passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad - Rozdział #3 - autor itsvlada

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

/

Rozdział 3

Rozdział 2

„Chcesz czego?” Damien zaśmiał się, a jego śmiech był zimny i szyderczy, gdy odchylił się na krześle. „Rozwodu? Żartujesz sobie, Felicia?”

„Tak, mówię poważnie!” Felicia krzyknęła, a jej głos załamał się, gdy łzy spływały jej po policzkach.

Kobieta wyszła, a Damien usiadł na sofie. Pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach, a jego rozbawiony uśmiech zniknął, ustępując miejsca ponuremu wyrazowi twarzy. „Straciłaś rozum, prawda?”

„Przestań mnie wyśmiewać!” Felicia zapłakała, zaciskając pięści. „Mam dość, Damien. Już dłużej tego nie zniosę!”

„Czego dokładnie nie możesz znieść?” Jego ton ociekał sarkazmem. „Życia w tym wielkim domu? Cieszenia się luksusem, który daje moje nazwisko? A może chodzi o to, że nie rzucam ci się do stóp jak zakochany szczeniak?”

Jej łzy płynęły jeszcze mocniej, ale głos nie zadrżał. „Mieszkałam w tym domu, Damien, ale nigdy nie czułam się tu jak w domu. Byłam twoją żoną, ale nigdy nie czułam się kochana. Traktowałeś mnie jak dodatek, jak... jak narzędzie dla swojej wygody. Zasługuję na więcej!”

Przechylił głowę, patrząc na nią jakby była interesującą zagadką. „Naprawdę mówisz poważnie,” powiedział w końcu, cicho.

„Tak, mówię poważnie,” odpowiedziała stanowczo, ocierając łzy.

Szczęka Damiena się zacisnęła. „I myślisz, że wparowanie tutaj i żądanie rozwodu rozwiąże wszystkie twoje problemy?”

„To początek,” powiedziała, a jej głos nabrał siły.

Parsknął śmiechem, kręcąc głową. „Jesteś nieprawdopodobna.”

„Mam dość bycia nieszczęśliwą, Damien!” krzyknęła. „Myślałam, że jeśli będziemy mieli dziecko—”

Wyskoczył na równe nogi, przerywając jej. „Nawet nie waż się,” warknął, a jego głos był zimniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. „Nie potrzebuję od ciebie dziecka, Felicio. Nigdy nie potrzebowałem i nigdy nie będę potrzebował.”

Słowa uderzyły ją jak fizyczny cios. Nogi się pod nią ugięły i musiała uchwycić się oparcia krzesła, by nie upaść. „Ty... ty tak nie myślisz,” wyszeptała.

„Owszem, myślę,” odpowiedział z gorzkim śmiechem. „Myślałaś, że dziecko to naprawi? Naprawi nas? Nie było co naprawiać, Felicio, bo tu nigdy niczego nie było. Nie chcę mieć dziecka z wilczycą bez wilka jak ty.”

Jej serce rozpadło się na tysiąc kawałków, ale nie pozwoliła mu zobaczyć, jak się łamie. „Dobrze,” powiedziała, jej głos drżał, lecz był zdecydowany. „Jeśli tak uważasz, podpisz papiery rozwodowe i pozwól mi odejść.”

Uniósł brew. „Papiery rozwodowe? Byłaś przygotowana, co?”

Felicia nie odpowiedziała. Odwróciła się na pięcie i ruszyła na górę, jej nogi poruszały się automatycznie, podczas gdy myśli galopowały.

W swojej sypialni otworzyła szufladę nocnej szafki i wyjęła papiery, które potajemnie przygotowała kilka tygodni wcześniej.

Kiedy wróciła, Damien wciąż stał w salonie, z założonymi rękami. Jego wzrok powędrował do dokumentów w jej dłoniach, a na ustach pojawił się drwiący uśmiech.

„Jak długo to planowałaś, Felicio?” zapytał z kpiną w głosie.

„To nie ma znaczenia,” powiedziała, wyciągając w jego stronę papiery. „Po prostu je podpisz.”

Damien wziął papiery i zaczął je niedbale przerzucać. „Naprawdę to przemyślałaś,” zamyślił się. „Ale zapomniałaś o jednym.”

„O czym niby?”

Spojrzał jej prosto w oczy, jego spojrzenie przeszywało ją na wskroś. „Kiedy to podpiszę, to koniec. Nie będzie już drugiej szansy. Koniec z błaganiem. Jeśli tego chcesz, nie przychodź potem do mnie z płaczem.”

„Nie przyjdę,” odpowiedziała stanowczo, choć jej głos lekko zadrżał.

Przez chwilę ją obserwował, po czym pokręcił głową. „Jesteś naprawdę żałosna, Felicio.”

„Po prostu podpisz te cholerne papiery, Damien!” syknęła, a jej głos odbił się echem w pomieszczeniu.

„Dobrze,” powiedział chłodno. Sięgnął po długopis ze stolika, pochylił się nad papierami i zaczął podpisywać je powoli, niemalże złośliwie.

Gdy skończył, wyprostował się i rzucił papiery jej pod stopy. „Proszę. Masz to, czego chciałaś.”

Felicia schyliła się, by je podnieść, a jej dłonie drżały. Przytuliła papiery do piersi, a łzy zamgliły jej wzrok.

„Nie przychodź do mnie z płaczem,” powtórzył Damien lodowatym głosem.

Felicia nie odpowiedziała. Odwróciła się i pobiegła na górę, a jej serce pękało z każdym krokiem. Gdy dotarła do swojego pokoju, zamknęła drzwi na klucz, oparła się o nie plecami i osunęła na podłogę.

Papiery wciąż ściskała w dłoniach, ale teraz wydawały się cięższe, jakby ważyły tyle, co wszystkie jej roztrzaskane marzenia.

Patrząc na nie przez łzy, wyszeptała do siebie: „To dla mnie najlepsze. Tak musi być.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Felicia wzięła głęboki oddech, wyszła ze swojego pokoju z bagażami. Damien wciąż był w salonie, siedział niedbale na kanapie, jakby nic się nie stało.

„Dokąd myślisz, że idziesz?” — jego głęboki głos odbił się echem, zatrzymując ją w pół kroku.

Odwróciła się, ale nie odpowiedziała.

„Zadałem ci pytanie, Felicio.” Jego ton stał się ostrzejszy. „Czy masz pojęcie, co oznacza opuszczenie tej sfory? Dokąd w ogóle zamierzasz pójść?”

Jej wargi zacisnęły się, gdy mocniej chwyciła rączkę walizki. Odmówiła odpowiedzi.

Wstał, jego oczy wbiły się w jej spojrzenie. „Dobrze. Bądź uparta. Ale jeśli moi rodzice kiedyś zapytają, dlaczego się rozwiedliśmy, powiedz im prawdę. Powiedz im, że tego chciałaś, nie ja. Upewnij się, że wiedzą, iż to był twój pomysł.”

Felicia przełknęła ślinę, jej wzrok powędrował do brązowej koperty, którą upuściła wcześniej, gdy wpadła i zastała Damiena z tamtą kobietą.

Wciąż leżała na podłodze, okrutne przypomnienie o wszystkim, co właśnie straciła. Schyliła się, podniosła ją i wyprostowała się, nie patrząc na niego.

Bez słowa odwróciła się na pięcie i wyszła.

Chłodne nocne powietrze uderzyło ją w twarz, gdy ciągnęła walizkę w stronę bramy. Nogi miała ciężkie, każdy krok był trudniejszy od poprzedniego. Gdy była już prawie na miejscu, nagle zamarła.

Kobieta z wcześniejszej sceny stała przy bramie, opierając się niedbale o słupek z triumfującym, pogardliwym uśmiechem na twarzy.

„Już wychodzisz?” — przeciągnęła kobieta, jej głos ociekał szyderstwem.

Felicia mocniej ścisnęła walizkę, ale nie odpowiedziała.

Kobieta podeszła bliżej, kładąc dłoń na brzuchu, a jej uśmiech jeszcze się pogłębił. „Zgadnij co?” — wyszeptała, pochylając się do ucha Felicii. „Jestem w ciąży. Z nim.”

Szczęka Felicii opadła, myśli wirowały. W ciąży?

Jej serce boleśnie się ścisnęło, gdy słowa kobiety dotarły do świadomości. Więc to dlatego nie chciał dziecka ze mną.

Jak długo ją zdradzał? Ile kłamstw przełknęła, nawet o tym nie wiedząc?

Kobieta zachichotała cicho, wyraźnie rozkoszując się szokiem na twarzy Felicii. „Wygląda na to, że nigdy nie byłaś nikim więcej niż tylko zastępstwem, kochanie.”

Felicia zacisnęła usta, odmawiając kobiecie satysfakcji z odpowiedzi.

Odwróciła się, wzrok zamglony od łez, które nie chciały wypłynąć, i ruszyła w stronę bramy.

Świat wokół niej jakby się przechylił, jej kroki osłabły. Miała ściśniętą klatkę piersiową, w głowie jej się kręciło.

„Nie,” wyszeptała do siebie, próbując uregulować oddech. „Nie teraz. Nie waż się teraz załamać.”

