

Opis
Kelly Wilkins ma trzy zasady na swoj rok treningowy w Iron Peak. Pracuj ciezko. Nie przynos rodzinie wstydu. Trzymaj sie z dala od Alfy. Zasada trzecia staje sie coraz trudniejsza. Asher Strom ma metr dziewiecdziesiat, jest slynnie chlodny i juz przeznaczony Lunie, ktora caly wataha uwielbia. Jest tez jej przeznaczonym partnerem, co jest niezwykle niewygodne dla nich obojga. On twierdzi, ze wiez niczego nie zmienia. Mowi to, stojac zbyt blisko w kuchni domu watahy. Mowi to, gdy jego wilk warczy za kazdym razem, gdy inny samiec na nia patrzy. Kelly ma rok, zeby skonczyc trening, i matke, ktora czeka na jej porazke. Ma urodziny dopiero za trzy miesiace i srebrnego wilka, ktory wyraznie nie dostal tej informacji. A Alfa, ktory ja odrzucil, nie potrafi przestac znajdowac powodow, by byc z nia w jednym pomieszczeniu.
Rozdział 1
Nov 18, 2026
[Perspektywa Kelly]
"Nawet nie waż się wracać do domu, jeśli ci się nie uda."
To ostatnie słowa, jakie słyszę od mojej matki, zanim wychodzę z domu. Nie "powodzenia". Nie "będę za tobą tęsknić". Tylko to.
Dzięki, mamo. Teraz naprawdę czuję tę miłość.
Słyszę te słowa w głowie przez całą drogę do watahy Iron Peak. W kółko, jakby wyryła mi je w czaszce.
To mój rok szkolenia, a Iron Peak to najsilniejsza wataha w regionie. Moi rodzice są pewni, że zawiodę. Zawsze powtarzają, że jestem za mała i za słaba, a mój wilk będzie najsłabszy w Greymist.
Ale wciąż mam nadzieję na silnego wilka. Chociaż raz chcę, żeby spojrzeli na mnie i zobaczyli coś, co warto zatrzymać.
Dom watahy jest ogromny, kiedy w końcu przyjeżdżam. Kamień i ciemne drewno, trzy piętra, wszędzie wilki.
Moja domowa wataha Greymist ma może czterdziestu członków. To zupełnie inny świat.
Wchodzimy do głównej sali razem z innymi przeniesionymi. Członkowie watahy stoją wzdłuż ścian. Patrzę przed siebie i trzymam mocno torbę. Nie mogę zawieść. Muszę zrobić wszystko dobrze.
A potem wchodzi Alfa i każda moja nerwowa myśl znika.
O, Najświętsza Bogini... Jest wysoki. Naprawdę wysoki. Krótkie ciemne włosy i ostry podbródek. Brązowe oczy omiatają salę. Porusza się tak, jakby wszystko wokół należało do niego.
Bo należy.
Za nim idzie kobieta. Blondynka, piękna, z perfekcyjną postawą. Wygląda na jego Lunę. Też o niej słyszałam — Sybil Cross, córka byłego głównego wojownika Iron Peak.
Idzie wzdłuż szeregu. Każdy przeniesiony dostaje skinienie głową, słowo.
"Imię?" — pyta dziewczynę obok mnie.
"Emma. Z watahy Ashwood, Alfo," odpowiada nieśmiało.
"Witamy." Kiwa głową. "Zostajesz przydzielona do wsparcia patroli. Następna."
Wtedy staje przede mną i dokładnie w tym momencie pasek mojej torby ześlizguje się z ramienia.
Wytrąca mnie to z równowagi i wpadam prosto w jego klatkę piersiową.
Jego dłoń zaciska się na moim łokciu. Jest ciepła i pewna, a w chwili, gdy jego skóra dotyka mojej, przez ramię przebiega mi dreszcz. Całe ciało rozświetla się od czubka głowy po palce u stóp.
Co to było? Co, do cholery, to było?
"Ostrożnie," mówi.
"Przepraszam... Jestem Kelly. Kelly Wilkins." Słowa wypadają za szybko, za głośno. "Z watahy Greymist."
Ale on już idzie dalej do następnej osoby. To wszystko. Nie patrzy za siebie. Jestem dla niego nikim. Kolejną niezdarną przeniesioną dziewczyną.
Nawet nie dostałam skinienia głową. Oczywiście.
Stoję tam z piekącą twarzą i powtarzam sobie, że to nie ma znaczenia. Nie ma .
Po powitaniu wysyłają nas do domu uzdrowicielki na kontrolę. Uzdrowicielka watahy to kobieta imieniem Nessa — ciemne kręcone włosy, życzliwe oczy i usta, które mówią, co myślą.
"Greymist?" — mówi, czytając moje zwoje. "To kawał drogi stąd."
"Nie aż tak daleko," odpowiadam, wzruszając ramionami.
"Jest, jeśli nigdy wcześniej nie wyjeżdżałaś." Spogląda na mnie. "Pierwszy raz poza domem?" Kiwnęłam głową. "Zdenerwowana?"
"Trochę." Bardzo. Tak bardzo, że mogłabym zwymiotować ci do zlewu.
"Dobrze. Ci, co mówią, że się nie boją, zawsze płaczą jako pierwsi." Uśmiecha się. "Dasz sobie radę, kochana."
Sprawdza mi puls, zagląda w oczy i pyta, czy byłam kiedyś chora... Ale naprawdę ze mną rozmawia, kiedy to robi. Jakbym była osobą, a nie numerem w kolejce.
"A więc. Urodziny niedługo?" pyta.
"Za trzy miesiące." Nie mogę powstrzymać uśmiechu. "Skończę osiemnaście."
"Podekscytowana pierwszą przemianą?" Uśmiecha się ciepło.
"Bardziej niż czymkolwiek." Nawet sobie nie wyobrażasz. Mój wilk będzie pierwszą rzeczą, która będzie naprawdę moja. Po przemianie może przestanę być tą słabą dziewczyną.
Unosi brew. "To dużo oczekiwań, jak na jedną noc."
"To nie tylko przemiana," mówię, ściszając głos. "Czekałam na to całe życie."
Na niego. Kimkolwiek jest.
Gdzieś tam jest mój prawdziwy partner. Ktoś stworzony tylko dla mnie, kto naprawdę będzie chciał, żebym była blisko.
Kiedy mój wilk się pojawi, poznam go i w końcu będę gdzieś należeć.
To jedyne marzenie, które trzyma mnie przy życiu. Przez każdy moment, gdy moi rodzice patrzą na mnie jak na rachunek, który nigdy się nie kończy.
Nessa obserwuje mnie przez chwilę. Coś miękkiego pojawia się na jej twarzy.
"A rodzina?" pyta. "Wspierają cię tutaj?"
Zastygam na sekundę. Biorę głęboki wdech. "U nich wszystko w porządku ."
"W porządku," powtarza.
"Chcą, żebym dobrze sobie radziła. Mama jasno dała mi do zrozumienia, że to moja jedyna szansa w tym roku. Jeśli nie wrócę z jakimś osiągnięciem, nie powinnam wracać wcale."
"Powiedziała ci to?" Nessa unosi brew.
"Mówiła poważnie."
Nessa nie drąży. Ale widzę, że coś zapisuje w swoim notesie.
Znów przykłada dwa palce do mojego nadgarstka. Potem przestaje. Jej dłoń zostaje na moim ramieniu, ale wzrok odpływa gdzieś daleko. Jakby czytała ze mnie coś, czego ja nie widzę.
"Co?" pytam. "Coś nie tak?"
Mruga i cofa rękę. "Nic. Wszystko w porządku, kochana." Zamka książkę. "Odpocznij dziś, Kelly. Jutro wielki dzień."
Kiwnęłam głową, podziękowałam i poszłam do swojego pokoju.
Trzy miesiące. Tyle muszę jeszcze czekać do pierwszej przemiany.
Leżę już w łóżku, kiedy dopada mnie ból.
Pojawia się znikąd. Jakby ktoś sięgał do mojego wnętrza i ściskał mi serce. Kręgosłup wygina się w łuk nad materacem, a z gardła wyrywa się krzyk.
Wtedy kości zaczynają się przekształcać.
Palce się wyginają. Ramiona trzeszczą i układają na nowo. Skóra pali, rozciąga się, pęka — i czuję, jak coś spod niej próbuje się wydostać.
Coś żywego. Coś, co czekało.
Nie. Nie, to niemożliwe. Jeszcze nie mam urodzin. To nie może się dziać!
Ale to się dzieje. Trzy miesiące za wcześnie, moja pierwsza przemiana zaczyna się właśnie teraz.

Her Alpha, My Mate
150 Rozdziały
150
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101