passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hekate's Bride - Rozdział #5 - autor Stephanie Nzekwue

Hekate's Bride

/

Rozdział 5

3. Legendy o królu Hekate 3. The Lore of King Hekate

W czasach, gdy wszystkie trzy rasy żyły razem jako jedno i Lycans panowali nad królestwem, był książę. Nazywano go Hekate i był dziedzicem tronu.

Mówiono, że Hekate urodził się w nocy krwiawego księżyca. Przeklęty, tak go nazywano. Dziwny, mówiono. Przepowiednia nieszczęścia, tak go nazwano. Kapłanka Bogini Księżyca spojrzała na niego i powiedziała Królowi i Królowej, że przyniesie zniszczenie królestwu. Lepiej by było, gdyby zginął jako dziecko.

Ale Król Cassius i Królowa

Królowa Sylvi przez wieki próbowała urodzić dziecko, lecz bezowocnie. Nie chcieli zabić swojego dziecka. Patrząc na jego bladawe włosy i skórę pocałowaną przez księżyc, trzymając go przy piersi, królowa Sylvi powiedziała gorączkowo do kapłanki: "On jest tylko dzieckiem. Nie możesz go potępić na śmierć. Wychowam go prawidłowo. Będzie dobrym, potężnym królem."

I tak go wychowała, nie bacząc na konsekwencje.

Jak mawiają, złe nawyki mogą zaczynać się jako małe pędy, ale jeśli pozwoli się im rozwinąć, będą rosły jak

  • Szkarłatności obezwładniają duszę i gniją ją od środka. Wszystko zaczęło się od śmierci jego ukochanego kolibra. Widok stworzenia, które przecierało się ku śmierci z powodu przypadkowego zadziałania księcia, tak go zachwycił.
  • Książę Hekate zastanawiał się, czy większe zwierzę umarłoby równie łatwo. Miał dopiero siedem lat, kiedy jego matka podarowała mu dzikiego kota. Następnego dnia pod królewskim łóżkiem znaleziono rozkładające się zwierzę. Zostało zadźgane w kilku miejscach. Okropny oddechcudowne do zobaczenia.

    Na widok tego, co jego syn zrobił, Król wezwał go, domagając się wyjaśnienia za śmierć zwierzęcia. Książę Hekate oponował, twierdząc, że zwierzę było zbyt słabe. Jak mogło umrzeć od kilku ciosów, zapytał.

    Aby utrzymać żądzę krwi Księcia Hekate pod kontrolą, jego ojciec polecił, aby był zamknięty w swoich komnatach i pozwolony tylko na wizyty jego nauczycieli i kapłanki, która miała nauczyć go sposobów. Jego matka błagała Króla, abyBył gotów złagodzić karę, ale odmówił.

    Hekate nie mógł się doczekać wyjścia z pokoju i zachowywał się jak najlepiej potrafił, udając nawet przed ojcem, że poprawił się pod wpływem prowadzącej go kapłanki. Wkrótce został wypuszczony z izby, a właśnie wtedy prawdziwa natura księcia wyszła na jaw.

    Jego ludzka służąca właśnie czesała mu włosy. Grzebień skroił mu skalp i wydarł się z bólu, uniosłszy się ze swojego miejsca. "Czy nie umiesz obchodzić się z grzebieniem?"„Już więcej, Ido?”

    Upadła na podłogę i chwyciła jego stopy, drżąc. „Przebacz mi, Wielmożny. Jeśli trzeba, ukarz mnie. Popełniłam błąd.”

    „Na pewno nie musisz już używać swoich rąk,” szepnął, patrząc na gładkie smukłe palce opasujące jego małą stopę, a ochrypły dźwięk wydobył się z pokojówki, która zaczęła płakać.

    Uśmiech rozkwitł na jego ustach i wyciągnął swoją sztylet z pochwy. „Połóż swoją dłoń na stole, Ido.”

    Pokojówka zaczęła płakać szczerze.

    chłopcem, ale wśród trwającej zabawy jej krzyki zaginęły w dźwięku radosnej muzyki i śmiechu. Kiedy Król i Królowa dowiedzieli się, co się stało, było już za późno. Oskarżył wszystkie jej palce, uznając za małą łaskę, że nie odciął jej ręki.

    Przerażony tym, co jego syn zrobił, Król wygnał go do Innego Pałacu na dekadę, gdzie miał być otoczony tylko kapłankami Bogini i poznawać współczucie i mądrość króla. Był toWyznaczeni strażnicy, którzy będą go pilnować, oraz rycerz, który będzie go podtrzymywał podczas każdej zmiany.

    Jednakże, gdy książę Hekate wrócił do zamku po dziesięciu latach, był on pokryty krwią.

    Książę zamordował kapłanki z Innego Pałacu, a także swoich strażników i rycerza.

    Ze względu na tak potworne i całkowicie nieakceptowalne przez ludzi i boginię przestępstwo, król zmuszony był podjąć decyzję. Książę miał zostać stracony. Królowa płakała, błagając z całym usposobieniem.

    Właśnie takie były okoliczności.

    the council i jej król nic nie mogli zrobić. Zabijanie kapłanek Księżycowej Bogini było zakazane i karane jedynie śmiercią.

    Książę został wrzucony do lochów, czekając na swoje egzekucję.

    Nigdy jednak nie nadeszła. Król Cassius zmarł tamtej nocy, śpiąc. Niektórzy mówią, że książę Hekate zamordował swojego ojca, by uciec od kary. Inni mówią, że król Cassius umarł na chorobę serca. Jeszcze inni twierdzą, że to królowa Sylvi dusiła go we śnie za jakąś klątwę rzuconą na ich syna.

    Do dziś nieznane są okoliczności

    Okoliczności śmierci Króla Cassiusa pozostają tajemnicą. Ze względu na brak innego dziedzica lub rodziny zdolnej objąć tron, matka księcia Hekate anulowała jego rozkaz wykonania i mianowała go królem królestwa.

    Rada odmówiła uznania go za króla. Stojąc jako jedno przed nowo mianowanym królem, wyrazili swoje stanowiska. Wolą umrzeć niż zaakceptować nikczemnego zabójcę i brutalnego człowieka jako swojego króla.

    Król Hekate spełnił ich życzenia.

    Mówi się, że to miało się zdarzyć

    Wszystko działo się w mgnieniu oka. W momencie gdy wypowiedzieli te słowa, Hekate pospiesznie wyskoczył ze swojego miejsca władzy i zaatakował ich. Nikt nie miał przeciw niemu szansy. Był samym diabłem, poruszający się w czerwonym zasłoniętym obłoku, który niesiósł ze sobą tylko zniszczenie. Całe Rady pozostało tylko stertą kości i rozszarpaną pierzenią.

    Lud się zbuntował; wilkołaki, wilki i śmiertelnicy razem. Zgromadzili się przeciwko niemu, wyrażając swoją złość, smutek i nienawiść. Chwycili brońs, domagając się obalenia Hekate.

    Królewicz Hekate otworzył bramy zamku dla tych, którzy byli wystarczająco odważni, by stanąć przeciwko niemu, wprowadzając ich w błąd obietnicą wysłuchania ich skarg, a gdy wszyscy byli w środku, zamknął bramy. Ludzie mówią, że tego dnia ziemia krwawiła, a niebo płakało. Jeden po drugim ich zabijał, rozkoszując się ich błaganiami i zapachem strachu, a gdy skończył, pozwolił ich głowom spocząć na sztachetach zamkowych bram jako trofeach.

    Nikt nie ośmielał się.

    Jednego dnia jednak Król Hekate upadł.

    Przejeżdżając przez ziemie ze swoim oddziałem strażników, Król natknął się na najpiękniejszą kobietę, jaką kiedykolwiek widział. Wilkołakiem. Lorna była jej imieniemLorna była piękną kobietą. Miała włosy jak trzaskające żarzące się węgle, oczy jak szafiry i gładką bladą skórę. Powodowała, że się potykał. Nigdy wcześniej nie czuł takiego uczucia w całym swoim życiu.

    Codziennie Król przechodził tą samą ścieżką, tylko po to, by zobaczyć rudowłosą wilczycę, która zrywała śliwki z drzew.

    Postanowił, że ją chce i bierze ją jako swoją królową.

    Kobieta nie podzielała jego uczuć. Lorna go odrzuciła. Miała już wybranego człowieka jako swojego towarzysza i go kochała.

    Jej odrzut...

    zdezorientowany i wściekły Hekate. Jak ona mogła go odrzucić, władczyni krainy, dla jednego zwykłego człowieka? To nie wróżyło dobrze dla niego. Nieprzyzwyczajony do nieposiadania tego, czego chciał, postanowił znaleźć powód jej odrzutów.

    Pewnego dnia, podążył za Lorną do domu. Na widok, jak się uśmiechała do człowieka, ogarnęła go furia. Pobiegł do ich chaty, zabił jej partnera i siłą zabrał ją do swojego zamku. Przez całą drogę kląła mu, błagając boginię, aby go ukarała za to, co zrobił.Zamknął zrozpaczoną kobietę w pokoju, pozwalając tylko swojej matce opiekować się nią. Królowa Sylwia miała nadzorować potrzeby Lorny i przygotować ją na ich ślub.

    Jednak po kilku dniach od przymusowego ślubu, Lorna zachorowała. Po badaniu okazało się, że Lorna jest w ciąży.

    Wiedząc, jakie czeka ją przeznaczenie, kiedy Hekate usłyszy tę wiadomość po powrocie ze swojej podróży, upadła na kolana przed matką Hekate, błagając o pomoc w ucieczce. Szansa na uratowanie swoich dzieci.

    . Być może to właśnie te słowa przemówiły do serca królowej, która wcześniej była w tym samym miejscu.

    Wczesnym rankiem królowa Sylvi ukryła Lornę w wozie z zaopatrzeniem i została przewieziona na granice, gdzie ludzie byli faworyzowani.

    Po powrocie król Hekate zauważył, że jego narzeczona zniknęła, a jego matka była winna. Kazał wtrącić matkę do lochu, pozbawiając jej jedzenia i picia, po czym zebrał swoich ludzi i wyruszył na poszukiwanie Lorny. Kiedynie mógł jej znaleźć, jego gniew stał się ożywioną istotą, przytłaczając jego myśli w najniemożliwszy sposób.

    Po dniach bezowocnego poszukiwania, zaczął być przekonany, że ludzie ukryli Lornę przed nim, a słowa o szalonym królu, który stracił serce i rozum dla kobiety, zaczęły się rozchodzić. Stał się pośmiewiskiem na swojej ziemi. Po powrocie do zamku po tygodniach, został przywitany wiadomością o śmierci matki.

    Wyrwała sobie własne serce, niezdolna znieść już więcej.Okrucieństwo jego syna.

    Król Hekate nie oddawał żadnego hołdu swojej niedawno zmarłej matce, bardziej zainteresowany odnalezieniem swojej uciekinierki panny młodej.

    I tak też zrobił. Po dwóch latach poszukiwań znalazł ją na obrzeżach zaniedbanych ludzkich miast, opiekującą się swoimi bliźniakami z innym mężczyzną. Wściekły z powodu jej zdrady, rozpoczął seryjne morderstwo, zaczynając od mężczyzny, którego znalazł u niej, następnie dzieci. Upewnił się, że pozwoli jej je oglądać, a potem ją zabił.

    Jednak król Hekate nie zatrzymał się tam.tak. Spustoszył całą wioskę i kontynuował w pobliskich wioskach, atakując bezbronne ludzi i wilkołaki wraz ze swoimi ludźmi.

    Krzyki ludzi szybko obudziły Księżycową Boginię ze snu wiecznego, i kiedy spojrzała na świat i swoje dzieci, była wściekła.

    Przeklęła Króla Hekate i jego sługi, rzucając ich do krainy, gdzie panował tylko mróz i ciemność, nigdy więcej nie ujrzą światła nieba.

    Aby zapewnić, że jej dzieci będą w bezpieczeństwie,Księżycowa Bogini przewidziała przyszłość. Widziała, że Król Hekate i jego ludzie przystosują się do zimna i ciemności, stając się jednością z nimi. Widziała, że Wróci, aby ich wszystkich zniszczyć.

    W związku z tym pozostawiła im wizję przyszłości.

    W dniu krwawego księżyca, gdy Zasłona między wszystkimi światami jest najcieńsza, Hekate przekroczy...

    Uwolnij go od jego klątwy. Jego moc nie będzie znać granic, a jego gniew zostanie odczuwany przez wszystkie krainy. Tam, gdzie on przechodzi, będzie płynęła krew, a ziemia będzie więdnąć.

    Aby zwyciężyć przeciwko Hekate i jego ciemnej armii, wszyscy muszą być przygotowani.

  • Przesuń w górę, aby kontynuować

    4. Nie jestem tutaj księżniczką. 4. I'm No Princess Here

    Tłum popycha mnie, wybiegając z korytarza, w którym stoję, oszołomiony i w panice.

    To nie może mi się przytrafić.

    To nie może być prawdziwe.

    Nie mogę być w Szkole Lycanów.

    Czy Wielka Mistrzyni popełniła błąd? Nigdy nie słyszałem o takim błędzie w żadnej z moich lekcji historii na portalu. On zabiera cię tam, gdzie Bogini zechce.

    Ja... Ja nie mogę być teraz tutaj. Muszę być w Akademii z Arią, Trinity, i

    d Thorne.

    Obracam się w kółko. Korytarze są oświetlone elektronicznymi urządzeniami ze świata ludzi. Po bokach widzę cienkie szafki i kilka osób, które wyciągają z nich zwoje i książki.

    Muszę odnaleźć Wielkiego Mistrza Szkoły Lycan. Na pewno może mi pomóc dotrzeć do mojego ojca i matki oraz zdobyć sposób na powrót do właściwej szkoły.

    Prostując się, podążam za tłumem na tę wspomnianą zgromadzenie, rozglądając się wokół. Rozległe białe korytarze wydają się sięgać w dal.wciąż, z drzwiami (zbyt wieloma drzwiami), które możliwe, że prowadzą do sal lekcyjnych i biur.

    Wkrótce dostrzegam wysokie drzwi podwójne, sięgające sufitu. Na cegle powyżej drzwi wytłoczono wyraziste słowa "Sala Króla Wilkołaka".

    Ktoś popycha mnie do przodu, a ja zachwakuję się wpadając do środka. Nagle zostaję pchany na lewo i prawo, a dźwięk trzewików skrzypiących po marmurowych podłogach wypełnia powietrze. Po zakończeniu zamieszania, jaznajduję się w długiej ułożonej linii.

    "... zastanawiam się, ile osób zostanie wyrzuconych w tym roku. Wszystko wyglądają jak banda głupków" - szczebiocze ciemnowłosa kobieta przede mną.

    "Słyszałem, że Kanclerz Vesper skrócił godziny zajęć z walki dla tego rocznika. Myślę, że to niesprawiedliwe. Będziemy mieli mnóstwo słabeuszy krążących wokół w tym roku" - mężczyzna odpowiada.

    "Kim jest Kanclerz Vesper?" - wypalam, a dwoje z nich odwraca sięNa mnie patrzysz, jakbym miała wyrosnąć kolejną głowę.

    Leśne zielone oczy obserwują mnie od stóp do głów. "Jesteś nowy tutaj?"

    Odpowiadam na jej wzgardliwe spojrzenie. "Tak, jestem."

    Jej usta otwierają się, żeby mi odpowiedzieć, ale jej nozdrza naglę rozszerzają się, a jej oczy nagle wypełniają się alarmem. "Pachniesz wilkiem."

    Jej oczy szeroko się otwierają, a jej towarzysz chce coś powiedzieć, gdy nagle dzwonek gwałtownie się rozlega, sprawiając, że cała sala milknie.

    "Studenci".

    Jedno słowo. To tylko jedno słowo, ale w jakiś sposób, sama dominacja w nim sprawia, że moje kolana się podwierają. Pot potu pojawia się na moim czole i muszę się bardzo starać, żeby nie upaść na kolana w niewolnictwie.

    Walczę, żeby podnieść swoje spojrzenie na scenę, a na niej stoi mężczyzna z czarną laską. Jest w białym smokingu, a na aroganckim nosie ma okulary, obserwując tłum pod podium. Jest w nim jakiś autorytet, który mnie przeraża jak diabli.Ja i ja nie potrafię powiedzieć, czy on marszczy brwi czy szyderczy uśmiech. Jego surowy wygląd jest jeszcze bardziej wyraźny z jego ogoloną głową.

    Na podium są inni, wszyscy ubrani w oficjalne togę, ale reflektor jest na nim.

    "Witam wszystkich naszych szanowanych studentów, zarówno tych starych jak i nowych. Chcę was wszystkich przywitać na tę nową sesję. Jestem Kanclerzem Vesperem i oczekuję od każdego z was tylko doskonałości" - przerywa, idąc wzdłuż sceny, spoglądając na każdą twarz.

    z ciemnymi intensywnymi oczami. "To nie jest miejsce dla słabych, tchórzliwych czy głupich. To miejsce dla tych, którzy są silni, zdeterminowani i skłonni ciężko pracować.

    "Tutaj, w Szkole Lycanów, nauczysz się kontrolować swoje moce, doskonalić umiejętności i stać się najlepszymi wersjami siebie. Ale nie miałcie złudzeń, ta podróż nie będzie łatwa. Stawi się przed wami wyzwania, które przetestują wasze granice i przekroczą je.

    "Ale nie bójcie się, ponieważ będziemy tutaj, by was prowadzić."Za każdym krokiem będziesz mieć wsparcie. Będziesz miał najlepszych instruktorów i najwyższej jakości obiekty do dyspozycji.

    "Zasady pozostają takie same, a twój harmonogram zostanie przekazany przez przydzielonych ci przewodników. Wyjdź i sprawdź tablicę, aby znaleźć swoje. Nie wolno ci opuszczać bram szkoły przez resztę sesji. Jeśli zostaniesz złapany poza murami, zostaniesz wydalony.

    "Komunikacja poza murami tych szkół jest zabroniona i jako taka należy ją unikać.

    W związku z tym, połączenia sieciowe zostały odcięte od zewnętrznego świata. Jeżeli spróbujesz dotrzeć do innych krain jakimikolwiek środkami, zostaniesz wydalony.

    "Możecie przebywać ze sobą w dowolnych relacjach, ale jeżeli postanowicie mieć dziecko, zostaniecie wydaleni. Jeżeli zostaniecie złapani poza czasem policyjnym, zostaniecie wydaleni. Jeżeli będziecie oszukiwać podczas jakiejkolwiek pracy, zostaniecie wydaleni. Jeżeli wasze oceny będą niskie pod koniec sesji, zostaniecie wydaleni.z wyrzutem."

    Za każdym razem, gdy mówi "z wyrzutem", spazmują. Zbyt wiele zasad. Zbyt wiele zasad.

    "Niech bogini księżyca prowadzi cię na ścieżce odkrywania. Jeśli masz jakieś pytania, przekaż je swoim przewodnikom. To zakończenie--"

    "Przepraszam!" krzyczę, wypadając z kolejki.

    Cała sala odwraca się w moją stronę, gapiąc się na mnie z niedowierzaniem, jakbym popełnił coś obrzydliwego.

    Idę na przód kolejki, ignorując wiele spojrzeń skierowanych na mnie. IchSpojrzenia czują się jak ukłucie krawędziówkami. Kiedy zbliżam się do mównicy, uświadamiam sobie, że to ja źle pachnę w pokoju pełnym likanów. Nie oni.

    Kilka stopni prowadzi na szczyt sceny i wchodzę na nie, zatrzymując się dopiero przed Kanclerzem.

    Blisko niego jest dużo wyższy ode mnie. Być może 193 cm. Prawie tak wysoki jak głupi książę, a aura wokół niego jest potężna. Likany nie mają alfa, beta,lub Omega w ich hierarchicznych systemach.

    Są jak horda samotnych Alfa (jeśli to ma jakikolwiek sens), z każdym z nich posiadającym siłę i aury, które dorównują Alfa. Albo je przekraczają.

    "Masz pytanie?" Jego głos trzaska jak grzmot i znowu powstrzymuję się przed pochyleniem się przed nim lub klęczeniem.

    Zamiast tego, stoję na swoim miejscu, spoglądając w jego ciemne oczy. "Nie. Mam rozkaz. Jestem w złej szkole. Natychmiast mnie odeślij do Wolvendomu."

    Fale przerażenia.Szybko rozprzestrzeniają się szeptane informacje wśród studentów poniżej podium. Ciemne spojrzenie Kanclerza przelatuje po szybko przez mój kształt, zanim powraca na moją twarz. Jego oczy są otchłanną, pozbawione głębi i napełnione tylko zimną ciemnością. Delikatny wiatr na mojej skórze wzbiera i uświadamiam sobie, że jestem przed wilkołakiem. Wystarczy jeden ruch mojej szyi i jestem martwa.

    Nadal jestem księżniczką królestwa. Nie mogę być traktowana gorzej. Ani zginąć za wydawanie poleceń. Mam do tego prawo. Co więcej,znajomy z Królem i Królową Lykanów. Jestem tak samo potężny/jak potężna w tej dziedzinie.

    "Rozkaz?" pyta. "I kim Ty właściwie jesteś?"

    Wyprostowuję ramiona z dumą i podnoszę głowę w taki sposób, jak mnie nauczono. "Jestem Astrid Blackwood, córką Króla Alfa Ronana Blackwooda i domagam się, żeby mnie wysłano na właściwe miejsce. Nie powinnam być tu. Oczywiście. Jestem wilkiem."

    On jedynie mruga i macha ręką w geste lekceważące.

    Dwóch męskich Lycanów

    w czarnych mundurach nagle pojawiają się po obu stronach mnie i chwytają mnie za ramię, wyciągając z dużej sceny.

    Czego do diabła?

    "Oszaleliście?!" krzyczę, walcząc i drapiąc ogromne ramiona, które mnie wynoszą. "Czy wy wiecie, z kim macie do czynienia? Zdejmijcie zdrajczą rękę z mojego ciała! Jak śmiejecie się ze mnie?! Mój ojciec was pozbawi głów za to!"

    Oni się śmieją.

    Zaczyna się to jako stłumiony dźwięk, ale wkrótce cała sala zaczyna się ze mnie śmiać i wkrótce jest ich tam wielu.

    migoczą tu i tam aparaty fotograficzne.

    Wściekły, przeklinam na głos, klącząc na mężczyzn, Kanclerza i głupich uczniów, którzy odważają się ze mnie śmiać!

    Zostaję zepchnięty na tył sali, a Kanclerz kontynuuje swoje przemówienie. W ledwo słyszę słowa mijające mi płytkie szybkie oddechy i stukot serca.

    Rzucam się do przodu w kierunku sceny, ale mężczyźni trzymają mnie na miejscu. Ten większy szeptem mówi do mnie: „Hierarchia poza szkołą nie ma tu wartości.Bramy szkoły. To jest pierwsza zasada. Bądź uważny na to, jeśli nie chcesz być skazany na studnię uczniowską na dwa tygodnie, wilku. Jesteś tylko Astrid Blackwood. Tutaj nie jesteś księżniczką."

    Przesuń w górę, aby kontynuować

    5. Bez drogi do domu 5. No Way Home

    Po zgromadzeniu mężczyźni prowadzą mnie przez korytarze, zatrzymując się przed żelaznymi drzwiami, które mają przynajmniej dziesięć stóp wysokości.

    Drzwi nagle się otwierają, nawet jeśli nie ma za nimi nikogo.

    Zostaję wrzucony przez mężczyzn, a drzwi zamykają się w momencie, gdy jestem w biurze.

    Okraczam się w przestrzeni, która wygląda na biuro. Natychmiast uderza mnie ogrom tego pomieszczenia. Wysokie sufity zdają się rozciągać w nieskończoność, podczas gdy ściany są l-

    Zajęte wysokie regały wypełnione staro wyglądającymi tomami. Zapach starej skóry i papieru wypełnia moje nozdrza i przypomina mi bibliotekę w zamku.

    Na środku pomieszczenia znajduje się duża dębowa biurko z wysokim oparciem krzesła za nim. Na biurku jest zagracone papierami i stosami książek, ale wszystko wydaje się być w doskonałym porządku, jakby każdy przedmiot został ułożony z najwyższą starannością.

    Za biurkiem, wysokie okno oferuje widok na rozległy ogród.

    Zewnętrzne dźwięki. Promienie słoneczne przebijają się przez szkło, rzucając ciepły blask na pokój.

    Moja uwaga jednak odwraca się z powrotem do biurka, i srogiej postaci siedzącej za nim.

    "Usiądź", mówi Kancelarz Vesper, nie odrywając wzroku od tego, co zapisuje. Pozostaję na stojąco.

    Nadal nie przerywa pisania, by spojrzeć na mnie, gdy powtarza, "Raz uważane jest za pomyłkę. Dwa razy to przestępstwo. Trzeci będzie grzechem i zostanie karan-

    doprowadzamy do końca, Astrid Blackwood. Kiedy wydaję rozkazy, jeśli je wykonujesz. W tych ścianach, twoje dziedzictwo czy linia krwi nie mają wartości. Więc gdy mówię ci, żebyś się usiadła, SIADAJ!

    Nagle nie mogę oddychać ani kontrolować swojego ciała. To jest dokładnie jak komenda Alfy. Moje ciało poddaje się, nawet jeśli moje mózg odmawia przetwarzania i posłuszeństwa jego słowom.

    Moje nogi zaczynają się poruszać, niezależnie od tego, jak bardzo się stawiam. Pocę się obficie i czuję się tak, jakbymJestem obcym we własnym ciele.

    Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje. To musi być najgorszy dzień mojego życia.

    W momencie gdy moje pośladki dotykają krzesła, oddziałuje na mnie zniknie. Opadam na krześle, dysząc. "Mój ojciec..."

    Nagle spojrzał w górę, a jego wzrok był tak intensywny, że reszta mojego zdania została przerwana. "Nic nie rób. Jeśli portal wysłał cię tutaj, to tu chce, żebyś była zgodnie z wolą Bogini."

    "Jestem wilkołakiem.! To jest Lycan School!

    On tylko wzrusza ramionami. "Witaj. Możesz odebrać swoją odzież do WF-u i walki —"

    "Odmawiam pozostania tutaj!" Krzyczę, uderzając dłońmi w wolne miejsce na stole przed sobą.

    "Portal otwiera się tylko dwa razy podczas jednej sesji. Na początku sesji i na jej koniec. Jesteś uwięziona tutaj, Astrid Blackwood. Nic nie można zrobić w twoim przypadku."

    Odsuwając się na krześle, odsłaniam zęby. &"Co masz na myśli, że nic się nie da z tym zrobić?! Jesteś tu szefem. Pewnie możesz porozmawiać z Wielką Mistrzynią i wyciągnąć mnie stąd."

    Wyrzuca z siebie zirytowane westchnienie, które nie do końca pasuje do jego intensywnego wyrazu twarzy. "Nic się nie da zrobić dopóki sesja się nie skończy." Macha ręką w geście odrzucenia. "Wypad. Dołącz do reszty nowych uczniów przy tablicy, znajdź swojego opiekuna i zabierz swoje mundury w drodze na wyjście."

    "Wypędź mnie więc," przyciągam nosem. On patrzy na mnie spod okularów. "Wyrozdanie pozbawiłoby cię przyjęcia do jakiejkolwiek szkoły. Wyrozumienie oznaczałoby cię jako niewłaściwą osobę do szkół. Wyrozumienie oznaczałoby cię jako robaka, który powinno się unikać i odrzucać. Wątpię, czy to jest dobre dla przyszłej królowej Wolvendomu. Więc radzę ci pomyśleć, zanim będziesz wydawać pochopne żądania, a przy okazji, życzę miłego dnia."

    "Ale--"

    "Wynoś się, Blackwood."

    Głowę opuszczając, opuszczam jego biuro, zabierając ze sobą dwa różne zestawy mundurów.

    ******* "Harmonogram dla każdej grupy jest taki sam. Historia Królestwa zawsze jest pierwszą lekcją. Wojny to druga lekcja. Wychowanie fizyczne odbywa się w trzeciej i czwartej lekcji. Trening walki w piątej i szóstej," mówi Przewodnik Tutor Skye suchym tonem, prowadząc mnie i kilka innych osób, które nie przestają na mnie wskazywać, długim korytarzem.

    Wszyscy spoglądająPatrzą na mnie. Wszyscy mówią o mnie. Księżniczka wilkołaków w Szkole Lycanów. Jestem przyzwyczajona do bycia w centrum uwagi, ale nie tego rodzaju uwagi.

    Śmieją się ze mnie i patrzą na mnie z góry. Nigdy wcześniej w moim życiu nie spotkało mnie coś takiego. Nigdy nikt nie spojrzał na mnie jak na pchłę lub błąd. Jeden słowo odemnie i mój ojciec kazałby ich wsadzić do lochów za ich brak szacunku.

    To nie jest tak, że mój ojciec jest tyranem. Po prostu tak bardzo mnie kocha.

    Nawet moja mama czasami jest zazdrosna o te uwagę.

    Nienawidzę tej głupiej szkoły i chcę po prostu wrócić do domu. Tęsknię za Trinity. Ona by pewnie opluła twarze tych, którzy odważyliby się się ze mnie śmiać, a Aria pewnie teraz robiłaby coś na Akademii, jak śledzenie jakiegoś przystojnego starszego wilka. Thorne... Thorne trzymał by mnie w ramionach i głaskał mi włosy, szeptając słodkie słowa, żeby mnie uspokoić. Tęsknię za moimi przyjaciółmi.

    Wzdycham. Jedna sesja trwa cały rok.

    Argh. Nie sądzę, że mogę tu zostać przez rok. Jak ja tu przetrwam? To jest tak niesprawiedliwe. Dlaczego akurat ja? Jestem księżniczką. Należę do swojego ludu, swojego rodzaju.

    "A to jest twoja sala" mówi Skye, wskazując na drzwi na górnym piętrze. "Twoje imię zostanie przypisane do drzwi jutro. Nocowanie jest niedozwolone. Po godzinie policyjnej nie wolno przyjmować gości. Dzwonki będą dzwonić na śniadanie, obiad i kolację. Spóźnisz się do jadalni, nie dostaniesz jedzenia, księżniczko."

    >

    Nie odpowiadam. Jestem za bardzo zły i spięty, żeby to zrobić.

    Mój gniew tylko rośnie, gdy otwieram drzwi do swojego pokoju.

    Mine się w obrzydzeniu. Nawet moja toaleta w zamku jest dużo większa niż to. "To nie nadaje się dla mnie do zatrzymania. Wymagam większego pokoju" mówię do mojego przewodnika.

    Nawet nie stara się ukrywać swojego obrzydzenia i nienawiści, kiedy mówi "Możesz spać na dachu, idioto".

    Zaćmiony, wpatruję się w jej odchodzącą postać.Obserwuję, jak ona prowadzi innych nowych, zauważając jej włosy, ubranie i twarz. Nie zapomnę tej obrazy. Nigdy.

    Zaciskam się, próbując wcisnąć się przez małą ramę drzwi i huknię nimi wystarczająco mocno, żeby zachwiać ich zawiasami.

    Patrzę na pokój, który mi przydzielono, który nawet nie nadawałby się dla służącej w moim zamku. Patrzę na niezastawione łóżko bez poszewek i z jednym tylko poduszkiem. Patrzę na brzydką łazienkę, gdzie z drzwi wisi tylko jedno ręcznik. Patrzę na...Wskakuję ubraniowej szafy. Patrzę na bezużyteczne mundury w mojej dłoni.

    Następnie krzyczę najgłośniej, jak tylko potrafię. Co do diabła się dzieje?!

    Przesuń w górę, aby kontynuować

    Hekate's Bride

    Hekate's Bride

    80 Rozdziały

    close

    Ustawienia

    close

    A-
    A+

    Merriweather

    Arial

    Cabin

    T

    T

    T

    pl

    Polski

    pl
    book

    80

    Treść

    Aa