passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

/

Rozdział 8

ROZDZIAŁ 7

Górskie powietrze przenikało pelerynę podróżną Evangeline niczym lód, gdy potykała się na niebezpiecznej ścieżce prowadzącej do posiadłości wspomnianej w liście króla Edwarda.

Nogi bolały ją od dni mozolnej wędrówki, serce wciąż waliło po ucieczce przed rozbójnikami przy gościńcu tego popołudnia.

Podróż do Meridii okazała się bardziej niebezpieczna, niż sobie wyobrażała. Samotna wędrówka, nawet w przebraniu kupca, czyniła z niej łatwy cel dla bandytów czających się w tych odludnych górskich przełęczach.

Przycisnęła skórzaną torbę do piersi, oddech zamieniał się w białe obłoki w mroźnym powietrzu, gdy parła naprzód przez narastający mrok.

Zapieczętowany list od króla Edwarda spoczywał bezpiecznie schowany w jej staniku — była to jej jedyna nadzieja na schronienie w tej obcej krainie.

Właśnie gdy przez bezlistne drzewa zamajaczyły ciepłe światła dworu, za plecami rozległ się tętent kopyt. Krew zastygła jej w żyłach. Znowu ją odnaleźli.

— Nie, nie znowu — wyszeptała rozpaczliwie, rzucając się w niepewny bieg mimo wyczerpania. Pochodnie majątku migotały przed nią niczym spadające gwiazdy, będąc jedyną latarnią bezpieczeństwa w nadciągającej nocy.

Grzmot kopyt narastał, zbliżał się, szorstkie głosy wykrzykiwały wulgarne groźby.

Jej nogi, osłabione podróżą i ciążą, w końcu odmówiły posłuszeństwa. Potknęła się i upadła ciężko na kamienistą ścieżkę, dłonie raniąc o ostre kamienie.

Evangeline przekręciła się na plecy, serce waliło jej jak oszalałe, gdy z drzew wyłonili się jeźdźcy. Trzech mężczyzn na koniach, twarze ukryte w cieniu, ale ich zamiary były aż nazbyt czytelne.

Zamknęła oczy, jedna ręka instynktownie powędrowała, by ochronić nienarodzone dzieci, gotowa na wszystko, co miało się wydarzyć.

Ostry dźwięk dobywanej stali sprawił, że drgnęła, po czym usłyszała szczęk metalu i mokry dźwięk ostrza rozcinającego ciało.

Bolesne krzyki odbiły się echem po lesie, potem ciężkie uderzenia ciał padających na ziemię.

— Czy jest pani ranna? — zapytał głęboki, rozkazujący głos.

Oczy Evangeline otworzyły się szeroko. Nad nią stała wysoka postać, miecz lśnił świeżą krwią w blasku księżyca.

Był potężnej postury, o szerokich ramionach i postawie zdradzającej szlachetne pochodzenie oraz wojskowe wyszkolenie. Ciemne włosy zmierzwione po walce, przenikliwe oczy lustrowały ją z uwagą typową dla wojownika.

Odruchowo odsunęła się do tyłu, umysł wciąż miał zamęt. Skąd mogła wiedzieć, czy nie stanowi kolejnego zagrożenia — może przewodził innej bandzie złodziei.

— Co panią sprowadza w te strony? — zażądał, tonem nieznoszącym sprzeciwu. — Proszę się przedstawić.

Myśli Evangeline z trudem nadążały za jego słowami. Oficjalny ton, wykształcony akcent — to nie był zwykły zbój.

Uczucie ulgi zalało ją, gdy zrozumiała, że nadeszło jej wybawienie. Drżącymi dłońmi sięgnęła po kopertę od króla Edwarda i podała ją swojemu wybawcy.

— Co to takiego? — zapytał, przyjmując list z wyraźną ciekawością.

— Od... Jego Królewskiej Mości króla Edwarda — zdołała wyszeptać, głos zdarty ze zmęczenia i strachu.

Szlachcic złamał królewską pieczęć, oczy przebiegały tekst z rosnącą intensywnością.

Jego surowy wyraz twarzy przemienił się w coś trudnego do odczytania — zaskoczenie, rozpoznanie, może nawet podziw — po czym spojrzał na nią z nowym zainteresowaniem.

— Straże! — zawołał ostrym głosem.

Z cienia wyłoniło się dwóch opancerzonych mężczyzn, dłonie spoczywały na rękojeściach mieczy.

— Natychmiast odprowadzić damę do dworu — rozkazał tonem niedopuszczającym sprzeciwu. — Zajmijcie się nią z najwyższą troską i szacunkiem.

Evangeline mrugnęła zaskoczona, gdy strażnicy podeszli z delikatną uprzejmością, oferując pomoc zamiast brutalności.

— Zaczekajcie — zaczęła, zmieszanie malowało się na jej twarzy.

— Zapewniam, że nic pani nie grozi — szlachcic zapewnił ją, jego postawa była teraz opiekuńcza, nie groźna. — Jest pani już bezpieczna. Pod moją ochroną nic złego się pani nie stanie.

Wewnątrz wspaniałego dworu Evangeline otoczyło niespodziewane ciepło i gościnność.

Służba krzątała się z autentyczną troską, przygotowując jej gorącą kąpiel, oferując świeże ubrania godne jej pozycji i pierwszy porządny posiłek od wielu dni.

Początkowo się wahała, niepewna, czy ufać takiej uprzejmości po koszmarach podróży, lecz głód i zmęczenie szybko zwyciężyły ostrożność.

Jadła z wdzięcznością, aromatyczny gulasz i świeży chleb koiły zarówno jej skołatane nerwy, jak i pusty żołądek.

Kiedy kończyła posiłek w eleganckiej jadalni, do sali wszedł szlachcic z lasu. Jego obecność zdawała się zdominować całą przestrzeń; służba kłaniała się z szacunkiem, po czym cicho się oddalała.

Evangeline pospiesznie wstała, wykonując właściwy dworski ukłon mimo pożyczonych ubrań.

— Dziękuję — powiedziała cicho, głos wciąż drżał od emocji. — Dziękuję, że przyjął mnie pan pod swój dach, panie.

Mężczyzna skrzyżował ramiona, na ustach pojawił się cień uśmiechu. — To nie jest wyłącznie mój dom.

Evangeline podniosła wzrok, zmieszanie odbijało się w jej zmęczonych rysach. — Obawiam się, że nie rozumiem, panie.

— To nasz dom — odparł po prostu, ciemne oczy kryły tajemnice, których nie była jeszcze w stanie pojąć.

Zmarszczyła brwi, próbując zrozumieć. — Nasz dom?

Skinął powoli głową, wyraz twarzy spoważniał. — Bo jesteś moją siostrą.

Łyżka wypadła z jej bezwładnych palców, szczęka opadła w zupełnym osłupieniu. — Siostrą?

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

Serce Sebastiana dudniło, gdy pędził przez rozświetlone księżycem ulice w stronę posiadłości Mistrza Aldricha.

Opuszczając komnaty Lady Cordelii natychmiast po tym, jak zasnęła, wcześniejsze uwiedzenie nagle wydało mu się puste i pozbawione sensu.

Coś go dręczyło, odkąd kilka godzin wcześniej opuścił dom medyka—niewytłumaczalny niepokój, który nie pozwalał mu zaznać spokoju.

Może to była wina, a może coś głębszego, ale nie mógł zignorować uporczywego głosu szepczącego, że porzucił żonę w chwili, gdy najbardziej go potrzebowała.

Gdy wtargnął do posiadłości i otworzył drzwi do komnaty Ewangeline, zamarł w progu.

Pokój był pusty. Świeża pościel na łóżku, świece migotały w lichtarzach, ale jej nigdzie nie było.

— Gdzie do diabła ona jest? — warknął Sebastian, krążąc po komnacie jak uwięziony wilk.

Jego jeździeckie buty odbijały echo od kamiennych posadzek, gdy przemierzał korytarze, kierując się prosto do prywatnego gabinetu Mistrza Aldricha.

Drzwi zaskrzypiały pod jego silnym naporem, a Sebastian nie czekał na zaproszenie.

Wszedł do środka, mrużąc oczy, gdy zobaczył sędziwego medyka za biurkiem, który starannie pisał w skórzanym dzienniku.

— Gdzie jest moja żona? — zapytał Sebastian, jego głos był ostry jak szkło.

Mistrz Aldrich podniósł wzrok znad pisma, a na jego pooranej zmarszczkami twarzy malowało się napięcie wewnętrznej walki. Odłożył pióro z namysłem, lecz milczał, jakby ważył każde słowo.

Cisza przeciągała się, aż cierpliwość Sebastiana pękła.

— Zadałem pytanie — powiedział, a ton jego głosu stał się niebezpiecznie niski. — Gdzie jest księżniczka Ewangeline?

— Odeszła, Wasza Wysokość — przyznał w końcu Mistrz Aldrich, głosem ledwie słyszalnym.

Sebastiana przeszył lodowaty dreszcz—rozczarowanie, a może coś znacznie bardziej złożonego.

— Odeszła? — powtórzył Sebastian, coraz bardziej sfrustrowany. — Co to znaczy „odeszła”? Gdzie?

Mistrz Aldrich uparcie milczał, wzrok miał utkwiony w rozrzuconych po biurku papierach.

Sebastian już miał ruszyć w stronę drzwi, gotów rozpocząć poszukiwania na skalę całego królestwa, gdy głos medyka zatrzymał go w pół kroku.

— Służę temu królewskiemu domowi od trzech dekad, Wasza Wysokość — powiedział cicho Mistrz Aldrich, a w jego głosie brzmiał ciężar trudnych decyzji. — Moja lojalność wobec korony nigdy nie osłabła. Ale jest coś, co musi Pan wiedzieć. Coś, co ma kluczowe znaczenie dla królestwa.

Ciekawość zwyciężyła nad gniewem Sebastiana.

Powoli odwrócił się, przesunął do krzesła naprzeciwko biurka i usiadł z wprawą, nie spuszczając przenikliwego wzroku z Mistrza Aldricha.

— Co takiego? — zapytał Sebastian, kontrolując głos mimo burzy szalejącej w jego wnętrzu.

Mistrz Aldrich zawahał się, zaciskając nerwowo dłonie, po czym wziął głęboki oddech.

— Wiem, że Jej Wysokość nakazała mi zachować milczenie, ale nie mogę z czystym sumieniem tego przed Panem zataić. Ma Pan prawo poznać prawdę.

Zmarszczenie brwi Sebastiana pogłębiło się, cierpliwość była na wyczerpaniu. — Mów jasno, starcze.

Medyka chrząknął nerwowo, rzucając spojrzenie na drzwi, jakby obawiał się podsłuchu. — Powiedziała mi, że zamierza opuścić królestwo na zawsze.

— To już wiem — mruknął Sebastian, bardziej do siebie niż do Mistrza Aldricha. — Zażądała unieważnienia małżeństwa.

Mistrz Aldrich pochylił się nieco, a jego głos stał się ledwo słyszalnym szeptem. — Jest coś jeszcze, Wasza Wysokość. Znacznie więcej.

Sebastian gwałtownie uniósł wzrok, spotykając zaniepokojone spojrzenie medyka. — Co takiego?

Mistrz Aldrich przełknął ślinę, a kolejne słowa wypowiedział powoli i z namysłem. — Księżniczka Ewangeline jest brzemienna.

Sebastian znieruchomiał. Powietrze w rozświetlonym świecami gabinecie zgęstniało, jakby zamieniło się w melasę. — Co pan powiedział?

— Jest w ciąży — powtórzył Mistrz Aldrich, nabierając pewności w głosie. — Z pańskim dzieckiem, Wasza Wysokość. Pańskim prawowitym dziedzicem.

Sebastian zerwał się na równe nogi z taką gwałtownością, że krzesło runęło na kamienną podłogę.

Serce waliło mu jak oszalałe, a niedowierzanie spowiło umysł niczym poranna mgła. Nie miał nawet punktu odniesienia, by pojąć to, co właśnie usłyszał.

— Ja... nie zostałem poinformowany... — Jego głos zamarł, gdy próbował pojąć tę wstrząsającą wiadomość.

Głos Mistrza Aldricha rozciął duszącą ciszę. — Rozumiem, że to przytłaczające, Wasza Wysokość, ale obawiam się, że musi Pan wiedzieć jeszcze więcej.

Sebastian błyskawicznie odwrócił głowę w stronę medyka. — Co pan ma na myśli?

Mistrz Aldrich pokiwał poważnie głową, a jego wyraz twarzy odzwierciedlał powagę tego, co miał wyjawić. — Księżniczka Ewangeline nie nosi pod sercem tylko jednego dziecka.

Sebastian wstrzymał oddech. — Co?! Wyjaśnij.

— Oczekuje bliźniąt, Wasza Wysokość.

Świat jakby zawirował wokół niego, gdy słowa medyka dotarły do świadomości Sebastiana.

Cofnął się, aż plecami oparł się o kamienną ścianę, a myśli zamieniły się w chaotyczny kłąb szoku, żalu i narastającego przerażenia.

— Bliźnięta — powtórzył ochryple, jakby wypowiedzenie tego słowa miało oswoić tę przytłaczającą rzeczywistość.

Mistrz Aldrich skinął uroczyście głową. — Głęboko żałuję, że muszę przekazać tę wiadomość w takich okolicznościach, Wasza Wysokość. Rozumiem, że nie spodziewał się Pan takiego obrotu spraw.

Sebastian przeczesał dłonie przez ciemne włosy, usiłując odzyskać równowagę psychiczną. Pokój wirował, gdy pełnia konsekwencji spadła na niego niczym lawina.

To, co zawsze wydawało się oczywistością, która przyjdzie z czasem—dziedzice, którzy przedłużą królewską linię—było tuż na wyciągnięcie ręki.

A jednak Ewangeline uciekła z królestwa.

Kobieta, którą bezwzględnie odtrącił zaledwie kilka godzin wcześniej, teraz zmierzała ku nieznanemu celowi, niosąc w sobie przyszłość jego dynastii.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

Hiding My Twin Heirs from the Ruthless Prince

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa