypły dźwięk wydobył się z pokojówki, która zaczęła płakać.
Uśmiech rozkwitł na jego ustach i wyciągnął swoją sztylet z pochwy. „Połóż swoją dłoń na stole, Ido.”
Pokojówka zaczęła płakać szczerze.
chłopcem, ale wśród trwającej zabawy jej krzyki zaginęły w dźwięku radosnej muzyki i śmiechu. Kiedy Król i Królowa dowiedzieli się, co się stało, było już za późno. Oskarżył wszystkie jej palce, uznając za małą łaskę, że nie odciął jej ręki.Przerażony tym, co jego syn zrobił, Król wygnał go do Innego Pałacu na dekadę, gdzie miał być otoczony tylko kapłankami Bogini i poznawać współczucie i mądrość króla. Był toWyznaczeni strażnicy, którzy będą go pilnować, oraz rycerz, który będzie go podtrzymywał podczas każdej zmiany.
Jednakże, gdy książę Hekate wrócił do zamku po dziesięciu latach, był on pokryty krwią.
Książę zamordował kapłanki z Innego Pałacu, a także swoich strażników i rycerza.
Ze względu na tak potworne i całkowicie nieakceptowalne przez ludzi i boginię przestępstwo, król zmuszony był podjąć decyzję. Książę miał zostać stracony. Królowa płakała, błagając z całym usposobieniem.
Właśnie takie były okoliczności.the council i jej król nic nie mogli zrobić. Zabijanie kapłanek Księżycowej Bogini było zakazane i karane jedynie śmiercią.
Książę został wrzucony do lochów, czekając na swoje egzekucję.
Nigdy jednak nie nadeszła. Król Cassius zmarł tamtej nocy, śpiąc. Niektórzy mówią, że książę Hekate zamordował swojego ojca, by uciec od kary. Inni mówią, że król Cassius umarł na chorobę serca. Jeszcze inni twierdzą, że to królowa Sylvi dusiła go we śnie za jakąś klątwę rzuconą na ich syna.
Do dziś nieznane są okoliczności
Okoliczności śmierci Króla Cassiusa pozostają tajemnicą. Ze względu na brak innego dziedzica lub rodziny zdolnej objąć tron, matka księcia Hekate anulowała jego rozkaz wykonania i mianowała go królem królestwa.Rada odmówiła uznania go za króla. Stojąc jako jedno przed nowo mianowanym królem, wyrazili swoje stanowiska. Wolą umrzeć niż zaakceptować nikczemnego zabójcę i brutalnego człowieka jako swojego króla.
Król Hekate spełnił ich życzenia.
Mówi się, że to miało się zdarzyć
Wszystko działo się w mgnieniu oka. W momencie gdy wypowiedzieli te słowa, Hekate pospiesznie wyskoczył ze swojego miejsca władzy i zaatakował ich. Nikt nie miał przeciw niemu szansy. Był samym diabłem, poruszający się w czerwonym zasłoniętym obłoku, który niesiósł ze sobą tylko zniszczenie. Całe Rady pozostało tylko stertą kości i rozszarpaną pierzenią.Lud się zbuntował; wilkołaki, wilki i śmiertelnicy razem. Zgromadzili się przeciwko niemu, wyrażając swoją złość, smutek i nienawiść. Chwycili brońs, domagając się obalenia Hekate.
Królewicz Hekate otworzył bramy zamku dla tych, którzy byli wystarczająco odważni, by stanąć przeciwko niemu, wprowadzając ich w błąd obietnicą wysłuchania ich skarg, a gdy wszyscy byli w środku, zamknął bramy. Ludzie mówią, że tego dnia ziemia krwawiła, a niebo płakało. Jeden po drugim ich zabijał, rozkoszując się ich błaganiami i zapachem strachu, a gdy skończył, pozwolił ich głowom spocząć na sztachetach zamkowych bram jako trofeach.
Nikt nie ośmielał się.
Jednego dnia jednak Król Hekate upadł.
Przejeżdżając przez ziemie ze swoim oddziałem strażników, Król natknął się na najpiękniejszą kobietę, jaką kiedykolwiek widział. Wilkołakiem. Lorna była jej imieniemLorna była piękną kobietą. Miała włosy jak trzaskające żarzące się węgle, oczy jak szafiry i gładką bladą skórę. Powodowała, że się potykał. Nigdy wcześniej nie czuł takiego uczucia w całym swoim życiu.
Codziennie Król przechodził tą samą ścieżką, tylko po to, by zobaczyć rudowłosą wilczycę, która zrywała śliwki z drzew.
Postanowił, że ją chce i bierze ją jako swoją królową.
Kobieta nie podzielała jego uczuć. Lorna go odrzuciła. Miała już wybranego człowieka jako swojego towarzysza i go kochała.
Jej odrzut...
Pewnego dnia, podążył za Lorną do domu. Na widok, jak się uśmiechała do człowieka, ogarnęła go furia. Pobiegł do ich chaty, zabił jej partnera i siłą zabrał ją do swojego zamku. Przez całą drogę kląła mu, błagając boginię, aby go ukarała za to, co zrobił.Zamknął zrozpaczoną kobietę w pokoju, pozwalając tylko swojej matce opiekować się nią. Królowa Sylwia miała nadzorować potrzeby Lorny i przygotować ją na ich ślub.
Jednak po kilku dniach od przymusowego ślubu, Lorna zachorowała. Po badaniu okazało się, że Lorna jest w ciąży.
Wiedząc, jakie czeka ją przeznaczenie, kiedy Hekate usłyszy tę wiadomość po powrocie ze swojej podróży, upadła na kolana przed matką Hekate, błagając o pomoc w ucieczce. Szansa na uratowanie swoich dzieci.
. Być może to właśnie te słowa przemówiły do serca królowej, która wcześniej była w tym samym miejscu.Wczesnym rankiem królowa Sylvi ukryła Lornę w wozie z zaopatrzeniem i została przewieziona na granice, gdzie ludzie byli faworyzowani.
Po powrocie król Hekate zauważył, że jego narzeczona zniknęła, a jego matka była winna. Kazał wtrącić matkę do lochu, pozbawiając jej jedzenia i picia, po czym zebrał swoich ludzi i wyruszył na poszukiwanie Lorny. Kiedynie mógł jej znaleźć, jego gniew stał się ożywioną istotą, przytłaczając jego myśli w najniemożliwszy sposób.
Po dniach bezowocnego poszukiwania, zaczął być przekonany, że ludzie ukryli Lornę przed nim, a słowa o szalonym królu, który stracił serce i rozum dla kobiety, zaczęły się rozchodzić. Stał się pośmiewiskiem na swojej ziemi. Po powrocie do zamku po tygodniach, został przywitany wiadomością o śmierci matki.
Wyrwała sobie własne serce, niezdolna znieść już więcej.Okrucieństwo jego syna.
Król Hekate nie oddawał żadnego hołdu swojej niedawno zmarłej matce, bardziej zainteresowany odnalezieniem swojej uciekinierki panny młodej.
I tak też zrobił. Po dwóch latach poszukiwań znalazł ją na obrzeżach zaniedbanych ludzkich miast, opiekującą się swoimi bliźniakami z innym mężczyzną. Wściekły z powodu jej zdrady, rozpoczął seryjne morderstwo, zaczynając od mężczyzny, którego znalazł u niej, następnie dzieci. Upewnił się, że pozwoli jej je oglądać, a potem ją zabił.
Jednak król Hekate nie zatrzymał się tam.tak. Spustoszył całą wioskę i kontynuował w pobliskich wioskach, atakując bezbronne ludzi i wilkołaki wraz ze swoimi ludźmi.
Krzyki ludzi szybko obudziły Księżycową Boginię ze snu wiecznego, i kiedy spojrzała na świat i swoje dzieci, była wściekła.
Przeklęła Króla Hekate i jego sługi, rzucając ich do krainy, gdzie panował tylko mróz i ciemność, nigdy więcej nie ujrzą światła nieba.
Aby zapewnić, że jej dzieci będą w bezpieczeństwie,Księżycowa Bogini przewidziała przyszłość. Widziała, że Król Hekate i jego ludzie przystosują się do zimna i ciemności, stając się jednością z nimi. Widziała, że Wróci, aby ich wszystkich zniszczyć.
W związku z tym pozostawiła im wizję przyszłości.
W dniu krwawego księżyca, gdy Zasłona między wszystkimi światami jest najcieńsza, Hekate przekroczy...
Uwolnij go od jego klątwy. Jego moc nie będzie znać granic, a jego gniew zostanie odczuwany przez wszystkie krainy. Tam, gdzie on przechodzi, będzie płynęła krew, a ziemia będzie więdnąć.Aby zwyciężyć przeciwko Hekate i jego ciemnej armii, wszyscy muszą być przygotowani.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tłum popycha mnie, wybiegając z korytarza, w którym stoję, oszołomiony i w panice.
To nie może mi się przytrafić.
To nie może być prawdziwe.
Nie mogę być w Szkole Lycanów.
Czy Wielka Mistrzyni popełniła błąd? Nigdy nie słyszałem o takim błędzie w żadnej z moich lekcji historii na portalu. On zabiera cię tam, gdzie Bogini zechce.
Ja... Ja nie mogę być teraz tutaj. Muszę być w Akademii z Arią, Trinity, i
d Thorne.Obracam się w kółko. Korytarze są oświetlone elektronicznymi urządzeniami ze świata ludzi. Po bokach widzę cienkie szafki i kilka osób, które wyciągają z nich zwoje i książki.
Muszę odnaleźć Wielkiego Mistrza Szkoły Lycan. Na pewno może mi pomóc dotrzeć do mojego ojca i matki oraz zdobyć sposób na powrót do właściwej szkoły.
Prostując się, podążam za tłumem na tę wspomnianą zgromadzenie, rozglądając się wokół. Rozległe białe korytarze wydają się sięgać w dal.wciąż, z drzwiami (zbyt wieloma drzwiami), które możliwe, że prowadzą do sal lekcyjnych i biur.
Wkrótce dostrzegam wysokie drzwi podwójne, sięgające sufitu. Na cegle powyżej drzwi wytłoczono wyraziste słowa "Sala Króla Wilkołaka".
Ktoś popycha mnie do przodu, a ja zachwakuję się wpadając do środka. Nagle zostaję pchany na lewo i prawo, a dźwięk trzewików skrzypiących po marmurowych podłogach wypełnia powietrze. Po zakończeniu zamieszania, jaznajduję się w długiej ułożonej linii.
"... zastanawiam się, ile osób zostanie wyrzuconych w tym roku. Wszystko wyglądają jak banda głupków" - szczebiocze ciemnowłosa kobieta przede mną.
"Słyszałem, że Kanclerz Vesper skrócił godziny zajęć z walki dla tego rocznika. Myślę, że to niesprawiedliwe. Będziemy mieli mnóstwo słabeuszy krążących wokół w tym roku" - mężczyzna odpowiada.
"Kim jest Kanclerz Vesper?" - wypalam, a dwoje z nich odwraca sięNa mnie patrzysz, jakbym miała wyrosnąć kolejną głowę.
Leśne zielone oczy obserwują mnie od stóp do głów. "Jesteś nowy tutaj?"
Odpowiadam na jej wzgardliwe spojrzenie. "Tak, jestem."
Jej usta otwierają się, żeby mi odpowiedzieć, ale jej nozdrza naglę rozszerzają się, a jej oczy nagle wypełniają się alarmem. "Pachniesz wilkiem."
Jej oczy szeroko się otwierają, a jej towarzysz chce coś powiedzieć, gdy nagle dzwonek gwałtownie się rozlega, sprawiając, że cała sala milknie.
"Studenci".
Jedno słowo. To tylko jedno słowo, ale w jakiś sposób, sama dominacja w nim sprawia, że moje kolana się podwierają. Pot potu pojawia się na moim czole i muszę się bardzo starać, żeby nie upaść na kolana w niewolnictwie.
Walczę, żeby podnieść swoje spojrzenie na scenę, a na niej stoi mężczyzna z czarną laską. Jest w białym smokingu, a na aroganckim nosie ma okulary, obserwując tłum pod podium. Jest w nim jakiś autorytet, który mnie przeraża jak diabli.Ja i ja nie potrafię powiedzieć, czy on marszczy brwi czy szyderczy uśmiech. Jego surowy wygląd jest jeszcze bardziej wyraźny z jego ogoloną głową.
Na podium są inni, wszyscy ubrani w oficjalne togę, ale reflektor jest na nim.
"Witam wszystkich naszych szanowanych studentów, zarówno tych starych jak i nowych. Chcę was wszystkich przywitać na tę nową sesję. Jestem Kanclerzem Vesperem i oczekuję od każdego z was tylko doskonałości" - przerywa, idąc wzdłuż sceny, spoglądając na każdą twarz.
z ciemnymi intensywnymi oczami. "To nie jest miejsce dla słabych, tchórzliwych czy głupich. To miejsce dla tych, którzy są silni, zdeterminowani i skłonni ciężko pracować."Tutaj, w Szkole Lycanów, nauczysz się kontrolować swoje moce, doskonalić umiejętności i stać się najlepszymi wersjami siebie. Ale nie miałcie złudzeń, ta podróż nie będzie łatwa. Stawi się przed wami wyzwania, które przetestują wasze granice i przekroczą je.
"Ale nie bójcie się, ponieważ będziemy tutaj, by was prowadzić."Za każdym krokiem będziesz mieć wsparcie. Będziesz miał najlepszych instruktorów i najwyższej jakości obiekty do dyspozycji.
"Zasady pozostają takie same, a twój harmonogram zostanie przekazany przez przydzielonych ci przewodników. Wyjdź i sprawdź tablicę, aby znaleźć swoje. Nie wolno ci opuszczać bram szkoły przez resztę sesji. Jeśli zostaniesz złapany poza murami, zostaniesz wydalony.
"Komunikacja poza murami tych szkół jest zabroniona i jako taka należy ją unikać.
W związku z tym, połączenia sieciowe zostały odcięte od zewnętrznego świata. Jeżeli spróbujesz dotrzeć do innych krain jakimikolwiek środkami, zostaniesz wydalony."Możecie przebywać ze sobą w dowolnych relacjach, ale jeżeli postanowicie mieć dziecko, zostaniecie wydaleni. Jeżeli zostaniecie złapani poza czasem policyjnym, zostaniecie wydaleni. Jeżeli będziecie oszukiwać podczas jakiejkolwiek pracy, zostaniecie wydaleni. Jeżeli wasze oceny będą niskie pod koniec sesji, zostaniecie wydaleni.z wyrzutem."
Za każdym razem, gdy mówi "z wyrzutem", spazmują. Zbyt wiele zasad. Zbyt wiele zasad.
"Niech bogini księżyca prowadzi cię na ścieżce odkrywania. Jeśli masz jakieś pytania, przekaż je swoim przewodnikom. To zakończenie--"
"Przepraszam!" krzyczę, wypadając z kolejki.
Cała sala odwraca się w moją stronę, gapiąc się na mnie z niedowierzaniem, jakbym popełnił coś obrzydliwego.
Idę na przód kolejki, ignorując wiele spojrzeń skierowanych na mnie. IchSpojrzenia czują się jak ukłucie krawędziówkami. Kiedy zbliżam się do mównicy, uświadamiam sobie, że to ja źle pachnę w pokoju pełnym likanów. Nie oni.
Kilka stopni prowadzi na szczyt sceny i wchodzę na nie, zatrzymując się dopiero przed Kanclerzem.
Blisko niego jest dużo wyższy ode mnie. Być może 193 cm. Prawie tak wysoki jak głupi książę, a aura wokół niego jest potężna. Likany nie mają alfa, beta,lub Omega w ich hierarchicznych systemach.
Są jak horda samotnych Alfa (jeśli to ma jakikolwiek sens), z każdym z nich posiadającym siłę i aury, które dorównują Alfa. Albo je przekraczają.
"Masz pytanie?" Jego głos trzaska jak grzmot i znowu powstrzymuję się przed pochyleniem się przed nim lub klęczeniem.
Zamiast tego, stoję na swoim miejscu, spoglądając w jego ciemne oczy. "Nie. Mam rozkaz. Jestem w złej szkole. Natychmiast mnie odeślij do Wolvendomu."
Fale przerażenia.Szybko rozprzestrzeniają się szeptane informacje wśród studentów poniżej podium. Ciemne spojrzenie Kanclerza przelatuje po szybko przez mój kształt, zanim powraca na moją twarz. Jego oczy są otchłanną, pozbawione głębi i napełnione tylko zimną ciemnością. Delikatny wiatr na mojej skórze wzbiera i uświadamiam sobie, że jestem przed wilkołakiem. Wystarczy jeden ruch mojej szyi i jestem martwa.
Nadal jestem księżniczką królestwa. Nie mogę być traktowana gorzej. Ani zginąć za wydawanie poleceń. Mam do tego prawo. Co więcej,znajomy z Królem i Królową Lykanów. Jestem tak samo potężny/jak potężna w tej dziedzinie.
"Rozkaz?" pyta. "I kim Ty właściwie jesteś?"
Wyprostowuję ramiona z dumą i podnoszę głowę w taki sposób, jak mnie nauczono. "Jestem Astrid Blackwood, córką Króla Alfa Ronana Blackwooda i domagam się, żeby mnie wysłano na właściwe miejsce. Nie powinnam być tu. Oczywiście. Jestem wilkiem."
On jedynie mruga i macha ręką w geste lekceważące.
Dwóch męskich Lycanów
w czarnych mundurach nagle pojawiają się po obu stronach mnie i chwytają mnie za ramię, wyciągając z dużej sceny.Czego do diabła?
"Oszaleliście?!" krzyczę, walcząc i drapiąc ogromne ramiona, które mnie wynoszą. "Czy wy wiecie, z kim macie do czynienia? Zdejmijcie zdrajczą rękę z mojego ciała! Jak śmiejecie się ze mnie?! Mój ojciec was pozbawi głów za to!"
Oni się śmieją.
Zaczyna się to jako stłumiony dźwięk, ale wkrótce cała sala zaczyna się ze mnie śmiać i wkrótce jest ich tam wielu.
migoczą tu i tam aparaty fotograficzne.Wściekły, przeklinam na głos, klącząc na mężczyzn, Kanclerza i głupich uczniów, którzy odważają się ze mnie śmiać!
Zostaję zepchnięty na tył sali, a Kanclerz kontynuuje swoje przemówienie. W ledwo słyszę słowa mijające mi płytkie szybkie oddechy i stukot serca.
Rzucam się do przodu w kierunku sceny, ale mężczyźni trzymają mnie na miejscu. Ten większy szeptem mówi do mnie: „Hierarchia poza szkołą nie ma tu wartości.Bramy szkoły. To jest pierwsza zasada. Bądź uważny na to, jeśli nie chcesz być skazany na studnię uczniowską na dwa tygodnie, wilku. Jesteś tylko Astrid Blackwood. Tutaj nie jesteś księżniczką."
Przesuń w górę, aby kontynuować