passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad - Rozdział #2 - autor itsvlada

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

/

Rozdział 2

Rozdział 1

„Jeśli to nie jest ciąża, rozwiodę się z nim”, wymamrotała Felicia pod nosem, nerwowo stukając palcami o uda, gdy siedziała w zatłoczonej poczekalni szpitala.

Pielęgniarka w końcu wywołała jej nazwisko, wyrywając ją z wiru myśli.

Poprawiając płaszcz, wstała, nogi miała lekko chwiejne, podążając za pielęgniarką do gabinetu lekarskiego.

„Dzień dobry, pani Blackthorn”, przywitał ją dr Lewis z ciepłym uśmiechem, gestem zapraszając do zajęcia miejsca. Felicia zawahała się, myśli pędziły jej przez głowę.

„Dzień dobry”, odpowiedziała, ledwo słyszalnym szeptem.

Dr Lewis podniósł z biurka kremową kopertę i podał jej. „Gratuluję”, powiedział, a jego ton był szczery.

Felicia zamrugała, serce waliło jej jak oszalałe, gdy rozrywała kopertę. Jej oczy przebiegły po wynikach, i oto było, pogrubionymi literami: Pozytywny.

„Jest pani w ciąży”, potwierdził dr Lewis. „I wygląda na to, że spodziewa się pani bliźniąt.”

Te słowa wydawały się nierealne. Ręce jej drżały, gdy odkładała kartkę z powrotem na biurko.

„Bliźnięta?” powtórzyła, a jej głos zadrżał.

„Tak. Będzie pani musiała regularnie przychodzić na kontrole, ale na razie proszę świętować. To wspaniała wiadomość.”

Na twarzy Felicii rozlał się uśmiech. Przez chwilę wszystkie jej troski zniknęły. Miała zostać matką—czego pragnęła przez lata w swoim pozbawionym miłości małżeństwie.

„Dziękuję, doktorze”, powiedziała, gwałtownie wstając. Musiała natychmiast powiedzieć o tym Alfie Damienowi. Musiał się dowiedzieć. Może to wszystko zmieni.

****

Felicia niemal wbiegła do domu, ekscytacja w niej kipiała. „Damien! Muszę ci coś powiedzieć—”

Słowa utknęły jej w gardle, gdy stanęła w miejscu. Tam, w salonie, stała kobieta, szlochając w ramionach jej męża.

Ramię Damiena obejmowało ją ochronnie, dłonią zataczał uspokajające kółka na jej plecach.

I wtedy Felicia to zobaczyła—coś, co rozbiło jej już i tak kruche serce. Damien pochylił się i pocałował kobietę w usta.

To nie był przelotny pocałunek pocieszenia. To było intymne, czułe—czego nigdy nie robił z nią.

Gardło jej się zacisnęło i dłoń powędrowała do piersi. Koperta z wynikami ciąży zmięła się w jej zaciśniętej pięści.

„Damien”, zawołała, jej głos drżał od gniewu i rozpaczy.

Spojrzał w górę, zaskoczony, ale jego wyraz twarzy szybko przeszedł w obojętność.

„Felicia”, powiedział chłodno, wciąż obejmując kobietę. „Co ty tu robisz?”

Jej usta zadrżały, ale odmówiła płaczu. „Mieszkam tu. Co się dzieje?”

Kobieta w jego ramionach spojrzała na Felicię, jej oczy były czerwone od płaczu. Szybko znów wtuliła twarz w pierś Damiena.

„Nie teraz, Felicio”, powiedział Damien, zbywająco. „Nie widzisz, że jestem zajęty?”

„Zajęty?” powtórzyła Felicia, podnosząc głos. „Doskonale widzę, czym jesteś zajęty!”

Damien zmarszczył brwi, wyraźnie tracąc cierpliwość.

Felicia zacisnęła pięści, myśli kłębiły jej się w głowie. Zniosła tak wiele w tym małżeństwie—jego emocjonalny dystans, chłód, odmowę nawet naznaczenia jej jako swojej partnerki. A teraz to?

Wzięła głęboki oddech, jej determinacja się wzmocniła. „Damien, muszę z tobą porozmawiać.”

„Nie teraz”, odpowiedział lekceważąco, znów zwracając się do kobiety.

„Nie pytam”, rzuciła ostro, zaskakując nawet samą siebie.

Damien odwrócił się do niej, jego oczy zwęziły się. „Co tak ważnego, że musisz mi teraz przerywać?”

Serce Felicii waliło, gdy podeszła bliżej. Spojrzała mu prosto w oczy, jej głos był stanowczy i nieugięty.

„Chcę rozwodu.”

W pokoju zapadła cisza. Damien patrzył na nią osłupiały. Kobieta w jego ramionach zaniemówiła, na moment zapominając o łzach.

„Co ty powiedziałaś?” spytał Damien, głosem niskim i niebezpiecznym.

„Słyszałeś mnie”, powiedziała Felicia, głos miała pewny mimo burzy szalejącej w środku. „Chcę rozwodu.”

Upuściła zmiętą kopertę na podłogę, jej wcześniejsze podekscytowanie zgasło zupełnie. Jakakolwiek nadzieja na to małżeństwo zniknęła.

Po raz pierwszy od lat Felicia poczuła dziwne poczucie wolności. Nie zamierzała już błagać o jego miłość. Jeśli nie potrafił jej docenić, odejdzie—dla siebie i dla bliźniąt, które w niej rosły.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

„Chcesz czego?” Damien zaśmiał się, a jego śmiech był zimny i szyderczy, gdy odchylił się na krześle. „Rozwodu? Żartujesz sobie, Felicia?”

„Tak, mówię poważnie!” Felicia krzyknęła, a jej głos załamał się, gdy łzy spływały jej po policzkach.

Kobieta wyszła, a Damien usiadł na sofie. Pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach, a jego rozbawiony uśmiech zniknął, ustępując miejsca ponuremu wyrazowi twarzy. „Straciłaś rozum, prawda?”

„Przestań mnie wyśmiewać!” Felicia zapłakała, zaciskając pięści. „Mam dość, Damien. Już dłużej tego nie zniosę!”

„Czego dokładnie nie możesz znieść?” Jego ton ociekał sarkazmem. „Życia w tym wielkim domu? Cieszenia się luksusem, który daje moje nazwisko? A może chodzi o to, że nie rzucam ci się do stóp jak zakochany szczeniak?”

Jej łzy płynęły jeszcze mocniej, ale głos nie zadrżał. „Mieszkałam w tym domu, Damien, ale nigdy nie czułam się tu jak w domu. Byłam twoją żoną, ale nigdy nie czułam się kochana. Traktowałeś mnie jak dodatek, jak... jak narzędzie dla swojej wygody. Zasługuję na więcej!”

Przechylił głowę, patrząc na nią jakby była interesującą zagadką. „Naprawdę mówisz poważnie,” powiedział w końcu, cicho.

„Tak, mówię poważnie,” odpowiedziała stanowczo, ocierając łzy.

Szczęka Damiena się zacisnęła. „I myślisz, że wparowanie tutaj i żądanie rozwodu rozwiąże wszystkie twoje problemy?”

„To początek,” powiedziała, a jej głos nabrał siły.

Parsknął śmiechem, kręcąc głową. „Jesteś nieprawdopodobna.”

„Mam dość bycia nieszczęśliwą, Damien!” krzyknęła. „Myślałam, że jeśli będziemy mieli dziecko—”

Wyskoczył na równe nogi, przerywając jej. „Nawet nie waż się,” warknął, a jego głos był zimniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. „Nie potrzebuję od ciebie dziecka, Felicio. Nigdy nie potrzebowałem i nigdy nie będę potrzebował.”

Słowa uderzyły ją jak fizyczny cios. Nogi się pod nią ugięły i musiała uchwycić się oparcia krzesła, by nie upaść. „Ty... ty tak nie myślisz,” wyszeptała.

„Owszem, myślę,” odpowiedział z gorzkim śmiechem. „Myślałaś, że dziecko to naprawi? Naprawi nas? Nie było co naprawiać, Felicio, bo tu nigdy niczego nie było. Nie chcę mieć dziecka z wilczycą bez wilka jak ty.”

Jej serce rozpadło się na tysiąc kawałków, ale nie pozwoliła mu zobaczyć, jak się łamie. „Dobrze,” powiedziała, jej głos drżał, lecz był zdecydowany. „Jeśli tak uważasz, podpisz papiery rozwodowe i pozwól mi odejść.”

Uniósł brew. „Papiery rozwodowe? Byłaś przygotowana, co?”

Felicia nie odpowiedziała. Odwróciła się na pięcie i ruszyła na górę, jej nogi poruszały się automatycznie, podczas gdy myśli galopowały.

W swojej sypialni otworzyła szufladę nocnej szafki i wyjęła papiery, które potajemnie przygotowała kilka tygodni wcześniej.

Kiedy wróciła, Damien wciąż stał w salonie, z założonymi rękami. Jego wzrok powędrował do dokumentów w jej dłoniach, a na ustach pojawił się drwiący uśmiech.

„Jak długo to planowałaś, Felicio?” zapytał z kpiną w głosie.

„To nie ma znaczenia,” powiedziała, wyciągając w jego stronę papiery. „Po prostu je podpisz.”

Damien wziął papiery i zaczął je niedbale przerzucać. „Naprawdę to przemyślałaś,” zamyślił się. „Ale zapomniałaś o jednym.”

„O czym niby?”

Spojrzał jej prosto w oczy, jego spojrzenie przeszywało ją na wskroś. „Kiedy to podpiszę, to koniec. Nie będzie już drugiej szansy. Koniec z błaganiem. Jeśli tego chcesz, nie przychodź potem do mnie z płaczem.”

„Nie przyjdę,” odpowiedziała stanowczo, choć jej głos lekko zadrżał.

Przez chwilę ją obserwował, po czym pokręcił głową. „Jesteś naprawdę żałosna, Felicio.”

„Po prostu podpisz te cholerne papiery, Damien!” syknęła, a jej głos odbił się echem w pomieszczeniu.

„Dobrze,” powiedział chłodno. Sięgnął po długopis ze stolika, pochylił się nad papierami i zaczął podpisywać je powoli, niemalże złośliwie.

Gdy skończył, wyprostował się i rzucił papiery jej pod stopy. „Proszę. Masz to, czego chciałaś.”

Felicia schyliła się, by je podnieść, a jej dłonie drżały. Przytuliła papiery do piersi, a łzy zamgliły jej wzrok.

„Nie przychodź do mnie z płaczem,” powtórzył Damien lodowatym głosem.

Felicia nie odpowiedziała. Odwróciła się i pobiegła na górę, a jej serce pękało z każdym krokiem. Gdy dotarła do swojego pokoju, zamknęła drzwi na klucz, oparła się o nie plecami i osunęła na podłogę.

Papiery wciąż ściskała w dłoniach, ale teraz wydawały się cięższe, jakby ważyły tyle, co wszystkie jej roztrzaskane marzenia.

Patrząc na nie przez łzy, wyszeptała do siebie: „To dla mnie najlepsze. Tak musi być.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Felicia wzięła głęboki oddech, wyszła ze swojego pokoju z bagażami. Damien wciąż był w salonie, siedział niedbale na kanapie, jakby nic się nie stało.

„Dokąd myślisz, że idziesz?” — jego głęboki głos odbił się echem, zatrzymując ją w pół kroku.

Odwróciła się, ale nie odpowiedziała.

„Zadałem ci pytanie, Felicio.” Jego ton stał się ostrzejszy. „Czy masz pojęcie, co oznacza opuszczenie tej sfory? Dokąd w ogóle zamierzasz pójść?”

Jej wargi zacisnęły się, gdy mocniej chwyciła rączkę walizki. Odmówiła odpowiedzi.

Wstał, jego oczy wbiły się w jej spojrzenie. „Dobrze. Bądź uparta. Ale jeśli moi rodzice kiedyś zapytają, dlaczego się rozwiedliśmy, powiedz im prawdę. Powiedz im, że tego chciałaś, nie ja. Upewnij się, że wiedzą, iż to był twój pomysł.”

Felicia przełknęła ślinę, jej wzrok powędrował do brązowej koperty, którą upuściła wcześniej, gdy wpadła i zastała Damiena z tamtą kobietą.

Wciąż leżała na podłodze, okrutne przypomnienie o wszystkim, co właśnie straciła. Schyliła się, podniosła ją i wyprostowała się, nie patrząc na niego.

Bez słowa odwróciła się na pięcie i wyszła.

Chłodne nocne powietrze uderzyło ją w twarz, gdy ciągnęła walizkę w stronę bramy. Nogi miała ciężkie, każdy krok był trudniejszy od poprzedniego. Gdy była już prawie na miejscu, nagle zamarła.

Kobieta z wcześniejszej sceny stała przy bramie, opierając się niedbale o słupek z triumfującym, pogardliwym uśmiechem na twarzy.

„Już wychodzisz?” — przeciągnęła kobieta, jej głos ociekał szyderstwem.

Felicia mocniej ścisnęła walizkę, ale nie odpowiedziała.

Kobieta podeszła bliżej, kładąc dłoń na brzuchu, a jej uśmiech jeszcze się pogłębił. „Zgadnij co?” — wyszeptała, pochylając się do ucha Felicii. „Jestem w ciąży. Z nim.”

Szczęka Felicii opadła, myśli wirowały. W ciąży?

Jej serce boleśnie się ścisnęło, gdy słowa kobiety dotarły do świadomości. Więc to dlatego nie chciał dziecka ze mną.

Jak długo ją zdradzał? Ile kłamstw przełknęła, nawet o tym nie wiedząc?

Kobieta zachichotała cicho, wyraźnie rozkoszując się szokiem na twarzy Felicii. „Wygląda na to, że nigdy nie byłaś nikim więcej niż tylko zastępstwem, kochanie.”

Felicia zacisnęła usta, odmawiając kobiecie satysfakcji z odpowiedzi.

Odwróciła się, wzrok zamglony od łez, które nie chciały wypłynąć, i ruszyła w stronę bramy.

Świat wokół niej jakby się przechylił, jej kroki osłabły. Miała ściśniętą klatkę piersiową, w głowie jej się kręciło.

„Nie,” wyszeptała do siebie, próbując uregulować oddech. „Nie teraz. Nie waż się teraz załamać.”

Ale ciało jej nie posłuchało. Zawroty głowy nasiliły się i zanim zdążyła zrobić kolejny krok, wszystko zniknęło w ciemności.

Ostatnią rzeczą, jaką usłyszała, był szyderczy śmiech kobiety.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa