[Perspektywa Kelly]
"Nawet nie waż się wracać do domu, jeśli ci się nie uda."
To ostatnie słowa, jakie słyszę od mojej matki, zanim wychodzę z domu. Nie "powodzenia". Nie "będę za tobą tęsknić". Tylko to.
Dzięki, mamo. Teraz naprawdę czuję tę miłość.
Słyszę te słowa w głowie przez całą drogę do watahy Iron Peak. W kółko, jakby wyryła mi je w czaszce.
To mój rok szkolenia, a Iron Peak to najsilniejsza wataha w regionie. Moi rodzice są pewni, że zawiodę. Zawsze powtarzają, że jestem za mała i za słaba, a mój wilk będzie najsłabszy w Greymist.
Ale wciąż mam nadzieję na silnego wilka. Chociaż raz chcę, żeby spojrzeli na mnie i zobaczyli coś, co warto zatrzymać.
Dom watahy jest ogromny, kiedy w końcu przyjeżdżam. Kamień i ciemne drewno, trzy piętra, wszędzie wilki.
Moja domowa wataha Greymist ma może czterdziestu członków. To zupełnie inny świat.
Wchodzimy do głównej sali razem z innymi przeniesionymi. Członkowie watahy stoją wzdłuż ścian. Patrzę przed siebie i trzymam mocno torbę. Nie mogę zawieść. Muszę zrobić wszystko dobrze.
A potem wchodzi Alfa i każda moja nerwowa myśl znika.
O, Najświętsza Bogini... Jest wysoki. Naprawdę wysoki. Krótkie ciemne włosy i ostry podbródek. Brązowe oczy omiatają salę. Porusza się tak, jakby wszystko wokół należało do niego.
Bo należy.
Za nim idzie kobieta. Blondynka, piękna, z perfekcyjną postawą. Wygląda na jego Lunę. Też o niej słyszałam — Sybil Cross, córka byłego głównego wojownika Iron Peak.
Idzie wzdłuż szeregu. Każdy przeniesiony dostaje skinienie głową, słowo.
"Imię?" — pyta dziewczynę obok mnie.
"Emma. Z watahy Ashwood, Alfo," odpowiada nieśmiało.
"Witamy." Kiwa głową. "Zostajesz przydzielona do wsparcia patroli. Następna."
Wtedy staje przede mną i dokładnie w tym momencie pasek mojej torby ześlizguje się z ramienia.
Wytrąca mnie to z równowagi i wpadam prosto w jego klatkę piersiową.
Jego dłoń zaciska się na moim łokciu. Jest ciepła i pewna, a w chwili, gdy jego skóra dotyka mojej, przez ramię przebiega mi dreszcz. Całe ciało rozświetla się od czubka głowy po palce u stóp.
Co to było? Co, do cholery, to było?
"Ostrożnie," mówi.
"Przepraszam... Jestem Kelly. Kelly Wilkins." Słowa wypadają za szybko, za głośno. "Z watahy Greymist."
Ale on już idzie dalej do następnej osoby. To wszystko. Nie patrzy za siebie. Jestem dla niego nikim. Kolejną niezdarną przeniesioną dziewczyną.
Nawet nie dostałam skinienia głową. Oczywiście.
Stoję tam z piekącą twarzą i powtarzam sobie, że to nie ma znaczenia. Nie ma .
Po powitaniu wysyłają nas do domu uzdrowicielki na kontrolę. Uzdrowicielka watahy to kobieta imieniem Nessa — ciemne kręcone włosy, życzliwe oczy i usta, które mówią, co myślą.
"Greymist?" — mówi, czytając moje zwoje. "To kawał drogi stąd."
"Nie aż tak daleko," odpowiadam, wzruszając ramionami.
"Jest, jeśli nigdy wcześniej nie wyjeżdżałaś." Spogląda na mnie. "Pierwszy raz poza domem?" Kiwnęłam głową. "Zdenerwowana?"
"Trochę." Bardzo. Tak bardzo, że mogłabym zwymiotować ci do zlewu.
"Dobrze. Ci, co mówią, że się nie boją, zawsze płaczą jako pierwsi." Uśmiecha się. "Dasz sobie radę, kochana."
Sprawdza mi puls, zagląda w oczy i pyta, czy byłam kiedyś chora... Ale naprawdę ze mną rozmawia, kiedy to robi. Jakbym była osobą, a nie numerem w kolejce.
"A więc. Urodziny niedługo?" pyta.
"Za trzy miesiące." Nie mogę powstrzymać uśmiechu. "Skończę osiemnaście."
"Podekscytowana pierwszą przemianą?" Uśmiecha się ciepło.
"Bardziej niż czymkolwiek." Nawet sobie nie wyobrażasz. Mój wilk będzie pierwszą rzeczą, która będzie naprawdę moja. Po przemianie może przestanę być tą słabą dziewczyną.
Unosi brew. "To dużo oczekiwań, jak na jedną noc."
"To nie tylko przemiana," mówię, ściszając głos. "Czekałam na to całe życie."
Na niego. Kimkolwiek jest.
Gdzieś tam jest mój prawdziwy partner. Ktoś stworzony tylko dla mnie, kto naprawdę będzie chciał, żebym była blisko.
Kiedy mój wilk się pojawi, poznam go i w końcu będę gdzieś należeć.
To jedyne marzenie, które trzyma mnie przy życiu. Przez każdy moment, gdy moi rodzice patrzą na mnie jak na rachunek, który nigdy się nie kończy.
Nessa obserwuje mnie przez chwilę. Coś miękkiego pojawia się na jej twarzy.
"A rodzina?" pyta. "Wspierają cię tutaj?"
Zastygam na sekundę. Biorę głęboki wdech. "U nich wszystko w porządku ."
"W porządku," powtarza.
"Chcą, żebym dobrze sobie radziła. Mama jasno dała mi do zrozumienia, że to moja jedyna szansa w tym roku. Jeśli nie wrócę z jakimś osiągnięciem, nie powinnam wracać wcale."
"Powiedziała ci to?" Nessa unosi brew.
"Mówiła poważnie."
Nessa nie drąży. Ale widzę, że coś zapisuje w swoim notesie.
Znów przykłada dwa palce do mojego nadgarstka. Potem przestaje. Jej dłoń zostaje na moim ramieniu, ale wzrok odpływa gdzieś daleko. Jakby czytała ze mnie coś, czego ja nie widzę.
"Co?" pytam. "Coś nie tak?"
Mruga i cofa rękę. "Nic. Wszystko w porządku, kochana." Zamka książkę. "Odpocznij dziś, Kelly. Jutro wielki dzień."
Kiwnęłam głową, podziękowałam i poszłam do swojego pokoju.
Trzy miesiące. Tyle muszę jeszcze czekać do pierwszej przemiany.
Leżę już w łóżku, kiedy dopada mnie ból.
Pojawia się znikąd. Jakby ktoś sięgał do mojego wnętrza i ściskał mi serce. Kręgosłup wygina się w łuk nad materacem, a z gardła wyrywa się krzyk.
Wtedy kości zaczynają się przekształcać.
Palce się wyginają. Ramiona trzeszczą i układają na nowo. Skóra pali, rozciąga się, pęka — i czuję, jak coś spod niej próbuje się wydostać.
Coś żywego. Coś, co czekało.
Nie. Nie, to niemożliwe. Jeszcze nie mam urodzin. To nie może się dziać!
Ale to się dzieje. Trzy miesiące za wcześnie, moja pierwsza przemiana zaczyna się właśnie teraz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pierwsze, co widzę, to srebro.
Srebrne łapy opierają się o deski podłogi w moim pokoju. Drżą. Są moje.
Dobrze. Dobrze, Kelly. Śnisz. Obudź się.
Próbuję wstać, ale mam teraz cztery nogi i żadna mnie nie słucha. Wtedy przez moją głowę przebija się głos. To nie mój głos. Jest głębszy, dzikszy i jeszcze bardziej przestraszony niż ja.
„Uciekaj. Musimy uciekać.”
— Kto—
„UCIEKAJ.”
Moje ciało rusza, zanim zdążę pomyśleć. Nogi wyrzucają mnie do przodu i przebijam się prosto przez drzwi. Wszędzie latają drzazgi, jestem na korytarzu, biegnę tak szybko, że nie ogarniam, co mijam. Ściany, pokoje, twarze — wszystko zamazane.
„Zatrzymaj się”, błagam. „Proszę, zatrzymaj się. Nie mogę… kontrolować…”
Ona nie słucha. Wilczyca — moja wilczyca — przejęła kontrolę i jest przerażona. Jej strach napędza mój, a mój jej, pętla paniki rozdziera Dom Stada.
Za nami rozlegają się krzyki. Odpowiadają im warkoty. Wpadamy przez boczne drzwi, a zimne nocne powietrze uderza w moją sierść.
Sierść. Mam sierść. O bogini, mam sierść.
Wilki pojawiają się ze wszystkich stron. Moja wilczyca ślizga się i zawraca, ale jest ich za dużo. Otaczają nas ze wszystkich stron.
„Proszę. Proszę, zatrzymaj się. Skrzywdzą nas.”
„Nie wiem, jak się zatrzymać!” Jej głos łamie się.
I uświadamiam sobie, że ona nie jest dzika. Ona jest zupełnie nowa. Nie wie, co robi, równie mało jak ja.
Gdy zaganiają nas pod główną salą, jest już tam pół stada. Dziesiątki wilków i przemienionych ludzi tworzą wokół nas krąg, wpatrują się we mnie. Każdy z nich patrzy na moją sierść.
Nessa przepycha się przez tłum w szlafroku. Na jej twarzy gaśnie kolor, gdy mnie widzi.
„Srebrny wilk…” szepcze.
Srebrny wilk? To źle? Wygląda na to, że źle. Wszyscy wyglądają, jakby to było coś złego.
Nie wiem, co to znaczy. Drżę na czterech nogach przed całym stadem, nie mogę się przemienić z powrotem, nie mogę nawet…
Wtedy wychodzi Alpha Asher. Luna Sybil jest u jego boku, ale ledwie ją zauważam. W chwili, gdy jego oczy spotykają moje, cały tłum znika.
Najpierw dociera do mnie jego zapach. Pieprz i coś ciemnego, słodkiego, jak kakao i dym. Wypełnia moje płuca i nie mogę oddychać.
Piersi mnie palą i całe moje ciało ciągnie do niego, naprawdę ciągnie. Jakby grawitacja zmieniła kierunek, a on był jej środkiem.
„Co to jest?” pytam swoją wilczycę. „Co się dzieje? Dlaczego nie mogę oddychać? Dlaczego on tak pachnie?”
„Bratnia dusza.” Skamle i ciągnie do niego. „Bratnia dusza. Bratnia dusza. BRATNIA DUSZA!”
Oczy Ashera są czarne. Całe jego ciało pochyla się w moją stronę, dłonie zaciśnięte w pięści po bokach. Wtedy jego głos wypełnia powietrze, niski, głęboki. Przygniata mnie jak dłoń na kręgosłupie.
„Spokojnie.”
Polecenie Alphy uderza w moją wilczycę jak cios. Pada płasko. Panika odpływa z niej, ze mnie, mięśnie się rozluźniają, kości zaczynają się przesuwać. Trzaskają, kurczą się, przekształcają i nagle leżę na ziemi.
Człowiek. Naga. Trzęsę się tak mocno, że zęby mi szczękają.
Cóż, to upokarzające.
Ściąga z siebie płaszcz bez patrzenia na mnie i owija nim moje ramiona. Jest ciepły. Pachnie nim. Chcę wtulić w niego twarz i płakać.
Prowadzi mnie do środka, Nessa idzie za nami. Lądujemy we troje w małym pokoju obok głównej sali. Siedzę na krześle owinięta jego płaszczem, wciąż się trzęsę, pytania wypływają ze mnie szybciej, niż potrafię myśleć.
„Co się ze mną stało? Jak się przemieniłam?” Słowa wypadają ze mnie. „Nie mam jeszcze osiemnastu lat. Jeszcze trzy miesiące. To niemożliwe, prawda?”
„Nie. To niemożliwe.” Nessa kuca przede mną i chwyta mnie za nadgarstek. „Żaden wilk nie przemienia się przed osiągnięciem wieku dojrzałości, Kelly. Ani jeden. To prawo natury, a natura go nie łamie.”
„Ale ja właśnie…”
„Właśnie tak jest.” Sprawdza mi puls i wypuszcza powoli powietrze. „To znaczy, że księżyc nie pomylił się tej nocy. Twoje dokumenty tak.”
Mrugam na nią. „Moje dokumenty?”
„Data urodzenia musi być błędna, kochanie.” Na jej ustach pojawia się delikatny uśmiech. „Masz osiemnaście lat. Może już od jakiegoś czasu.”
Ale moje urodziny są w czerwcu. Zawsze były w czerwcu. Co roku mama piecze ten sam zwykły miodowy placek i stawia na nim jedną łojową świeczkę. Nigdy nie śpiewa, ale nigdy też nie zapomina o dacie.
Jak mogła się pomylić? Była tam. Urodziła mnie.
„Może.” Oczy Nessy zerkają na Ashera. „A może ktoś wpisał złą datę.”
Przestań. Mama może być różna, ale nie jest kłamcą. Prawda?
Odsuwam tę myśl. Mam większe pytanie, które pali mi dziurę w piersi.
„A to uczucie?” Zwracam się do Alphy Ashera. Stoi przy oknie z założonymi rękami. „Dlaczego nie mogę przestać się do ciebie wyciągać? Dlaczego pachniesz jak—”
„Kelly.” Jego głos jest spokojny. Pozwala mi mówić, aż zabraknie mi pytań bez żadnej odpowiedzi. Wtedy mówi to. „Jesteś moją przeznaczoną partnerką.”
Moje serce zamiera.
Żartuje. To głupi żart, nie może być inaczej, bo… Przeznaczona partnerka?
Więź. Sen. Jedyna rzecz, której się trzymałam przez każde zimne poranki i za każdym razem, kiedy mama patrzyła na mnie jak na brud, który musi znosić.
To prawda. On jest prawdziwy. Stoi tu, a więź śpiewa mi w piersi i chcę płakać, bo wreszcie, wreszcie , ktoś jest mi przeznaczony.
Oczy mnie pieką. „Wiedziałam. Poczułam to, gdy mnie złapałeś.”
„To niczego nie zmienia.” Brak mi tchu. „Jestem oznaczony. Sybil jest moją wybraną Luną. Więź tego nie zmienia.” Patrzę na niego. Śpiew w piersi cichnie. „Zachowaj swoją pracę. Trzymaj głowę nisko.”
„Ale…” Mój głos się łamie. „Więź…”
„Jest nieistotna.” Nie patrzy na mnie, gdy to mówi, i od razu tęsknię za ciepłym brązem jego oczu.
Nessa robi krok do przodu. „Alpha Asher, ona jest srebrna. Musimy porozmawiać—”
„Nie teraz.” Już idzie do drzwi.
Nessa znowu wymawia jego imię, ostrzej, ale on się nie odwraca. Drzwi zamykają się za nim.
Siedzę w jego płaszczu. Wciąż jest ciepły od jego ciała, wciąż pachnie pieprzem, kakao i dymem, a to najokrutniejszy prezent, jaki kiedykolwiek dostałam.
„Jak?” pytam swoją wilczycę. „Jak to możliwe, że ta więź nic dla niego nie znaczy?”
Nie odpowiada.
Zawija się głęboko we mnie, mała i zraniona.
Nessa klęka przede mną. „Kelly. Popatrz na mnie. Rozwiążemy to.”
Kiwnęłam głową, bo nie ufam swojemu głosowi.
Odprowadza mnie do kliniki. Korytarz jest cichy, a ja trzymam płaszcz zapięty obiema rękami.
Wtedy Luna Sybil wychodzi z drzwi. Uśmiecha się, ciepło i szeroko, jakbyśmy były starymi przyjaciółkami. Wyciąga rękę i ściska moje ramię.
Jej paznokcie wbijają się w moją skórę: akurat tak mocno, by zabolało, ale tak delikatnie, że nikt patrzący nie zauważy.
Pochyla się blisko. Jej usta niemal dotykają mojego ucha, gdy szepcze niebezpiecznie łagodnie: „Witamy w stadzie, mały przybłędo.”
Przesuń w górę, aby kontynuować