passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

„Chcesz czego?” Sebastian zaśmiał się, a dźwięk ten odbił się od kamiennych ścian niczym trzask bicza. Opadł na skórzany fotel za swoim biurkiem, stukając palcami w podłokietnik. „Unieważnienia małżeństwa? Mówisz poważnie, Evangeline?”

„Tak, mówię poważnie!” Głos Evangeline załamał się, gdy wykrzyczała te słowa, łzy spływały po jej twarzy, niszcząc starannie nałożony makijaż.

Lady Cordelia zniknęła w chwili, gdy Evangeline wypowiedziała słowo 'unieważnienie', a jedwabna suknia zaszeleściła, gdy przemknęła przez drzwi dla służby. Ciężką ciszę, która nastała, przerywał jedynie trzaskający ogień i odległe dźwięki wieczornego zgromadzenia dworu w wielkiej sali na dole.

Sebastian odchylił się do tyłu, a jego rozbawienie zgasło, ustępując miejsca czemuś mroczniejszemu. „Straciłaś rozum, żono, prawda?”

„Przestań mnie wyśmiewać!” zawołała Evangeline, zaciskając pięści tak mocno, że jej kłykcie pobielały pod rękawiczkami. „Mam dość, Sebastian. Nie dam już rady!”

„Czego dokładnie nie możesz?” Jego głos ociekał pogardą, gdy gestem objął luksusowy gabinet. „Żyć w najpiękniejszym pałacu w królestwie? Nosić suknie warte więcej, niż większość szlachciców zarabia przez rok? Nosić tytuł Następczyni Tronu? A może chodzi o to, że nie wielbię cię jak jakiś zakochany chłopiec z ludu?”

Łzy płynęły jeszcze mocniej, lecz Evangeline utrzymała głos w ryzach. „Mieszkałam w tym pałacu, Sebastian, ale nigdy nie byłam tu u siebie. Byłam twoją żoną tylko z nazwy — nigdy kochana, nigdy pielęgnowana. Traktowałeś mnie jak dekorację polityczną, ładną rzecz do pokazania na uroczystych kolacjach. Zasługuję na coś więcej niż to puste życie!”

Przyglądał się jej z lodowatym dystansem, jak uczony badający okaz. „Naprawdę mówisz poważnie,” odezwał się w końcu, jego głos stał się niebezpiecznie cichy.

„Tak,” odparła, unosząc podbródek z nową determinacją, wycierając łzy koronkową chusteczką.

Szczęka Sebastiana się zacisnęła, mięsień drgał mu na policzku. „I myślisz, że wpadając do mojego gabinetu i żądając unieważnienia, wszystko naprawisz?”

„To początek,” powiedziała, a jej głos nabrał siły.

Parsknął, podnosząc się z fotela z wyćwiczoną gracją. „Twoja bezczelność jest doprawdy zdumiewająca.”

„Mam dość bycia nieszczęśliwą, Sebastian!” krzyknęła, a jej głos odbił się od tapicerowanych ścian. „Myślałam, że może gdybyśmy mieli dziecko—”

Rzucił się w jej stronę jak jastrząb, przerywając jej uniesioną dłonią. „Nie,” warknął, jego głos był zimniejszy niż zimowy wiatr. „Nie chcę dzieci od ciebie, Evangeline. Nigdy nie chciałem i nigdy nie będę chciał.”

Te słowa uderzyły ją jak policzek. Nogi się pod nią ugięły i chwyciła krzesło, by utrzymać równowagę. „Ty... nie możesz tego naprawdę myśleć,” wyszeptała.

„Och, ależ myślę,” odparł z gorzkim śmiechem pozbawionym ciepła. „Naprawdę sądziłaś, że dziecko zamieni ten układ w jakąś bajkę? Nie było czego ratować, Evangeline, bo nigdy niczego między nami nie było. Nie mam ochoty być ojcem dzieci z kimś tak bardzo poniżej mnie — drugorzędną księżniczką z upadającego księstwa, sprzedaną jak bydło, by pokryć długi ojca.”

Serce miała wyrwane z piersi, ale nie pozwoliła mu zobaczyć się całkowicie złamaną. „Dobrze,” powiedziała, jej głos drżał, lecz był stanowczy. „Skoro tak mnie widzisz, daj mi to unieważnienie. Uwolnij mnie z tego piekła.”

Uniósł idealnie wykrojone brwi. „Dokumenty unieważniające? Przyszłaś przygotowana na tę walkę, prawda?”

Evangeline nie odpowiedziała. Zamiast tego odwróciła się i wyszła z gabinetu, a jej jedwabne pantofle bezszelestnie sunęły po marmurowych podłogach, gdy przemierzała pałacowe korytarze do swoich prywatnych komnat.

W sypialni odprawiła kręcącą się wokół niej pokojówkę ruchem ręki i podeszła do biurka stojącego przy oknie. Z ukrytej przegródki wyjęła dokumenty, które potajemnie sporządziła tygodnie wcześniej, sowicie opłacając królewskiego prawnika za milczenie.

Kiedy wróciła do gabinetu Sebastiana, stał przy wielkim oknie, ze splecionymi za plecami dłońmi, wpatrując się w rozświetlone księżycem ogrody. Jego ramiona były napięte od tłumionych emocji.

„Jak długo planowałaś tę zdradę, Evangeline?” zapytał nie odwracając się, szydzącym tonem.

„To nie ma znaczenia,” odpowiedziała, podając mu dokumenty. „Po prostu je podpisz.”

Sebastian powoli się odwrócił, jego wzrok przesunął się na dokumenty w jej drżących dłoniach. Okrutny uśmiech zagrał mu na ustach. „Dobrze to zaplanowałaś,” powiedział, czytając je celowo powoli. „Ale zapomniałaś o jednej ważnej rzeczy.”

„O czym?”

Spojrzał na nią, jego błękitne oczy spotkały się z jej spojrzeniem. „Gdy to podpiszę, wszystko będzie skończone na zawsze. Żadnych drugich szans. Żadnego błagania o wybaczenie. Jeśli tego chcesz, nie wracaj z żalem.”

„Nie wrócę,” powiedziała stanowczo, choć jej głos lekko drżał.

Przez chwilę studiował jej twarz, po czym pokręcił głową, być może z rozczarowaniem lub z pogardą. „Jesteś żałosna, Evangeline.”

„Po prostu podpisz papiery, Sebastian!” warknęła, w końcu tracąc panowanie nad sobą.

„Jak sobie życzysz,” odparł lodowato. Podszedł do biurka, sięgnął po ozdobne pióro i podpisał się z rozmysłem, teatralnymi ruchami.

Gdy skończył, wyprostował się i niedbale rzucił papiery jej pod nogi, a te rozsypały się po perskim dywanie niczym opadłe liście.

„Proszę. Masz to, czego chciałaś.”

Evangeline uklękła, by pozbierać cenne dokumenty, jej ręce trzęsły się tak bardzo, że ledwo mogła je podnieść. Przycisnęła papiery do piersi, a obraz rozmywały jej świeże łzy.

„Nie przychodź błagać mnie o litość,” powtórzył Sebastian, jego głos był niewzruszony jak kamień.

Evangeline nie odpowiedziała. Uciekła z gabinetu i przeszła przez pogrążone w ciemności korytarze do swoich komnat, jej serce pękało z każdym krokiem. Gdy znalazła się za zamkniętymi drzwiami, oparła się plecami o ciężki dąb i powoli osunęła na podłogę.

Dokumenty unieważniające leżały zmięte na jej kolanach, ale teraz wydawały się cięższe — naznaczone końcem jej małżeństwa i niepewnością przyszłości. Patrząc na nie przez łzy, jedna dłoń nieświadomie powędrowała do brzucha.

„To dla dobra wszystkich,” wyszeptała do pustego pokoju, do swoich nienarodzonych dzieci, do samej siebie. „Tak musi być.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Evangeline wzięła głęboki oddech, próbując się opanować, gdy opuszczała swoje komnaty. Niosła skórzaną walizkę i mniejszą torbę—jej pokojówka w pośpiechu spakowała najpotrzebniejsze rzeczy: kilka sukienek, biżuterię i te cenne, osobiste przedmioty, które naprawdę do niej należały, a nie do korony.

Pałacowe korytarze ciągnęły się przed nią bez końca, jedwabne pantofle szeleściły cicho po wypolerowanym marmurze. Pochodnie migotały w swoich uchwytach, rzucając cienie na gobelinowe ściany, które przez trzy długie lata były jej złotą klatką.

Sebastian wciąż rozsiadał się w wielkiej sali, siedząc w wysokim fotelu przy ogromnym kominku. Trzymał kielich wina, swobodny i niewzruszony, jakby ich małżeństwo właśnie nie rozpadło się na kawałki.

„Dokąd, twoim zdaniem, idziesz?”—jego głęboki głos odbił się echem od sklepionego sufitu, zatrzymując ją w pół kroku.

Odwróciła się, ale milczała, unosząc podbródek z trudem wypracowaną godnością.

„Zadałem ci pytanie, Evangeline.” Jego ton się wyostrzył, stał się bardziej rozkazujący. „Czy rozumiesz, co oznacza opuszczenie tego dworu? Dokąd dokładnie zamierzasz się udać?”

Zacisnęła usta, ściskając mocniej walizkę podróżną. Nie da mu satysfakcji odpowiedzi.

Wstał z fotela z płynną gracją, jego niebieskie oczy utkwiły w jej spojrzeniu przez całą szerokość sali. „Dobrze, bądź uparta. Ale kiedy moi rodzice—kiedy król i królowa zapytają o nasze rozwiązanego małżeństwo, powiesz im prawdę. Uczynisz absolutnie jasnym, że to unieważnienie było twoim pomysłem, nie moim. Upewnij się, że wiedzą, iż ten skandal jest całkowicie twoją winą.”

Evangeline przełknęła ślinę, jej wzrok powędrował ku kremowej kopercie, którą wcześniej upuściła—kiedy zastała Sebastiana z Lady Cordelią. List wciąż leżał na zdobionym marmurowym posadzce, okrutne przypomnienie, jak radość zamieniła się w popiół.

Słowa mistrza Aldricha prześladowały ją: „Nosi pani bliźnięta, Wasza Wysokość. Królestwo będzie wniebowzięte.” Gorzka ironia nie uszła jej uwadze—nosiła przyszłych następców tronu, a mimo to wyrzucano ją jak wczorajsze kwiaty.

Z wdziękiem się pochyliła, podniosła kopertę i wyprostowała się, nie spotykając pogardliwego spojrzenia Sebastiana. Papier zaszeleścił w jej drżących palcach, gdy wsunęła go pod podróżny płaszcz.

Nie wypowiedziawszy już ani słowa, odwróciła się i ruszyła w kierunku wielkich dębowych drzwi prowadzących na dziedziniec, z prostymi plecami i uniesioną głową, mimo burzy szalejącej w sercu.

Chłodne nocne powietrze uderzyło ją w twarz, gdy wyszła na skąpany w blasku księżyca dziedziniec. Wlokła walizkę po bruku ku głównej bramie, każdy krok cięższy od poprzedniego. Ciężar jej decyzji—i sekretu, który niosła—przygniatał jej ramiona.

Pałacowi strażnicy na posterunkach odwracali wzrok z szacunkiem, choć czuła ich ciekawość. Następczyni tronu opuszczająca samotnie pałac nocą z dobytkiem była wydarzeniem bez precedensu.

Przy ozdobnej żelaznej bramie oddzielającej pałac od reszty królestwa zamarła.

Lady Cordelia Ashworth stała przy bramie, opierając się o kamienny filar z wyliczoną elegancją. Blask pochodni odbijał się w jej kasztanowych włosach, a na ustach igrał zwycięski, pełen samozadowolenia uśmiech.

„Już odchodzisz, Wasza Wysokość?”—Lady Cordelia przeciągnęła słowa, tonąc w fałszywej słodyczy i drwinie.

Dłoń Evangeline zacisnęła się na walizce tak mocno, aż kostki zbielały, ale zachowała opanowanie i milczała.

Lady Cordelia zbliżyła się z pewnością siebie kogoś, kto już wygrał wojnę, o której istnieniu Evangeline nawet nie wiedziała. Położyła jedną delikatną dłoń na brzuchu, a jej uśmiech pogłębił się złośliwą satysfakcją.

„Mam najwspanialszą nowinę,” wyszeptała, pochylając się tak blisko, że jej oddech ogrzał ucho Evangeline. „Jestem w ciąży. Z dzieckiem Sebastiana.”

Starannie pielęgnowana powściągliwość Evangeline pękła—usta rozchyliły się w szoku. Koperta z wynikami jej własnej ciąży paliła ją w piersi, tam gdzie ją ukryła.

W ciąży? Słowo to rozbrzmiało w jej umyśle jak dzwony pogrzebowe.

Serce ścisnęło jej się tak boleśnie, że niemal fizycznie to poczuła, gdy zrozumienie spadło na nią z całą mocą. Więc dlatego nie chciał mieć ze mną dzieci. Już tworzył swoje dziedzictwo gdzie indziej.

Jak długo ta zdrada rozgrywała się tuż pod jej nosem? Ile miesięcy—lat nawet—żyła w kłamstwie, wierząc, że jest jego żoną, gdy była tylko wygodną fasadą dla jego prawdziwej miłości?

Ciche, melodyjne śmiechy Lady Cordelii rozkoszowały się widocznym na twarzy Evangeline spustoszeniem. „Wygląda na to, że nigdy nie byłaś kimś więcej niż polityczną koniecznością, kochana. Ładną ozdobą, by zadowolić kontrakt małżeński, podczas gdy Sebastian czekał, aż jego prawdziwa miłość da mu dziedzica.”

Evangeline zatrzasnęła usta, przywołując każdą lekcję królewskiej ogłady, jaką kiedykolwiek odebrała. Nie da tej kobiecie satysfakcji zobaczenia jej całkowicie złamanej.

Odwróciła się, wzrok zamazany od łez, których nie pozwoliła sobie uronić przy Lady Cordelii, i ruszyła w stronę bram, które miały wyprowadzić ją na zawsze z tego pałacu kłamstw.

Ale świat wokół niej zaczął niebezpiecznie się przechylać, kroki stały się chwiejne. Szok po odkryciu, zmęczenie emocjonalne tego wieczoru i wczesna ciąża przerosły ją. Klata ścisnęła się, oddech stał się płytki, a głowa wirowała jak dziecięca zabawka.

„Nie,” wyszeptała do siebie, przyciskając dłoń do skroni, próbując oprzeć się o żelazną bramę. „Nie teraz. Teraz nie możesz się rozsypać.”

Ale jej ciało zdradziło determinację. Zawroty głowy nasiliły się, czarne plamy zatańczyły na obrzeżach widzenia. Jedna ręka odruchowo powędrowała do brzucha—by chronić cenny sekret, który w niej rósł—gdy kolana się pod nią ugięły.

Ostatnim dźwiękiem, jaki usłyszała, zanim pochłonęła ją ciemność, był triumfujący, szyderczy śmiech Lady Cordelii, rozbrzmiewający po skąpanym w blasku księżyca dziedzińcu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

"Wasza Wysokość!" Strażnik pałacowy wpadł przez wielkie dębowe drzwi, zbroja szczękała, gdy łapał oddech. "Księżniczka—ona zemdlała!"

"Co?" Sebastian zerwał się z krzesła, kielich wina z hukiem upadł na podłogę. Serce waliło mu w piersi, gdy popchnął strażnika i popędził w stronę dziedzińca.

Księżycowa sceneria zatrzymała go w bezruchu. Evangeline leżała nieruchomo na bruku przy żelaznej bramie, jej ciemny płaszcz rozpostarty wokół niej jak upadłe skrzydła.

W blasku pochodni jej twarz wyglądała trupio blado, usta lekko rozchylone, jakby wołała, gdy traciła przytomność.

Lady Cordelia klęczała przy niej, jedną dłoń przyciskając do jej piersi, drugą ochronnie obejmując własny brzuch. Spojrzała na Sebastiana błyszczącymi oczami.

"Sebastianie! Ona po prostu upadła bez ostrzeżenia!" Głos Cordelii drżał od oczywistego niepokoju. "Próbowałam pomóc, ale ona nie reaguje!"

Ignorując teatralność Cordelii, Sebastian padł na kolana i wziął Evangeline w ramiona. Wydawała się niewiarygodnie lekka, jej głowa opadła na jego ramię, gdy unosił ją z zimnych kamieni.

"Sprowadźcie natychmiast królewską karetę," rozkazał najbliższemu strażnikowi, głos miał napięty od niespodziewanej troski.

Cordelia zerwała się na nogi, wygładzając spódnice. "Pojadę z wami," oznajmiła, a jej łzy już dawno uleciały.

Podróż karetą do domu mistrza Aldricha przeciągała się w napiętej ciszy, przerywanej jedynie stukotem kopyt na bruku i delikatnymi pociągnięciami nosem Cordelii.

Sebastian tulił Evangeline do piersi, jego palce nieświadomie głaskały jej bladą twarz, błagając, by otworzyła oczy.

W rezydencji medyka służba rzuciła się do pomocy, gdy Sebastian wnosił Evangeline do środka. Mistrz Aldrich wyłonił się ze swojego gabinetu, wciąż w nocnych szatach, lecz natychmiast czujny.

"Zanieście ją do sali badań," polecił, prowadząc ich do komnaty wyłożonej narzędziami i flaszkami z miksturami. "Co się stało?"

"Zemdlała na pałacowym dziedzińcu," odparł krótko Sebastian, kładąc Evangeline delikatnie na stole do badań. "Ona... odchodziła."

Doświadczone dłonie mistrza Aldricha poruszały się sprawnie, sprawdzając jej puls i oddech. Sebastian stał obok nieruchomo, pięści zaciśnięte przy bokach.

"Odzyska siły," powiedział lekarz miękko. "Ale potrzebuje odpoczynku i uważnej obserwacji. To, co przeszła—w połączeniu z jej stanem—"

Sebastian zmarszczył brwi. "Jakim stanem?"

Mistrz Aldrich zawahał się, spoglądając na przemian na Sebastiana i Evangeline. "Właśnie miałem ci powiedzieć—"

"Jestem w ciąży," oznajmiła Lady Cordelia, jej głos przeciął komnatę jak ostrze.

Wszyscy zwrócili się w jej stronę.

"Z chłopcem," dodała, delikatnie dotykając brzucha. "Twój dziedzic, Wasza Wysokość."

W pomieszczeniu zapadła napięta cisza. Usta mistrza Aldricha pozostały rozchylone w niedokończonym zdaniu, a prawda, którą miał wyjawić, ugrzęzła w cieniu wyrachowanego wtrącenia Cordelii.

Jego spojrzenie spoczęło na nieruchomej Evangeline, potem na zmiętym liście w jej dłoni—tym samym, który upuściła w gabinecie Sebastiana.

"Sebastianie..." Cichy głos Cordelii przerwał jego oszołomienie.

Odwrócił się i zobaczył ją w drzwiach, łzy spływały po jej policzkach w idealnych, krystalicznych strużkach.

"Modlę się, bym nie była za to odpowiedzialna," wyszeptała, przesuwając dłoń na brzuch. "Czy to... przeze mnie? Przez nasze dziecko?"

Szczęka Sebastiana się zacisnęła, gdy jego wzrok błądził między Cordelią a nieruchomą Evangeline.

"Ona opuszczała pałac," kontynuowała Cordelia, głos drżał od udawanego poczucia winy. "Widziałam ją z rzeczami. Ucieka przez to, co zrobiliśmy?"

Sebastian gwałtownie wypuścił powietrze i podszedł, by objąć Cordelię, choć jego oczy pozostały na Evangeline. "To nie twoja wina," wymamrotał bez przekonania. "To ona zażądała unieważnienia, nie ja."

Ramiona Cordelii zatrzęsły się w dramatycznym płaczu, wtuliła twarz w jego pierś. Czując się niezręcznie wobec obecności mistrza Aldricha, Sebastian poprowadził ją do salonu.

"Nie chciałam wywołać takiego chaosu," łkała w jego dublet. "Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy, byś kochał bez tego zimnego, pustego małżeństwa."

Sebastian mocniej ją objął, szepcząc puste zapewnienia, podczas gdy jego umysł kłębił się od wydarzeń tej nocy.

Łzy Cordelii stopniowo cichły, lecz nie odsunęła się od niego. Zamiast tego uniosła twarz ku jego spojrzeniu, usta drżały od wciąż tlących się uczuć.

"Nie mogę znieść twojego cierpienia," wyszeptała, palcami wodząc po haftach jego dubletu.

Bez namysłu Sebastian pochylił się, składając na jej ustach pocałunek, który pogłębił się, gdy jej dłonie powędrowały na jego szyję.

Znajome ciepło jej dotyku przyćmiło rozsądek, wypierając obraz Evangeline bladej i nieprzytomnej w sąsiedniej komnacie.

"Sebastianie..." wyszeptała przy jego ustach, jej niepokój zastąpiło coś znacznie bardziej wyrachowanego. "Zabierz mnie do domu. Możemy kontynuować to gdzieś na osobności, z dala od lekarzy i służby."

Sebastian zawahał się, jego wzrok uciekł w stronę komnaty, gdzie leżała nieprzytomna Evangeline.

"Proszę," szepnęła Cordelia, świeże łzy zebrały się niczym poranna rosa. "Potrzebuję cię, Sebastianie. Po tym wszystkim tej nocy muszę wiedzieć, że to, co mamy, jest prawdziwe."

Błagalny wyraz jej twarzy rozbił ostatnie opory. Skinął głową, pozwalając jej poprowadzić się do wyjścia.

Gdy wsiadali do czekającej karety, Cordelia oparła się o niego, palcami kreśląc wzory na jego piersi, podczas gdy jej oddech ogrzewał jego szyję.

Z jego ust wyrwał się cichy pomruk, gdy pożądanie zatriumfowało nad rozsądkiem, wymazując myśli o obowiązku, konsekwencjach i kobiecie pozostawionej pod opieką mistrza Aldricha.

Kareta potoczyła się w noc, zostawiając Evangeline w komnacie medyka, z jej sekretami wciąż zaciśniętymi w nieprzytomnej dłoni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa