„Jeśli nie jestem w ciąży, opuszczam ten pałac” – szepnęła do siebie księżniczka Ewangeline.
Siedziała w poczekalni przed gabinetem nadwornego lekarza, jej palce nerwowo bawiły się zielonym aksamitem sukni.
Złote popołudniowe światło przelewało się przez witraże, rzucając kolorowe wzory na marmurową podłogę. Służący przemieszczali się cicho po korytarzach, ich kroki tłumiły grube dywany.
Trzy lata. Była żoną następcy tronu, księcia Sebastiana, przez długie trzy lata.
Trzy lata spania w osobnych komnatach, oficjalnych kolacji, podczas których rozmawiali wyłącznie o polityce, publicznych wystąpień, na których udawali idealną parę królewską. Prywatnie byli sobie obcy.
Ich ojcowie zaaranżowali to małżeństwo, aby wzmocnić więzi między Królestwem Valdris a Księstwem Morwyn.
Od pierwszego dnia Sebastian jasno dawał do zrozumienia, że czuje wobec niej jedynie obowiązek.
Ciężkie drzwi otworzyły się, a mistrz Aldrich pojawił się z typowym dla siebie życzliwym uśmiechem. Starszy lekarz skłonił się, gdy światło prześlizgnęło się po jego srebrnych włosach.
„Wasza Wysokość, proszę wejść do mojego gabinetu.”
Ewangeline powstała z gracją, choć serce waliło jej jak oszalałe, gdy weszła za nim do środka.
W pokoju unosił się zapach ziół i starych ksiąg. Ściany od podłogi do sufitu zastawione były medycznymi tomami i butelkami lekarstw. W kamiennym kominku trzaskał ogień, rzucając światło na anatomiczne rysunki i portrety królewskie.
„Proszę usiąść, Wasza Wysokość” – powiedział mistrz Aldrich, wskazując obite krzesło przy swoim biurku.
Ewangeline usiadła na brzegu siedziska, zbyt spięta, by się rozluźnić. Myśli krążyły chaotycznie.
Od tygodni czuła się rano źle, była wyczerpana i mdliły ją niektóre zapachy. Po cichu miała nadzieję, że może dziecko zbliży ją do Sebastiana.
Mistrz Aldrich podniósł ze swojego biurka zapieczętowany dokument i podał jej go, królewska pieczęć woskowa była nienaruszona.
„Wasza Wysokość” – powiedział serdecznie – „z radością oznajmiam, że rzeczywiście spodziewa się pani dziecka.”
Oddech Ewangeline zamarł, gdy drżącymi palcami złamała pieczęć.
Rozwinęła dokument, by ujrzeć staranne pismo lekarza, ale jej oczy natychmiast odszukały słowa, które zmieniły wszystko.
„Co więcej” – kontynuował mistrz Aldrich, ledwie powstrzymując entuzjazm – „wszystko wskazuje na to, że nosi pani bliźnięta. Dwoje dzieci, Wasza Wysokość. Prawdziwe błogosławieństwo.”
Dokument wyślizgnął się z zesztywniałych palców Ewangeline, gdy patrzyła na niego oszołomiona. „Bliźnięta?”
„Tak, rzeczywiście. Teraz musi pani szczególnie o siebie dbać, Wasza Wysokość. Dużo odpoczynku, dobre jedzenie, regularne kontrole. Królestwo będzie zachwycone, mogąc powitać nie jedno, lecz dwoje dziedziców.”
Po raz pierwszy od miesięcy prawdziwa radość wypełniła serce Ewangeline. Uśmiech rozjaśnił jej twarz, gdy przycisnęła dłonie do brzucha, wciąż płaskiego pod suknią.
Może to zmieni wszystko.
Może Sebastian wreszcie zobaczy w niej coś więcej niż polityczny obowiązek. Może ich dzieci przyniosą miłość, której brakowało w ich małżeństwie.
„Dziękuję, mistrzu Aldrichu” – powiedziała, zbierając fałdy sukni, gdy wstawała. – „To wspaniała wiadomość.”
„Czy mam poinformować Jego Wysokość, czy woli pani powiedzieć mu osobiście?”
„Powiem mu sama” – odparła Ewangeline pospiesznie.
Chciała zobaczyć twarz Sebastiana, gdy dowie się, że zostanie ojcem. Z pewnością ta wiadomość roztopi jego chłodny pancerz.
Praktycznie unosiła się nad marmurowymi korytarzami, jej jedwabne pantofle cicho sunęły po wypolerowanej podłodze, gdy zmierzała do prywatnego gabinetu Sebastiana.
Służący kłaniali się, gdy przechodziła, ale ona ledwie to zauważała, skupiona wyłącznie na niezwykłych wieściach.
Wcześniej odesłała swoją pokojówkę, pragnąc prywatności podczas wizyty u lekarza. Teraz czuła wdzięczność, że jest sama.
Ta chwila powinna należeć tylko do niej i Sebastiana.
„Sebastianie!” – zawołała, zbliżając się do jego apartamentów, jej głos tchnął radością. – „Mój panie, mam najwspanialszą nowinę do—”
Słowa zamarły jej w gardle, gdy dotarła do otwartych drzwi gabinetu.
Tam, na tle okna wychodzącego na królewskie ogrody, stał jej mąż, obejmując inną kobietę.
Lady Cordelia Ashworth, córka księcia Greymont, była przyciśnięta do piersi Sebastiana, jej rude włosy opadały na jego ramiona, gdy ją tulił.
Ewangeline patrzyła w osłupieniu, gdy Sebastian ujmował twarz kobiety w dłonie i całował ją – pocałunkiem tak czułym, tak namiętnym, że aż odebrało jej dech.
To był pocałunek pełen tej miłości i oddania, których nigdy nie okazał własnej żonie.
„Sebastianie” – wyszeptała Ewangeline, ledwie słyszalnie.
Spojrzał, zaskoczony, nadal obejmując lady Cordelię. Przez jego przystojną twarz przemknęło poczucie winy, zanim zastygła w niej chłodna obojętność, którą znała aż za dobrze.
„Ewangeline” – odezwał się, głosem starannie opanowanym. – „Co cię tu sprowadza?”
Lady Cordelia pobladła, odsunęła się od Sebastiana, lecz pozostała w jego objęciach.
„Ja... Mieszkam tu” – zdołała powiedzieć Ewangeline, jej głos był mocniejszy, niż się czuła. – „Jestem twoją żoną.”
„Potrzebujesz czegoś?” – zapytał Sebastian, tonem równie formalnym, jakby była tylko kolejną dwórką proszącą o audiencję.
Radość sprzed kilku minut zamieniła się w coś ciemnego i gorzkiego.
Stała tu, nosząc jego dziedziców, przyszłość jego rodu, a on okazywał czułość innej kobiecie.
Ewangeline uniosła podbródek, przywołując lata królewskich nauk. Gdy przemówiła, jej głos był jasny i zdecydowany.
„Tak, mój panie. Potrzebuję czegoś.”
Sebastian uniósł brew, oczekując.
„Chcę unieważnienia małżeństwa.”
W gabinecie zapanowała zupełna cisza. Sebastian patrzył na nią, jakby mówiła w obcym języku, podczas gdy lady Cordelia zaskoczona zakryła usta dłonią.
„Co powiedziałaś?” – spytał Sebastian, jego głos był niebezpiecznie cichy.
„Słyszałeś mnie doskonale” – odparła Ewangeline, utrzymując głos w ryzach mimo burzy w sercu. – „Chcę unieważnienia naszego małżeństwa.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Chcesz czego?” Sebastian zaśmiał się, a dźwięk ten odbił się od kamiennych ścian niczym trzask bicza. Opadł na skórzany fotel za swoim biurkiem, stukając palcami w podłokietnik. „Unieważnienia małżeństwa? Mówisz poważnie, Evangeline?”
„Tak, mówię poważnie!” Głos Evangeline załamał się, gdy wykrzyczała te słowa, łzy spływały po jej twarzy, niszcząc starannie nałożony makijaż.
Lady Cordelia zniknęła w chwili, gdy Evangeline wypowiedziała słowo 'unieważnienie', a jedwabna suknia zaszeleściła, gdy przemknęła przez drzwi dla służby. Ciężką ciszę, która nastała, przerywał jedynie trzaskający ogień i odległe dźwięki wieczornego zgromadzenia dworu w wielkiej sali na dole.
Sebastian odchylił się do tyłu, a jego rozbawienie zgasło, ustępując miejsca czemuś mroczniejszemu. „Straciłaś rozum, żono, prawda?”
„Przestań mnie wyśmiewać!” zawołała Evangeline, zaciskając pięści tak mocno, że jej kłykcie pobielały pod rękawiczkami. „Mam dość, Sebastian. Nie dam już rady!”
„Czego dokładnie nie możesz?” Jego głos ociekał pogardą, gdy gestem objął luksusowy gabinet. „Żyć w najpiękniejszym pałacu w królestwie? Nosić suknie warte więcej, niż większość szlachciców zarabia przez rok? Nosić tytuł Następczyni Tronu? A może chodzi o to, że nie wielbię cię jak jakiś zakochany chłopiec z ludu?”
Łzy płynęły jeszcze mocniej, lecz Evangeline utrzymała głos w ryzach. „Mieszkałam w tym pałacu, Sebastian, ale nigdy nie byłam tu u siebie. Byłam twoją żoną tylko z nazwy — nigdy kochana, nigdy pielęgnowana. Traktowałeś mnie jak dekorację polityczną, ładną rzecz do pokazania na uroczystych kolacjach. Zasługuję na coś więcej niż to puste życie!”
Przyglądał się jej z lodowatym dystansem, jak uczony badający okaz. „Naprawdę mówisz poważnie,” odezwał się w końcu, jego głos stał się niebezpiecznie cichy.
„Tak,” odparła, unosząc podbródek z nową determinacją, wycierając łzy koronkową chusteczką.
Szczęka Sebastiana się zacisnęła, mięsień drgał mu na policzku. „I myślisz, że wpadając do mojego gabinetu i żądając unieważnienia, wszystko naprawisz?”
„To początek,” powiedziała, a jej głos nabrał siły.
Parsknął, podnosząc się z fotela z wyćwiczoną gracją. „Twoja bezczelność jest doprawdy zdumiewająca.”
„Mam dość bycia nieszczęśliwą, Sebastian!” krzyknęła, a jej głos odbił się od tapicerowanych ścian. „Myślałam, że może gdybyśmy mieli dziecko—”
Rzucił się w jej stronę jak jastrząb, przerywając jej uniesioną dłonią. „Nie,” warknął, jego głos był zimniejszy niż zimowy wiatr. „Nie chcę dzieci od ciebie, Evangeline. Nigdy nie chciałem i nigdy nie będę chciał.”
Te słowa uderzyły ją jak policzek. Nogi się pod nią ugięły i chwyciła krzesło, by utrzymać równowagę. „Ty... nie możesz tego naprawdę myśleć,” wyszeptała.
„Och, ależ myślę,” odparł z gorzkim śmiechem pozbawionym ciepła. „Naprawdę sądziłaś, że dziecko zamieni ten układ w jakąś bajkę? Nie było czego ratować, Evangeline, bo nigdy niczego między nami nie było. Nie mam ochoty być ojcem dzieci z kimś tak bardzo poniżej mnie — drugorzędną księżniczką z upadającego księstwa, sprzedaną jak bydło, by pokryć długi ojca.”
Serce miała wyrwane z piersi, ale nie pozwoliła mu zobaczyć się całkowicie złamaną. „Dobrze,” powiedziała, jej głos drżał, lecz był stanowczy. „Skoro tak mnie widzisz, daj mi to unieważnienie. Uwolnij mnie z tego piekła.”
Uniósł idealnie wykrojone brwi. „Dokumenty unieważniające? Przyszłaś przygotowana na tę walkę, prawda?”
Evangeline nie odpowiedziała. Zamiast tego odwróciła się i wyszła z gabinetu, a jej jedwabne pantofle bezszelestnie sunęły po marmurowych podłogach, gdy przemierzała pałacowe korytarze do swoich prywatnych komnat.
W sypialni odprawiła kręcącą się wokół niej pokojówkę ruchem ręki i podeszła do biurka stojącego przy oknie. Z ukrytej przegródki wyjęła dokumenty, które potajemnie sporządziła tygodnie wcześniej, sowicie opłacając królewskiego prawnika za milczenie.
Kiedy wróciła do gabinetu Sebastiana, stał przy wielkim oknie, ze splecionymi za plecami dłońmi, wpatrując się w rozświetlone księżycem ogrody. Jego ramiona były napięte od tłumionych emocji.
„Jak długo planowałaś tę zdradę, Evangeline?” zapytał nie odwracając się, szydzącym tonem.
„To nie ma znaczenia,” odpowiedziała, podając mu dokumenty. „Po prostu je podpisz.”
Sebastian powoli się odwrócił, jego wzrok przesunął się na dokumenty w jej drżących dłoniach. Okrutny uśmiech zagrał mu na ustach. „Dobrze to zaplanowałaś,” powiedział, czytając je celowo powoli. „Ale zapomniałaś o jednej ważnej rzeczy.”
„O czym?”
Spojrzał na nią, jego błękitne oczy spotkały się z jej spojrzeniem. „Gdy to podpiszę, wszystko będzie skończone na zawsze. Żadnych drugich szans. Żadnego błagania o wybaczenie. Jeśli tego chcesz, nie wracaj z żalem.”
„Nie wrócę,” powiedziała stanowczo, choć jej głos lekko drżał.
Przez chwilę studiował jej twarz, po czym pokręcił głową, być może z rozczarowaniem lub z pogardą. „Jesteś żałosna, Evangeline.”
„Po prostu podpisz papiery, Sebastian!” warknęła, w końcu tracąc panowanie nad sobą.
„Jak sobie życzysz,” odparł lodowato. Podszedł do biurka, sięgnął po ozdobne pióro i podpisał się z rozmysłem, teatralnymi ruchami.
Gdy skończył, wyprostował się i niedbale rzucił papiery jej pod nogi, a te rozsypały się po perskim dywanie niczym opadłe liście.
„Proszę. Masz to, czego chciałaś.”
Evangeline uklękła, by pozbierać cenne dokumenty, jej ręce trzęsły się tak bardzo, że ledwo mogła je podnieść. Przycisnęła papiery do piersi, a obraz rozmywały jej świeże łzy.
„Nie przychodź błagać mnie o litość,” powtórzył Sebastian, jego głos był niewzruszony jak kamień.
Evangeline nie odpowiedziała. Uciekła z gabinetu i przeszła przez pogrążone w ciemności korytarze do swoich komnat, jej serce pękało z każdym krokiem. Gdy znalazła się za zamkniętymi drzwiami, oparła się plecami o ciężki dąb i powoli osunęła na podłogę.
Dokumenty unieważniające leżały zmięte na jej kolanach, ale teraz wydawały się cięższe — naznaczone końcem jej małżeństwa i niepewnością przyszłości. Patrząc na nie przez łzy, jedna dłoń nieświadomie powędrowała do brzucha.
„To dla dobra wszystkich,” wyszeptała do pustego pokoju, do swoich nienarodzonych dzieci, do samej siebie. „Tak musi być.”
Przesuń w górę, aby kontynuować