"Gdzie są wszyscy?" - mruknęła, rozglądając się dookoła.
Torba z lunchem w dłoni Sophie wydawała się cięższa niż zwykle, gdy wchodziła do biura swojego męża. Była podekscytowana na myśl o zrobieniu mu niespodzianki, wyobrażając sobie jego reakcję, gdy wręczy mu jego ulubiony posiłek.
Ale zamiast zwykłego gwaru aktywności, w biurze panowała niepokojąca cisza. Jego krzesło było puste, a nawet jego sekretarki nigdzie nie było widać.
Ze zmarszczonym czołem wyszła i skierowała się do recepcjonistki na dole. Młoda kobieta za biurkiem uśmiechnęła się promiennie, gdy Sophie się zbliżyła.
"Dzień dobry, pani Kelvin! W czym mogę pomóc?"
"Czy wie pani, gdzie jest mój mąż? Albo jego sekretarka? Jego biuro jest puste," zapytała Sophie, jej głos był spokojny, ale pobrzmiewała w nim ciekawość.
Recepcjonistka zawahała się przez chwilę. "Och, um, pan Kelvin zawiózł pannę Brendę do szpitala. Chyba to był nagły wypadek."
Serce Sophie zamarło. "Do którego szpitala?"
"Do św. Marii. Do szpitala rodzinnego."
"Dziękuję," powiedziała Sophie krótko, już kierując się do wyjścia.
Jej myśli pędziły, gdy jechała do szpitala.
Dlaczego ją tam zawiózł? Czy była chora? A może... to coś innego? Późne powroty do domu, przyciszone rozmowy telefoniczne i niewątpliwy dystans między nimi - wszystko to wirowało w jej głowie. Nie, to niemożliwe. Nie Brenda.
Gdy dotarła do szpitala, zaparkowała pospiesznie i chwyciła telefon, wybierając numer męża. Dzwoniło... i dzwoniło... ale nie odbierał. Narastała frustracja.
Sophie wzięła głęboki oddech i ruszyła do gabinetu lekarza. Nie miała czasu na subtelności; musiała wiedzieć, co się dzieje.
To było do niego niepodobne. Szpital rodzinny był też szpitalem firmowym. Tylko 10 minut jazdy stąd, a on musiał osobiście ją tu przywieźć, gdy firma ma własną karetkę?
Dotarłszy do drzwi, już miała zapukać, gdy przytłumione głosy ją powstrzymały.
"Panie Kelvin, bardzo mi przykro," dobiegł głos lekarza, przepełniony żalem. "Ale straciła dziecko."
Sophie wstrzymała oddech, jej dłoń zamarła na klamce. Słowa odbijały się echem w jej umyśle jak bomba.
Straciła dziecko?
Jej świat zachwiał się, gdy dotarło do niej zrozumienie. Cofnęła się chwiejnie, jej serce dudniło w uszach. Dziecko? Brenda była w ciąży?
Torba z lunchem wyślizgnęła się z jej dłoni, uderzając o podłogę z głuchym stukiem. Jej klatka piersiowa unosiła się ciężko, gdy niedowierzanie mieszało się z mdlącym poczuciem zdrady. Chwyciła się ściany dla oparcia, jej umysł wirował.
Łzy napłynęły jej do oczu, gdy jedna myśl ją pochłonęła: To nie może się dziać.
Drzwi nagle się otworzyły i tam był - jej mąż, Kelvin. Jego oczy rozszerzyły się na jej widok, poczucie winy wyryło się na jego twarzy.
"Sophie?!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Co ty tutaj robisz?" Głos Adama przeciął powietrze, ostry i zaskoczony.
Sophie znieruchomiała na moment, zmuszając się do zachowania spokoju. Wyprostowała się i odwróciła w jego stronę, oferując słaby uśmiech. "Przyszłam do twojego biura, żeby przynieść ci lunch," odpowiedziała gładko, unosząc torbę. "Ale nie było ani ciebie, ani Brendy. Recepcjonistka powiedziała mi, że zawiozłeś ją tutaj w pośpiechu, więc pomyślałam, że sprawdzę, co u niej, z czystej życzliwości."
Adam zamrugał, zbity z tropu, po czym powoli skinął głową. "Rozumiem. To było miłe z twojej strony."
Sophie przechyliła lekko głowę, obserwując jego wyraz twarzy. "Mogę ją zobaczyć?"
"Odpoczywa," odpowiedział szybko, niemal zbyt szybko.
Sophie uniosła brew, ale zachowała lekki ton. "Co jej się stało?"
Adam wzruszył ramionami, wsuwając ręce do kieszeni. "Zemdlała w pracy. Musiałem ją tu przywieźć."
"A dlaczego zemdlała?" naciskała Sophie, nie spuszczając z niego wzroku.
Jego ramiona napięły się, ale zachował swobodny wyraz twarzy. "Jeszcze nie wiemy. Lekarz robi badania."
Sophie poczuła ucisk w piersi. Kłamca. Wyraźnie słyszała słowa lekarza - Brenda straciła dziecko. A jednak on snuł zupełnie inną historię.
Przez chwilę żadne z nich się nie odzywało. Sophie studiowała go, w myślach odtwarzając ostatnie miesiące: późne powroty do domu, dystans między nimi, a teraz to. Od lat starali się o dziecko, mając nadzieję na założenie rodziny. Ale jak mogli, skoro on prawie już jej nie dotykał?
"Powinnaś wrócić do domu," powiedział Adam, przerywając ciszę. "Zostanę tutaj i zobaczę, czy Brenda będzie mogła być później wypisana."
Sophie wpatrywała się w niego, jej serce bolało od podejrzeń i zranienia. "Wydajesz się... bardzo przejęty," powiedziała cicho.
"Jest moją sekretarką," odpowiedział, unikając jej spojrzenia. "To moja odpowiedzialność."
Odpowiedzialność, pomyślała Sophie z goryczą. Czy to wszystko?
Adam podszedł bliżej, wskazując w kierunku wyjścia ze szpitala. "Chodź. Odprowadzę cię."
Sophie podążyła za nim w milczeniu, pogrążona w myślach. Gdy dotarli do jej samochodu, podała mu pudełko z lunchem.
"Proszę," powiedziała bezbarwnym tonem.
"Dzięki," mruknął, odbierając je od niej.
Otworzyła drzwi samochodu, wsuwając się na siedzenie kierowcy. Tuż przed tym, jak sięgnęła do stacyjki, zatrzymała się. Jej serce waliło w piersi, gdy zawołała, "Adam."
Odwrócił się, unosząc brwi pytająco. "Tak?"
Wzięła głęboki oddech, patrząc mu prosto w oczy. "Czy sypiasz ze swoją sekretarką?"
Oczy Adama rozszerzyły się z szoku i wykrzyknął głośno, "Co?"
Przesuń w górę, aby kontynuować