Pozbyłam się tego dziecka.
Pokój się kurczy i znów mam dziewiętnaście lat, na imprezie na kampusie w domu, którego nie znałam, z chłopakiem, którego imienia nigdy nie zapytałam.
Poszłam tam zdeterminowana, żeby stracić dziewictwo, bo miałam dość bycia jedyną dziewczyną w akademiku, która tego nie zrobiła. Wybrałam nieznajomego, bo był wysoki, a jego dłonie były ciepłe, gdy podał mi drinka, i nie zadawał głupich pytań.
Weszliśmy na górę. To było szybkie. Bolało mniej, niż się spodziewałam.
Wymknęłam się, zanim się obudził, i nigdy nie planowałam go więcej zobaczyć.
Nawet nie pamiętam jego twarzy. Próbowałam — w poczekalniach, pod prysznicem, w ciemnych godzinach między północą a czwartą rano, gdy mój mózg przewija wszystkie złe drzwi, przez które kiedykolwiek przeszłam — i nie mogę jej odnaleźć.
To, co pamiętam, to znamię między jego łopatkami: ciemna, nierówna plama w kształcie rozlanej kropli atramentu, którą ktoś próbował zetrzeć.
Dotknęłam go, gdy spał. To ostatnia rzecz, którą zrobiłam, zanim wyszłam.
Sześć tygodni później test ciążowy powiedział mi to, co uważałam za niemożliwe. Nie można zajść w ciążę za pierwszym razem — kłamstwo, w które wierzy każda osiemnastolatka, dopóki dwie różowe kreski nie zrobią z niej kłamczuchy.
Nigdy go nie znalazłam.
Bałam się powiedzieć dziadkom — Dziadkowi z chorobą serca, Babci z jej kościelnymi przyjaciółkami i wiarą we mnie. Więc poszłam sama do kliniki we wtorkowy poranek, podpisałam formularze i pozwoliłam im to zabrać.
Byłam w tym niewielkim odsetku, który miał powikłania później. Blizny i uszkodzenia, które lekarze wyjaśniali za pomocą diagramów i ostrożnych słów oraz zdania, które zaczynało się od „To może wpłynąć na pani zdolność do...”.
Po trzech poronieniach wiem dokładnie, na co to wpłynęło.
I Gary wie. Wiedział jeszcze zanim się pobraliśmy — powiedziałam mu, bo wierzyłam, że szczerość to fundament wspólnego życia. Ujął moją twarz w dłonie i powiedział, że to nie ma znaczenia.
Teraz używa tego, żeby mnie zranić.
Musi widzieć coś na mojej twarzy — cokolwiek z niej odpłynęło, jakiś wyraz, który zastąpił bunt — bo jego postawa się zmienia. Groźba mięknie. Ramiona opadają odrobinę.
„Waverly”, jego głos łagodnieje. „Nie powinienem był tego mówić. Oboje jesteśmy zdenerwowani. Porozmawiajmy o tym jutro.”
Ten głos to wstęp, wiem to.
Kiedyś szepnął mi do włosów „kocham cię” tak łagodnie, że rozluźniłam się oparta o jego pierś. Sekundy później jego uchwyt na karku się zacisnął i wyprowadził mnie z restauracji, bo za długo śmiałam się z żartu kelnera.
Przechodzę przez pokój do szafy. Na górnej półce stoi moja walizka — szara, twarda, kupiona na podróż poślubną. Ściągam ją i rzucam na łóżko.
„Nie ma o czym rozmawiać.” Otwieram walizkę i zaczynam zdejmować ubrania z wieszaków. Moje ręce są spokojne i nawet nie wiem jak. „Odchodzę.”
„Waverly, no weź...”
„Możesz zostać tutaj z Tegan.” Składam bluzkę bez patrzenia. Materiał jest chłodny i śliski i niemożliwy do złożenia równo, ale i tak to robię, bo moje ręce muszą mieć zajęcie, inaczej zaczną się trząść. „Jestem pewna, że będzie zachwycona.”
„Nie jesteś racjonalna.” Robi krok bliżej, a jego głos jest łagodny — ten, który kiedyś działał. Słyszę wysiłek w tym, tryby pracują. „Odłóż walizkę, proszę. Rozwiążemy to.”
„Uderzyłeś mnie przy czterystu osobach, a potem użyłeś mojej historii z aborcją, żeby mnie zranić.” Układam parę butów podeszwą do ściany walizki. „Jesteśmy już poza etapem rozwiązywania.”
Milknie i czuję, jak przelicza w głowie — cisza ma inną fakturę, kiedy Gary się boi.
Nigdy nie widział, jak pakuję torbę. Przez osiem lat nigdy nie zaszłam tak daleko. Krzyczałam, płakałam, zamykałam się w łazience. Ale nigdy nie pakowałam ubrań do walizki.
To nowe terytorium dla nas obojga.
Odwracam się do niego plecami i sięgam do szuflady komody. Każdy nerw w moim kręgosłupie protestuje. Moje ciało wie, co się dzieje, gdy przestaję go obserwować. Ale zmuszam się, bo jeśli nie mogę odwrócić się do Gary'ego plecami w hotelowym pokoju, to nigdy tego nie zrobię.
Słyszę jego kroki na dywanie — miękkie, tłumione przez runo. Moje ręce zamierają w szufladzie. Bawełna złożonej koszulki opiera się o moje kostki. Potem dźwięk, którego nie potrafię zidentyfikować. Ostry, suchy trzask, jak łamany patyk.
Odwracam się gwałtownie.
Gary stoi przy biurku, trzymając w jednej dłoni mój telefon. Na podłodze leży przecięty kabel telefonu hotelowego — jakoś go rozerwał. Sam aparat stoi na biurku, bezużyteczny.
Dystans między nami rejestruje się we mnie jak pomiar, który powinnam była śledzić. Dwanaście stóp. Może piętnaście. Pokój jest ogromny, a ja jestem po złej stronie.
Powinnam była wiedzieć. Łagodność nigdy nie była wycofaniem.
„Gary.” Mój głos jest cichy. „Co robisz?”
Nie odpowiada. Podnosi moją kartę-klucz ze stolika przy wejściu — płynny ruch, jakby zaplanował całą sekwencję zanim się odwróciłam — i sięga po klamkę.
Drzwi otwierają się na zewnątrz. Na korytarz. Z dala ode mnie.
Biegnę. Obcasy zaplątują się w dywan, potykam się, chwytam brzeg łóżka, odbijam się. Kołdra ślizga się pod moją dłonią i nie mogę złapać przyczepności. Jedwabna bluzka, którą właśnie złożyłam, zsuwa się na podłogę. Dwanaście stóp nigdy nie wydawało się tak daleko.
Wychodzi przez drzwi. Widzę światło korytarza — cienki jasny pasek, który zwęża się, gdy drzwi się zamykają.
„Gary, nie—”
Drzwi się zamykają, a zamek zatrzaskuje. Elektroniczny zamek wydaje pojedynczy, uprzejmy sygnał — mały, grzeczny dźwięk, który zamyka mnie w pokoju bez telefonu, bez klucza i bez wyjścia.
Walę dłońmi w drzwi. Powierzchnia jest gładka, zimna i nie ustępuje.
„Otwórz te drzwi.” Mój głos jest już głośny. Wypełnia apartament, odbija się od marmurowej łazienki i wraca do mnie pusty. „Otwórz je, Gary, bo pożałujesz.”
Jego śmiech przebija się przez drzwi — stłumiony, bliski, jego usta muszą być tuż po drugiej stronie.
„Nie powinnaś się tak zachowywać, Waverly.” Jego głos jest spokojny i cierpliwy. Brzmi, jakby przywrócił porządek. „Kiedy wrócę, przypomnę ci o twoim miejscu.”
Jego kroki cichną na korytarzu. Opieram czoło o drzwi i stoję tak, słuchając, aż ostatni dźwięk zniknie i zostaje tylko cisza.
„Wyciągnę nas stąd”, mówię do pustki, wciskając dłoń w brzuch. „Obiecuję ci to.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przechadzam się po pokoju — cztery kroki do okna, cztery kroki z powrotem do drzwi. Dywan połyka każdy odgłos stóp, jakby został wyszkolony do przechowywania sekretów, a cisza napiera ze wszystkich ścian.
Byłam już wcześniej zamykana. Za każdym razem powtarzałam sobie, żeby kupić telefon na kartę, schować go w kieszeni płaszcza albo w kosmetyczce, gdzie Gary nigdy nie zajrzy.
Za każdym razem tego nie robiłam, bo nadzieja szeptała mi, że będzie lepiej, a ja słuchałam, tak jak słucha się kłamcy, z którym się sypia.
Uderzam otwartą dłonią w drzwi, aż pieczenie promieniuje do nadgarstka i nie ustępuje. „Halo? Czy ktoś mnie słyszy?”
Nikt nie odpowiada.
Karta bezpieczeństwa przeciwpożarowego na drzwiach tłumaczy mi procedurę ewakuacji, która zakłada, że mam przy sobie kartę-klucz, więc zapisuję to sobie w pamięci na później.
Wtedy mój wzrok pada na humidor Gary’ego stojący na biurku. Jego cygara. Zapałki obok.
Uderzam zapałką, siarka uderza ostro w nozdrza, gdy płomień się pojawia. Zapalam jedno z jego cygar, patrzę jak końcówka jarzy się na pomarańczowo, i trzymam je pod czujnikiem dymu przy suficie łazienki.
Alarm rozdziera apartament. Wpycham głowę pod kran w łazience, woda uderza w skórę głowy, spływając po szyi i mocząc kołnierz sukienki. Wyżymam włosy na tyle, by wyglądać jak kobieta przerwana w pół prysznicu.
Dwóch pracowników pojawia się w ciągu czterech minut z kartą mistrzowską i zaniepokojonymi minami. Dociskam ręcznik do mokrych włosów i posyłam im ten zawstydzony uśmiech, który dopracowywałam przez osiem lat krycia Gary’ego Pryce’a.
„Przepraszam bardzo — chyba para wywołała alarm. Proszę zostawić drzwi otwarte, kiedy się osuszam, i nie przeszkadzać mojemu mężowi na dole. Tylko się zmartwi.”
Odchodzą. Drzwi zostają otwarte.
Chwytam laptopa, wpycham go do walizki i zjeżdżam windą serwisową na dół. Gdy drzwi otwierają się na poziom podziemnego parkingu, jarzeniówka bzyczy nad głową i przepycha stęchłe powietrze po mojej wilgotnej skórze.
Wychodzę i zdaję sobie sprawę, że nie mam żadnego planu.
Przyjechałam tu samochodem Gary’ego. Mój telefon jest w kieszeni Gary’ego. Jestem trzydziestoletnią kobietą, która zbudowała cztery hotele i nie ma żadnej strategii wyjścia.
„Widziałem już różne rzeczy w parkingach o północy, ale kobieta w sukni za dziesięć tysięcy dolarów z mokrymi włosami i walizką — to pierwszy raz.”
Odwracam się gwałtownie. Beckett Morrow opiera się o czarny sedan pięć metrów dalej, bez marynarki, bez krawata, z podwiniętymi rękawami, odsłaniającymi mięśnie i ścięgna przesuwające się pod skórą.
Dwa górne guziki jego koszuli są rozpięte.
„Śledzisz mnie?” słyszę swój głos.
„Jadę do domu.” Nie odsuwa się od samochodu. „To widowisko na górze zabiło we mnie jakąkolwiek ochotę na pogawędki.”
Nie mówi nic więcej. Po prostu patrzy mi w twarz. Jego wzrok przesuwa się z moich oczu na spuchnięty policzek, potem na walizkę i zatrzymuje się na niej wystarczająco długo, żebym poczuła, jak układa sobie wszystko w głowie.
Chciałabym wyjaśnić, podać mu wersję, w której nie wyglądam na kobietę rozpadającą się na kawałki, ale moje usta nie chcą współpracować.
Odpiera się od samochodu. Ruch jest powolny, daje mi czas, bym mogła się cofnąć, odsunąć lub kazać mu odejść. Nie robię żadnej z tych rzeczy.
Obchodzi samochód na stronę pasażera i otwiera drzwi. Zawias nie wydaje dźwięku.
„Wsiadaj”, mówi.
Patrzę na otwarte drzwi. Skóra w środku jest ciemna, czysta, a światło nad głową podkreśla przeszycia na siedzeniu.
Byłoby łatwo. Usiąść, zamknąć drzwi, pozwolić komuś innemu prowadzić, podczas gdy ja próbuję zrozumieć, jak moje życie rozpadło się gdzieś pomiędzy przystawką a teraz.
Ale łatwość to droga, którą wybrał Gary. Za każdym razem, gdy brałam łatwą opcję, budziłam się z czymś mniej.
„Nie prosiłam cię o pomoc.” Unoszę podbródek, kiedy to mówię, prostuję ramiona. Mój głos jest równy i stanowczy — to najlepszy występ, jaki dałam tej nocy.
„Pewnie.” Nie zamyka drzwi. „Wsiadaj albo nie. Ale kamery tutaj podlegają Gary’emu, a coś mi mówi, że czas ci się kończy.”
Wsiadam, bo ma rację, bo skórzane siedzenie jest chłodne na moich nagich ramionach i bo pozostanie w tym garażu oznacza zostanie na terytorium Gary’ego. Drzwi się zamykają i hałas znika.
„Dokąd cię zawieźć?” pyta, kiedy jesteśmy już na ulicy.
Myślę o Sloane, mojej najlepszej przyjaciółce, która otworzyłaby drzwi o północy bez wahania, ale zadałaby pytania, na które nie mam jeszcze odpowiedzi.
Myślę o babci, która zrobiłaby to samo, ale z miną, na którą dziś nie mogę sobie pozwolić.
Moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, kiedy miałam trzy lata, więc tamte drzwi zamknęły się, zanim zdążyłam zapamiętać, że w ogóle były otwarte.
I nie mogę wrócić do domu, bo dom to Gary — tak jak wszystko teraz należy do Gary’ego.
Cisza rozciąga się tak długo, że światła miasta przesuwają się po desce rozdzielczej dwa razy, zanim Beckett się odzywa. „W takim razie do mnie.”
Nie odpowiadam. Nie mówię „dziękuję”, „okej” ani „w porządku”. Pozwalam samochodowi jechać dalej.
***
Spodziewałam się marmurowych kolumn i złotych zdobień. Tymczasem posiadłość jest duża, ale prosta w formie, cofnięta od ulicy za starymi drzewami, których gałęzie muskają dach samochodu, kiedy przejeżdżamy przez bramę.
Beckett wyłącza silnik. Cisza, która nastaje, jest tak całkowita, że słyszę tykanie stygnącego silnika i przez chwilę żadne z nas się nie rusza.
Potem on wychodzi z auta i podchodzi do bagażnika, zanim zdążę odpiąć pas. Wychodzę na żwir — obcasy zapadają się, tracę równowagę — i sięgam po walizkę, ale jego dłoń już jest na uchwycie. Moje palce zaciskają się na powietrzu, gdzie przed sekundą była rączka.
„Nie wyglądasz na kobietę z mężem”, mówi, niosąc walizkę bez wysiłku.
Nie odpowiadam mu, ale ma rację, a dowód jest prosty: Gary ani razu nie poniósł mojej torby. Ani podczas miesiąca miodowego, ani gdy byłam w ciąży, nigdy.
Pokój gościnny jest czysty i prosty, ledwie go rejestruję, zanim Beckett prowadzi mnie do kuchni i stawia przede mną przykryty talerz. Zostawił go jego kucharz, a ceramika parzy w opuszki palców, gdy zdejmuję pokrywkę.
Jem, bo ciało mi każe. Widelec ciąży w dłoni, jedzenie jest dobre i gdzieś między jednym kęsem a kolejnym dociera do mnie, że mężczyzna, z którym rozmawiałam mniej niż dziesięć razy, okazał mi więcej uwagi niż mój mąż przez lata.
Odsuwam tę myśl, bo Beckett Morrow to playboy z udokumentowanym talentem do sprawiania, że kobiety czują się zauważone. Chce towarzystwa. Cała reszta to opakowanie.
Biorę kolejny kęs. Beckett opiera się o przeciwległy blat i nie patrzy, jak jem, za co jestem mu wdzięczna.
Moje myśli błądzą, gdy ręce pracują z widelcem. Przypominam sobie wyraz twarzy Gary’ego, gdy powiedziałam, że chcę rozwodu. Pewnie już postanawia, którego prawnika wezwie rano.
A co ja mam? Walizkę, laptopa, dziecko, o które boję się mieć nadzieję. I męża, który kontroluje biznes, który zbudowałam, konta, które zasiliłam i nazwisko, które utraciłam.
Patrzę na talerz. Jedzenia prawie nie ma, a nie pamiętam, żebym zjadła większość.
Patrzę na Becketta. Był cierpliwy, niepokojąco cierpliwy, a ja znam taką cierpliwość — ona nigdy nie jest za darmo. Chciał mojego towarzystwa od lat.
Odkładam widelec. Ceramika stuka o blat.
„Mówiłeś, że chcesz mojego biznesu.” Spotykam jego wzrok po drugiej stronie kuchni. „Myślę, że mogę ci go dać.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Beckett przestaje żuć. Jego widelec zawisa nad talerzem — nawet nie zauważyłam, że jadł — a jego stalowoniebieskie oczy pozostają skupione na moich, z rozbawioną uwagą.
Kończy kęs. Nie spieszy się z tym. Odkłada widelec i przesuwa talerz o cal na bok, porcelana cicho skrobie o granit.
— Dwie godziny temu trzymałaś kieliszek szampana i udawałaś, że wszystko gra. — Odsuwa się do tyłu, przygląda mi się. — Teraz negocjujesz wrogie przejęcie w mojej kuchni. Boso.
Patrzę w dół. Zrzuciłam szpilki przy drzwiach i nie zauważyłam tego. Moje bose stopy są zimne na jego kafelkach. — Czy obuwie wpływa na warunki?
— Nie. — Jego oczy nie opuszczają mojej twarzy. — To po prostu sprawia, że trudniej ci odmówić.
To zdanie dociera do mojej skóry, zanim dosięga mózgu.
Czuję je w obojczykach, tam, gdzie przez ostatnią godzinę ściekały mi mokre włosy. I muszę sobie przypomnieć, że Beckett Morrow wypowiedział jakąś wersję tego zdania do setki kobiet w setce pokoi i znaczyło to dla niego tyle, ile było użyteczne.
Nie zamierzam być aktywem, który oczaruje, bym oddała mu klucze.
— To na mnie nie zadziała — mówię.
— Co nie zadziała?
— Cokolwiek to było. — Skinam głową w przestrzeń między nami. — Komplement, kontakt wzrokowy. Będziesz musiał się bardziej postarać.
Przez chwilę trzyma mój wzrok, a jego usta robią coś, czego nie potrafię odczytać. Jakby przeliczał moją wartość w górę. Potem przekrzywia głowę, studiując mnie.
— Jestem ciekaw tej części, w której od razu przekazujesz mi imperium swojego męża.
— Moje imperium. — Sprostowanie pada, zanim mogę je odważyć. — On tylko podpisał się swoim nazwiskiem.
— Słusznie. — Krzyżuje ramiona. Światło kuchenne łapie krawędź jego szczęki, zauważam lekki cień zarostu.
Pasuje mu to.
— Powinnaś się cieszyć, że to oferuję. — Utrzymuję równy ton. — Ale może wstrzymaj się ze świętowaniem, dopóki nie usłyszysz reszty.
Jego brwi unoszą się o ułamek. — Jest jakaś reszta.
— Zawsze jest jakaś reszta, Morrow. Wiedziałbyś to, gdybyś przejmował firmy, zamiast tylko o tym rozmawiać na przyjęciach.
Cisza, która następuje, trwa całe dwie sekundy. Potem Beckett się śmieje — krótko, zaskoczony, dźwięk wydobywa się z głębi jego klatki piersiowej. Wyciąga stołek spod wyspy i siada naprzeciwko mnie.
— Dobrze. — Opiera przedramiona na granicie i skupia na mnie pełną uwagę. — Słucham.
— Gary to dobry prawnik — mówię. — Lepszy niż dobry. Jeśli jutro złożę pozew o rozwód, jego prawnicy mnie rozszarpią. I będę miała szczęście, jeśli odejdę z ugodą, która pokryje czynsz.
— I mówisz mi to, bo...
— Bo potrzebuję prawników lepszych od niego. Twoich prawników. — Utrzymuję jego wzrok. — A w zamian podam ci Gary’ego Pryce’a na tacy, bo to ja zbudowałam tę firmę.
Beckett przygląda mi się dłuższą chwilę. Jego kciuk wodzi po krawędzi blatu — powolny, nieobecny ruch, jedyny znak, że myśli, a nie tylko patrzy.
Moje oczy śledzą ścieżkę jego kciuka po granicie i odciągam je z irytacją z powodu własnej uwagi.
— Dlaczego sama nie przejmiesz firmy?
Szczera odpowiedź jest taka, że zbudowałam Breck Hotels na nazwisku dziadka i własnymi rękami, a kiedy Gary skończył zmieniać nazwę i wykreślać mnie z każdej umowy operacyjnej, przestałam czuć, że to moje.
Mogłabym o to walczyć.
Mogłabym spędzić lata na salach sądowych, próbując udowodnić, że zasłużyłam na to, co już było moje, a samo udowadnianie by mnie wykończyło.
— Bo nie chcę tej firmy. — Te słowa zaskakują mnie, gdy je wypowiadam, ale są prawdziwe. — Chcę mojego sprawiedliwego udziału w tym, co zbudowałam, ugody rozwodowej, której Gary nie podważy, i gwarancji, że już nigdy nie będzie miał nade mną ani moim dzieckiem żadnej przewagi.
Jego wzrok na pół sekundy opada na mój brzuch, a szczęka się napina. Widział, jak ręka Gary’ego uderza w moją twarz po tym, jak ogłosiłam ciążę na scenie. Teraz wygląda, jakby czuł gniew, którego nie ma prawa okazać.
Jego kciuk przestaje kreślić po granicie.
Beckett nie spieszy się z odpowiedzią. Potem zaczyna zadawać pytania.
Traktuje mnie jak partnerkę biznesową, która wchodzi z poważną propozycją, i nie wiem, czy to szacunek, czy obojętność. Tak czy inaczej, to pierwszy raz od lat, gdy ktoś słucha mnie mówiącej o mojej firmie bez przerywania albo oglądania się za Garym.
Kiedy kończę, Beckett milczy przez kilka sekund. Stuka palcem wskazującym w granit raz. Drugi raz.
— Wchodzę — mówi po prostu.
Moja klatka piersiowa rozluźnia się o ułamek, o który nie wiedziałam, że była napięta.
— Ale mam warunek. — Pochyla się do przodu, przedramiona na blacie. — Chcę ciebie.
Moje oczy rozszerzają się, otwieram usta, żeby zaprotestować, ale on mówi pierwszy.
— Spokojnie, kochanie — śmieje się. — Chodzi mi o biuro. Pracujesz z moim zespołem, ramię w ramię, na każdym etapie. Nie wręczasz mi teczki i nie znikasz. Jeśli w to wchodzimy, trzymasz się blisko. Jasne?
***
Siedzę na brzegu łóżka w ciemności. Próbuję pogodzić kobietę, która kilka godzin temu stała przy mównicy, z tą, która siedzi w pokoju gościnnym rywala z walizką i umową zawartą nad resztkami kolacji.
Telefon na nocnym stoliku wibruje. Zapasowy aparat, który Beckett zostawił na poduszce bez słowa — kolejny drobny akt uwagi, który odłożyłam w myślach i odmówiłam analizowania.
Ekran rozświetla się imieniem Sloan. Pisałam do niej dwadzieścia minut temu z nieznanego numeru.
Ja: Tu Waverly. Nowy numer. Wyjaśnię jutro.
Nie spodziewałam się, że zadzwoni dziś w nocy. Spodziewałam się, że przeczyta rano, pomartwi się dziesięć minut, a potem odpisze z pytaniem, na które będę miała dwanaście godzin, by wymyślić odpowiedź.
Mój kciuk zawisa na sekundę, zanim odbieram.
Powinnam była wiedzieć — Sloan nie czeka z niczym do rana.
— Gdzie jesteś? — jej głos jest napięty w sposób, który słyszałam tylko dwa razy — raz, gdy jej mama trafiła do szpitala, raz, gdy zadzwoniłam do niej z podłogi łazienki po drugim poronieniu. — Gary właśnie przyszedł do mojego mieszkania. Szuka cię.
Czuję, jak żołądek mi opada. — Co mu powiedziałaś?
— Że cię nie widziałam. Co było prawdą jeszcze trzydzieści sekund temu. — Słyszę jej wydech. — Waverly, gdzie jesteś?
— U… znajomego. — Kłamstwo smakuje dziwnie i jest oczywiste.
Beckett Morrow nie jest moim znajomym. Ale to prostsze niż prawda, a prawda wymagałaby godziny, której nie mam.
Sloan milczy dokładnie przez jedno uderzenie serca. — Ja jestem twoją jedyną przyjaciółką, Waverly.
Mówi to bez okrucieństwa i ma rację. Pozwoliłam Gary’emu zredukować mój świat do kilku pokoi i jednej osoby, która nie pozwoliła się wyrzucić za drzwi.
— Rozwodzę się z nim — mówię. Te słowa brzmią inaczej, kiedy wypowiadam je do kogoś, kto nie jest Garym ani mężczyzną zainteresowanym moją odpowiedzią z powodów biznesowych. Brzmią prawdziwie.
Sloan wstrzymuje oddech po drugiej stronie linii. — Jesteś bezpieczna?
— Tak.
— Jesteś pewna?
Rozglądam się po pokoju gościnnym. Czysta pościel, nocny stolik, telefon, który zostawił mi obcy człowiek, bo zauważył, że nie mam swojego. — Jestem pewna.
— Dobrze. — Jej głos się stabilizuje. — To jutro do ciebie przyjeżdżam i opowiesz mi wszystko. Wyślij mi adres i nie dyskutuj.
Przesuń w górę, aby kontynuować