Ale ciało jej nie posłuchało. Zawroty głowy nasiliły się i zanim zdążyła zrobić kolejny krok, wszystko zniknęło w ciemności.

Ostatnią rzeczą, jaką usłyszała, był szyderczy śmiech kobiety.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

„Alfa!” Strażnik wpadł do salonu, łapiąc oddech. „Luna... ona się przewróciła!”

„Co?” Damien zerwał się z kanapy, serce waliło mu w piersi. Przepchnął się obok strażnika i wybiegł na zewnątrz.

Znalazł Felicię leżącą na ziemi, bladą i bez ruchu. Danielle klęczała przy niej, udając panikę, kiedy spojrzała na niego.

„Damien! Ona po prostu zemdlała, znikąd!” Danielle zawołała, dramatycznie ściskając swój brzuch.

Ignorując ją, Damien przykucnął i bez wysiłku podniósł Felicię w ramiona. „Otwórz samochód”, warknął, jego głos był napięty od pośpiechu.

Danielle pospiesznie wykonała polecenie, szarpiąc się z klamką, zanim szeroko otworzyła drzwi. Ostrożnie położył Felicię na tylnym siedzeniu, jej głowa opadła na bok, po czym sam zajął miejsce za kierownicą.

Danielle wsiadła na miejsce pasażera, jej zapłakane oczy nie spuszczały z niego wzroku.

Droga do szpitala minęła w ciszy, przerywanej jedynie szumem silnika i sporadycznym pociąganiem nosem Danielle.

Gdy dotarli na miejsce, pielęgniarki natychmiast podbiegły do samochodu i zabrały Felicię na noszach. Damien stał nieruchomo, zaciśnięte pięści obserwowały, jak znika na końcu korytarza.

„Ona będzie dobrze”, wymamrotał, bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego.

„Damien...” Miękki głos Danielle wyrwał go z zamyślenia. Odwrócił się i zobaczył, że patrzy na niego, jej oczy błyszczały niewylanymi łzami.

„Mam nadzieję, że to nie przeze mnie”, wyszeptała, instynktownie kładąc dłoń na brzuchu. „Czy to... przez mnie? Przez nasze dziecko?”

Szczęka Damiena się zacisnęła, jego wzrok błądził między nią a korytarzem, którym zabrano Felicię.

„Ona odchodziła”, dodała Danielle, jej głos drżał. „Widziałam ją z walizkami. Czy... odchodzi przez mnie?”

Damien westchnął głęboko i przyciągnął ją do siebie. „To nie twoja wina”, wyszeptał, głaszcząc ją po plecach. „To ona poprosiła o rozwód, nie ja.”

Ramiona Danielle zaczęły drżeć, gdy rozpłakała się niekontrolowanie. Damien szybko wyprowadził ją ze szpitala, by uniknąć zwracania na siebie uwagi. Zaniósł ją do samochodu, po czym wrócił na miejsce kierowcy.

„Nigdy nie chciałam sprawiać kłopotów”, jęknęła, wtulając twarz w jego klatkę piersiową. „Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy.”

Damien mocniej ją objął, szepcząc słowa otuchy. „Nie obwiniaj się. Nic złego nie zrobiłaś.”

Jej łzy powoli ustępowały, ale nie odsunęła się. Zamiast tego uniosła twarz, by spojrzeć mu w oczy, jej wargi drżały. „Po prostu... nienawidzę patrzeć, jak cierpisz.”

Nie myśląc, Damien pochylił się i musnął jej usta. Pocałunek pogłębił się, gdy jej dłonie przesunęły się na jego szyję, jej dotyk przeszył go dreszczem.

„Damien...” wyszeptała w jego usta, jej łzy odeszły w niepamięć, gdy przywarła bliżej.

Rzeczywistość próbowała przebić się do jego świadomości, przypominając mu, gdzie są, ale delikatny dotyk Danielle zamglił jego rozsądek.

„Zabierz mnie do domu”, szepnęła, palcami kreśląc kółka na jego piersi. „Proszę... możemy to kontynuować tam, gdzie nikt nam nie przeszkodzi.”

Damien zawahał się, zerkając w stronę wejścia do szpitala.

„Proszę”, Danielle wydęła usta, a w jej oczach pojawiły się nowe łzy. „Potrzebuję cię, Damien.”

Jej zapłakane spojrzenie złamało jego opór. Skinął głową i wrócił za kierownicę. Gdy odpalał silnik, Danielle pochyliła się i delikatnie ugryzła jego płatek ucha.

Z jego ust wyrwał się jęk, gdy pożądanie przysłoniło wszystkie myśli o kobiecie, którą przed chwilą zawiózł do szpitala.

Odjechał, zostawiając Felicię za sobą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa